Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық еңбек ұйымдастырушысы (шамамен 1851–1942)
American labor organizer (c.1851–1942)
Люси Э. Парсонс (шамамен 1851 – 1942) – американдық әлеуметтік анархист және кейіннен анархокоммунист. Оның ерте өмірі құпияға ораныпты: ол өзінің тегінің мексикалық және американдық үндістердің араласы екенін айтқан; тарихшылар оның Вирджинияда, мүмкін, афроамерикандық құлдың баласы болып туғанын, содан кейін Техаста азат болған қара нәсілді адамға үйленгенін есептейді. Парсонс есімінен басқа, ол өмірі бойы Картер, Диас, Гонсалес және Халл сияқты әртүрлі тегін қолданған. Ол Альберт Парсонспен Техастың Уэко қаласында танысып, оған үйленгенін мәлімдеген, бірақ ешқандай тіркелген дерек табылмаған. Олар 1873 жыл шамасында Чикагоға бірге көшіп келді, ал Парсонстың саяси көзқарастары 1877 жылғы Чикаго теміржол ереуілінің қатаң жабалауымен қалыптасты. Ол еңбек ұйымдастыру және тап күресі үшін күресті, poleмикалық мәтіндер жазып, іс-шараларда көпшілік алдында сөз сөйледі. Ол Халықаралық жұмысшылар қауымдастығына, кейіннен Еңбекшілердің рыцарьларына қосылды және өзінің досы Лиззи Суонк пен басқа әйелдермен бірге Чикаго жұмысшы әйелдер одағын құрды. Оның екі баласы болды, Чикагода тігінші болып жұмыс істеді, кейін өз шеберханасын ашты. Альберт Парсонс 1887 жылы Хеймаркет ісінен кейін өлім жазасына кесілгеннен кейін, ол анархист спикер ретінде халықаралық деңгейде танымал болды, АҚШ-ты жиі аралап, Англияға сапарлады. Ол Дүниежүзілік жұмысшылар индустриялық одағының негісқалаушы мүшесі болды және радикалды газеттерді редакциялады. Оған Пионерлік көмек және қолдау қауымдастығы қаржылай көмек көрсетті және жас сүйіктісі Мартин Лашермен бірге Альберт Р. Парсонстың өмірбаянын аяқтады. 1917 жылғы Ресей революциясынан кейін Парсонс коммунизмке бет бұрды. Ол белгілі саяси тұлғаға айналды, Чикаго полициясы ондаған жылдар бойы оның көпшілік алдында сөйлеуіне кедергі келтірді. Ол Эмма Голдманмен еркін махаббатқа қатысты көзқарастары бойынша келіспеді және жасы ұлғайған сайын белсенділігін жалғастырды, Анджело Херндонды, Том Муниді және Скотсборолық жігіттерді қолдады. Парсонс 1942 жылдың 7 наурызында үй өртінен қаза тапты. Оның серіктесі Джордж Марксталл ғимараттың өртеніп жатқанын көріп, оны құтқара алмады; ол ертесі күні қайтыс болды. Ол Хеймаркет шейіттерінің ескерткіші орналасқан неміс Вальдхайм зиратына жерленді. Өлгеннен кейін Парсонс көбінесе Альберт Парсонстың әйелі ретінде еске алынды, бірақ соңғы зерттеулер мен екі кітаптан тұратын өмірбаяндар оның жеке жетістіктерін еске түсірді. 2004 жылы Чикаго паркі ауданы Бельмонт даңғылындағы паркті оның құрметіне атады.
Lucy E. Parsons (c. 1851 – 1942) was an American social anarchist and later anarcho communist. Her early life is shrouded in mystery: she herself said she was of mixed Mexican and Native American ancestry; historians believe she was born to an African American slave, possibly in Virginia, then married a black freedman in Texas. In addition to Parsons, she went by different surnames during her life including Carter, Diaz, Gonzalez and Hull. She met Albert Parsons in Waco, Texas, and claimed to have married him although no records have been found. They moved to Chicago together around 1873 and Parsons' politics were shaped by the harsh repression of the Chicago railroad strike of 1877. She argued for labor organization and class struggle, writing polemical texts and speaking publicly at events. She joined the International Workingmen's Association and later the Knights of Labor, and she set up the Chicago Working Women's Union with her friend Lizzie Swank and other women. She had two children and worked in Chicago as a seamstress, later opening her own shop. After Albert Parsons was executed in 1887 following the Haymarket affair, she became internationally famous as an anarchist speaker, touring frequently across the United States and visiting England. She was a founding member of the Industrial Workers of the World and edited radical newspapers. She was helped financially by the Pioneer Aid and Support Association and completed The Life of Albert R. Parsons with her young lover Martin Lacher. Following the Russian Revolution in 1917, Parsons moved towards communism. She became a notorious political figure and Chicago police attempted for decades to stop her speaking publicly. She clashed with Emma Goldman over their differing attitudes to free love and continued her activism as she grew older, supporting Angelo Herndon, Tom Mooney, and the Scottsboro Boys. Parsons died in a house fire on March 7, 1942. Her partner George Markstall returned to find the building on fire and was unable to rescue her; he died the following day. She was buried in the German Waldheim Cemetery, where the Haymarket Martyrs' Monument stands. After her death, Parsons was primarily referenced as the wife of Albert Parsons, until recent scholarship and two book length biographies have commemorated her own achievements. The Chicago Park District named a park on Belmont Avenue after her in 2004.
Ерте өмір
Парсонстың ерте өмірі туралы белгілі мәліметтер аз. Оның ұзақ жылдар бойы бірге болған серіктесі Джордж Марксталл ғимарат өртеніп жатқанын көрді және оны құтқара алмады; ол ертесі күні алған жарақаттарынан көз жұмды.
Little is known for certain about Parsons' early life. Her long term partner George Markstall returned to find the building on fire and was unable to rescue her; he died of his injuries the next day.
Мұра
Өзінің әріптесі, белсенді Элизабет Гурли Флинн Парсонсты құлшынысты сөйлеуші және революционер ретінде еске алды. Ашбоудың 1976 жылғы өмірбаянына дейін Парсонс көбінесе тек қана түсіндірмелерде есімдерін тілге тиек ететін, ал соңғы кезде оның мансабы туралы мәліметтер көбейді. Ол түрлі солшыл топтар тарапынан ту етілді және Бостон қаласындағы өздігінен басқарылатын әлеуметтік орталыққа оның есімі берілді. Тарихшылар Парсонстың афроамерикалықтардың күресіне немқұрайлылығын сынады, оның ұстанымы жұмысшы табының жалпы алғанда жұмыс берушілерге қарсы көтерілуіне сенуін көрсетті, нәсілдік теңдікке шақыру емес. Бір түсіндірмесі, ол өзінің қара тері екенін мойындамағандықтан, таптық күреске көбірек назар аударды. Тарихшылар Парсонстың нақты саяси байланыстарына да мән берді, ал сол кездегі саяси бағыттар еркін болғандықтан, Альберт Парсонс былай деп жазды: "Бізді кейбіреулер коммунистер, социалистер немесе анархистер деп атайды. Біз бұл үш атаудың барлығын да қабылдаймыз". 2004 жылы Чикаго саябақтар басқармасы Белмонт даңғылындағы шағын аумақты "Люси Элла Гонзалес Парсонс" саябағы деп атады, бірақ бұл шешімге Полицияның бауырластық ұйымы қарсылық білдірді. 2022 жылы Чикагодағы Логан скверіндегі 100 пайыз қолжетімді тұрғын үйлерден тұратын жаңа құрылысқа Люси Гонсалес Парсонс аты берілді.
Fellow activist Elizabeth Gurley Flynn remembered Parsons as a passionate speaker and revolutionary. Until Ashbaugh's 1976 biography, Parsons was often only mentioned in footnotes: more recently coverage of her career has increased. She has been claimed by various left wing groups as a figurehead and a self managed social center in Boston was named after her. Historians have criticised Parsons' lack of interest in the struggles of African Americans, with her stance reflecting a belief in the need for the working class generally to rise up against its employers, rather than appealing to the need for racial equality. One explanation is that since she denied her own black heritage, she focused more on class struggle. Historians have also focused on the question of Parsons' specific political affiliations, while at the time labels were more fluid and Albert Parsons wrote: "We are called by some Communists, or Socialists, or Anarchists. We accept all three of the terms." The Chicago Park District named a small area on Belmont Avenue the "Lucy Ella Gonzales Parsons" park in 2004, a decision which was opposed by the Fraternal Order of Police. In 2022, a new housing development in Logan Square, Chicago with 100 percent affordable units was named the Lucy Gonzalez Parsons Apartments.