Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жылдам атуға арналған снаряд тастағыш қару, бронебойғыш немесе жарылғыш снарядтарды атуға қабілетті.
Rapid fire projectile weapon that fires armour piercing or explosive shells
Автоканон, автоматты пулемет немесе машина пулеметі – толық автоматты қару, ол машина пулеметімен салыстырғанда үлкен калибрлі (немесе одан да көп) броняны тесуші, жарылғыш немесе тұтандырғыш снарядтарды жылдам атуға қабілетті. Автоканон машина пулеметінен ұзақ тиімді қашықтықта және жоғары соққы тиімділігіне ие, себебі үлкен/ауыр оқ-дәрілерді қолданады (көбінесе, бірақ ірі калибрлі снарядтар да бар), бірақ әдетте танк пушкаларынан, гаубицалардан, далалық пушкалардан немесе басқа артиллериядан кішірек болады. "Автоканон" сөзі жеке қолданылғанда әдетте бір түтікшелі, айналмайтын қаруды білдіреді. Егер бірнеше айналатын түтікшелер болса, мұндай қару "айналмалы автоканон" немесе кейде "айналмалы пулемет" деп аталады (әсіресе авиацияда). Автоканон – жаяу әскерге қолдануға жарамсыз ауыр қару. Оның ауыр салмағы мен кері соққысынан олар көбінесе бекітілген тұғырларға, дөңгелекті шассилерге, жердегі соғыс машиналарын, ұшақтарға немесе кемелерге орнатылады және көбінесе экипажмен басқарылады, тіпті автоматты нысананы тану/іздеу жүйесімен қашықтан басқарылуы мүмкін (мысалы, күзетші нысандары және теңіз CIWS). Сондықтан оқ-дәрілер әдетте қайта зарядтауды жеңілдету үшін лентамен беріледі немесе ату жылдамдығын арттыру үшін, бірақ дүкендер де қолданылуы мүмкін. Оқ-дәрілердің көптеген түрлерінің ішінде HEIAP, HEDP және арнайы бронебойғыш (AP) оқ-дәрілер, негізінен композиттік қатты (APCR) және саботтан айырылатын (APDS) снарядтар бар. Өте жылдам атуға қабілетті болғанымен, автоканон ұзақ ату кезінде тез қызып кетеді және оны орнатушы қару жүйелері тасымалдай алатын оқ-дәрі мөлшерімен шектеледі. АҚШ-тың 25 мм M242 Bushmaster және Ұлыбританияның 30 мм RARDEN қаруларының ату жылдамдығы салыстырмалы түрде төмен, оқ-дәрілердің тез сарқылуын болдырмау үшін. Oerlikon KBA 25 мм минутына 650 оқтан астам ату жылдамдығына ие, бірақ электронды түрде минутына 175-200 оққа дейін бағдарламалана алады. Қазіргі заманғы автоканонның ату жылдамдығы Ұлыбританияның RARDEN-де минутына 90 оқтан, GIAT 30-да минутына 2500 оққа дейін жетеді. Бірнеше түтікшелі айналмалы жүйелер минутына 10 000-нан астам оқ атуға қабілетті (мысалы, ресейлік GSh 6-23). Мұндай жоғары ату жылдамдығы әуедегі ұшақтармен тиімді қолданылады, әсіресе жақын ауа шайқастарында және жердегі нысандарға шабуыл жасауда, мұнда нысанаға ұзақ уақыт бойы бағытталмайды және қару көбінесе қысқа сериялармен оқ ату үшін қолданылады.
An autocannon, automatic cannon or machine cannon is a fully automatic gun that is capable of rapid firing large caliber ( or more) armour piercing, explosive or incendiary shells, as opposed to the smaller caliber kinetic projectiles (bullets) fired by a machine gun. Autocannons have a longer effective range and greater terminal performance than machine guns, due to the use of larger/heavier munitions (most often in the range of , but bigger calibers also exist), but are usually smaller than tank guns, howitzers, field guns, or other artillery. When used on its own, the word "autocannon" typically indicates a non rotary weapon with a single barrel. When multiple rotating barrels are involved, such a weapon is referred to as a "rotary autocannon" or occasionally "rotary cannon", for short (particularly on aircraft). Autocannons are heavy weapons that are unsuitable for use by infantry. Due to the heavy weight and recoil, they are typically installed on fixed mounts, wheeled carriages, ground combat vehicles, aircraft, or watercraft, and are almost always crew served, or even remote operated with automatic target recognition/acquisition (e. g. sentry guns and naval CIWS). As such, ammunition is typically fed from a belt system to reduce reloading pauses or for a faster rate of fire, but magazines remain an option. Common types of ammunition, among a wide variety, include HEIAP, HEDP and more specialised armour piercing (AP) munitions, mainly composite rigid (APCR) and discarding sabot (APDS) rounds. Although capable of generating extremely rapid firepower, autocannons overheat quickly if used for sustained fire, and are limited by the amount of ammunition that can be carried by the weapons systems mounting them. Both the US 25 mm M242 Bushmaster and the British 30 mm RARDEN have relatively slow rates of fire so as not to deplete ammunition too quickly. The Oerlikon KBA 25 mm has a relatively mid high rate of fire 650 rounds per minute but can be electronically programmed to 175 200 rounds per minute. The rate of fire of a modern autocannon ranges from 90 rounds per minute, in the case of the British RARDEN, to 2,500 rounds per minute with the GIAT 30. Rotary systems with multiple barrels can achieve over 10,000 rounds per minute (the Russian GSh 6 23, for example). Such extremely high rates of fire are effectively employed by aircraft in aerial dogfights and close air support on ground targets via strafing attacks, where the target dwell time is short and weapons are typically operated in brief bursts.
Алғашқы дамуы
Бірінші заманауи автопушка – британдық QF 1 фунт, сонымен қатар «пом-пом» деп аталды. Бұл, негізінен, Максим пулеметінің үлкендетілген нұсқасы еді, ол толығымен автоматты түрде атуға қабілетті, оқ ату циклі үшін сыртқы күш қажет етпейді, тек оқ ату түймесін ұстап тұру ғана керек. «Пом-пом» минутына 200-ден астам оқ ату жылдамдығымен ұнтақпен толтырылған жарылғыш снарядтарды атып жіберді: бұл дәстүрлі артиллериядан әлдеқайда жылдам, ал жаяу әскер мылтығынан әлдеқайда ұзақ қашықтықта және күштірек атуға мүмкіндік берді. 1913 жылы Рейнхольд Бекер және оның Stahlwerke Becker фирмасы 20 мм-лік Бекер пушкасын жобалап, Германия империясының ауыр калибрлі әуе қарулануының қажеттілігін қанағаттандыруды көздеді. Императорлық үкіметтің Спандау арсеналы оларға қару-жарақты жетілдіруге көмектесті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Беккердің түпнұсқалық дизайнының 500-ге жуық данасы ғана жасалса да, 1924 жылы осы дизайнның патенты швейцариялық Oerlikon Contraves фирмасына сатылды, ал Үшінші рейхтің Берлиндегі Ikaria Werke фирмасы MG FF қанатты пулеметін жасау үшін Oerlikon дизайн патенттерін пайдаланды. Жапон Императорлық Әскери-теңіз флотының 1939 жылы қабылданып, өндіріске қойылған 99 типті пушкасы да Беккер/Oerlikon дизайнының принциптеріне негізделген. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде автопушкалар көбінесе окоптарда әуе шабуылына қарсы қару ретінде қолданылды. Британдықтар Лондонға үнемі бомба тастайтын германиялық «Цеппелин» дирижабльдеріне қарсы тұру үшін әуе қорғанысының бір бөлігі ретінде «пом-пом» пушкаларын пайдаланды. Бірақ олардың тиімділігі төмен болды, өйткені олардың снарядтары «Цеппелиндердің» сутегін тұтандырмады және оларды құлату үшін жеткілікті мөлшерде газды (демек, көтерілу күшін) жоғалтпады. Ұшақтарда осы қаруды қолдану әрекеттері сәтсіз аяқталды, себебі қарудың ауырлығы жылдамдық пен биіктікті қатты шектеді, нәтижесінде тиімді ұстау мүмкін болмады. Соғыс кезінде әскери-теңіз кемелері үшін әуе шабуылына қарсы және жақын қашықтықта қорғануға арналған тиімді QF 2 фунт әскери-теңіз пушкасы әзірленді.
The first modern autocannon was the British QF 1 pounder, also known as the "pom pom". This was essentially an enlarged version of the Maxim gun, which was the first successful fully automatic machine gun, requiring no outside stimulus in its firing cycle other than holding the trigger. The pom pom fired gunpowder filled explosive shells at a rate of over 200 rounds a minute: much faster than conventional artillery while possessing a much longer range and more firepower than the infantry rifle. In 1913, Reinhold Becker and his Stahlwerke Becker firm designed the 20mm Becker cannon, addressing the German Empire's perceived need for heavy calibre aircraft armament. The Imperial Government's Spandau Arsenal assisted them in perfecting the ordnance. Although only about 500+ examples of the original Becker design were made during World War I, the design's patent was acquired by the Swiss Oerlikon Contraves firm in 1924, with the Third Reich's Ikaria Werke firm of Berlin using Oerlikon design patents in creating the MG FF wingmount cannon ordnance. The Imperial Japanese Navy's Type 99 cannon, adopted and produced in 1939, was also based on the Becker/Oerlikon design's principles. During the First World War, autocannons were mostly used in the trenches as anti aircraft guns. The British used pom pom guns as part of their air defences to counter the German Zeppelin airships that made regular bombing raids on London. However, they were of little value, as their shells neither ignited the hydrogen of the Zeppelins nor caused sufficient loss of gas (and hence lift) to bring them down. Attempts to use the guns in aircraft failed, as the weight severely limited both speed and altitude, thus making successful interception impossible. The more effective QF 2 pounder naval gun would be developed during the war to serve as an anti aircraft and close range defensive weapon for naval vessels.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Автопушки Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одан да кеңірек және тиімді пайдаланылды. Польшаға жасалған шабуыл мен Франциядағы науқан кезінде неміс әскеріндегі ең көп саны болған неміс Panzer II жеңіл танктері негізгі қару ретінде 20 мм автопушканы қолданды. Соғыстың алғашқы жылдарында тіпті танк бронясына қарсы тиімді болмаса да, бұл пушка жеңіл брондалған көліктерге де, жаяу әскерге де тиімді болды, сондай-ақ брондалған машиналарда да қолданылды. Ірі үлгілер, мысалы 40 мм Vickers S, танкіге қарсы қару ретінде жердегі шабуылдық ұшақтарға орнатылды, себебі танк бронясы көбінесе үстіңгі бөлігінде жұқа болатын. Польшаның 20 мм 38 Fk автопушкасын жасау қымбатқа келді, бірақ бұл ерекше жағдай еді. Ол 1939 жылы қолданылған барлық танктерге қарсы тиімді болды, себебі ол Oerlikon, Hispano Suiza және Madsen пушкаларын жаңарту негізінде жасалған. Ол тіпті Panzer III және IV танктерін де қиындықпен болса да жоюға қабілетті болды. Польшаның қорғаныс соғысы кезінде барлығы 55 данасы ғана жасалды. Дегенмен, осы қарулардың ең маңызды рөлі әуе соғысында болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде мылтық калибрлі пулеметтер әскери ұшақтардың стандартты қаруына айналды. Екінші дүниежүзілік соғыста бірнеше фактор оларды автопушкамен алмастыруға әкелді. Соғыс аралық жылдары ұшақтар кеңінен жетілдірілді және 1915 жылдың соңында жасалған металл моноплан ағаштан және матадан жасалған бипландарды толығымен ығыстырды. Ұшақтар берік материалдардан жасала бастаған соң, олардың жылдамдығы, аэродинамикасы, қуаты және көлемі де артты, соның салдарынан оларға қарсы тұру үшін күшті қарулар қажет болды. Сонымен қатар, олар осындай үлкен және қуатты қаруларды тасымалдауға қабілетті болды, ал осы технология да дамып, атыс жылдамдығы мен сенімділігін арттырды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, қазіргі заманғы ұшақтардың қуаты ұшқышты және басқа да осал жерлерді қорғау үшін броньды плиталар орнатуға мүмкіндік беретіні анық болды. Бұл жаңалық мылтық калибрлі пулеметтерге қарсы тиімді болды, себебі олар зиянсыз қағылып шығатын. Сонымен қатар, отын бактерілерінің өзін-өзі герметикалайтын конструкциясы осы кішкентай снарядтардан сенімді қорғаныс болды. Бұл жаңа қорғаныс жүйелері, жаңа ұшақтардың жалпы беріктігімен және олардың жоғары жылдамдығымен бірге, оларды дәл атуды әлдеқайда қиындатты, сондықтан оларға көптеген оқтар мен сәттілік қажет болды. Бірақ, ықтимал жарылғыш заттармен толтырылған бір ғана пушка снаряды бірден маңызды құрылымдық элементтерді қиратуы, броняны тесіп өтуі немесе өзін-өзі герметикалайтын құрылғылардың күшіне жетпейтіндей етіп отын багін ашуы мүмкін. (Жарылғыш заттардың орнына, бұл снарядтар ұшақтарды жоюда да тиімді болатын жанғыш заттарды немесе жарылғыш және жанғыш заттардың қосындысын тасымалдауы мүмкін еді.) Соғыстың соңына қарай, барлық соғысушы елдердің истребительдерінде қандай да бір түріндегі пушкалар болды, тек АҚШ-та ғана көп жағдайда Browning AN/M2 "жеңіл стволды" .50 калибрлі ауыр пулеметтерге басымдық берілді. Осы аралық қарулармен жабдықталған истребительдер американдықтардың көптеген ұрыс қажеттіліктерін қанағаттандыруға жеткілікті түрде қаруландырылған. Дегенмен, АҚШ Lockheed P-38 Lightning сияқты автопушкалармен жабдықталған ұшақтарды да қабылдады, әйтсе де осы үлкен калибрлі автоматты қаруларды жасау және өндіру кезінде техникалық қиындықтарға тап болды. Oerlikon 20 мм, Bofors 40 мм және әртүрлі неміс Rheinmetall автопушкалары сияқты қарулар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі тараптан да кеңінен қолданылды; олар әуе шабуылына қарсы ғана емес, жердегі нысаналарға қарсы да қолданылды. Ауыр әуе шабуылына қарсы пушкалар жылдам қозғалатын ұшақтарды бақылауда қиындықтарға тап болды және биіктігі мен қашықтығын дәл анықтай алмады, ал пулеметтер ұшақтарды тұрақты түрде түсіру үшін жеткіліксіз қашықтыққа және атыс қуатына ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде орнатылған көптеген санына қарамастан, ұшақтарға қарсы тиімділігінің төмендеуі батыста соғыстан кейінгі алғашқы кезеңде барлық кемедегі әуе шабуылына қарсы қаруды алып тастауға әкелді. Бұл жағдай компьютерлік басқару жүйелерінің енгізілуімен ғана өзгерді. Неміс Люфтваффесі фюзеляж немесе қанаттар астындағы пушкалық бөлімдерге орнатылған 37, 50 және 75 мм калибрлі ауыр авиациялық пушкалардың тәжірибелік Bordkanone сериясының шағын партияларын қолданды. 37 мм BK 3,7 пушкасы неміс армиясының 3,7 см FlaK 43 әуе шабуылына қарсы автопушкасының негізінде жасалған және Stuka Panzerknacker (танктерді жоюшы) арнайы ұшақтарының қанат астындағы пушкалық бөлімдеріне жұптап орнатылды. Panzer III танктерінің 5 см KwK 39 пушкасының негізінде жасалған BK 5 см пушкасы Ju 88P бомбалаушы-жойғыштарына орнатылды, олар басқа Bordkanone үлгілерін де қолданды, сондай-ақ Messerschmitt 410 Hornisse (Hornet) бомбалаушы-жойғышына орнатылды. BK 5 пушкасының 300 данасы жасалды, бұл барлық басқа нұсқаларынан көп. Junkers Ju 88P 1 ауыр истребителі мен Henschel Hs 129B 3 екі қозғалтқышты жердегі шабуылдық ұшағында қолданылған PaK 40 жартылай автоматты 7,5 см калибрлі танкке қарсы пушкасы BK 7,5 пушкасының негізі болды. Неміс Mauser MK 213 пушкасы Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында жасалды және қазіргі заманғы револьверлік пушканың архетипі саналады. Көптеген патрондары мен бір стволға ие болған автопушкалар револьверлік принципті қолдана отырып, жоғары атыс жылдамдығы мен максималды атыс жылдамдығына жедел жетуді төмен салмақпен үйлестіре алады, бірақ роторлық пушкалармен салыстырғанда тұрақты атыс жылдамдығы төмендеу. Сондықтан олар негізінен әуе шабуылына қарсы мақсаттар үшін ұшақтарда қолданылады, онда нысана қысқа мерзімге көрінеді.
Autocannons would serve to a much greater extent and effect during the Second World War. The German Panzer II light tank, which was one of the most numerous in German service during the invasion of Poland and the campaign in France, used a 20 mm autocannon as its main armament. Although ineffective against tank armour even during the early years of the war, the cannon was effective against light skinned vehicles as well as infantry and was also used by armoured cars. Larger examples, such as the 40 mm Vickers S, were mounted in ground attack aircraft to serve as an anti tank weapon, a role to which they were suited as tank armour is often lightest on top. The Polish 20 mm 38 Fk auto cannon was expensive to produce, but an exception. Unlike the Oerlikon, it was effective against all the tanks fielded in 1939, largely because it was built as an upgrade to the Oerlikon, Hispano Suiza, and Madsen. It even proved capable of knocking out early Panzer IIIs and IVs, albeit with great difficulty. Only 55 were produced by the time of the Polish Defensive War. However it was in the air war that these weapons played their most important part in the conflict. During the First World War, rifle calibre machine guns became the standard weapons of military aircraft. In the Second, several factors brought about their replacement by autocannon. During the inter war years, aircraft underwent extensive evolution and the all metal monoplane, pioneered as far back as the end of 1915, almost entirely replaced wood and fabric biplanes. At the same time as they began to be made from stronger materials, the machines also increased in speed, streamlining, power and size, and it began to be apparent that correspondingly more powerful weapons would be needed to counter them. Conversely, they were becoming much better able to carry exactly such larger and more powerful guns; the technology of which was in the meantime also developing, providing significantly improved rates of fire and reliability. When the Second World War did break out, it was swiftly realised that the power of contemporary aircraft allowed armour plate to be fitted to protect the pilot and other vulnerable areas. This innovation proved highly effective against rifle calibre machine gun rounds, which tended to ricochet off harmlessly. Similarly the introduction of self sealing fuel tanks provided reliable protection against these small projectiles. These new defenses, synergistically with the general robustness of new aircraft designs and of course their sheer speed, which made simply shooting them accurately in the first place far more difficult, entailed that it took a lot of such bullets and a fair amount of luck to cause them critical damage; but potentially a single cannon shell with a high explosive payload could instantly sever essential structural elements, penetrate armour or open up a fuel tank beyond the capacity of self sealing compounds to counter, even from fairly long range. (Instead of explosives, such shells could carry incendiaries, also highly effective at destroying planes, or a combination of explosives and incendiaries.) Thus by the end of the war, the fighter aircraft of almost all the belligerents mounted cannon of some sort, the only exception being the United States which in most cases favoured the Browning AN/M2 "light barrel" .50 calibre heavy machine gun. A fighter equipped with these intermediate weapons in sufficient numbers was adequately armed to fulfill most of the Americans' combat needs aloft, Nevertheless, the U. S. also adopted planes fitted with autocannon, such as the Lockheed P 38 Lightning, despite experiencing technical difficulties with developing and manufacturing these large calibre automatic guns. Weapons such as the Oerlikon 20 mm, the Bofors 40 mm and various German Rheinmetall autocannons would see widespread use by both sides during the Second World War; not only in an anti aircraft role, but as a weapon for use against ground targets as well. Heavier anti aircraft cannon had difficulty tracking fast moving aircraft and were unable to accurately judge altitude or distance, while machine guns possessed insufficient range and firepower to bring down aircraft consistently. Continued ineffectiveness against aircraft despite the large numbers installed during the second World War led, in the West, to the removal of almost all shipboard anti aircraft weapons in the early post war period. This was only reversed with the introduction of computer controlled systems. The German Luftwaffe deployed small numbers of the experimental Bordkanone series of heavy aircraft cannon in 37, 50 and 75 mm calibres, mounted in gun pods under the fuselage or wings. The 37 mm BK 3,7 cannon, based on the German Army's 3.7 cm FlaK 43 anti aircraft autocannon was mounted in pairs in underwing gun pods on a small number of specialized Stuka Panzerknacker (tank buster) aircraft. The BK 5 cm cannon, based on the 5 cm KwK 39 cannon of the Panzer III, was installed in Ju 88P bomber destroyers, which also used other Bordkanone models, and in the Messerschmitt 410 Hornisse (Hornet) bomber destroyer. 300 examples of the BK 5 cannon were built, more than all other versions. The PaK 40 semi automatic 7.5 cm calibre anti tank gun was the basis for the BK 7,5 in the Junkers Ju 88P 1 heavy fighter and Henschel Hs 129B 3 twin engined ground attack aircraft. The German Mauser MK 213 was developed at the end of the Second World War and is regarded as the archetypal modern revolver cannon. With multiple chambers and a single barrel, autocannons using the revolver principle can combine a very high rate of fire and high acceleration to its maximum firing rate with low weight, at cost of a reduced sustained rate of fire compared to rotary cannon. They are therefore used mainly in aircraft for AA purposes, in which a target is visible for a short period of time.
Қазіргі заман
Басқарылатын зымырандардың дамуы артиллерияны қажетсіз етеді деп ойланды, соның салдарынан батыс елдеріндегі ұшақтардың бір толық буыны оларсыз жасалды. Керісінше, Шығыс блогының барлық ұшақтары өз қаруларын сақтап қалды. Алайда, Вьетнам соғысы кезінде АҚШ Әуе күштері артиллерияның ескерту оқтарын атқылау және зымыран жұмсауды қажет етпейтін нысаналарды шабуылдау үшін пайдалы екенін түсінді, және ең маңыздысы, ұшақ барлық зымырандарын жұмсаған жағдайда немесе жау ұшақтары зымырандардың ең аз нысананы анықтау қашықтығында болғанда қосымша қару ретінде қолдануға болатынын анықтады. Бұл, әсіресе Вьетнам соғысы кезінде қолданылған әуеден әуеге зымыран технологиясының сенімділігі төмен болған кезде маңызды болды. Осының нәтижесінде, сол кездегі ұшақтарға сыртқы "пушка контейнерлерінде" артиллерия қосылды, және дерлік барлық ұшақтар бүгінгі күнге дейін интегралдық ішкі орналасуда автопушкаларды сақтайды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін автопушкалар құрлықта, теңізде және әуеде әмбебап қару ретінде қолданыла берді. Қазіргі заманғы автопушкалардың мысалдары: IFV Freccia-ға орнатылған 25 мм Oerlikon KBA, M2/M3 Bradley-ге орнатылған M242 Bushmaster, Bofors 40 мм пушкасының жаңартылған нұсқалары және Mauser BK 27. 20 мм M61A1 – электрмен жұмыс істейтін роторлық автопушканың мысалы. Автопушкалардың тағы бір қызметі – әскери кемелердегі жақын қашықтықтағы қорғаныс жүйелері, олар кемеге қарсы зымырандарды және төмен ұшатын ұшақтарды жою үшін қолданылады.
The development of guided missiles was thought to render cannons unnecessary and a full generation of western fighter aircraft was built without them. In contrast, all Eastern Bloc aircraft kept their guns. During the Vietnam War, however, the United States Air Force realized that cannons were useful for firing warning shots and for attacking targets that did not warrant the expenditure of a (much more expensive) missile, and, more importantly, as an additional weapon if the aircraft had expended all its missiles or enemy aircraft were inside of the missiles' minimum target acquisition range in a high G close range engagement. This was particularly important with the lower reliability of early air to air missile technology, such as that employed during the Vietnam War. As a consequence, fighters at the time had cannons added back in external "gun pods", and virtually all fighter aircraft retain autocannons in integral internal mounts to this day. After the Second World War, autocannons continued to serve as a versatile weapon in land, sea, and air applications. Examples of modern autocannons include the 25 mm Oerlikon KBA mounted on the IFV Freccia, the M242 Bushmaster mounted on the M2/M3 Bradley, updated versions of the Bofors 40 mm gun, and the Mauser BK 27. The 20 mm M61A1 is an example of an electrically powered rotary autocannon. Another role that has come into association with autocannons are that of close in weapon systems on naval vessels, which are used to destroy anti ship missiles and low flying aircraft.