Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Винсент Сент-Джон (1876–1929) – американдық еңбек қозғалысының қайраткері және «Wobbly» ұйымының белгілі өкілі, 20 ғасырдың ең беделді радикалды еңбек басшыларының бірі.
Vincent Saint John (1876–1929) was an American labor leader and prominent Wobbly, among the most influential radical labor leaders of the 20th century.
Өмірбаян
Винсент Сент-Джон Кентукки штатының Ньюпорт қаласында дүниеге келді және Нью-Йорк қаласының тумасы Сайлас Сент-Джон мен ирланд иммигранты Мариан "Мэри" Сесилия Магидің жалғыз ұлы болды. Оның Хелен есімді екі жас кіші әпкесі болған. Отбасы жиі көшіп-қонып жүрді, Сайлас кеңседе немесе бухгалтер болып жұмыс іздеп, мүмкіндігінше кез келген жерге баратын. Сент-Джон он жеті жасынан бастап кенші болып жұмыс істеді, 1897 жылы Колорадо штатының Теллурайд қаласына көшіп барды. 1900 жылы Сент-Джон Теллурайдтегі Батыс тау-кеншілер одағының 63-ші жергілікті бөлімінің президенті болды. Ол 1901 жылы сол кеншілер лагеріндегі ереуілді сәтті аяқтап, кеншілер үшін стандартты ең төменгі жалақыны қамтамасыз етті. Оны Кен операторлары қауымдастығы жалдаған Пинкертон агенттері бақылап, қарулы адамдар қуғынға түсті, оның басына сыйақы қойылды, ол ешқашан жасаған жоқ қылмыстармен айыпталды және еңбекке қарсы бағытталған баспасөз оны "кісі өлтіруші" деп айыптады. Теллурайд тау-кен компаниясының президенті және менеджері Бұлкли Уэллс, "өмірінен бастап артықшылықтарға ие болған және еңбекшілер өзінен төмен деп сенген" адам, Сент-Джонды асып тастауға ниеттенген. Уэллс басқалармен, соның ішінде Пинкертон менеджері Джеймс Макпарландпен бірге WFM жергілікті бөлімінің басшысын "үрдіс билігін" жүргізуде және әсіресе, өз қызметін тастап кеткен кен күзетшісі Уильям Дж. Барниді өлтіргенде айыптауға тырысты. Бірақ бір маңызды мәселе болды: Барни өлмеген, ол жай ғана кеткенін ешкімге хабарлаған жоқ. 1907 жылдың 5 қарашасында Сент-Джонды Голдфилдте, Невада штатында Батыс тау-кеншілер федерациясының консервативті мүшесі атып жаралады. Оң жақ білегіндегі екі оқ сүйекті сындырып, қолын мүгедек етті. Сент-Джон Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшыларының ұйымдастырушысы болды және 1908–1914 жылдары ол бұл кәсіподақты Бас хатшы ретінде басқарды. 1915 жылдың қаңтарында ол Нью-Мексикодағы шағын мыс кеніне зейнетке шықты, бірақ кейіннен 1918 жылдың мамырындағы жаппай сотқа тартылды, себебі федералды үкімет 101 IWW мүшесіне қарсы кең ауқымды айыптаулар қойды. Сент-Джон сол кезде мүше болған жоқ, бірақ жүздеген "Во́бли" мүшелеріне қатысты жалпы айыптаулар жалпы айыптауға әкелді және Сент-Джон Левенворттағы федералды түрмеге сотталды. Ол 1923 жылы президент Уоррен Г. Хардингтің кешірімімен босатылды. Винсент Сент-Джон 1929 жылдың маусымында Сан-Францискода ұзаққа созылған аурудан кейін қайтыс болды. Ол Калифорнияның Окленд қаласында жерленген.
Vincent St. John was born in Newport, Kentucky and was the only son of New York City native Silas St. John and Irish immigrant Marian "Mary" Cecilia Magee. He had a sister two years younger named Helen. The family moved frequently, Silas going wherever he could to find employment as a clerk or bookkeeper. St. John worked as a miner from the age of seventeen, moving to Telluride, Colorado in 1897. In 1900 St. John became president of the Western Federation of Miners' Union Local 63 at Telluride. He led the 1901 strike in that mining camp to a successful conclusion, gaining a standard minimum wage for the miners. He was shadowed by Pinkertons hired by the Mine Operators' Association, stalked by gunmen, had a price on his head, was arrested and charged with crimes he never committed, and was condemned by the anti labor press as a "murderer." Bulkeley Wells, a Telluride mining company president and manager who was "born to privilege [and was] convinced laborers were beneath him," was intent upon hanging St. John. Wells conspired with others, including Pinkerton manager James McParland, to accuse the head of the WFM local of conducting a "reign of terror" — and in particular, of murdering William J. Barney, a mine guard who had left his post. There was one significant complicating factor: Barney was not dead, but had merely failed to notify anyone that he had left. On 5 November 1907 St. John was shot in Goldfield, Nevada by a conservative member of the Western Federation of Miners. The two bullets in his right wrist shattered the bone, crippling his hand. St. John was an organizer for the Industrial Workers of the World and in 1908–1914 he led that union as the General Secretary. In January 1915 he retired to a small copper claim in New Mexico, but was later arrested for a May 1918 mass trial as the federal government brought sweeping indictments against 101 IWW members. St. John was not a member at that time, but the blanket indictments of hundreds of Wobblies brought blanket convictions, and St. John was sentenced to federal prison at Leavenworth. He was freed by President Warren G. Harding in 1923. Vincent St. John died in San Francisco in June 1929 following a protracted illness. He is buried in Oakland, California.