Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Коммунистік партиясы және оның одақтастары АҚШ еңбек қозғалысында, әсіресе 1930 және 1940 жылдары маңызды рөл атқарды, бірақ еңбек қозғалысын социализм үшін күресу және өнеркәсіпте жұмысшылардың толық бақылауын орнату жолына сала алмады, сонымен қатар олардың кез келген кәсіподақтағы ықпалын партия мүшелігін арттыруға айналдыра алмады. Коммунистік партияның еңбек қозғалысына ықпалы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кәсіподақтар ішіндегі саяси күресте олардың жеңілісінен және 1950 жылы CIO-ның олардың ең көп ықпалына ие болған кәсіподақтарын шығаруынан бері өте төмендеді. Коммунистер шығарылғаннан кейін, АҚШ-тағы ұйымдасқан еңбек күштерінің саны тұрақты түрде азая бастады. Тарихшылар неге кәсіподақ қозғалысы ешқашан еңбек партиясын құрмады және неге американдық жұмысшылар соңғы тоқсан жылда социалистік партияларды қолдамады деген мәселеде келіспеушіліктер бар. Кейбіреулер американдық ерекшелік салдарынан АҚШ жұмысшылары таптық күреске баса назар аударатын партияларға қарсылық танытты деп санайды; ал басқалары солшылдардың сәтсіздігін күшті кәсіподақтарды құрудағы жетістіктеріне байланыстырады, бірақ бірлік немесе қысқа мерзімді пайда үшін өздерінің саяси және әлеуметтік мақсаттарын екінші орынға қойды. Тағы басқалары кері пікір білдіреді: солшылдар идеологиялық өзгерулерге байланысты еңбек қозғалысын басқару мүмкіндігінен айырылды. Коммунистік партияның еңбек қозғалысындағы тарихы осы барлық тезистерді қолдай алады.
The Communist Party USA and its allies played an important role in the United States labor movement, particularly in the 1930s and 1940s, but wasn't successful either in bringing the labor movement around to its agenda of fighting for socialism and full workers' control over industry, or in converting their influence in any particular union into membership gains for the Party. The CP has had only negligible influence in labor since its supporters' defeat in internal union political battles in the aftermath of World War II and the CIO's expulsion of the unions in which they held the most influence in 1950. After the expulsion of the Communists, organized labor in the United States began a steady decline. Historians disagree why the union movement never formed a labor party and why American workers have never embraced socialist parties in any numbers in the last ninety years. Some have argued that a strain of American exceptionalism made U. S. workers resistant to parties that emphasized class struggle; others have attributed the left's failure to its own successes in building strong unions, but at the cost of downplaying its own political and social agendas for the sake of unity or short term gains. Others take just the opposite position: that the left lost its power to lead the labor movement by its ideological zig zags. The CP's history within the labor movement can support all of these theses.
CPUSA-ның құрылуы және алғашқы жылдары
АҚШ Коммунистік партиясы 1919 жылы Америка Социалистік партиясынан бөлініп шыққан екі топтан құрылды, олар Коминтернге қосылудан бас тартқан. Коммунистік партияның алғашқы ядросы Ресейдегі Большевиктік революцияның жеңісі Батыста да революция жақын арада болады деген сенімде болды. Партияның кәсіподақтарға қатысты алғашқы көзқарасы осы сенімді көрсетті. Партияның бір жетекшісінің айтуынша, құрылған кезде "кәсіподақ қозғалысы туралы білімі бар жарты ондай делегатты жинау қиын болған". Партия соғыстан кейінгі жылдары жасырын ұйымға айналды, себебі Палмердің рейдтері мыңдаған партия мүшелерінің тұтқындалуына және депортациясына әкелді. Сол кезде Коммунистік партия Америка Еңбек Федерациясын реформашылдыққа ұрындырып, революцияны тежеуге тырысатын жау деп қарады. Олар көптеген кәсіподақтардың қызметін революциялық жеткіліксіз деп санады: 1919 жылы жұмысшылар қозғалысы ұлы ереуіл толқынына қатысты, тіпті Вашингтон штатының Сиэтл қаласында жалпы ереуіл болды, бірақ партия мүшелерінің оларда қатысуы болмады. Олар жұмысшыларды қысқа мерзімді экономикалық мақсаттарын қойып, мемлекетті құлатуға күш салуға шақырды. Профинтерн немесе "Еңбекшілердің Қызыл Халықаралық Ассоциациясы" 1921 жылы КП-ны өзгертуге мәжбүр етті, ол АҚШ коммунистерін АЕФ ішінде жұмыс істеуге бағыттап, оны революциялық органға айналдыруға тырысты – бұл Америка Социалистік партиясының бұрынғы буыны "іштен бұзу" деп атаған нәрсе. Осы мақсатта Профинтерн Уильям З. Фостердің құрылған Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасының АҚШ-тағы өкілі ретінде мойындады. Фостер бұрын синдикалист болған, ол жұмысшылардың билікті коммунистік партия сияқты саяси ұйымдар емес, кәсіподақтар сияқты жұмысшылар ұйымдары арқылы иеленетініне сенген. Ол 1919 жылы АЕФ-тің болат өнеркәсібіндегі сәтсіз ереуіліне жетекшілік еткен және сол кезде Чикаго Еңбек Федерациясының президенті Джон Фицпатрикпен тығыз қарым-қатынас орнатқан. Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы қолданыстағы кәсіподақтарда жұмыс істеді, өндірістік кәсіподақтарды ұйымдастыруға, жұмысшы партиясын құруға, ұйымдастырылмағандарды және Кеңес Одағын қолдауға тырысты. Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы өз күнтәртібін бөлісетін көшбасшылармен одақ құруға тырысты, сонымен бірге жергілікті деңгейде солшыл кәсіподақтардың негізін салуға тырысты. Бірақ кейбір ұйымдастырушылық табыстардан кейін Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы Фицпатриктің наразылығына ұшырады, нәтижесінде 1924 жылы АЕФ Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасының мүшелерін "екі одақ" деп айыптап, оларды партиядан шығарды. КПАҚ Коминтерннің бұйрығы бойынша 1924 жылы Роберт Ла Фолетт ағаның президенттікке кандидаттығын бұрынғыдай қолдауын тоқтатты, осылайша одан да көп одақтастарын жоғалтты. Екінші жағынан, КПАҚ Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасының көмегінсіз жұмысшы қозғалысында қысқа мерзімді табыстарға қол жеткізді. 1920-жылдардың басында Коммунистік партия Нью-Йорктегі радикалды, негізінен иммигрант киім-кешек жұмысшыларының арасында кең қолдау тапты. 1924 жылы Нью-Йорктегі үш ірі Халықаралық әйелдер киім жұмысшылары одағының және Бостон, Чикаго және Филадельфиядағы басқа да жергілікті ұйымдарда бірқатар КП мүшелері басшылық лауазымдарға ие болды. Олар ILGWU-ның социалистік басшылығы оларды қызметтен шеттетуге тырысқандарына қарамастан, осы лауазымдарды сақтап қалды. Бірақ 1926 жылы Нью-Йорктегі солшыл басшылар 40 мың шапаншылардың ереуілінен кейін барлық иеліктерін жоғалтты. Жергілікті кәсіподақ басшылығы ереуілді КП ішіндегі ішкі фракциялардың салдарынан жоғалтты: кәсіподақ талап еткеннен төмен шарттарда келісу мүмкіндігі болған кезде, кәсіподақ басшылары келісімді бекіту үшін КП-ға жүгінді. Бірақ партияның фракциясы оны қабылдауға асықпады, себебі бұл оларды партиялық фракциялық соғыста жұмсақтыққа айыптауға мүмкіндік береді деп қорқытты. Ереуіл тағы бірнеше айға созылды, содан кейін жергілікті ұйымдар нашар келісімге келді. Бұл Халықаралық одаққа қажетті мүмкіндік берді: ILGWU-ның социалистік басшылығы шаршаған жергілікті ұйымдарды бекітті, ал олардың жақтастары қарсылық көрсетуге тым әлсіз болды. КП-ның кішкентай тері жұмысшылары одағындағы мықты қолдауы сақталған болса да, ол әлдеқайда үлкен киім өнеркәсібіндегі жеңілістен ешқашан қалпына келмеді; керісінше, келесі қырық жыл бойы Дэвид Дубинский басқарған ILGWU одан кейін де коммунизмге қарсы болды. Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы өзі қысқа уақытқа АЕФ айыптаған "екі одаққа" айналды. 1926 жылы Ұлттық Кәсіподақ Білім беру лигасы Нью-Джерси штатының Пасаик қаласындағы жүн өнеркәсібі жұмысшыларының ереуіліне жетекшілік етті, бірақ содан кейін Коминтерн партияға осы одақты құруды тоқтатуды бұйырды, себебі бұл "үлтра солшыл авантюризм" болып саналды. Ереуіл, бәрібір жеңіліске ұшырар еді, алты айдан кейін АЕФ-тің Біріккен Жыл Текстиль жұмысшылары ереуілге жетекшілік еткеннен кейін жеңіліске ұшырады.
The Communist Party of the USA was founded in 1919, out of two groups who broke from the Socialist Party of America when it refused to join the Comintern. The original core of the CP believed that the triumph of the Bolshevik Revolution in Russia meant that the revolution was at hand in the West as well. The CP's initial attitude towards unions reflected that millenarian view. At the time of its founding, according to a leader of the party, "it would have been difficult to gather a half dozen delegates who knew anything about the trade union movement." The Party also became a largely clandestine organization during the immediate post war years, as the Palmer Raids led to the arrest and deportation of thousands of Party members. The CP at that time looked on the American Federation of Labor as an enemy to be destroyed in order to eliminate the temptations of reformism rather than revolution. They also looked down on most trade union activities as insufficiently revolutionary: even though the labor movement was engaged in a great wave of strikes in 1919, including a general strike in Seattle, Washington, the Party's members had no role in them. Instead they urged workers to put aside their short term economic goals and to concentrate on overthrowing the state. The Profintern, or "Red International of Labor Unions," forced the CP to change in 1921, when it directed U. S. communists to work within the AFL in order to make it a revolutionary body – what an earlier generation of SP members referred to as "boring from within." In order to accomplish this, the Profintern recognized the Trade Union Educational League, an organization founded by William Z. Foster, as its U. S. affiliate. Foster had been, prior to his agreement to bring the TUEL under the wing of the CP, a syndicalist, who believed that workers would seize power through workers' organizations, such as unions, rather than through political organizations, such as a communist party. He had led the AFL's failed 1919 strike in the steel industry and had established particularly close relations then with John Fitzpatrick, the President of the Chicago Federation of Labor. TUEL functioned within existing unions, trying to organize support for industrial unionism, a labor party, organizing the unorganized and the Soviet Union. TUEL strove to create alliances with leaders who shared some of its agenda, while trying to build a base for left unionism at the local level. After some organizational successes, however, TUEL managed to alienate Fitzpatrick, leaving them without major allies when the AFL denounced TUEL as a "dual union" and expelled TUEL members in 1924. The CPUSA lost more allies when, under orders from the Comintern, it withdrew its previous enthusiastic support for the Progressive Party candidacy of Robert La Follette, Sr. for president in 1924. The CP, on the other hand, had some short lived successes in the labor movement without the TUEL's help. The CP had broad support in the early 1920s among the radical, largely immigrant, garment workers in New York City. A number of CP members won leadership positions in three major International Ladies' Garment Workers' Union (ILGWU) locals in New York City in 1924 and offices in other locals in Boston, Chicago and Philadelphia. They held on to those offices despite the attempts by the Socialist leadership of the ILGWU to oust them. But in 1926 the left leadership in New York forfeited everything they had when they lost a strike of 40,000 cloakmakers. The local union leadership lost the strike in large part because of the internal factionalism within the CP: when the union had the opportunity to settle on terms that were less than what the union had demanded, the union's leaders went to the CP for approval of the deal. But the Party's fraction within the union was reluctant to accept it, afraid that this would open them up to charges of softness in intra Party factional warfare. The strike dragged on another few months, at which point the locals accepted an inferior agreement. That gave the International union the opportunity it needed: the Socialist leadership of the ILGWU took over the exhausted locals after they settled and their supporters were too dispirited to resist. While the CP retained a strong base of support in the smaller Fur Workers Union, it never recovered from its defeat in the much larger garment industry; on the contrary, the ILGWU, led by David Dubinsky for the next forty years, remained resolutely anti communist thereafter. The TUEL itself changed for brief period into the dual union that the AFL had accused it of being. The TUEL led a strike of woolen industry workers in Passaic, New Jersey in 1926 — until, that is, the Comintern instructed the Party later that year to abandon any independent unions it had formed on the ground that these represented ultra left adventurism. The strike, which would probably have been lost in any case, ended six months later in defeat after the AFL's United Textile Workers took over leadership of the strike.
CPUSA солға бұрылады және кәсіподақ бірлігі лигасы
1926 жылы Коминтерннің екіұстаздық кәсіподақтарды жоққа шығаруы саясаттағы уақытша өзгеріс болды; 1928 жылы КП көмір, тоқыма, азық-түлік және киім өнеркәсібінде жаңа КП басқаратын кәсіподақтар құруға кірісті және 1929 жылы ТУЭЛ-ді Кәсіподақтардың Бірлестік лигасы деп атады. Бұл саясаттағы өзгеріс Сталиннің бұрынғы одақтасы Николай Бухаринге қарсы шығып, солға қарай бұрылуымен бірге болды. КП басшылары, мысалы, Фостер, өз орналарын сақтап қалды, ал Джей Лавстоун сияқтылар партиядан қуылды. КП-ның үшінші кезеңдегі кәсіподақтарға қатысты ұстанымы 1919-1921 жылдардағыдай радикалды болды. Партия "төменнен біріккен фронт" жариялағанмен, басқа социалистік партияларды "әлеуметтік фашистер" деп сынап, AFL-ді "халықты басу және дезорганизациялау құралы" деп айыптады, оған жұмысшылар тек "реформаторлық бюрократияны құлату" мақсатымен ғана қосылуы керек еді. КП капитализмнің күйреуі жақын деген үмітпен жаңа революциялық кәсіподақтар құруға күш салды. Бұл жаңа екіұстаздық кәсіподақтар көбінесе кәсіподақтар емес, әсерлі топтар сияқты болды, мүшелері аз және ұзақ мерзімді мүшелері тіпті аз болды. Дегенмен, бұл топтар ұйымдастырылмағандарды ұйымдастыруға батыл күш жұмсады. 1929 жылы Ұлттық тоқыма жұмысшылары Солтүстік Каролина штатының Гастония қаласында мыңдаған тоқыма жұмысшыларының ереуілін ұйымдастырды, олар NTW оларды тоқтатуға тырысқанмен, басшылық бес кәсіподақ белсендісін жұмыстан шығарғаннан кейін ереуілге шықты. Бұл ереуіл азаматтардың кеңселерді қиратуы және бір кәсіподақ белсендісін өлтіруі салдарынан басылды. Жергілікті билік, дін қызметкерлері және газеттер Ұлттық тоқыма жұмысшыларының құдайсыз коммунизммен байланысын және оның нәсілдік теңсіздікке қарсылығын жариялағанмен, бұл соңғы нәтижеде көп әсер етпеді. Билік бірнеше айдан кейін басқа фабрика қалаларында тоқыма жұмысшыларының спонтанды ереуілі басталғанда, AFL араласқанда да дәл солай әрекет етті. Бұл ереуіл де жаппай тұтқындаулармен аяқталды және үш ереуілші шерифтердің оқ тигенінен қаза тапты.
The Comintern's repudiation of dual unionism in 1926 turned out, however, to be only a temporary change in policy; in 1928 the CP began establishing new CP led unions in the coal, textile, food and garment industries and renamed the TUEL the Trade Union Unity League in 1929. This change in policy coincided with Stalin's turn to the left as he moved against his former ally Nikolai Bukharin. CP leaders, such as Foster, willing to make the switch, held on to their positions in the Party, while those who did not, such as Jay Lovestone, were expelled. The CP's Third Period stance towards unions was nearly as ultra left as its position in 1919 through 1921. While advocating a "united front from below," the Party attacked other socialist parties as "social fascists" and denounced the AFL as "an organ to suppress and disorganize the masses" which workers should join only to "overthrow the reformist bureaucracy" that ran them. The CP instead focused on founding new revolutionary unions in the expectation that the collapse of capitalism was just around the corner. These new dual unions were, in fact, often more like ginger groups than unions, with few members and even fewer long term members. Nonetheless these groups did make some heroic efforts to organize the unorganized. In 1929 the National Textile Workers led a strike of thousands of textile workers in Gastonia, North Carolina, who walked out, despite the NTW's attempts to hold them back, after management fired five union activists. That strike was crushed after mobs of citizens smashed up union offices and murdered a union activist. While local authorities, preachers and newspapers played up the National Textile Workers' association with godless communism and its opposition to white supremacy, it is unlikely that this made much difference in the final analysis. The authorities reacted just as violently when the much less radical AFL intervened after a spontaneous strike of textile workers erupted in other mill towns several months later. That strike likewise ended in mass arrests and the killing of three strikers, shot in the back by sheriffs.
Тау-кеншілер кәсіподақтары
Коммунистік партияның кен өндірудегі күш-сайысы да сәтті болмады. 1920 жылдары КП Біріккен кеншілер одағы ішіндегі тартыстарда қолдауға ие болған еді, Джон Л. Льюис одақ басшылығы үшін өзінің қарсыластарын жеңу үшін барлық мүмкіндікті пайдаланған кезде, өнеркәсіптегі жалақы мен еңбек жағдайлары нашарлаған. 1924 жылғы сайлауда Льюиске қарсы UMW президентіне кандидат болған TUEL қолдаған үміткер ресми санауда 66 мың дауыс алды – Льюис алған дауыстың жартысына жуығы. Кейін КП бір уақытқа Джон Брофимен одақтасты, егер дауыс беру демократиялық түрде өткізілсе, оның «Одақты сақтау» тізімі 1926 жылы ұлттық басшылыққа сайлауда жеңіске жетер еді. Алайда, Льюис 1926 жылы жеңіске жеткеннен кейін TUEL және Брофидің жақтастарын одақтан қуды. Кейін КП Брофимен байланысын үзді, оны реформатор деп айыптады. 1928 жылы КП өз Ұлттық кеншілер одағын құрды. 1931 жылы Пенсильвания және Огайо штаттарындағы шахталардағы ереуіл кезінде жалақыны төмендетуге қарсы күресте белсенділік танытты, бірақ шахта операторлары ереуілге қатыспаған UMW-ді тануды жөн көргенде, ереуіл сәтсіз аяқталды, содан кейін NMU-ға пикетке шығуға тыйым салды. NMU сондай-ақ 1931 жылы Кентукки штатының Харлан округінде UMW шақырган ереуілге басшылық етті, бұл одан да жаман нәтижелерге әкелді, себебі одақ ереуілшілердің ұзақ уақыт бойы, әсіресе «оқ атып шабуылдағандардың» шабуылдарына қарсы тұруы үшін қажетті көмек көрсетуге дайын болмады. NMU-дың нәсілдік кемсітушілікке қарсы күресі және Кеңес Одағына берген толық қолдауы Харлан округінің басым көпшілігі фундаменталистер және ақ нәсілді кеншілерден оны алшақтатты. Бұл ереуіл Аппалачтың ең шалқары аймақтарының біріндегі қорқынышты жағдайды жариялады, бірақ ереуілші кеншілерге нақты пайда әкелмеді. Дегенмен, КП үшін бірнеше жағымды жайттар болды: олардың Азық-түлік жұмысшыларының өнеркәсіптік одағы асхана және мейрамхана қызметкерлерін, әсіресе Нью-Йоркте сәтті ұйымдастырды, онда көптеген мейрамхана қызметкерлерінің одақтары Голландтық Шульцтың еңбекке қатысты алаяқтықтарының бөлігі ретінде басып алынған. Бұл КП басқаратын одақтар Шульцтың бандиттерін тоқтатпай ғана қоймай, өркендеп, бірнеше жылдан кейін оған қосылғанда Нью-Йорктегі AFL қонақ үйлер мен мейрамхана қызметкерлерінің одағында басымдыққа ие болды. Теңізшілердің өнеркәсіптік одағы үшінші кезеңнен аман қалмады, бірақ ол өз іздерін қалдырды. Теңізшілер мен портошылардың радикальды саясатқа және көбінесе спонтанды жұмыс іс-қимылдарына деген дәстүрі болды; IWW 1920 жылдарға дейін шығыс және батыс жағалау порттарында ерекше белсенді болды. Теңіз жұмыскерлерінің өнеркәсіптік одағы (MWIU) кездейсоқ ереуілдер ұйымдастырды, YMCA және басқа ұйымдар жұмыссыз жұмысшыларға көрсеткен жеткіліксіз көмекке шабуыл жасады және MWIU газеттерін таратты. Бұл бағдарламалар көптеген теңізшілер мен портошыларды, соның ішінде 1934 жылғы батыс жағалау портындағы ереуілге жетекшілік еткен Гарри Бриджесті тартты. TUUL автомобиль өнеркәсібінде де ұқсас шектеулі табысқа ие болды, онда партияны өндірістік синдикализмге қарсы науқанмен байланыстыратын цехтар құрылды. Алайда, КП Детройт және басқа автомобиль орталықтарындағы жұмыссыз жұмысшыларды ұйымдастыруда, автомобиль жұмысшыларын жұмысқа алу немесе ұйымдастырудан гөрі сәтті болды.
The CP's efforts in mining were just as unsuccessful. The CP had once had a good deal of support in the internecine struggles within the United Mine Workers in the 1920s, when John L. Lewis used every weapon available to defeat his rivals for union leadership while wages and working conditions in the industry grew worse. The TUEL supported candidate who ran for UMW President against Lewis in the 1924 election was credited with 66,000 votes in the official tally – nearly half what Lewis received. The CP later allied itself, for a time, with John Brophy, whose "Save the Union" slate probably would have won election to national leadership in 1926 if the vote had been held democratically. Lewis, however, effectively drove all of the TUEL and Brophy supporters from the union after his victory in 1926. The CP later burned its bridges with Brophy, denouncing him as a reformist. The CP founded its own National Miners Union in 1928. It engaged in a fierce struggle to undo wage cuts when miners struck in Pennsylvania and Ohio mines in 1931, but lost the strike when mine operators chose to recognize the UMW – which had not been involved in the strike – rather than the NMU, then obtained an injunction to prevent the NMU from picketing. The NMU also took on the leadership of a strike that the UMW had called in Harlan County, Kentucky in 1931 with even more disastrous results, since the union was not prepared to provide the relief necessary to permit strikers to remain out for any length of time, particularly in the face of attacks by "gun thugs." The NMU's strong opposition to racial discrimination and wholehearted support for the Soviet Union also served to alienate it from the mostly fundamentalist and predominantly white miners in Harlan County. While the strike publicized the horrific conditions in one of the most isolated parts of Appalachia, it did not produce any concrete benefits for striking miners. There were, however, some bright spots for the CP: their Food Workers Industrial Union successfully organized cafeteria and restaurant workers, particularly in New York, where many of the restaurant workers unions had been taken over by Dutch Schultz as part of his labor rackets. Those CP led unions not only fended off Schultz's gangsters, but thrived, and became dominant within the AFL Hotel Employees and Restaurant Employees union in New York when they affiliated with it several years later. The Maritime Workers Industrial Union did not survive the Third Period, but it left its mark. Sailors and longshoremen had a tradition of radical politics and more or less spontaneous job actions; the IWW had been particularly active in both east and west coast ports up through the 1920s. The Marine Workers Industrial Union (MWIU) organized occasional strikes, attacked the inadequate relief provided for unemployed workers by the YMCA and other groups, and distributed the MWIU's newspapers. These programs attracted a number of sailors and longshoremen, including Harry Bridges, who subsequently led the west coast longshore strike of 1934. The TUUL had similar limited success in the automobile industry, where it established shop nuclei that linked the Party with the campaign for industrial unionism. The CP was, however, more successful in organizing unemployed workers in Detroit and other auto centers than it was in recruiting or organizing auto workers.
Жаңа келісімнің алғашқы жылдары және CIO-ның құрылуы
Коммунистік партия бастапқыда «Жаңа саясатты» және Рузвельт әкімшілігін фашизмнің бір түрі деп қарады, себебі Ұлттық өнеркәсіптік жаңғырту актісі корпоративтік басқарудың бір нысанын көздейтін, өнеркәсіптерді бағалар, өндіріс, еңбек қатынастары және басқа да мәселелер бойынша кодтарды келісуге шақыратын, ал үкіметтік бақылау тек жанама болатын. Аталған актінің негізінде құрылған үкіметтік комиссиялар көбінесе жұмыс берушілердің талаптарына бойысындырып, жұмысшылардың құқықтарын немесе тұрмыс деңгейін қорғаудың орнына ереуілдердің алдын алуға көбірек мән берді. Жұмысшылар өкілдік үшін кәсіподақтарға ағылып келді, көбінесе кез келген кәсіподақ ұйымдастыру шараларынан бұрын, Рузвельт пен «Жаңа саясаттың» оларды қорғайды деген сенімде. Льюис пен UMWA 1933 жылы ұйымдастырушылары шахтерлерге: «Президент сіздердің кәсіподаққа қосылуыңызды қалайды» деді, осы сезімді пайдаланды. UMWA ұйымдастырушылары президент Льюис туралы айтса да, көптеген шахтерлердің президент Рузвельт туралы ойлаған қате пікірін түзетуге қол жеткізбеді. 1934 жылы 1921 жылдан бері ең көп ереуіл болды. Ең ірі және маңыздылары – Батыс жағалаудағы портошылар, Миннеаполистегі (Миннесота штаты) жүк тасымалдаушылары және Огайо штатындағы Толедодағы автомобиль жұмысшылары арасында кәсіподақты мойындау үшін үш ірі ереуіл болды. Әр жағдайда ереуіл жалпы ереуілге немесе оған жақын нәрсеге айналды. Әр жағдайда радикалдылар, CPUSA немесе басқа солшыл партиялармен байланысты, жетекші рөлдерді атқарды; КП және Гарри Бриджес сияқты одақтастары Батыс жағалауындағы портошылар ереуілінде маңызды рөл атқарды. Дегенмен, КП-ның ықпалы МГИУ-дың өзінен гөрі Гарри Бриджестің жеке харизмасына және оның мүшелері мен жақтастарының доктарда атқарған ауыр жұмысына байланысты болды, ол радикалды кадрлары жаңадан қайта жандандырылған Батыс жағалауындағы жергілікті ұйымдарға мүшелікке өткен кезде жоғалып кетті. Бриджес ешқашан КП мүшесі болмағанмен, үкімет он жылдан астам уақыт бойы төрт түрлі сот процесінде оны дәлелдеуге тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Ол партия белсенділерімен тығыз жұмыс істеді және олардың кәсіподақта мансабын дамытуға көмектесті, ал ереуілден пайда болған кәсіподақ – Халықаралық портошылар және қойма жұмысшылары одағы – ондаған жылдар бойы партия саясатын қолдады. Партияның Американың көлік жұмысшылары одағының құрылуындағы рөлі одан да анық болды: екі TUUL ұйымдастырушысы Джон Санто мен Остин Хоган 1934 жылы одақтың құрылуына ықпал етті, ал оның бастапқы басшыларының барлығы, соның ішінде Майк Куилл, партия мүшелері немесе партия саясатын жақтаушылар болды. TWU бірнеше жыл жасырын ұйымдасқаннан кейін Нью-Йорк қаласының қоғамдық көлік қызметкерлерін өкілдік ету құқығын алды, бірнеше шағын ереуілдер, 1937 жылы BMT-нің Кент-авенюдегі электр стансасында болған ереуіл және бірнеше айдан кейін өткен NLRB сайлауында IRT қызметкерлерінің арасында үлкен жеңіске жетті. Алайда, партия мүшелері, тіпті бұрын ашық түрде партияға мүше болғандар да, партия мүшелігін жасырып немесе жасырып қалуды жөн көрді. 1934 жылы Конгресске КП үміткері болған Хоган, TWU Local 100 президенті болғаннан кейін, мүмкіндігінше партиялық мүшелігін жасырып қалды. Партия 1935 жылы «Қызыл Динамо» және «Қызыл Экспресс» сияқты атаулармен танылған кәсіподақтың газеттерін тоқтатты, себебі ТДБ ұйымдастырушылары партияның одақтағы рөлі олардың жұмысына кедергі келтіріп жатыр және «Халықтық фронт» одағының құрылымы «Үшінші кезеңнің» сепаратизмін алмастырды. Партия 1949 жылға дейін одақта ықпалды болды, ал одақ азаматтық құқықтар, метроның мемлекеттік меншігі және бағаның өсуі сияқты мәселелер бойынша партия саясатын мұқият қадағалады. Партия өз үлесін мойындамады және партия мүшелері жұмыс берушілердің, одақ ішіндегі қарсыластар мен тергеушілердің партияның одаққа үлкен ықпал еткенін қатаң түрде жоққа шығарды.
The CP initially looked on the New Deal and the Roosevelt administration as a form of fascism, because the National Industrial Recovery Act provided for a form of corporativist rule, calling on industries to negotiate codes that would regulate prices, production, labor relations and other matters with only indirect government supervision. The government panels created under the NRA generally gave in to employer demands and appeared to be more concerned with preventing strikes than with protecting workers' rights or living standards. Workers flocked to unions for representation, often in advance of any union organizing efforts, in the belief that Roosevelt and the NRA would protect them. Lewis and the UMWA capitalized on this sentiment in 1933 when his organizers told miners that "The President wants you to join the Union." While the UMWA organizers may have meant President Lewis, they did not correct the misimpression on the part of many miners who thought they meant President Roosevelt. Workers engaged in a wave of strikes, the most since 1921, in 1934. The largest and most significant were three giant strikes for union recognition among longshoremen on the West Coast, truck drivers in Minneapolis, Minnesota and automobile workers in Toledo, Ohio. In each case the strike became either a general strike or something close to it. In each case radicals, either associated with the CPUSA or other leftwing parties, played key leadership roles; the CP and its allies, such as Harry Bridges, played an important role in the west coast longshore strike. The CP's influence depended, however, on the personal charisma of Harry Bridges and the hard work put in by its members and sympathizers on the docks, rather than on the MWIU itself, which largely disappeared when its radical cadres followed the membership into the newly revived west coast locals of the ILA. While Bridges was apparently never a member of the CP — something the government tried to prove, without success, in four different trials over more than a decade — he worked closely with Party activists and helped advance their careers within the union, while the union that grew out of the strike, the International Longshoremen and Warehousemen Union, espoused the party's politics for decades. The Party's role in the founding of the Transport Workers Union of America was even clearer: two TUUL organizers, John Santo and Austin Hogan, were instrumental in the founding of the union in 1934, and almost all of its original leaders, including Mike Quill, were either Party members or close followers of Party policies. The TWU won the right to represent New York City's public transit workers after several years of clandestine organizing, a series of small strikes, a sitdown strike in the BMT's Kent Avenue powerhouse in 1937 and an overwhelming victory among IRT employees in an NLRB election several months later. Yet while the CP played a leading role in that organization, Party members, even those whose party membership had been open in the past, chose to downplay or conceal their membership. Hogan, a CP candidate for Congress in 1934, kept his party affiliation private, to the extent that was possible, after he became President of TWU Local 100, the local of New York City subway workers. The party discontinued its shop papers, which went by names such as "Red Dynamo" and "Red Express", in 1935, when TWU organizers claimed that the party's overt role in the union was interfering with their efforts and when Popular Front alliance building replaced Third Period separatism. While the party remained influential — some said dominant — in the union until 1949, and the union closely followed party policies on issues such as civil rights, public ownership of the subways and fare increases, the party took no credit for its contributions and party members vigorously rejected claims of employers, intra union opponents and investigators that the party was, in fact, a major influence in the union.
Бас ақпараттық қызметкер
Коммунистік партия да бастапқыда жаңадан құрылған Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінде (CIO) жеке мүшелерінің еңбегі арқасында беделін арттырды. Ли Прессман, CIO-ның және кейін Америка Біріккен болат жұмысшыларының бас кеңесшісі, КП-ның және кеңестік Одақ үшін тыңшылық жасаған Уэрдің жасырын тобының мүшесі болды. CIO-ның алғашқы жарнама директоры Лен Де Ко да CIO-да жұмыс істеген жылдары КП-ның мүшесі болды, сондай-ақ CIO-ға қарасты кәсіподақтардағы көптеген ұйымдастырушылар мен қатардағы белсенділер де КП-ның мүшелері болды. Прессман мен Де Ко сияқты адамдар, егер Компартия өз ұстанымын сектанттық тазалықтан бастап, біріккен майданға, содан кейін басқа "прогрессивті күштермен" одақ құруға басымдық беретін халықтық майдан саясатына өзгермегенде, CIO-да жұмыс істеуді ойламас еді. Сол уақытта «Жаңа мәміле» жұмыс берушілердің күшейіп бара жатқан қарсылығына және Ұлы депрессияның алғашқы жылдарындағы салғырлыққа орны ауысқан жұмысшылардың наразылығына жауап ретінде солға қарай бұрылды. Коммунистік партия, бірнеше жыл бұрын ғана Рузвельтті фашист деп айыптағаннан кейін, оны қабылдауға көбірек бейімделді. Сонымен қатар, CIO және басқа прогрессивті ұйымдар мен жеке тұлғалар КП-мен жұмыс істеуге қатысты көптеген күмәндарын жеңді. Льюис темір жұмысшыларын ұйымдастыру комитетіне жалдаған екі жүзге жуық ұйымдастырушының алпысы КП мүшелері болды, әсіресе шетелдік және афроамерикандық жұмысшыларды ұйымдастыруға жауапты қызметкерлердің арасында және Чикаго аймағында. Льюисті ұйымдастырушыларының саяси нанымы қызықтырмады, егер ол ұйымды бақылай берсе. Ол бірде былай деді: «Мен ұйымдастырушыларым мен CIO мүшелерін аударып, қалталарынан қандай әдебиеттер түсіп шығатынын қарап отырмаймын». Ол жеке сөйлескенде де осылай айтты, ILGWU-дан Дэвид Дубинский оған SWOC штабындағы коммунистер туралы сұрағанда; ол Дубинскиге: «Кім құсты ұстайды? Аңшы ма, әлде ит пе?» деді.
The CP similarly gained influence at first in the newly formed Congress of Industrial Organizations, or CIO, on the strength of individual members' work. Lee Pressman, the General Counsel for the CIO and later the United Steelworkers of America, was a member of the CP and the underground Ware group involved in espionage for the Soviet Union. The first publicity director for the CIO, Len De Caux, was likewise a member of the CP throughout his years with the CIO as were many more organizers and rank and file activists within the unions affiliated with the CIO. Individuals like Pressman and De Caux would not have considered working for the CIO if the CP had not shifted its position from sectarian purity to first a united front and later a popular front policy that favored alliances with other "progressive forces." At the same time the New Deal was turning to the left, in response to both the increasingly hostile response by employers and the wave of worker discontent that had replaced the apathetic resignation of the first years of the Great Depression. The CP, having denounced Roosevelt as a fascist only a few years earlier, moved closer and closer to embracing him. At the same time the CIO and other progressive organizations and individuals overcome many of their reservations about working with the CP. Of the two hundred or so organizers that Lewis hired for the Steel Workers Organizing Committee, sixty were CP members, with particular strength among the staff responsible for organizing foreign born and African American workers and in the Chicago area. Lewis was not particularly concerned with the political beliefs of his organizers, so long as he controlled the organization. As he once famously remarked, "I do not turn my organizers or CIO members upside down and shake them to see what kind of literature falls out of their pockets." He took the same line in private, when David Dubinsky of the ILGWU asked him about the communists on the SWOC staff; as he told Dubinsky, "Who gets the bird? The hunter or the dog?"
Негізгі өнеркәсіпті ұйымдастыру
Алайда, КП тек қана лауазымдарға орналасу арқылы ғана ықпалға ие болған жоқ. Огайо штатының Акроны қаласындағы резеңке жұмысшыларының ереуілі, КОК-тің жаппай наразылықты кәсіподақ жемісіне айналдыру мүмкіндігін сынаған алғашқы әрекет болды, онда бірқатар қатардағы жетекшілер де КП мүшелері еді. Партия жергілікті және халықаралық деңгейлерде, ереуілден кейін құрылған Біріккен резеңке жұмысшылары кәсіподағында белгілі бір деңгейде өкілдік етті. Коммунистік партия 1936 жылы АФЛ және шағын цехтардан құрылған бірнеше федералды кәсіподақтардың бірігуі нәтижесінде құрылған Американың электр, радио және машина жасау жұмысшылары (немесе UE) кәсіподағында да зор ықпалға ие болды. КП 1937 жылы UE ішінде одан да күшті болды, себебі КП-ның металл жұмысшылары өндірістік кәсіподағының бұрынғы төрағасы Джеймс Дж. Маттлз, сондай-ақ басқа КП мүшелері мен одақтастары келесі он екі жыл бойы UE-нің маңызды лауазымдарының көп бөлігін иеленді. Содан кейін КОК коммунистік жетекшілерді КОК-тан оқшаулау үшін оның ішінде жарылыс жасады; олар Халықаралық электр жұмысшылары кәсіподағының шабуылына ұшырамаған кәсіподақ бөлігінде билікті сақтап қалды.
The CP did not gain influence solely through seeking staff positions, however. In the rubber workers' strike in Akron, Ohio that represented the first test of the CIO's ability to turn mass discontent into union gains, a number of rank and file leaders were also CP members. The Party had a degree of presence, both at the local and international level, in the United Rubber Workers union formed after the strike. The CP also exerted a great deal of influence within the United Electrical, Radio and Machine Workers of America (or UE), founded in 1936 by the merger of a number of federal unions created by the AFL and small shop caucuses, largely made up of CP activists and other socialists and radicals, at General Electric, Westinghouse Electric Company and other unorganized companies. The CP grew even more powerful within the UE in 1937 when James J. Matles, former head of the CP's Metal Workers Industrial Union, brought in a number of locals after a brief affiliation with the International Association of Machinists. Matles and other CP members and allies held the bulk of the important positions within the UE for the next twelve years, until the CIO engineered a split within it in order to separate the Communist leaders from the CIO; they continued to hold power thereafter within that portion of the union that was not raided by the International Union of Electrical Workers.
Біріккен автокөлік жұмысшылары
Коммунистік партия Біріккен автомобиль жұмысшыларының құрамында жұмыс істеп, одан да үлкен нәтижелерге қол жеткізді, бірақ ұзақ мерзімді табысқа жете алмады. UE сияқты, UAW да 1936 жылы AFL және басқа кәсіподақтардан келген жергілікті ұйымдар құрған бірқатар федералды кәсіподақтардың негізінде құрылды. Оның 25 000 жұмысшысының көбісі Мичиганнан тыс жерлерден келді. Одақтың алғашқы жылдарындағы UAW белсенділерінің бірі – Уиндем Мортимер, ол Огайо штатының Кливленд қаласында White Motors компаниясына қарсы ереуілге жетекшілік еткен еді. Мортимер UAW-тің алғашқы съезінде вице-президент болып сайланды және оның партия мүшелігіне қатысты алаңдаушылық болмаса, президент болып сайлануы мүмкін еді. Мортимер мен КП сол алғашқы съезде Джордж Аддеспен, кейін UAW-тің хатшы-казнашысы, содан кейін президенті, ал 1947 жылдан 1970 жылы қайтыс болғанға дейін UAW-ті басқарған Уолтер Роутермен одақ құрды. Коммунистік партия келесі он жыл бойы UAW ішіндегі солшыл фракцияның орталығы болған Аддеспен ынтымақтастығын сақтап келді. Алайда, Реутермен одақтастығы одан әлдеқайда қысқа болды. UAW General Motors компаниясына қарсы күресіп, өнеркәсіпті ұйымдастыруға шешім қабылдағанда, Мортимер Мичиган штатының Флинт қаласына жіберілді, онда GM өндірісі шоғырланған еді. Осы алғашқы кезеңде UAW ішіндегі фракциялық таластар, әсіресе Мортимер мен UAW-тің бірінші президенті Гомер Мартин арасындағы талас-тартыс, науқанды тоқтату қаупін тудырды. Мартин Мортимерді Флинттен алып кеткенде, Мортимер оның орнына Толедодан келген тағы бір кәсіподақ белсендісі және КП мүшесі Боб Трэвисті дайындады. Трэвис Флинттегі "Отырыс ереуіліне" белсенді қатысты, оған Fisher Body Plant #1 ішіндегі тәжірибелі КП автожұмысшылары, сондай-ақ Троцкишілдер, Социалистік партия немесе IWW-ге жататын басқа да радикалды жұмысшылар көмектесті. Осы үлгі зауыттардың сыртында да қолданылды: Социалистік партия мүшелері, мысалы, Уолтер Роутердің ағалары Виктор Роутер мен Рой Роутер, және CIO-да жұмыс істейтін социалистер мен бұрынғы социалистер, UAW-тің жарнама директоры Генри Краус сияқты КП мүшелерімен сектанттық талас-тартыссыз ынтымақтастық жасады. Шындығында, КП "отырыс ереуілі" кезінде революциялық саясатын жұмсартты. Бұл GM және оның одақтастарына ереуілге қарсы пайдалануға болатын мәселені болдырмау үшін жасалды; сонымен қатар, партия басшылығының пікірінше, ереуілшілер дәстүрлі кәсіподақтық мақсаттарға жету үшін революциялық құралдарды қолданғандықтан, олардан алыстаудан қорқу үшін де жасалды. Керісінше, социалистердің ереуілші жұмысшылардың арасындағы саны аз болды, бірақ олар "отырыс ереуіліне" революциялық мағына беруге және олардағы өз рөлін үлкейтуге көбірек бейімділік танытты.
The CP achieved even greater results, but less long term success, working within the United Automobile Workers. Like the UE, the UAW was also formed in 1936 out of a number of federal unions created by the AFL and locals from other unions in the industry. Of its 25,000 workers, almost all came from outside Michigan. One of the most prominent UAW activists in the early years of the union was Wyndham Mortimer, who had led a strike against White Motors in Cleveland, Ohio. Mortimer was elected vice president at the UAW's first convention and might have been elected president if not for concern about his Party membership. Mortimer and the CP formed alliances at that first convention with George Addes, then the secretary treasurer of the UAW, later its president, and Walter Reuther, who headed the UAW from 1947 until his death in 1970. The CP maintained its alliance with Addes, the center of the left wing caucus within the UAW, for the next decade. Its alliance with Reuther proved much shorter. When the UAW decided to organize the industry by going after General Motors, Mortimer was sent to Flint, Michigan, where GM's production was centered. Even at that early stage factional infighting within the UAW, in particular between Mortimer and Homer Martin, the first President of the UAW, threatened to derail the campaign. When Martin pulled Mortimer out of Flint, Mortimer arranged for Bob Travis, another union activist and CP member from Toledo, to replace him. Travis played an active role in the Flint Sit Down Strike, aided by some veteran CP autoworkers inside Fisher Body Plant #1 – but also by other radical workers, some belonging to Trotskyist parties, the Socialist Party or the IWW. The same pattern applied outside the plants: Socialist Party members, such as Walter Reuther's brothers Victor Reuther and Roy Reuther, and the Socialists and ex Socialists working for the CIO cooperated with CP members, such as Henry Kraus, the UAW's publicity director, with a minimum of sectarian bickering. The CP, in fact, played down its revolutionary politics during the sit down strike. In part this was to avoid giving GM and its allies an issue to use against the strike; in part it was out of fear of distancing the Party from the strikers, who were, in the opinion of CP leadership, using revolutionary means to achieve traditional union goals. The Socialists, by contrast, had a much smaller base within the striking workers, but were much more inclined to attach revolutionary significance to the sit down strikes and to magnify their own role in them.
Болат жұмысшылары
Коммунистік партия Болат жұмысшыларының ұйымдастыру комитетінде одан да сақтанды. Компартия өз серіктестері мен жұмыс берушілерін CIO-дан қорқытпауға тырысты: оның мүшелері партиялық тиесілігін жариялауға ұмтылмады, тіпті SWOC құрылтайларын өз жақтастарымен толтыруға да тырыспады. Сонымен қатар, оларға жетекшілікке жол ашуға жағдай тумады. КП белсенділері мен басқа да радикалдардың басты рөл атқарған күрес-дауылдардың нәтижесінде құрылған UAW-дан айырмашылығы, SWOC жоғарыдан төменге қарай бағытталған, қатаң бақылаудағы ұйымдастыру кампаниясын жүргізді. Коммунистік партияға жататын SWOC ұйымдастырушылары мүшелерді тарту мен ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды, бірақ жергілікті басшылармен қарым-қатынас орнату үшін бір аймақта жеткілікті ұзақ уақыт қалуға мүмкіндік болмады, егер олар тырысса, оларды партияға қабылдауға мүмкіндік берер еді. Олар Мортимер, Трэвис және UAW-дағы басқалар сияқты әрекет ету еркіндігіне ие болмады. Олардың күші де бірдей болған жоқ. Штат қызметкерлері ретінде Прессман, де Кокс және КС-ға жататын SWOC ұйымдастырушылары CIO немесе SWOC саясатына барынша жанама ғана әсер ете алды және қолдау көрсету немесе басқа мәселелерді насихаттау үшін тәуелсіз базаға ие болмады. Филип Мюррей, бұрынғы UMWA әріптесі, Льюис оны SWOC басшысы етіп тағайындады, ал SWOC Американың Біріккен Болат жұмысшылары болып қайта құрылғаннан кейін бастапқы ұйымдастыру науқандарынан кейін жылдар бойы кәсіподақтан көптеген коммунистерді шеттетуге ұшырады. 1942 жылға қарай тазалау шаралары дерлік аяқталды.
The CP was even more circumspect in the Steel Workers Organizing Committee. The CP was anxious not to scare off its partners and employers in the CIO: its members therefore made no effort to advertise their Party affiliation and even took steps not to pack SWOC conventions. Nor did circumstances give them much opportunity to rise to leadership. Unlike the UAW, which was born out of tumultuous struggles in which CP activists and other radicals played leading parts, the SWOC conducted a much more top down organizing campaign subject to close control. SWOC organizers who belonged to the CP played an important role in recruiting and organizing members, but rarely stayed in one area long enough to cultivate the sort of relations with local leaders that might have allowed them to recruit them into the Party, if they had tried to do so. They simply did not have the freedom of action that Mortimer, Travis and others within the UAW did. Nor did they have the same power. As staff members, Pressman, de Caux and the SWOC organizers who belonged to the CP had, at most, only indirect influence on CIO or SWOC policy and no independent base to rally support or propagandize for other issues. Philip Murray, a former UMWA associate whom Lewis installed as head of the SWOC, weeded out most of the Communists from the union over the years after the initial organizing drives as the SWOC became the United Steelworkers of America. By 1942 the purge was almost complete.