Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Евангелиедегі әлеуметтік әділдікке баса назар аударатын саяси идеологиялық қозғалыс, жалпы алғанда христиандық солшыл қозғалыстар.
Political ideological movement emphasizing social justice in the Gospel
left wing Christian political movements in general
Христиандық солшылдық – христиандық саяси және әлеуметтік қозғалыстардың кең ауқымы, олар негізінен әлеуметтік әділдік принциптерін қабылдайды және христиандық ілімдерді түсіндіруге негізделген әлеуметтік ілімді немесе әлеуметтік жақсы хабарды қолдайды. Халықаралық саяси ойдың алуан түрлілігін ескере отырып, «христиандық солшылдық» термині әртүрлі елдерде әртүрлі мағынаға ие болуы мүмкін. Көптеген ортақ белгілері болғанымен, христиандық солшылдық либералды христиандықтан ерекшеленеді, яғни барлық христиандық солшылдар либералды христиандар емес, және керісінше. АҚШ-та христиандық солшылдық көбінесе заманауи либерализм мен прогрессивизммен үйлеседі, әлеуметтік жақсы хабарды жақсырақ әлеуметтік және экономикалық теңдікке жету үшін пайдаланады. Христиандық анархизм, коммунизм және социализм – христиандық солшылдықтың ішкі салалары. «Коммунистік манифесттің» авторлары Карл Маркс пен Фридрих Энгельс екеуі де христиандық ортада тәрбиеленген, бірақ екеуі де берілген діншіл христиандар болған жоқ.
The Christian left is a range of Christian political and social movements that largely embrace social justice principles and uphold a social doctrine or social gospel based on their interpretation of the teachings of Christianity. Given the inherent diversity in international political thought, the term Christian left can have different meanings and applications in different countries. While there is much overlap, the Christian left is distinct from liberal Christianity, meaning not all Christian leftists are liberal Christians and vice versa. In the United States, the Christian left usually aligns with modern liberalism and progressivism, using the social gospel to achieve better social and economic equality. Christian anarchism, Christian communism, and Christian socialism are subsets of the socialist Christian left. Karl Marx and Friedrich Engels, authors of the Communist Manifesto, both had Christian upbringings; however, neither were devout Christians.
Терминология
Солшыл-оңшыл саяси спектрдегі кез келген ағым сияқты, «христиандық солшыл» деген белгі де шамамен ғана дұрыс келеді, және әртүрлі көзқарастарды ұстанатын топтар мен адамдарды қамтиды. «Солшыл» терминіне көптеген құндылықтар жатады, олардың кейбіреулерін түрлі христиандық қозғалыстар мен жеке тұлғалар қабылдауы мүмкін, ал кейбіреулерін қабылдамауы мүмкін. Бұл термин, діни бірлестіктің ресми емес атауы ретінде, оны көбінесе танымал «христиандық оңшыл» немесе «діни оңшыл» ағымынан, сондай-ақ оның жетекшілерінен және саяси көзқарастарынан ажыратады. Христиандық солшыл, солшылдыққа бейім саясаттың – экономикалық немесе әлеуметтік болсын – христиандық сенімдеріне қайшы келетінін мойындамайды. Солшыл деп сипатталатын ең көп таралған діни көзқарас – әлеуметтік әділдік, яки кедей және зәру азшылық топтарына қамқорлық жасау. Осы бағытты қолдаушылар барлыққа бірдей денсаулық сақтау, әлеуметтік жәрдем, білім беруге субсидия, шетелдік көмек және мүңкісіздердің жағдайын жақсартуға бағытталған артықшылықтарды жақтауы мүмкін. Теңдік принципіне негізделген христиандық солшылдың жақтаушылары, қысымға ұшырағандардың мүддесін қорғауды өздерінің діни парызының бір бөлігі деп санайды. Бұл пікірді растау үшін Матай 25:31–46 аяттары жиі келтіріледі. Барлық ірі діндерде басқаларға көмектесу қағидасы бар болғандықтан, түрлі діндердің өкілдері әлеуметтік әділдікті өздерінің сенімдеріне сай келетін қозғалыс деп есептейді. «Әлеуметтік әділдік» термині 1840 жылдары Иса қоғамының итальяндық католик ғалымы Луиджи Тапарелли қолданған, оған Тома Аквиннің еңбектері шабыт берген. Христиандық солшыл, әлеуметтік әділдік, биліктен бас тарту, қарапайымдық, кешірім және дұғаның жеке бақылауы (қоғамдық міндеттеме емес) Жақсы Жаңалықта талап етілетінін айтады. Киелі кітапта Исаның байлар мен билік иелеріне қарағанда кедейлер мен мүңкісіздерді қолдағаны көптеген рет айтылған. Христиандық солшыл мұндай ұстанымның маңызды екенін тұжырымдайды. «Екінші жаққа бұру» қағидасын ұстана отырып, олар «көзге көз» принципін жоққа шығарады және кейде милитаризмді қолдайтын саясатқа қарсы шығып, бейбітшілікке ұмтылады. Орта ғасырлардағы вальденс сектасы солшыл сипатқа ие болған. Христиандық солшылдың кейбір өкілдері, сондай-ақ дінсіз социалистер, Ізгі хабарлардан анархизм, коммунизм және социализм үшін қолдау табады, мысалы, Михаил Горбачев Исаны «алғашқы социалист» деп атады. Христиандық солшыл – кең ауқымды санат, оған христиандық социализм, сондай-ақ өзін социалист деп санамайтын христиандар да кіреді.
As with any section within the left–right political spectrum, a label such as Christian left represents an approximation, including within it groups and persons holding many diverse viewpoints. The term left wing might encompass a number of values, some of which may or may not be held by different Christian movements and individuals. As the unofficial title of a loose association of believers, it provides a clear distinction from the more commonly known Christian right, or religious right, and from its key leaders and political views. The Christian left does not hold the notion that left leaning policies, whether economic or social, stand in apparent contrast to Christian beliefs. The most common religious viewpoint that might be described as left wing is social justice, or care for impoverished and oppressed minority groups. Supporters of this trend might encourage universal health care, welfare provisions, subsidized education, foreign aid, and affirmative action for improving the conditions of the disadvantaged. With values stemming from egalitarianism, adherents of the Christian left consider it part of their religious duty to take actions on behalf of the oppressed. Matthew 25:31–46, among other verses, is often cited to support this view. As nearly all major religions contain some kind of requirement to help others, adherents of various religions have cited social justice as a movement in line with their faith. The term social justice was coined in the 1840s by Luigi Taparelli, an Italian Catholic scholar of the Society of Jesus, who was inspired by the writings of Thomas Aquinas. The Christian left holds that social justice, renunciation of power, humility, forgiveness, and private observation of prayer (as in ) as opposed to publicly mandated prayer, are mandated by the Gospel. The Bible contains accounts of Jesus repeatedly advocating for the poor and outcast over the wealthy, powerful, and religious. The Christian left maintains that such a stance is relevant and important. Adhering to the standard of "turning the other cheek", which they believe supersedes the Old Testament law of "an eye for an eye", the Christian left sometimes hearkens towards pacifism in opposition to policies advancing militarism. The medieval Waldensians sect had a leftist character. Some among the Christian left, as well as some non religious socialists, find support for anarchism, communism, and socialism in the Gospels, for example Mikhail Gorbachev citing Jesus as "the first socialist". The Christian left is a broad category that includes Christian socialism, as well as Christians who would not identify themselves as socialists.
Алғашқы жылдар
19 ғасырда дінге қарсы болған социализм және коммунизм сияқты солшыл қозғалыстардың көп бөлігі үшін, кейбір беделді шіркеулер революцияны өз мәртебесі мен билігіне қауіп деп қарастырған дін қызметкерлерімен басқарылды. Шіркеу кейде құрылыстың бір бөлігі ретінде қарастырылды. Америка Құрама Штаттарында, Францияда және Ресейде болған төңкерістердің бір бөлігі беделді шіркеулерге, немесе дәлірек айтқанда, олардың жетекші дін қызметкерлеріне қарсы бағытталды және шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін орнатты. 19 ғасырда кейбір жазушылар мен белсенділер христиандық социализм мектебін дамытты, ол социалистік принциптерді христиандық теология мен тәжірибесіне енгізді. Роберт Оуэн, Анри де Сент-Симон сияқты ерте социалистік ойшылдар өз социализм теорияларын христиандық принциптерге негіздеді. Карл Маркс және Фридрих Энгельс осы теорияларға қарсы тұрып, "Коммунистік манифест" еңбегінде социализмнің секулярлық теориясын жасады.
For much of the early history of anti establishment leftist movements, such as socialism and communism, which was highly anti clerical in the 19th century, some established churches were led by clergy who saw revolution as a threat to their status and power. The church was sometimes seen as part of the establishment. Revolutions in the United States, France and Russia were in part directed against the established churches, or rather their leading clergy, and instituted a separation of church and state. In the 19th century, some writers and activists developed the school of thought of Christian socialism, which infused socialist principles into Christian theology and praxis. Early socialist thinkers such as Robert Owen, Henri de Saint Simon based their theories of socialism upon Christian principles. Karl Marx and Friedrich Engels reacted against these theories by formulating a secular theory of socialism in The Communist Manifesto.
Солшылдық пен христиандықтың одақтастығы
XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында кейбір адамдар нағыз христиандықтың солшыл көзқарастармен көп ортақ екенін айта бастады. Августин Гипполықтың «Құдай қаласы» және Томас Мордың «Утопия» еңбектерінен бастап, ірі христиан жазушылары социалистерге ұнайтын ойларды жазды. Жаңа өсиеттегі теңдік идеясының өте күшті болуы ерекше қызығушылық тудырды. Пацифизм, әлеуметтік әділдік, нәсілдік теңдік, адам құқықтары және шектен тыс байлықты қабылдамау сияқты солшылдардың маңызды мәселелері де Киелі кітапта берілген. XIX ғасырдың соңында Әлеуметтік Евангелие қозғалысы пайда болды (әсіресе Солтүстік Америка мен Ұлыбританиядағы кейбір англикан, лютеран, методист және баптисттер арасында), ол прогрессивті және социалистік ойды христиандықпен біріктіруге тырысты. Бұл қозғалыс христиандық социализмі сияқты қозғалыстармен іріткіленді. Осы кезеңде АҚШ-та епископальдықтар мен конгрегационалистер теологиялық тұрғыдан да, Әлеуметтік Евангелиеге адалу тұрғысынан да ең либералды болды. Канадада либералды конгрегационалистер, методистер және пресвитериандардың коалициясы Канада Біріккен шіркеуін құрды, ол алғашқы нағыз христиандық солшыл конфессиялардың бірі болды. XX ғасырдың соңында Густаво Гутьеррес және Мэтью Фокс сияқты жазушылар азаттық теологиясын жақтады.
Starting in the late 19th century and early 20th century, some began to take on the view that genuine Christianity had much in common with a leftist perspective. From St. Augustine of Hippo's City of God through St. Thomas More's Utopia, major Christian writers had expounded upon views that socialists found agreeable. Of major interest was the extremely strong thread of egalitarianism in the New Testament. Other common leftist concerns such as pacifism, social justice, racial equality, human rights, and the rejection of excessive wealth are also expressed strongly in the Bible. In the late 19th century, the Social Gospel movement arose (particularly among some Anglicans, Lutherans, Methodists and Baptists in North America and Britain,) which attempted to integrate progressive and socialist thought with Christianity to produce a faith based social activism, promoted by movements such as Christian socialism. In the United States during this period, Episcopalians and Congregationalists generally tended to be the most liberal, both in theological interpretation and in their adherence to the Social Gospel. In Canada, a coalition of liberal Congregationalists, Methodists, and Presbyterians founded the United Church of Canada, one of the first true Christian left denominations. Later in the 20th century, liberation theology was championed by such writers as Gustavo Gutierrez and Matthew Fox.
Мәсіхшілер мен жұмысшылар
Христиандық солшылдық көбінесе жұмысшы табының арасында пасторлық қызмет атқаруға барған дін қызметкерлерінің тәжірибесінен қалыптасты, олар көбінесе ешқандай әлеуметтік философиямен емес, тек жұмысшыларға деген пасторлық және жаңарушылық (евангелистік) қамқорлықпен айналыса бастады. Бұл әсіресе Англиядағы методистер мен англо-католиктер, Германиядағы Адольф Колпинг және Бельгиядағы Жозеф Карджин үшін ерекше маңызды болды.
To a significant degree, the Christian left developed out of the experiences of clergy who went to do pastoral work among the working class, often beginning without any social philosophy but simply a pastoral and evangelistic concern for workers. This was particularly true among the Methodists and Anglo Catholics in England, Father Adolph Kolping in Germany and Joseph Cardijn in Belgium.
Христиандық солшылдық және бейбітшілік пен адам құқықтары үшін науқандар
Кейбір христиан топтары Вьетнам соғысына қарсы бейбітшілік қозғалыстарымен де, 2003 жылғы Иракқа басып кірумен де тығыз байланысты болды. Көптеген елдердегі діни лидерлер әлеуметтік әл-ауқат бағдарламаларын кесуге қарсы сынға алды. Бұған қоса, көптеген танымал азаматтық құқықтар қозғалысының белсенділері дін қызметкерлері болған.
Some Christian groups were closely associated with the peace movements against the Vietnam War as well as the 2003 Invasion of Iraq. Religious leaders in many countries have also been on the forefront of criticizing any cuts to social welfare programs. In addition, many prominent civil rights activists were religious figures.
АҚШ-та
АҚШ-та христиандық солшылдар түрлі діни ағымдардан шыққан: Бейбітшілік шіркеулері, протестанттық басты шіркеулердің бір бөлігі, католицизм және кейбір евангелистер.
In the United States, members of the Christian Left come from a spectrum of denominations: Peace churches, elements of the Protestant mainline churches, Catholicism, and some evangelicals.
Мартин Лютер Кинг кіші .
Мартин Лютер Кинг - американдық баптист пасторы және белсенді, 1955 жылдан 1968 жылы қаза тапқанға дейін азаматтық құқықтар қозғалысының ең танымал өкілі және жетекшісі болды. Христиандық сенімдерімен және Махатма Гандидің зорлықсыз әрекеттерінен шабыттанған ол Джим Кроу заңдарына және басқа да дискриминация түрлеріне қарсы бағытталған зорлықсыз қарсылықты ұйымдастырды. 1957 жылы Кинг және басқа да азаматтық құқықтар қорғаушылары Оңтүстік Христиандық Көшбасшылық Конференциясын (SCLC) құрды. Бұл ұйым азаматтық құқықтарды реформалау мақсатында зорлықсыз наразылықтарды өткізу үшін қара шіркеулердің рухани беделін және ұйымдастыру қабілетін пайдалану үшін құрылды. Ұйымға шабыттанғандардың қатарында Кингпен дос болған евангелист Билли Грэмнің миссионерлік сапарлары және Кингтің серіктестері Стэнли Левисон мен Элла Бейкер құрған «Достық» ұйымының ұлттық деңгейдегі ұйымдастыру жұмысы болды. Кинг өмірінің соңына дейін SCLC-ті басқарды. Христиан пасторы ретінде Кингтің басты әсері Иса Мәсіх пен христиандық жазбалар болды, ол діни жиындарында, шіркеудегі сөздерінде және қоғамдық сөздерінде оларды жиі келтіретін. Кингтің сенімі Исаның «Өз жақыныңды өзіңдей сүй», «Құдайды барлық нәрседен артық сүй», «Жауыңды сүй, олар үшін дұға ет және ізгі тілек айт» деген пәрменіне негізделген. Оның зорлықсыз ойлауы Таудағы уағыздағы «екінші жағыңды бұр» деген қағидаға және Исаның «қылышын қайта орнына қой» (Матфей 26:52) деген үйретіміне де негізделген. Өзінің танымал «Бирмингем түрмесінен хат» атты еңбегінде Кинг Исаның «радикалдық» махаббатына сай келетін іс-қимылға шақырды және көптеген христиан бейбітшілдерінің еңбектерін келтірді, бұл оның үшін әдеттегі жағдай еді. Басқа бір уағызында ол былай деді: «Мен азаматтық құқықтар қозғалысының жетекшісі болғанға дейін Жақсы Жаңалықты уағыздаушы болдым. Бұл менің алғашқы шақыруым болды және ол әлі де менің ең үлкен міндетім болып табылады. Шындығында, мен азаматтық құқықтар саласында атқаратын барлық ісімді өзімнің қызметімнің бір бөлігі деп санаймын. Менің өмірлік мақсатым – христиандық уағыздау ісінде жетістікке жеткенімізді көру. Мен саяси лауазымға түсуді жоспарламаймын. Мен тек уағыздаушы болып қалуды қалаймын. Осы күресте мен және тағы басқалар адамның толыққандылығы туралы уағыздаушының алаңдауы керек деген сезімнен туындаған әрекеттер жасап жатырмыз».
Martin Luther King Jr. was an American Baptist minister and activist who became the most visible spokesman and leader in the civil rights movement from 1955 until his assassination in 1968. Inspired by his Christian beliefs and the nonviolent activism of Mahatma Gandhi, he led targeted, nonviolent resistance against Jim Crow laws and other forms of discrimination. In 1957, King and other civil rights activists founded the Southern Christian Leadership Conference (SCLC). The group was created to harness the moral authority and organizing power of black churches to conduct nonviolent protests in the service of civil rights reform. The group was inspired by the crusades of evangelist Billy Graham, who befriended King, as well as the national organizing of the group in Friendship, founded by King allies Stanley Levison and Ella Baker. King led the SCLC until his death. As a Christian minister, King's main influence was Jesus Christ and the Christian gospels, which he would almost always quote in his religious meetings, speeches at church, and in public discourses. King's faith was strongly based in Jesus' commandment of loving your neighbor as yourself, loving God above all, and loving your enemies, praying for them and blessing them. His nonviolent thought was also based in the injunction to turn the other cheek in the Sermon on the Mount, and Jesus' teaching of putting the sword back into its place (Matthew 26:52). In his famous "Letter from Birmingham Jail", King urged action consistent with what he describes as Jesus' "extremist" love, and also quoted numerous other Christian pacifist authors, which was very usual for him. In another sermon, he stated:Before I was a civil rights leader, I was a preacher of the Gospel. This was my first calling and it still remains my greatest commitment. You know, actually all that I do in civil rights I do because I consider it a part of my ministry. I have no other ambitions in life but to achieve excellence in the Christian ministry. I don't plan to run for any political office. I don't plan to do anything but remain a preacher. And what I'm doing in this struggle, along with many others, grows out of my feeling that the preacher must be concerned about the whole man.
Джимми Картер
АҚШ-тың 39-шы президенті Джимми Картер жас кезінен-ақ христиан дініне берілгендігін көрсетті. 1942 жылы Картер дьякон болып, Джорджия штатының Плейнс қаласындағы Мараната баптистік шіркеуінде жексенбілік мектепте сабақ береді. Ресми қабылдау рәсімінде уағыз айтқан Нельсон Прайс, Мариетта қаласының (Джорджия штаты) Розуэлл-стрит баптистік шіркеуінің пасторы болды. 1966 және 1970 жылғы Джорджия губернаторы сайлау кампанияларында, сондай-ақ 1976 жылғы президенттік сайлау кампаниясында Картер көбінесе консервативті христиан және ауылдық сайлаушыларға үндеді. Президент болып сайланғаннан кейін Картер күніне бірнеше рет дұға етіп, Исаның өміріндегі басты күш екенін айтты. Картерге жастығында естіген бір уағыз үлкен әсер еткен. Онда: "Егер сіз христиандығыңыз үшін тұтқындалсаңыз, сізді айыптауға жеткілікті дәлелдер бола ма?" – деп сұраған еді. 2000 жылы Картер Оңтүстік баптистер конвенциясынан шығып, олардың діни ұстанымдарының өзінің христиандық сенімдерімен үйлеспейтінін айтты, бірақ Баптистер қауымдастығының мүшелігін сақтап қалды. 2007 жылы бұрынғы президент Клинтонмен бірлесіп, әлеуметтік әділдік үшін Жаңа баптистік келісім ұйымын құрды.
From a young age, 39th U. S. president Jimmy Carter showed a deep commitment to Christianity. In 1942, Carter became a deacon and teaches Sunday school at Maranatha Baptist Church in Plains, Georgia. At a private inauguration worship service, the preacher was Nelson Price, the pastor of Roswell Street Baptist Church of Marietta, Georgia. During his 1966 and 1970 Georgia gubernatorial campaigns, as well as his 1976 presidential campaign, Carter appealed largely to conservative Christian and rural voters. As president, Carter prayed several times a day, and professed that Jesus was the driving force in his life. Carter had been greatly influenced by a sermon he had heard as a young man. It asked, "If you were arrested for being a Christian, would there be enough evidence to convict you?" In 2000, Carter severed his membership with the Southern Baptist Convention, saying the group's doctrines did not align with his Christian beliefs, while still a member of the Cooperative Baptist Fellowship. In 2007, together with former President Clinton, he founded the New Baptist Covenant organization for social justice.
Гомосексуализм
Христиандық солшылдық гомосексуализмге кейбір басқа христиандық саяси топтардан өзгеше көзқарас танытады. Бұл көзқарасқа ұқсас діни нанымдары болса да, мәселелерге әртүрлі назар аудару немесе әртүрлі діни идеяларды ұстану себеп болуы мүмкін. Басқа христиандық саяси топтармен ұқсас идеялары бар, бірақ назар аударуы басқаша болатын христиандық солшылдықтағы адамдар Киелі кітапта кісі өлтіруге тыйым салу немесе байлықтың шоғырлануын сынау сияқты мәселелердегі христиандық ілімдерді діни оңшылдардың гомосексуализмге қарсылығы сияқты әлеуметтік мәселелерге қатысты христиандық ілімдерден саяси тұрғыдан гөрі маңызды деп санауы мүмкін. Ал христиандық солшылдықтағы басқалары басқа христиандық саяси топтардан ғана емес, сонымен қатар діни көзқарастары да өзгеше. Мысалы, христиандық солшылдықтың кейбір мүшелері гомосексуалистерге қарсы кемсітушілік пен зұлымдықтарды аморальдық деп есептесе, гомосексуалистік қатынасқа қатысты пікірлері әртүрлі болуы мүмкін. Кейбіреулері гомосексуалистік қатынасты аморальдық деп білгенмен, оны әлеуметтік әділдік мәселелерінен немесе гетеросексуалдық қатынасқа қатысты жаңалықтардан кем маңызды деп санайды. Ал басқалары гомосексуалистік практиканың кейбір түрлері христиандық өмір салтына үйлесетінін айтады. Мұндай мүшелер гомосексуализмді айыптау үшін қолданылатын Киелі кітаптағы дәлелдердің дұрыс түсіндірілмегенін және гомосексуалистік практикаға қатысты тыйымдардың шын мәнінде жас балалармен жыныстық қатынас жасау сияқты белгілі бір гомосексуалистік әрекетке қарсы екенін жақтайды. Осылайша, олар Киелі кітаптағы тыйымдардың қазіргі заманғы бір жынысты қатынастарды қарастырғанда ешқандай маңызы жоқ деп есептейді.
The Christian left generally approaches homosexuality differently from some other Christian political groups. This approach can be driven by focusing on issues differently despite holding similar religious views, or by holding different religious ideas. Those in the Christian left who have similar ideas as other Christian political groups but a different focus may view Christian teachings on certain issues, such as the Bible's prohibitions against killing or criticisms of concentrations of wealth, as far more politically important than Christian teachings on social issues emphasized by the religious right, such as opposition to homosexuality. Others in the Christian left have not only a different focus on issues from other Christian political groups, but different religious ideas as well. For example, some members of the Christian left may consider discrimination and bigotry against homosexuals to be immoral, but they differ on their views towards homosexual sex. Some believe homosexual sex to be immoral but unimportant compared with issues relating to social justice, or even matters of sexual morality involving heterosexual sex. Others assert that some homosexual practices are compatible with the Christian life. Such members believe common biblical arguments used to condemn homosexuality are misinterpreted, and that biblical prohibitions of homosexual practices are actually against a specific type of homosexual sex act, i. e. pederasty, the sodomizing of young boys by older men. Thus, they hold biblical prohibitions to be irrelevant when considering modern same sex relationships.
Тұрақты өмірлік этика
Осыған байланысты ойлау бағыты – (католик және прогрессивті евангелистік) тұрақты өмірлік этика, ол өлім жазасына, милитаризмге, эвтаназияға, абортқа және әлемдік аренадағы байлықтың теңсіз таралуына қарсылықты байланыстырады. Бұл идея Ыбырайым діндеріндегі кейбір ұғымдармен қатар, буддистердің, индуистердің және басқа да діндердің өкілдерімен де ортақ нәрселері бар. 1983 жылы Чикаго архиепископы, марқұм кардинал Джозеф Бернардин осы тұрақты өмірлік этика тұжырымын қалыптастырды. Sojourners осы ой-сананың ерекше жақтасы болып табылады.
A related strain of thought is the (Catholic and progressive evangelical) consistent life ethic, which sees opposition to capital punishment, militarism, euthanasia, abortion and the global unequal distribution of wealth as being related. It is an idea with certain concepts shared by Abrahamic religions as well as some Buddhists, Hindus, and members of other religions. The late Cardinal Joseph Bernardin of Chicago developed the idea for the consistent life ethic in 1983. Sojourners is particularly associated with this strand of thought.
Бостандық теологиясы
Бостандық теологиясы – дамушы елдерде, әсіресе Латын Америкасында пайда болған діни дәстүр. 1960 жылдардан бері католик ойшылдары солшыл көзқарастар мен католицизмді біріктіріп, Бостандық теологиясын қалыптастырды. Бұл, Оңтүстік және Орталық Америкадағы зұлымдық билеушілерге қарсы шыққан католик ойшылдары коммунистік оппозициямен одақтасқан кезде туындады. Дегенмен, ол АҚШ-тағы қара теологиямен шамамен бір уақытта және тәуелсіз дамыды, оларды шатастыруға болмайды. Иман туралы доктрина жөніндегі Конгрегация Бостандық теологиясы католиктік әлеуметтік іліммен ішінара үйлесімді екенін, бірақ оның кейбір марксистік элементтері, мысалы, мәңгілік таптық күрес доктринасы, шіркеу іліміне қайшы келеді деп шешті.
Liberation theology is a theological tradition that emerged in the developing world, primarily in Latin America. Since the 1960s, Catholic thinkers have integrated left wing thought and Catholicism, giving rise to Liberation theology. It arose at a time when Catholic thinkers who opposed the despotic leaders in Southern and Central America allied themselves with the communist opposition. However, it developed independently of and roughly simultaneously with Black theology in the U. S. and should not be confused with it. The Congregation for the Doctrine of the Faith decided that while liberation theology is partially compatible with Catholic social teaching, certain Marxist elements of it, such as the doctrine of perpetual class struggle, are against Church teachings.