Жасыл балықшы (Butorides virescens) – Солтүстік және Орталық Америкада кездесетін кішкентай балықшы құс. Сипаттамасы, таралуы және таксономиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Жасыл саян (Butorides virescens) – Солтүстік және Орталық Америкаға тән кішкентай саян. Butorides атауы орта ағылшын тіліндегі butor сөзінен ("қамыс құсы") және ежелгі грек тіліндегі oides ("ұқсайтын") сөзінен құралған, ал virescens латын тілінде "жасылша" деген мағынаны білдіреді. Бұл құс бұрын туысқан – жолақты саянмен (Butorides striata) бір түр деп есептелген, және олар бірге "жасыл арқалы саян" деп аталды. Номинативті подвидінің өкілдері (қай таксономиялық жіктеме қабылданса да) Батыс Еуропаға өте сирек ұшып келеді – мысалы, 2018 жылы Пемброкширде тіркелген оқиға Уэльстегі екінші ресми байқау болды; Солтүстік Американың Тынық мұхиты жағалауынан келген жекелеген құстар Гавайи аралдарына дейін адасып кетуі мүмкін. Ұзындығы: Салмағы: Қанатының ені:
The green heron (Butorides virescens) is a small heron of North and Central America. Butorides is from Middle English butor "bittern" and Ancient Greek oides, "resembling", and virescens is Latin for "greenish". It was long considered conspecific with its sister species the striated heron (Butorides striata), and together they were called "green backed heron". Birds of the nominate subspecies (no matter which taxonomic arrangement is preferred) are extremely rare vagrants to western Europe—for example, a sighting in Pembrokeshire in 2018 was only the second recorded sighting in Wales; individuals from the Pacific coast of North America may similarly stray as far as Hawaii. Length:
Weight:
Wingspan:
Таксономия
Жоғарыда айтылғандай, бұл түр бұрын B. striata-ға жатқызылған, ол кезде қате түрде B. striatus деп аталған. Ерте плейстоценге жататын B. validipes-тің қазба қалдықтары Флоридада табылды, ол жасыл құйрықтың ата-тегі болуы мүмкін, себебі тірі түрлердің жазбаларында жойылған туыстарының орнын басатын сияқты. Ішкі түрлерді ажырату ең болмағанда күмәнді. Популяциялар арасындағы түс айырмашылығы, бір популяциядағы құстар арасындағы айырмашылыққа қарағанда аз байқалады. Көшпенді популяциялардың қанаттары жыл бойы тұратын популяцияларға қарағанда ұзын, бірақ бұл субтүрлерді шектеу үшін қолданылмайды, себебі бұл әртүрлі мінез-құлықтың нәтижесі болып табылады және осы түрдің бірдей мінез-құлықты бөлісетін туыс емес популяцияларында конвергентті эволюцияға ұшырауы күтілуде. Осылайша, субтүрлерді анықтау мәселесін шешу үшін мұқият молекулалық филогенетикалық зерттеулер қажет. Төмендегі субтүрлер жиі тізімделеді, бірақ олардың көпшілігінің жарамдылығы күмәнді: Жасыл құйрықтар күндізгі немесе түнгі азық іздеуге ерекше бейімділік танытпайды, көбінесе екеуін де қолданады. Шаян, дөңгелек ақбалық сияқтылар осы балық аулау мінез-құлқы құстар арасында кең таралған. Жұмыртқалар 2 күндік аралықпен салынады (бірақ екінші жұмыртқа біріншісінен 6 күнге дейін кешіктірілуі мүмкін). Соңғы жұмыртқа салынғаннан кейін, екі ата-ана да 19–21 күнге дейін күтіп бағады, содан кейін жас құстарды тамақтандырады. Балапандар ұшқындаған кезде тамақтандыру жиілігі азаяды. Жастар кейде 16 күндік жастан бастап ұядан шыға бастайды, бірақ 30–35 күндік жасқа дейін толыққанды қанаттанып, өздерін-өздері қамтамасыз ете алмайды. Кейде – әсіресе ареалдың тропикалық бөліктерінде – жасыл құйрықтар жылына екі рет көбейеді.
As noted above, this species was formerly included in B. striata, which at that time was erroneously known as B. striatus. The Early Pleistocene B. validipes, whose fossil remains were discovered in Florida, might have been the ancestor of the green heron as the living species seems to replace the extinct relative in the fossil record. Subspecies distinction is uncertain at best. The color variation between populations is less pronounced than between birds of the same population. Migratory populations are longer winged than those resident year round, but this cannot be used to delimit subspecies as it is quite obviously a consequence of differing habits and can be expected to undergo convergent evolution in unrelated populations of this species that just share the same habits. Thus, thorough molecular phylogenetic studies would be required to resolve the question of subspecies delimitation. The following subspecies are commonly listed, though the validity of most of them is seriously disputed: Green herons do not exhibit a particular preference for diurnal or nocturnal foraging, often engaging in both. crayfish, prawns, This bait fishing behavior is common among herons. which are laid in 2 day intervals (though the second egg may be laid up to 6 days later than the first). After the last egg has been laid, both parents incubate for about 19–21 days until hatching, and feed the young birds. The frequency of feedings decreases as the offspring near fledging. The young sometimes start to leave the nest at 16 days of age, but are not fully fledged and able to fend for themselves until 30–35 days old. Sometimes – particularly in the tropical parts of its range – the green heron breeds twice a year.