Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Палестина ауылы, Аккрадан 17.5 километр шығысқа қарай орналасқан.
Palestinian village located 17.5 kilometers east of Acre
1700 жылдың соңында итальяндық саяхатшы Джованни Марити әл-Дамун мен Миардың маңында “көктемгі бау-бақшалармен және жабайы бұталармен әшекейленген екі әдемі аңғар бар екенін” атап өтті. Ауыл тұрғындары өте қолайлы жағдайға ие болған. 1875 жылы француз зерттеушісі Виктор Герин Миарға сапар шегіп, онда “бірнеше бағана тұғырлары, үш сынған капительдері және бірнеше ежелгі ғимараттан қалған ескі кесілген тастар бар екенін” байқады. Ол сондай-ақ егін орынатын жерлердің маңында ежелгі көрінетін көптеген тас блоктарын көрді. Сондай-ақ, тасқа қазылған цистерналар, қабырғалар және үңгірлер де бар, олар ерте заманға жатады. Ол Миарда 500 мұсылман тұрғанын анықтады. 1881 жылы Батыс Палестинаны зерттеу (SWP) тобы Миарды биік жерде орналасқан, қатал және өңделмеген үлкен ауыл деп сипаттады. Ауыл тұрғындарының саны (1859 жылы) шамамен 1500-ге жетеді, олар 30 фаддан жерді өңдеген. 1887 жылғы халық санағында Миарда 480 тұрғын бар екені анықталды, олардың барлығы мұсылмандар. 1888 жылы Осман империясы бастауыш мектеп ашты, бірақ империяның соңғы жылдарында ол жабылды. 1931 жылғы халық санағында халық саны 543-ке жетті, барлығы мұсылмандар, және тұрғындар барлығы 109 үйде тұрды. Миар тұрғындарының көпшілігі 1936-1939 жылдардағы британдық үкіметке қарсы араб көтерілісіне және Палестинаға еврейлердің жаппай көшіп келуіне қатысты, ал ауыл Ғалилеядағы көтерілісшілердің операцияларының орталығына айналды. Көтерілісшілер Миардың жанынан өтетін британдық әскерлерге жиі оқ атып, британдық билігінің өтуіне кедергі келтіретін жолдарды бұзып, электр сымдарын кесіп, британдық көліктерін жою үшін миналар қойды. Оқиғаға куә болған «Нью-Йорк Таймс» газетінің тілшісі былай деп жазды: «Британдық әскерлер кеткеннен кейін, бұл бір кезде гүрілдеген ауылдан қираған тас үйіндісінен басқа ештеңе қалмады».
In the late 1700, the Italian traveler Giovanni Mariti noted that around al Damun and Mi'ar were two "delightful valleys, ornamented with groves and wild shrubs. The peasants who live in the hamlets around, enjoy a most pleasant situation." In 1875, French explorer Victor Guérin visited Mi'ar, and noted that it contained "several trunks of columns, three broken capitals, and a certain number old cut stones, coming from some ancient building. I observed also many blocks of ancient appearance disposed round threshing floors. There are also cisterns, walls, and caves cut in the rock, which belong to times more or less remote." He found Mi'ar to be inhabited by 500 Muslims. In 1881, the PEF's Survey of Western Palestine (SWP) described it as a large village situated on high ground that was rough and uncultivated. The villagers, whose number was estimated to be 1,500 (in 1859), cultivated some 30 faddans. A population list from about 1887 showed that Mi'ar had about 480 inhabitants; all Muslims. An elementary school was founded by the Ottomans in 1888, however, it closed its doors in the final years of the Empire. The population increased to 543, still all Muslim, in the 1931 census and the inhabitants lived in a total of 109 houses. A number of Mi'ar's residents participated in 1936–1939 Arab revolt against British rule and mass Jewish immigration in Palestine, and the village became a center of rebel operations in the Galilee. The rebels often opened fired on British troops passing near Mi'ar, damaged roads in the vicinity to render them impassable by the British authorities, cut electrical cables, and planted landmines to hit British vehicles. A New York Times reporter present during the destruction wrote, "When the [British] troops left, there was little else remaining of this once busy village except a pile of mangled masonry."
1948 жылғы соғыс және соңынан
Илан Паппе айтуынша, 1948 жылғы 20 маусымда Израиль әскерлері Миарға кірді және ауыл тұрғындары егістіктерінде жұмыс істеп жатқанда оларға кездейсоқ оқ атты, соның салдарынан ауылдың үйлері қиратылып, қырық адам қаза тапты. Израиль шабуылының куәсі болғандардың бірі – палестиналық жазушы Мұхаммед Әли Таха, ол сол кезде 17 жаста болған. Миар тұрғындары кейін оралып, 1948 жылғы 15 шілдеде Шева бригадасының Израиль әскерлері Декель операциясының екінші кезеңінде ауылды қайта басып алғанға дейін ауылда тұрып келді. Миар босқындары мен олардың ұрпақтары тұратын ауылдардың әрқайсысындағы шағын аудандар олардың туған ауылының құрметіне Миари деп аталады.
According to Ilan Pappé, on 20 June 1948 Israeli troops entered Mi'ar and shot indiscriminately against its residents while they were working in their fields, the village's houses were destroyed and forty inhabitants were killed. One witness to the Israeli attack was the Palestinian writer, Muhammad Ali Taha, then a 17 year old boy. Mi'ar's residents later returned and continued living in the village until Israeli troops from the Sheva Brigade reoccupied it on 15 July 1948, as part of the second stage of Operation Dekel. Neighborhoods in each of the villages where Mi'ar refugees and their descendants reside are named Mi'ari after their village of origin.