Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Осыған ұқсас атаулары бар басқа жерлер үшін Мансура (айрық түсінік) бетіне қараңыз. 1881 жылы ПЭФ-тің Батыс Палестинаны зерттеу (SWP) бұл жерді былай сипаттады: "Кейбір тас үйінділері және іргетастар бар. Құрылыс орташа өлшемді және жақсы өңделген. Есік тіректері тастан, төбесіндегі қалың қабырғалы су қоймалары тік беткейде орналасқан."
See Mansura (disambiguation) for other places with similar names. In 1881, the PEF's Survey of Western Palestine (SWP) described the place as having "A few heaps of stones and some foundations. The masonry is medium size, and well dressed. The door posts are of stone; there are cisterns on top of the hill, which is steep."
Британдық мандат дәуірі
1923 жылға дейін, британдық және француз үкіметтері шекараларды қайта келісіп белгілегенге дейін (сол кезде олар Леванттың солтүстік және оңтүстік бөліктерін бақылап тұрған), әл-Мансура Ливанның бір бөлігі болды. Содан кейін ол Палестина мандатына қосылды және Палестина индексінің географиялық анықтамалығында шағын кент деп сипатталды. Әл-Мансурадағы үйлер бір-бірінен кең аралықта орналасқан, ал ауылда Мари Йоханнаға (Жақын Крестительге) арналған шіркеу болды. Негізгі табыс көзі – егіншілік және мал шаруашылығы, ал ауыз судың басты көздері – солтүстіктегі құдық және үш су сақтағыш. 1607 дунам жеміс-жидек бақтары мен суғаруға жарамды жерлерге, 6475 дунамы астық егістеріне, ал 247 дунамы құрылыс (қалалық) жерлерге берілді.
Until 1923, after borders were renegotiated between the British and French governments (who controlled the northern and southern parts of the Levant, respectively, at the time), al Mansura was a part of Lebanon. Afterward it became part of the Mandatory Palestine and was described as a hamlet by the Palestine Index Gazetteer. The houses of al Mansura were spaciously separated from each other and the village had a church dedicated to Mari Yohanna (John the Baptist). The chief source of income was from agriculture and husbandry and the main sources of drinking water came from a well to the north and three water tanks. 1,607 dunams were plantations and irrigable land, 6,475 used for cereals, while 247 dunams were built up (urban) land.
Израиль кезеңі
Ал Мансура 1948 жылғы қазан айында Израильдің «Хирам» операциясы кезінде шабуылға ұшырады деп саналады. Қараша айының ортасында Израиль армиясы Ливан шекарасындағы палестиналық араб ауылдарын, оның ішінде әл-Мансураны да тазартты. Ауыл тұрғындары жер аударылды, кейбіреулері Ливанға кетті, ал көпшілігі Ғалилеяның орталығындағы Раме араб қаласына жіберілді. Маронит шіркеуі Израиль үкіметінен әл-Мансура тұрғындарына ауылға қайта қоныстануға рұқсат беруді сұрады, бірақ оларға бас тартылды. Әл-Мансура тұрғындары қоныстануға рұқсат алу үшін Израиль соттарына біраз уақыт бойы талаптар қойа берді, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Әл-Мансура жерінде бірнеше еврей елді мекендері салынды, соның ішінде 1949 жылы құрылған Елкош, 1950 жылдардың басында Биранит әскери базасы, 1966 жылы Нетуа, 1979 жылы Маттат және 1980 жылы Абирим. Палестиналық тарихшы Валид Халидидің сөзіне göre, оның зерттеушілері 1992 жылға дейін ауылды зерттеген, «Ауыл үйлері толығымен қиратылған. Соның салдарынан пайда болған қирандылардың көп бөлігі ауылдың солтүстік жиегінде үйіліп жатыр» деді. Тек жартылай қираған шіркеу ғана қалған.
Al Mansura was believed to have been attacked during the Israeli offensive Operation Hiram in October 1948. In mid November, the Israeli Army had Palestinian Arab villages on the Lebanese border cleared, including al Mansura. Its residents were expelled from the village, with some leaving for Lebanon while most were sent to the Arab town of Rameh in the heart of the Galilee. The Maronite Church requested that the Israeli government allow al Mansura's inhabitants to resettle the village but were refused. The residents of al Mansura continued to demand permission from the Israeli courts to resettle for some time after, but were unsuccessful. Several Jewish localities have been built on al Mansura's lands, including Elkosh established in 1949, the military base Biranit in the early 1950s, Netu'a in 1966, Mattat in 1979 and Abirim in 1980. According to Palestinian historian Walid Khalidi whose researchers visited the village before 1992, "The village houses have been completely leveled. Much of the resulting debris has been pushed together in heaps along the northern edge of the site." The only structure remaining was the partially collapsed church.