Монте-Кристо аралы: Тиррен теңізіндегі табиғат қорығы, Тоскана архипелагының бөлігі. Дюманың «Граф Монте-Кристо» романымен байланысты. Тарихы темір ғасырына дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тиррен теңізіндегі арал
Island in the Tyrrhenian Sea
Монтекристо, сондай-ақ Монте Кристо (/mɒntɪˈkrɪstoʊ/, ˌmonteˈkristo) және бұрынғы Огласа (Ὠγλάσσα), Тиррен теңізіндегі арал және Тоскана архипелагының бөлігі. Әкімшілік тұрғыдан ол Италияның Ливорно провинциясындағы Портоферрайо муниципалитетіне қарасты. Аралдың ауданы 1,5 км² шамасында, ең кең жерінде ені шамамен 2 км, ал ұзындығы 2 км; жағалаулары тік және 2 км-ге созылады. Арал мемлекеттік табиғи қорық болып табылады және Тоскана архипелагы ұлттық паркінің құрамына кіреді. Аралдың көп бөлігі 1844 жылғы Александр Дюманың «Конт Монте-Кристо» романының атауымен және романның оқиға орындарының бірі болуымен байланысты.
Montecristo, also Monte Cristo (,/m//ɒ//n//t//i/'/k//r//ɪ//s//t//oʊ/, ˌmonteˈkristo) and formerly Oglasa (Ὠγλάσσα), is an island in the Tyrrhenian Sea and part of the Tuscan Archipelago. Administratively it belongs to the municipality of Portoferraio in the province of Livorno, Italy. The island has an area of , is approximately wide at its widest point, and is long; the coasts are steep, and extend for The island is a state nature reserve and forms part of the Tuscan Archipelago National Park. Much of the island's fame is derived from the fact that it provides the title of 1844 novel The Count of Monte Cristo, by Alexandre Dumas, and is one of the novel's settings.
Тарих
Аралдың тарихы темір дәуірінен басталады. Этрусктер Эльба кендеріндегі темір кенін балқыту үшін материктегі балқыту пештеріне қажетті емен ормандарын пайдаланды. Гректер Монтекристоға ең ерте белгілі атын – Огласа немесе Окрасияны, тастардың сарғыш түсіне байланысты берді. Бірақ римдіктер оны Монс Йовис ("Юпитер тауы") деп білді және ең биік тауға Юпитер Оптимус Максимусқа арналған құрбандық алатын жер салды, оның іздерінің бір бөлігі әлі де сақталған. Империя дәуірінде римдіктер гранит алу үшін бірнеше карьерлер ашты, мүмкін, оны Джиглио, Эльба және Джаннутри аралдарындағы виллалар салуға қолданды. Біздің заманымыздың V ғасырының ортасында аралдың үңгірлері Гензериктің вандалдарынан қашқан бірнеше шөлге айналды, олардың ең маңыздысы – әулие Мамилиан. 1216 жылы монахтар Камальдолездер орденіне қосылды. Көптеген ақсүйек отбасылардың қайырымдылығының арқасында монастырь қуатты және байып, аралда жасырылған қазына туралы аңыз пайда болды. Алантус ағаштарын да жою қажет еді. Аралды кесіп өтетін тау тізбегінде үш негізгі шыңы бар: Монте-делла-Фортецца (645 м), Сима-дель-Колле-Фондо (621 м) және Сима-дей-Лекчи (563 м). Монте-Кристо аралының мемлекеттік табиғат қорығы – 1971 жылы министрлік жарлығымен құрылған, аралдың бірегей табиғатын қорғауға бағытталған 1039 гектарлық биогенетикалық қорық және жалқыеуропалық маңызы бар нысан ретінде танылған. Келушілерге бірқатар шектеулер қойылады. Түнде қалуға рұқсат жоқ, сондай-ақ жағалаудан 1 километрге дейінгі аралықта жүзуге және серфингке тыйым салынған. Жағалаудан 5 километрге дейін кемемен жүзуге болады, бірақ балық аулауға рұқсат етілмейді. Теңіз арқылы кіру тек Кала Маэстрада (теңіз түбі құмды болған жерде) және жағалауға перпендикуляр бағытта ғана мүмкін; кемелерді пирске тоқтатуға немесе буйға байлауға болады, бірақ якорь тастауға рұқсат жоқ; сонымен қатар, төтенше жағдайлар үшін кішкентай вертолет алаңы бар. Аралға бару үшін Фоллоникадағы Орман шаруашылығы корпусына рұқсат алу керек. Алдын ала рұқсат алған келушілер Кала Маэстрада болуы керек және тек Корольдік вилланы, ботаникалық бақты және мұражайды аралауға құқылы. Кіруге күтіп отыру кезегі ұзақ, себебі жылына келушілер саны 1000-ға дейін шектелген. Сапарға рұқсат алу үшін күтудің орташа мерзімі үш жылды құрайды, ал ғылыми экспедицияларға, қауымдастықтарға және мектептерге басымдық беріледі. Саяхаттар бар болған үш жолмен ғана жүзеге асырылады, олардың барлығы да қиынға толы.
The history of the island begins with the Iron Age. The Etruscans exploited the forests of oak needed to fuel the bloomeries of the mainland where the iron ore of Elba's mines was melted. The Greeks gave Montecristo its oldest known name, Oglasa or Ocrasia, after the yellowish colour of the rocks. The Romans, however, knew it under the name Mons Jovis ("Mount Jupiter"), and erected an altar to Iuppiter Optimus Maximus on the highest mountain, of which some traces remain. During the imperial age, the Romans opened some quarries to extract granite, perhaps used in the construction of villas on the islands of Giglio, Elba, and Giannutri. Around the middle of the fifth century AD, the caves of the island became home to several hermits escaping from the Vandals of Genseric, the most important of whom was St. Mamilian. In 1216, the monks joined the order of the Camaldolese. Thanks to the donations of several noble families, the monastery became powerful and rich, and this gave rise to the legend of treasure hidden on the island. The Ailanthus trees were also to be eradicated. The mountain chain that crosses the island has three main peaks: Monte della Fortezza (645 m), Cima del Colle Fondo (621 m) and Cima dei Lecci (563 m). The state nature reserve Isola di Monte Cristo is a biogenetic reserve of 1,039 hectares established in 1971 by ministerial decree to protect the unique nature of the island. and recognized as a site of pan European interest. Visitors face a number of restrictions. It is not possible to stay overnight, and swimming, and surfing are prohibited within 1 kilometer of the coast. It is possible to cruise within three miles (3 mile (5 km)) of the coast, but fishing is not allowed. Access by sea is possible only at Cala Maestra (where the seabed is sandy) and with an approach course perpendicular to the coast; it is possible to dock at the pier or tie up against a buoy, but dropping anchor is not allowed; there is also a small heliport for emergencies. To visit the island, one must apply for access at the Forestry Corps in Follonica. Visitors with basic authorization must stay at Cala Maestra, and can visit only the Royal Villa, the botanical garden, and the museum. The waiting list for access is long, since the limit for visitors has been set at only 1,000 per year. The average waiting time for approval to visit is three years, and priority is given to scientific expeditions, associations, and schools. Tours take place only on three existing trails, all of which are very challenging.