Кіріспе

АҚШ Коммунистік партиясы және оның одақтастары АҚШ еңбек қозғалысында, әсіресе 1930 және 1940 жылдары маңызды рөл атқарды, бірақ еңбек қозғалысын социализм үшін күресу және өнеркәсіпте жұмысшылардың толық бақылауын орнату жолына сала алмады, сонымен қатар олардың кез келген кәсіподақтағы ықпалын партия мүшелігін арттыруға айналдыра алмады. Коммунистік партияның еңбек қозғалысына ықпалы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кәсіподақтар ішіндегі саяси күресте олардың жеңілісінен және 1950 жылы CIO-ның олардың ең көп ықпалына ие болған кәсіподақтарын шығаруынан бері өте төмендеді. Коммунистер шығарылғаннан кейін, АҚШ-тағы ұйымдасқан еңбек күштерінің саны тұрақты түрде азая бастады. Тарихшылар неге кәсіподақ қозғалысы ешқашан еңбек партиясын құрмады және неге американдық жұмысшылар соңғы тоқсан жылда социалистік партияларды қолдамады деген мәселеде келіспеушіліктер бар. Кейбіреулер американдық ерекшелік салдарынан АҚШ жұмысшылары таптық күреске баса назар аударатын партияларға қарсылық танытты деп санайды; ал басқалары солшылдардың сәтсіздігін күшті кәсіподақтарды құрудағы жетістіктеріне байланыстырады, бірақ бірлік немесе қысқа мерзімді пайда үшін өздерінің саяси және әлеуметтік мақсаттарын екінші орынға қойды. Тағы басқалары кері пікір білдіреді: солшылдар идеологиялық өзгерулерге байланысты еңбек қозғалысын басқару мүмкіндігінен айырылды. Коммунистік партияның еңбек қозғалысындағы тарихы осы барлық тезистерді қолдай алады.

CPUSA-ның құрылуы және алғашқы жылдары

АҚШ Коммунистік партиясы 1919 жылы Америка Социалистік партиясынан бөлініп шыққан екі топтан құрылды, олар Коминтернге қосылудан бас тартқан. Коммунистік партияның алғашқы ядросы Ресейдегі Большевиктік революцияның жеңісі Батыста да революция жақын арада болады деген сенімде болды. Партияның кәсіподақтарға қатысты алғашқы көзқарасы осы сенімді көрсетті. Партияның бір жетекшісінің айтуынша, құрылған кезде "кәсіподақ қозғалысы туралы білімі бар жарты ондай делегатты жинау қиын болған". Партия соғыстан кейінгі жылдары жасырын ұйымға айналды, себебі Палмердің рейдтері мыңдаған партия мүшелерінің тұтқындалуына және депортациясына әкелді. Сол кезде Коммунистік партия Америка Еңбек Федерациясын реформашылдыққа ұрындырып, революцияны тежеуге тырысатын жау деп қарады. Олар көптеген кәсіподақтардың қызметін революциялық жеткіліксіз деп санады: 1919 жылы жұмысшылар қозғалысы ұлы ереуіл толқынына қатысты, тіпті Вашингтон штатының Сиэтл қаласында жалпы ереуіл болды, бірақ партия мүшелерінің оларда қатысуы болмады. Олар жұмысшыларды қысқа мерзімді экономикалық мақсаттарын қойып, мемлекетті құлатуға күш салуға шақырды. Профинтерн немесе "Еңбекшілердің Қызыл Халықаралық Ассоциациясы" 1921 жылы КП-ны өзгертуге мәжбүр етті, ол АҚШ коммунистерін АЕФ ішінде жұмыс істеуге бағыттап, оны революциялық органға айналдыруға тырысты – бұл Америка Социалистік партиясының бұрынғы буыны "іштен бұзу" деп атаған нәрсе. Осы мақсатта Профинтерн Уильям З. Фостердің құрылған Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасының АҚШ-тағы өкілі ретінде мойындады. Фостер бұрын синдикалист болған, ол жұмысшылардың билікті коммунистік партия сияқты саяси ұйымдар емес, кәсіподақтар сияқты жұмысшылар ұйымдары арқылы иеленетініне сенген. Ол 1919 жылы АЕФ-тің болат өнеркәсібіндегі сәтсіз ереуіліне жетекшілік еткен және сол кезде Чикаго Еңбек Федерациясының президенті Джон Фицпатрикпен тығыз қарым-қатынас орнатқан. Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы қолданыстағы кәсіподақтарда жұмыс істеді, өндірістік кәсіподақтарды ұйымдастыруға, жұмысшы партиясын құруға, ұйымдастырылмағандарды және Кеңес Одағын қолдауға тырысты. Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы өз күнтәртібін бөлісетін көшбасшылармен одақ құруға тырысты, сонымен бірге жергілікті деңгейде солшыл кәсіподақтардың негізін салуға тырысты. Бірақ кейбір ұйымдастырушылық табыстардан кейін Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы Фицпатриктің наразылығына ұшырады, нәтижесінде 1924 жылы АЕФ Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасының мүшелерін "екі одақ" деп айыптап, оларды партиядан шығарды. КПАҚ Коминтерннің бұйрығы бойынша 1924 жылы Роберт Ла Фолетт ағаның президенттікке кандидаттығын бұрынғыдай қолдауын тоқтатты, осылайша одан да көп одақтастарын жоғалтты. Екінші жағынан, КПАҚ Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасының көмегінсіз жұмысшы қозғалысында қысқа мерзімді табыстарға қол жеткізді. 1920-жылдардың басында Коммунистік партия Нью-Йорктегі радикалды, негізінен иммигрант киім-кешек жұмысшыларының арасында кең қолдау тапты. 1924 жылы Нью-Йорктегі үш ірі Халықаралық әйелдер киім жұмысшылары одағының және Бостон, Чикаго және Филадельфиядағы басқа да жергілікті ұйымдарда бірқатар КП мүшелері басшылық лауазымдарға ие болды. Олар ILGWU-ның социалистік басшылығы оларды қызметтен шеттетуге тырысқандарына қарамастан, осы лауазымдарды сақтап қалды. Бірақ 1926 жылы Нью-Йорктегі солшыл басшылар 40 мың шапаншылардың ереуілінен кейін барлық иеліктерін жоғалтты. Жергілікті кәсіподақ басшылығы ереуілді КП ішіндегі ішкі фракциялардың салдарынан жоғалтты: кәсіподақ талап еткеннен төмен шарттарда келісу мүмкіндігі болған кезде, кәсіподақ басшылары келісімді бекіту үшін КП-ға жүгінді. Бірақ партияның фракциясы оны қабылдауға асықпады, себебі бұл оларды партиялық фракциялық соғыста жұмсақтыққа айыптауға мүмкіндік береді деп қорқытты. Ереуіл тағы бірнеше айға созылды, содан кейін жергілікті ұйымдар нашар келісімге келді. Бұл Халықаралық одаққа қажетті мүмкіндік берді: ILGWU-ның социалистік басшылығы шаршаған жергілікті ұйымдарды бекітті, ал олардың жақтастары қарсылық көрсетуге тым әлсіз болды. КП-ның кішкентай тері жұмысшылары одағындағы мықты қолдауы сақталған болса да, ол әлдеқайда үлкен киім өнеркәсібіндегі жеңілістен ешқашан қалпына келмеді; керісінше, келесі қырық жыл бойы Дэвид Дубинский басқарған ILGWU одан кейін де коммунизмге қарсы болды. Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы өзі қысқа уақытқа АЕФ айыптаған "екі одаққа" айналды. 1926 жылы Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы Нью-Джерси штатының Пасаик қаласындағы жүн өнеркәсібі жұмысшыларының ереуіліне жетекшілік етті, бірақ содан кейін Коминтерн партияға осы одақты құруды тоқтатуды бұйырды, себебі бұл "үлтра солшыл авантюризм" болып саналды. Ереуіл, бәрібір жеңіліске ұшырар еді, алты айдан кейін АЕФ-тің Біріккен Жыл Текстиль жұмысшылары ереуілге жетекшілік еткеннен кейін жеңіліске ұшырады.

CPUSA солға бұрылады және кәсіподақ бірлігі лигасы

1926 жылы Коминтерннің екіұстаздық кәсіподақтарды жоққа шығаруы саясаттағы уақытша өзгеріс болды; 1928 жылы КП көмір, тоқыма, азық-түлік және киім өнеркәсібінде жаңа КП басқаратын кәсіподақтар құруға кірісті және 1929 жылы ТУЭЛ-ді Кәсіподақтардың Бірлестік лигасы деп атады. Бұл саясаттағы өзгеріс Сталиннің бұрынғы одақтасы Николай Бухаринге қарсы шығып, солға қарай бұрылуымен бірге болды. КП басшылары, мысалы, Фостер, өз орналарын сақтап қалды, ал Джей Лавстоун сияқтылар партиядан қуылды. КП-ның үшінші кезеңдегі кәсіподақтарға қатысты ұстанымы 1919-1921 жылдардағыдай радикалды болды. Партия "төменнен біріккен фронт" жариялағанмен, басқа социалистік партияларды "әлеуметтік фашистер" деп сынап, AFL-ді "халықты басу және дезорганизациялау құралы" деп айыптады, оған жұмысшылар тек "реформаторлық бюрократияны құлату" мақсатымен ғана қосылуы керек еді. КП капитализмнің күйреуі жақын деген үмітпен жаңа революциялық кәсіподақтар құруға күш салды. Бұл жаңа екіұстаздық кәсіподақтар көбінесе кәсіподақтар емес, әсерлі топтар сияқты болды, мүшелері аз және ұзақ мерзімді мүшелері тіпті аз болды. Дегенмен, бұл топтар ұйымдастырылмағандарды ұйымдастыруға батыл күш жұмсады. 1929 жылы Ұлттық тоқыма жұмысшылары Солтүстік Каролина штатының Гастония қаласында мыңдаған тоқыма жұмысшыларының ереуілін ұйымдастырды, олар NTW оларды тоқтатуға тырысқанмен, басшылық бес кәсіподақ белсендісін жұмыстан шығарғаннан кейін ереуілге шықты. Бұл ереуіл азаматтардың кеңселерді қиратуы және бір кәсіподақ белсендісін өлтіруі салдарынан басылды. Жергілікті билік, дін қызметкерлері және газеттер Ұлттық тоқыма жұмысшыларының құдайсыз коммунизммен байланысын және оның нәсілдік теңсіздікке қарсылығын жариялағанмен, бұл соңғы нәтижеде көп әсер етпеді. Билік бірнеше айдан кейін басқа фабрика қалаларында тоқыма жұмысшыларының спонтанды ереуілі басталғанда, AFL араласқанда да дәл солай әрекет етті. Бұл ереуіл де жаппай тұтқындаулармен аяқталды және үш ереуілші шерифтердің оқ тигенінен қаза тапты.

Тау-кеншілер кәсіподақтары

Коммунистік партияның кен өндірудегі күш-сайысы да сәтті болмады. 1920 жылдары КП Біріккен кеншілер одағы ішіндегі тартыстарда қолдауға ие болған еді, Джон Л. Льюис одақ басшылығы үшін өзінің қарсыластарын жеңу үшін барлық мүмкіндікті пайдаланған кезде, өнеркәсіптегі жалақы мен еңбек жағдайлары нашарлаған. 1924 жылғы сайлауда Льюиске қарсы UMW президентіне кандидат болған TUEL қолдаған үміткер ресми санауда 66 мың дауыс алды – Льюис алған дауыстың жартысына жуығы. Кейін КП бір уақытқа Джон Брофимен одақтасты, егер дауыс беру демократиялық түрде өткізілсе, оның «Одақты сақтау» тізімі 1926 жылы ұлттық басшылыққа сайлауда жеңіске жетер еді. Алайда, Льюис 1926 жылы жеңіске жеткеннен кейін TUEL және Брофидің жақтастарын одақтан қуды. Кейін КП Брофимен байланысын үзді, оны реформатор деп айыптады. 1928 жылы КП өз Ұлттық кеншілер одағын құрды. 1931 жылы Пенсильвания және Огайо штаттарындағы шахталардағы ереуіл кезінде жалақыны төмендетуге қарсы күресте белсенділік танытты, бірақ шахта операторлары ереуілге қатыспаған UMW-ді тануды жөн көргенде, ереуіл сәтсіз аяқталды, содан кейін NMU-ға пикетке шығуға тыйым салды. NMU сондай-ақ 1931 жылы Кентукки штатының Харлан округінде UMW шақырган ереуілге басшылық етті, бұл одан да жаман нәтижелерге әкелді, себебі одақ ереуілшілердің ұзақ уақыт бойы, әсіресе «оқ атып шабуылдағандардың» шабуылдарына қарсы тұруы үшін қажетті көмек көрсетуге дайын болмады. NMU-дың нәсілдік кемсітушілікке қарсы күресі және Кеңес Одағына берген толық қолдауы Харлан округінің басым көпшілігі фундаменталистер және ақ нәсілді кеншілерден оны алшақтатты. Бұл ереуіл Аппалачтың ең шалқары аймақтарының біріндегі қорқынышты жағдайды жариялады, бірақ ереуілші кеншілерге нақты пайда әкелмеді. Дегенмен, КП үшін бірнеше жағымды жайттар болды: олардың Азық-түлік жұмысшыларының өнеркәсіптік одағы асхана және мейрамхана қызметкерлерін, әсіресе Нью-Йоркте сәтті ұйымдастырды, онда көптеген мейрамхана қызметкерлерінің одақтары Голландтық Шульцтың еңбекке қатысты алаяқтықтарының бөлігі ретінде басып алынған. Бұл КП басқаратын одақтар Шульцтың бандиттерін тоқтатпай ғана қоймай, өркендеп, бірнеше жылдан кейін оған қосылғанда Нью-Йорктегі AFL қонақ үйлер мен мейрамхана қызметкерлерінің одағында басымдыққа ие болды. Теңізшілердің өнеркәсіптік одағы үшінші кезеңнен аман қалмады, бірақ ол өз іздерін қалдырды. Теңізшілер мен портошылардың радикальды саясатқа және көбінесе спонтанды жұмыс іс-қимылдарына деген дәстүрі болды; IWW 1920 жылдарға дейін шығыс және батыс жағалау порттарында ерекше белсенді болды. Теңіз жұмыскерлерінің өнеркәсіптік одағы (MWIU) кездейсоқ ереуілдер ұйымдастырды, YMCA және басқа ұйымдар жұмыссыз жұмысшыларға көрсеткен жеткіліксіз көмекке шабуыл жасады және MWIU газеттерін таратты. Бұл бағдарламалар көптеген теңізшілер мен портошыларды, соның ішінде 1934 жылғы батыс жағалау портындағы ереуілге жетекшілік еткен Гарри Бриджесті тартты. TUUL автомобиль өнеркәсібінде де ұқсас шектеулі табысқа ие болды, онда партияны өндірістік синдикализмге қарсы науқанмен байланыстыратын цехтар құрылды. Алайда, КП Детройт және басқа автомобиль орталықтарындағы жұмыссыз жұмысшыларды ұйымдастыруда, автомобиль жұмысшыларын жұмысқа алу немесе ұйымдастырудан гөрі сәтті болды.

Жаңа келісімнің алғашқы жылдары және CIO-ның құрылуы

Коммунистік партия бастапқыда «Жаңа саясатты» және Рузвельт әкімшілігін фашизмнің бір түрі деп қарады, себебі Ұлттық өнеркәсіптік жаңғырту актісі корпоративтік басқарудың бір нысанын көздейтін, өнеркәсіптерді бағалар, өндіріс, еңбек қатынастары және басқа да мәселелер бойынша кодтарды келісуге шақыратын, ал үкіметтік бақылау тек жанама болатын. Аталған актінің негізінде құрылған үкіметтік комиссиялар көбінесе жұмыс берушілердің талаптарына бойысындырып, жұмысшылардың құқықтарын немесе тұрмыс деңгейін қорғаудың орнына ереуілдердің алдын алуға көбірек мән берді. Жұмысшылар өкілдік үшін кәсіподақтарға ағылып келді, көбінесе кез келген кәсіподақ ұйымдастыру шараларынан бұрын, Рузвельт пен «Жаңа саясаттың» оларды қорғайды деген сенімде. Льюис пен UMWA 1933 жылы ұйымдастырушылары шахтерлерге: «Президент сіздердің кәсіподаққа қосылуыңызды қалайды» деді, осы сезімді пайдаланды. UMWA ұйымдастырушылары президент Льюис туралы айтса да, көптеген шахтерлердің президент Рузвельт туралы ойлаған қате пікірін түзетуге қол жеткізбеді. 1934 жылы 1921 жылдан бері ең көп ереуіл болды. Ең ірі және маңыздылары – Батыс жағалаудағы портошылар, Миннеаполистегі (Миннесота штаты) жүк тасымалдаушылары және Огайо штатындағы Толедодағы автомобиль жұмысшылары арасында кәсіподақты мойындау үшін үш ірі ереуіл болды. Әр жағдайда ереуіл жалпы ереуілге немесе оған жақын нәрсеге айналды. Әр жағдайда радикалдылар, CPUSA немесе басқа солшыл партиялармен байланысты, жетекші рөлдерді атқарды; КП және Гарри Бриджес сияқты одақтастары Батыс жағалауындағы портошылар ереуілінде маңызды рөл атқарды. Дегенмен, КП-ның ықпалы МГИУ-дың өзінен гөрі Гарри Бриджестің жеке харизмасына және оның мүшелері мен жақтастарының доктарда атқарған ауыр жұмысына байланысты болды, ол радикалды кадрлары жаңадан қайта жандандырылған Батыс жағалауындағы жергілікті ұйымдарға мүшелікке өткен кезде жоғалып кетті. Бриджес ешқашан КП мүшесі болмағанмен, үкімет он жылдан астам уақыт бойы төрт түрлі сот процесінде оны дәлелдеуге тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Ол партия белсенділерімен тығыз жұмыс істеді және олардың кәсіподақта мансабын дамытуға көмектесті, ал ереуілден пайда болған кәсіподақ – Халықаралық портошылар және қойма жұмысшылары одағы – ондаған жылдар бойы партия саясатын қолдады. Партияның Американың көлік жұмысшылары одағының құрылуындағы рөлі одан да анық болды: екі TUUL ұйымдастырушысы Джон Санто мен Остин Хоган 1934 жылы одақтың құрылуына ықпал етті, ал оның бастапқы басшыларының барлығы, соның ішінде Майк Куилл, партия мүшелері немесе партия саясатын жақтаушылар болды. TWU бірнеше жыл жасырын ұйымдасқаннан кейін Нью-Йорк қаласының қоғамдық көлік қызметкерлерін өкілдік ету құқығын алды, бірнеше шағын ереуілдер, 1937 жылы BMT-нің Кент-авенюдегі электр стансасында болған ереуіл және бірнеше айдан кейін өткен NLRB сайлауында IRT қызметкерлерінің арасында үлкен жеңіске жетті. Алайда, партия мүшелері, тіпті бұрын ашық түрде партияға мүше болғандар да, партия мүшелігін жасырып немесе жасырып қалуды жөн көрді. 1934 жылы Конгресске КП үміткері болған Хоган, TWU Local 100 президенті болғаннан кейін, мүмкіндігінше партиялық мүшелігін жасырып қалды. Партия 1935 жылы «Қызыл Динамо» және «Қызыл Экспресс» сияқты атаулармен танылған кәсіподақтың газеттерін тоқтатты, себебі ТДБ ұйымдастырушылары партияның одақтағы рөлі олардың жұмысына кедергі келтіріп жатыр және «Халықтық фронт» одағының құрылымы «Үшінші кезеңнің» сепаратизмін алмастырды. Партия 1949 жылға дейін одақта ықпалды болды, ал одақ азаматтық құқықтар, метроның мемлекеттік меншігі және бағаның өсуі сияқты мәселелер бойынша партия саясатын мұқият қадағалады. Партия өз үлесін мойындамады және партия мүшелері жұмыс берушілердің, одақ ішіндегі қарсыластар мен тергеушілердің партияның одаққа үлкен ықпал еткенін қатаң түрде жоққа шығарды.

Бас ақпараттық қызметкер

Коммунистік партия да бастапқыда жаңадан құрылған Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінде (CIO) жеке мүшелерінің еңбегі арқасында беделін арттырды. Ли Прессман, CIO-ның және кейін Америка Біріккен болат жұмысшыларының бас кеңесшісі, КП-ның және кеңестік Одақ үшін тыңшылық жасаған Уэрдің жасырын тобының мүшесі болды. CIO-ның алғашқы жарнама директоры Лен Де Ко да CIO-да жұмыс істеген жылдары КП-ның мүшесі болды, сондай-ақ CIO-ға қарасты кәсіподақтардағы көптеген ұйымдастырушылар мен қатардағы белсенділер де КП-ның мүшелері болды. Прессман мен Де Ко сияқты адамдар, егер Компартия өз ұстанымын сектанттық тазалықтан бастап, біріккен майданға, содан кейін басқа "прогрессивті күштермен" одақ құруға басымдық беретін халықтық майдан саясатына өзгермегенде, CIO-да жұмыс істеуді ойламас еді. Сол уақытта «Жаңа мәміле» жұмыс берушілердің күшейіп бара жатқан қарсылығына және Ұлы депрессияның алғашқы жылдарындағы салғырлыққа орны ауысқан жұмысшылардың наразылығына жауап ретінде солға қарай бұрылды. Коммунистік партия, бірнеше жыл бұрын ғана Рузвельтті фашист деп айыптағаннан кейін, оны қабылдауға көбірек бейімделді. Сонымен қатар, CIO және басқа прогрессивті ұйымдар мен жеке тұлғалар КП-мен жұмыс істеуге қатысты көптеген күмәндарын жеңді. Льюис темір жұмысшыларын ұйымдастыру комитетіне жалдаған екі жүзге жуық ұйымдастырушының алпысы КП мүшелері болды, әсіресе шетелдік және афроамерикандық жұмысшыларды ұйымдастыруға жауапты қызметкерлердің арасында және Чикаго аймағында. Льюисті ұйымдастырушыларының саяси нанымы қызықтырмады, егер ол ұйымды бақылай берсе. Ол бірде былай деді: «Мен ұйымдастырушыларым мен CIO мүшелерін аударып, қалталарынан қандай әдебиеттер түсіп шығатынын қарап отырмаймын». Ол жеке сөйлескенде де осылай айтты, ILGWU-дан Дэвид Дубинский оған SWOC штабындағы коммунистер туралы сұрағанда; ол Дубинскиге: «Кім құсты ұстайды? Аңшы ма, әлде ит пе?» деді.

Негізгі өнеркәсіпті ұйымдастыру

Алайда, КП тек қана лауазымдарға орналасу арқылы ғана ықпалға ие болған жоқ. Огайо штатының Акроны қаласындағы резеңке жұмысшыларының ереуілі, КОК-тің жаппай наразылықты кәсіподақ жемісіне айналдыру мүмкіндігін сынаған алғашқы әрекет болды, онда бірқатар қатардағы жетекшілер де КП мүшелері еді. Партия жергілікті және халықаралық деңгейлерде, ереуілден кейін құрылған Біріккен резеңке жұмысшылары кәсіподағында белгілі бір деңгейде өкілдік етті. Коммунистік партия 1936 жылы АФЛ және шағын цехтардан құрылған бірнеше федералды кәсіподақтардың бірігуі нәтижесінде құрылған Американың электр, радио және машина жасау жұмысшылары (немесе UE) кәсіподағында да зор ықпалға ие болды. КП 1937 жылы UE ішінде одан да күшті болды, себебі КП-ның металл жұмысшылары өндірістік кәсіподағының бұрынғы төрағасы Джеймс Дж. Маттлз, сондай-ақ басқа КП мүшелері мен одақтастары келесі он екі жыл бойы UE-нің маңызды лауазымдарының көп бөлігін иеленді. Содан кейін КОК коммунистік жетекшілерді КОК-тан оқшаулау үшін оның ішінде жарылыс жасады; олар Халықаралық электр жұмысшылары кәсіподағының шабуылына ұшырамаған кәсіподақ бөлігінде билікті сақтап қалды.

Біріккен автокөлік жұмысшылары

Коммунистік партия Біріккен автомобиль жұмысшыларының құрамында жұмыс істеп, одан да үлкен нәтижелерге қол жеткізді, бірақ ұзақ мерзімді табысқа жете алмады. UE сияқты, UAW да 1936 жылы AFL және басқа кәсіподақтардан келген жергілікті ұйымдар құрған бірқатар федералды кәсіподақтардың негізінде құрылды. Оның 25 000 жұмысшысының көбісі Мичиганнан тыс жерлерден келді. Одақтың алғашқы жылдарындағы UAW белсенділерінің бірі – Уиндем Мортимер, ол Огайо штатының Кливленд қаласында White Motors компаниясына қарсы ереуілге жетекшілік еткен еді. Мортимер UAW-тің алғашқы съезінде вице-президент болып сайланды және оның партия мүшелігіне қатысты алаңдаушылық болмаса, президент болып сайлануы мүмкін еді. Мортимер мен КП сол алғашқы съезде Джордж Аддеспен, кейін UAW-тің хатшы-казнашысы, содан кейін президенті, ал 1947 жылдан 1970 жылы қайтыс болғанға дейін UAW-ті басқарған Уолтер Роутермен одақ құрды. Коммунистік партия келесі он жыл бойы UAW ішіндегі солшыл фракцияның орталығы болған Аддеспен ынтымақтастығын сақтап келді. Алайда, Реутермен одақтастығы одан әлдеқайда қысқа болды. UAW General Motors компаниясына қарсы күресіп, өнеркәсіпті ұйымдастыруға шешім қабылдағанда, Мортимер Мичиган штатының Флинт қаласына жіберілді, онда GM өндірісі шоғырланған еді. Осы алғашқы кезеңде UAW ішіндегі фракциялық таластар, әсіресе Мортимер мен UAW-тің бірінші президенті Гомер Мартин арасындағы талас-тартыс, науқанды тоқтату қаупін тудырды. Мартин Мортимерді Флинттен алып кеткенде, Мортимер оның орнына Толедодан келген тағы бір кәсіподақ белсендісі және КП мүшесі Боб Трэвисті дайындады. Трэвис Флинттегі "Отырыс ереуіліне" белсенді қатысты, оған Fisher Body Plant #1 ішіндегі тәжірибелі КП автожұмысшылары, сондай-ақ Троцкишілдер, Социалистік партия немесе IWW-ге жататын басқа да радикалды жұмысшылар көмектесті. Осы үлгі зауыттардың сыртында да қолданылды: Социалистік партия мүшелері, мысалы, Уолтер Роутердің ағалары Виктор Роутер мен Рой Роутер, және CIO-да жұмыс істейтін социалистер мен бұрынғы социалистер, UAW-тің жарнама директоры Генри Краус сияқты КП мүшелерімен сектанттық талас-тартыссыз ынтымақтастық жасады. Шындығында, КП "отырыс ереуілі" кезінде революциялық саясатын жұмсартты. Бұл GM және оның одақтастарына ереуілге қарсы пайдалануға болатын мәселені болдырмау үшін жасалды; сонымен қатар, партия басшылығының пікірінше, ереуілшілер дәстүрлі кәсіподақтық мақсаттарға жету үшін революциялық құралдарды қолданғандықтан, олардан алыстаудан қорқу үшін де жасалды. Керісінше, социалистердің ереуілші жұмысшылардың арасындағы саны аз болды, бірақ олар "отырыс ереуіліне" революциялық мағына беруге және олардағы өз рөлін үлкейтуге көбірек бейімділік танытты.

Болат жұмысшылары

Коммунистік партия Болат жұмысшыларының ұйымдастыру комитетінде одан да сақтанды. Компартия өз серіктестері мен жұмыс берушілерін CIO-дан қорқытпауға тырысты: оның мүшелері партиялық тиесілігін жариялауға ұмтылмады, тіпті SWOC құрылтайларын өз жақтастарымен толтыруға да тырыспады. Сонымен қатар, оларға жетекшілікке жол ашуға жағдай тумады. КП белсенділері мен басқа да радикалдардың басты рөл атқарған күрес-дауылдардың нәтижесінде құрылған UAW-дан айырмашылығы, SWOC жоғарыдан төменге қарай бағытталған, қатаң бақылаудағы ұйымдастыру кампаниясын жүргізді. Коммунистік партияға жататын SWOC ұйымдастырушылары мүшелерді тарту мен ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды, бірақ жергілікті басшылармен қарым-қатынас орнату үшін бір аймақта жеткілікті ұзақ уақыт қалуға мүмкіндік болмады, егер олар тырысса, оларды партияға қабылдауға мүмкіндік берер еді. Олар Мортимер, Трэвис және UAW-дағы басқалар сияқты әрекет ету еркіндігіне ие болмады. Олардың күші де бірдей болған жоқ. Штат қызметкерлері ретінде Прессман, де Кокс және КС-ға жататын SWOC ұйымдастырушылары CIO немесе SWOC саясатына барынша жанама ғана әсер ете алды және қолдау көрсету немесе басқа мәселелерді насихаттау үшін тәуелсіз базаға ие болмады. Филип Мюррей, бұрынғы UMWA әріптесі, Льюис оны SWOC басшысы етіп тағайындады, ал SWOC Американың Біріккен Болат жұмысшылары болып қайта құрылғаннан кейін бастапқы ұйымдастыру науқандарынан кейін жылдар бойы кәсіподақтан көптеген коммунистерді шеттетуге ұшырады. 1942 жылға қарай тазалау шаралары дерлік аяқталды.