Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Ежелгі заман: археологиялық ескерткіштер
Қанаандықтар Тир қаласының Мелькарт құдайына ауылда мүсін орнатқан. Ауыл аймағында мозаикалық едендер, шарап қысу қондырғысының қалдықтары, тасқа қашалған қабірлер, су сақтағыштар және граниттен жасалған құрал-жабдықтар кездеседі. Икрит маңында көптеген археологиялық ескерткіштер орналасқан. Икрит Талмудта еске алынған Йокерет немесе Йокерет еврей ауылымен байланыстырылады, бұл Йокереттік Жозе (Бабыл Талмуды, Таанит, 23б) туған жері.
The Canaanites erected a statue for the god Melqart of Tyre in the village. The village area contains mosaic floors, remains of a wine press, rock hewn tombs, cisterns, and granite implements. There are many archaeological sites in Iqrit's vicinity. Iqrit is identified with Yoqeret or Yokereth a Jewish village mentioned in the Talmud, homeplace of Jose of Yokereth (Babylonian Talmud, Ta'anit, 23b).
Крестоносцылар дәуірі
Крестшілер Икритті басып алғанда, оны Акреф деп атады. Ашреф – бұл атау ауылдың төңірегіндегі бедуин тайпалары арасында әлі де кеңінен қолданылады.
When the Crusaders occupied Iqrit, they called it Acref. Açref is a name still commonly used for the village among surrounding Bedouin tribes.
Осман дәуірі
1517 жылы бүкіл Палестинамен бірге Осман империясына қосылған Икрит 1596 жылғы салық тізімінде Сафад провинциясының (лива) құрамындағы Акканың нахиясында (ауданында) тіркелген. Халқы 374 адамды құрады, экономикасы негізінен ешкілерге, ара шаруашылығына және ауыл шаруашылығына байланысты болған. Зәйтүн немесе жүзімді сығуға арналған баспа болған. 1875 жылы Виктор Герин бұл ауылдан өтіп, оның "өте ірі" екенін және марониттер мен грек православтарының тұратынын естіген. 1881 жылы Палестинаны зерттеу қорының (PEF) Батыс Палестинаны зерттеуі (SWP) оны Акрит деп атап, төбеде орналасқан тас үйлерден тұратын ауыл деп сипаттаған. Ауылдың жері өрік пен зәйтүн ағаштарымен жабылған, 100 христиан тұрғынына қызмет ететін жаңа шіркеу, үш бұлақ және оннан астам тасқа қазылған су сақтағыштары болған.
Incorporated into the Ottoman Empire in 1517 with all of Palestine, Iqrit appeared in the 1596 tax registers as being in the nahiya (subdistrict) of Akka under the Liwa of Safad, with a population of 374 and an economy dependent largely on goats, beehives and agriculture. There was a press used for olives or grapes. In 1875, Victor Guérin passed by the village and was told that it was "very considerable" and inhabited by Maronites and Greeks Orthodox. In 1881, the Palestine Exploration Fund's (PEF) Survey of Western Palestine (SWP) called it Akrith, and described it as a village of stone buildings situated on a tell, with arable land including figs and olives, a modern chapel serving a Christian population of 100, and water supplied by three springs and a dozen rock cut cisterns.
Британдық мандат
Аймақтағы басқа да ауылдар сияқты, Икрит Акрадан Рас ан Накураға дейінгі жағалау жолымен Тарбихаға апаратын қосымша жол арқылы байланысты. 1931 жылғы халық санауы бойынша 50 үйде 339 адам тұрды, ал 1945 жылғы статистика бойынша бұл көрсеткіш 490-қа жетті, оның ішінде 460 христиан және 30 мұсылман болды. 68 дунам жер құрылыс (қалалық) жер болып табылды. 1948 жылдың қараша айында олар эвакуацияланған кезде Икритте 491 азамат болды, оның ішінде 432 мелкит (грек католиктері) ауылдың барлық аумағында тұрды. Ауылдың 59 мұсылман азаматының кейбіреулері Икритте үйлерін жалға берсе, ал қалғандары Эш Шафаяда үй салған. Ауылдың жерінің тек бір бөлігі ғана өңделді, ал қалған бөлігі емен, лавр және қаражүзім ағаштарымен жабылған. 1948 жылға қарай ауылдың 600 дунам (600 000 м²) жеке меншігі болды, онда инжир бақтары орналасқан, олар Икрит және айналасындағы барлық тұрғындарға қызмет етті. Бұл бақтар әл-Баяд төбесінде орналасқан, ал қалған өңделген жерлер бұршақ, темекі және басқа жеміс ағаштарын өсіруге пайдаланылды. Ауылда грек-католик архиепископиясы басқаратын жеке бастауыш мектеп және үлкен мелкит (грек-католик) шіркеуі болды, соңғысы бүгінгі күнге дейін сақталған. Екі табиғи су бұлағы, көптеген құдықтар және жаңбыр суын жинауға арналған үлкен тоған болды. Көптеген егін сабалау алаңдары, негізінен, құрылыс алаңдары мен зираттың арасында орналасқан.
Like a number of other villages in the area, Iqrit was linked to the coastal highway from Acre to Ras an Naqura via a secondary road leading to Tarbikha. There were 339 people living in 50 houses in the census of 1931, which rose to 490 by the 1945 statistics, comprising 460 Christians and 30 Muslims. while 68 dunams were built up (urban) land. At the time of their eviction in November 1948, there were 491 citizens in Iqrit, including 432 Melkites (Greek Catholics), inhabiting the entire area of the village. Some of the 59 Muslims of the village rented their homes in Iqrit while others had built houses in esh Shafaya. Only part of the village land was cultivated and the rest was covered with oak, laurel and carob trees. By 1948, the village owned about 600 dunams (600,000 m²) of private property with groves of fig trees that served all inhabitants of Iqrit and the surroundings. The groves covered the hill of al Bayad, and the remaining cultivated land was used for crops of lentils, as well as tobacco and other fruit trees. The village included a private elementary school administered by the Greek Catholic Archdiocese and a large Melkite (Greek Catholic) church, the latter of which remains standing. There were two natural water springs, and many wells and a large pool for collected rainwater. There were many threshing floors, mainly located between the built up village lands and the cemetery.
1948 жылғы соғыс
Икрит 1948 жылғы 31 қазанда Хагананың Одед бригадасы тарапынан Ливанға қарай жағалау жолымен шабуыл жасаған Израильдің «Хирам» операциясы кезінде басып алынды. Икрит және Тарбиха капитуляциялап, ауыл тұрғындары өз үйлерінде қалды. Икрит және аймақтағы бірқатар басқа ауылдар жақын арада «арабтарсыз шекара жолағы» деп белгіленген саясаттың ықпалына түсті. Икриттің бұрынғы тұрғындарының бір бөлігі Ливанда босқындарға айналса, көпшілігі қазір Израиль азаматтары болып табылатын палестиналықтардың ішіндегі көшірілген адамдар болып табылады.
Iqrit was captured on 31 October 1948 by the Haganah's Oded Brigade during Operation Hiram, an Israeli offensive which advanced on the coastal road towards Lebanon. Iqrit and Tarbikha surrendered and the villagers stayed in their homes. Iqrit and a number of other villages in the region were soon affected by a policy known as "an Arabless border strip". While some of the former inhabitants of Iqrit became refugees in Lebanon, most are now internally displaced Palestinians who are also citizens of Israel.
1951 жылы Жоғарғы соттың шешімі
Израиль мемлекетіне қарсы алғашқы заңдық шара 1951 жылы Икрит ауылының 5 адамы тарапынан көтерілді. Мұхаммед Нимр әл-Хавари олардың адвокаты ретінде, аталған адамдарға отанына қайта оралу құқығын алуда маңызды рөл атқарды. 1951 жылдың 31 шілдесінде Израиль соттары ауыл тұрғындарының жерлеріне және оған қайта оралу құқығына ие екенін мойындады. Соттың мәлімдемесіне сәйкес, жер тасталып кетпеген, демек, «жоқ болғандардың мүлкін басқарушы» қарауына берілмейтін еді. 1951 жылдың шілдесінде Икрит ауылының тұрғындары Израильдің Жоғарғы сотына жүгініп, өз мәселелерін ұсынды, және сот олардың ауылдарына қайта оралу құқығын қолдады. Осы шешімнен кейін әскери үкімет олардың оралуына кедерес келтіру үшін тағы бір себеп тапты. Ауыл тұрғындары Жоғарғы сотқа қайта шағымданып, істері 1952 жылдың 6 ақпанында қаралуға белгіленді.
The first legal action against the state of Israel was brought in 1951 by 5 men of Iqrit. Muhammad Nimr al Hawari, acting as their lawyer, was instrumental in gaining the right of return for the men. On 31 July 1951, the Israeli courts recognised the rights of the villagers to their land and their right to return to it. The court said the land was not abandoned and therefore could not be placed under the Custodian of Absentee Property. In July 1951, the villagers of Iqrit pleaded their case before Israel's Supreme Court, and the court ruled in favour of the right to return to their village. After this judgement, the military government found another justification to prevent their return. The villagers appealed to the Supreme Court again and were scheduled to have their case considered on 6 February 1952.
1952 жылғы үкім
1952 жылдың ақпан айындағы үшінші үкімінде сот ауыл тұрғындарын соттың бұрынғы үкімінде берілген заңды жолдардан пайдаланудың орнына, Ғалилеяның әскери билеушісінің уәделеріне сенгені үшін кінәлады.
In its third verdict, in February 1952, the court blamed the villagers for depending on promises from the military ruler of Galilee, instead of benefiting from the legal remedy which was given to them by the court in its first relevant verdict.
Қайту әрекеттері: 1970-2000 жылдар
1970 жылдары Икрит ауылының тұрғындары алты жыл бойы ауылдың бұрынғы шіркеуінде бірнеше отырыс ұйымдастырды. Икрит (және Кафр Бирим) мәселесі Израиль БАҚ-ында жиі жарияланды. Израильдің көрнекті мәдениет және өнер қайраткерлері Икрит ауылының тұрғындарын елге қайтару қозғалысын қолдады, ал халықтың олардың тағдырына деген ықыласы кеңінен тарады. Израиль билігі ауыл тұрғындарының қайту құқығын қағида бойынша мойындағанмен, ресми тұлғалар осы құқықты іске асыруға қарсылық көрсетті. 1972 жылы Израиль премьер-министрі Голда Меир: "Бирим мен Икрит мәселесі бойынша ресми шешім қабылдамауымызға қауіпсіздік мәселесі ғана емес, сонымен қатар болашақтағы прецеденттерді құрудан сақтану ниеті де себеп. Біз одан әрі жағдайды ушықтырып, кейіннен шегіне алмайтын жағдайға түсіп қалмауға тиіспіз" деді. 2000 жылы Мерон Бенвенисти Икрит және Бирим ауылдарының тұрғындары Израильдегі жалғыз көшіп кеткендер емес екенін, демек олардың оралу құқығын мойындау, басқа жер аударылған адамдардың ұқсас талаптарына әкеп соқтыратын "қауіпті прецедент" ретінде қарастырылады деп атап өтті. 2003 жылы Икрит ауылының бір бөлігі тұрғындары Икритке оралуларына көмектесу үшін Жоғарғы Сотқа қайтадан өтініш білдірді, бірақ сот өтінішті қабылдамады.
In the 1970s, villagers from Iqrit conducted a series of sit ins in the village's former church over a period of six years, and the case of Iqrit (and of Kafr Bir'im) was frequently covered by the Israeli media. Several prominent Israeli cultural and artistic figures supported the movement to repatriate the Iqrit villagers and public empathy for their plight was widespread. While the Israeli authorities recognized the villagers' right to return in principle, officials resisted implementing this right. In 1972, Israeli Prime Minister Golda Meir stated: It is not only consideration of security [that prevents] an official decision regarding Bi'rim and Iqrit, but the desire to avoid [setting] a precedent. We cannot allow ourselves to become more and more entangled and to reach a point from which we are unable to extricate ourselves. Meron Benvenisti noted in 2000 how it has been argued that the villagers of Iqrit and Bi'rim are not the only present absentees in Israel, and therefore recognizing their right of return is perceived as setting a "dangerous precedent" that would be followed by similar demands from other displaced persons. In 2003, some of Iqrit's villagers repetitioned the Supreme Court so as to facilitate their return to Iqrit, but the petition was rejected by the court.
1972 жылы Мюнхендегі қырғын
1972 жылы Мюнхенде ізраилдық спортшыларды қанауға ұшыратқан Қара қыркүйек ұйымы өздері жасаған оқиғаға "Икрит және Бирим" деген операциялық атау берді, бұл атау екі галилеялық ауылдың есімімен байланысты.
The operational name of the Munich massacre of Israeli athletes in 1972 was named by its perpetrators, the Black September Organization, "Iqrit and Bir'im", after the two Galilean villages.
2023 жылғы соғыс оқиғасы
2023 жылдың 26 желтоқсанында Израиль-Хамас соғысы кезінде Ливаннан Хезболла жауынгерлері атқан танкқа қарсы зымыран Ікрит шіркеу кешеніндегі шатырды зақымдады, бірақ шіркеудің өзіне зиян келтірмеді. 80 жастағы, шіркеуді күзетіп тұрған ер адам орташа ауыр жарақат алды.
On 26 December 2023, during the Israel–Hamas war, an anti tank missile shot by Hizbollah fighters from Lebanon damaged a shed in the Iqrit church compound, but not the church itself. The civilian man in his 80s who was guarding the church suffered moderate wounds.
Израиль ауылдары
Соғыстан кейін бұл аймақ Израиль мемлекетінің құрамына енді және онда бірнеше жаңа еврей ауылдары салынды, олардың екеуі Ікрит жерінің үстінде орналасқан: Шомера (1949; негізінен Тарбиха қираған жерлерінде салынған) және Евен Менахем (1960). Жақын маңда Горнот Хагалил (1980) ауылы пайда болды. Ікриттің батыс жағындағы кіреберісте қазір Шомера мошавына қарасты сиыр шаруашылығы бар.
Following the war, the area was incorporated into the State of Israel and a number of new Jewish villages were established there, two of them partially on Iqrit's land: Shomera (1949; built mainly on the ruins of Tarbikha), and Even Menachem (1960). Gornot HaGalil (1980) followed nearby. At the western entrance of Iqrit, there is now a cowshed that belongs to the moshav of Shomera.
Икрит қалдықтары
Мелкиттік грек-католик шіркеуі – Икриттегі тұрған жалғыз ғимарат. Қоршалған зиратқа жыл сайын күтім жасалады, ол солтүстікке қарай жол бойында орналасқан. Бұзылған үйлердің талқанданып қалған қиратылымдары әлі де көрініп тұр, сондай-ақ өсіп кеткен інжір, жүзім, бадам және зәйтүн бақтары бар.
The Melkite Greek Catholic church is the only building of Iqrit which remains standing. The fenced cemetery is annually maintained, on the road to the north. Uncleared rubble from the destroyed houses remains and there are overgrown fig, grape, almond, and olive orchards.