Оливер Отис Ховард: Американ генерал және Азатталғандар Бюросының басшысы

Кіріспе

Америка армиясының генералы (1830–1909)

Оливер Отис Говард (8 қараша 1830 – 26 қазан 1909) – АҚШ армиясының офицері және Азамат соғысындағы Одақ генералы. Потомак армиясының бригада командирі ретінде Говард 1862 жылғы маусымда Фэр-Окс/Семиз қарағай шайқасында әскерін Конфедерация күштеріне қарсы жетектеп бара жатып оң қолын жоғалтты, бұл ісі үшін кейіннен оған Құрмет медалі табысталды. Корпус командирі ретінде ол 1863 жылғы мамыр және шілде айларында Чанселлерсвилл және Геттисберг шайқастарында екі ірі жеңіліске ұшырады, бірақ Батыс театрында сәтті корпус және кейіннен армия командирі ретінде бұл сәтсіздіктерден қалыпқа келді. Тераң, евангелистік нанымына сүйене отырып саяси шешімдер қабылдауға тырысқандықтан «Христиан генералы» деп аталды. 1865 жылдың ортасында оған бұрынғы құлдарды Оңтүстік қоғамы мен саясатына интеграциялау миссиясы жүктелді. Говард еңбек саясатын басқарды, босатылған адамдарды бұрынғы плантацияларда жұмыс істеуге міндеттейтін жүйені құрды. Бұл жүйе бюро белгілеген жалақы мөлшерімен және бюроның ақ жер иелерімен келісім арқылы белгіленген шарттармен жүзеге асырылды. Говардтың бюросы босатылғандардың құқықтық мәселелеріне жауапты болды. Ол босатылған афроамерикандықтарды жаулық жағдайлардан қорғауға тырысты, бірақ жеткілікті өкілеттікке ие болмады және президент Эндрю Джонсон оны бірнеше рет кедергіге ұшыратты. Говардтың одақтастары – Радикалдық республикашылар 1866 жылғы сайлауда Конгресс бақылауын иеленді және Радикалдық қайта құру саясатын енгізді, нәтижесінде босатылғандарға дауыс беру құқығы берілді. Бюроның көмегімен және кеңесімен босатылғандар республикалық коалицияларға қосылып, Оңтүстік штаттарының көпшілігінде сайлауда жеңіске жетті. Говард босатылғандарға жоғары білім беруді ілгерілетуде де жетекші рөл атқарды, әсіресе Вашингтон қаласында Говард университетін құрып, 1867–1873 жылдары оның президенті қызметін атқарды, сондай-ақ 1867 жылы Говард университеті мен Атланта университетінің (қазіргі Кларк Атланта университеті) жарғысын жасауға көмектесті. 1874 жылдан кейін Говард Батыстағы әскерлерге қолбасшылық етті, бас Жозеф басқарған Нез Персе тайпасына қарсы танымал науқан жүргізді. Утли (1987) оның 1872 жылы апачтарға, 1877 жылы Нез Персеге, 1878 жылы банноктар мен пайюттарға және 1879 жылы шипитерлерге қарсы басшылығы ұзақ қызмет екенін атап көрсетеді, бірақ ол Джордж Кастер немесе Нельсон Майлз сияқты көп шайқаспады.

Oliver Otis Howard (November 8, 1830 – October 26, 1909) was a career United States Army officer and a Union general in the Civil War. As a brigade commander in the Army of the Potomac, Howard lost his right arm while leading his men against Confederate forces at the Battle of Fair Oaks/Seven Pines in June 1862, an action which later earned him the Medal of Honor. As a corps commander, he suffered two major defeats at Chancellorsville and Gettysburg in May and July 1863, but recovered from the setbacks as a successful corps and later army commander in the Western Theater. Known as the "Christian General" because he tried to base his policy decisions on his deep, evangelical piety, he was given charge of the Freedmen's Bureau in mid 1865, with the mission of integrating the former slaves into Southern society and politics during the second phase of the Reconstruction Era. Howard took charge of labor policy, setting up a system that required freed people to work on former plantation land under pay scales fixed by the Bureau, on terms negotiated by the Bureau with white land owners. Howard's Bureau was primarily responsible for the legal affairs of the freedmen. He attempted to protect freed blacks from hostile conditions, but lacked adequate power, and was repeatedly frustrated by President Andrew Johnson. Howard's allies, the Radical Republicans, won control of Congress in the 1866 elections and imposed Radical Reconstruction, with the result that freedmen were given the vote. With the help and advice of the Bureau, freedmen joined Republican coalitions and won at the ballot boxes of most of the southern states. Howard was also a leader in promoting higher education for freedmen, most notably in founding Howard University in Washington, D. C., and serving as its president 1867–73; and aided in the charter of Howard University and Atlanta University (now Clark Atlanta University) in 1867. After 1874, Howard commanded troops in the West, conducting a famous campaign against the Nez Perce tribe, led by Chief Joseph. Utley (1987) concludes that his leadership against the Apaches in 1872, Nez Perce in 1877, Bannocks and Paiutes in 1878, and the Sheepeaters in 1879 all add up to a lengthy record, although he did not fight as much as George Custer or Nelson Miles.

Алғашқы жылдар

Оливер Ховард Мэн штатының Лидс қаласында Роуленд Бейли Ховард пен Элиза Отис Ховардтың ұлы болып дүниеге келді. Оның арғы атасы Роджерс Стинчфилд және арғы ағасы Томас Стинчфилд Лидс қаласын құрды. Роуленд, фермер, Оливер 9 жасқа толғанда қайтыс болды. Оливер Монмут академиясына (Монмут қаласында), Солтүстік Ярмут академиясына (Ярмут қаласында), Кентс Хилл мектебіне (Ридфилд қаласында) оқыды және 1850 жылы 19 жасында Боудоин колледжін бітірді. Содан кейін ол АҚШ Әскери академиясына түсті, онда 1854 жылы 46 курсанттың арасында төртінші болып, орденнің екінші лейтенанты шенімен бітірді. Ол Нью-Йорк штатының Троя қаласына жақын орналасқан Уотервлиет арсеналында қызмет етті және Мэн штатының Аугуста қаласындағы Кеннебек арсеналының уақытша командирі болды. 1855 жылы ол Елизавета Энн Уэйтке үйленді, олардың жеті баласы болды. 1857 жылы Семинол соғыстарына қатысу үшін Флоридаға жіберілді. Флоридада ол евангелистік христиандыққа бет бұрды және дін қызметкері болу үшін әскерден кетуді ойлады. Оның діни бейімділігі кейіннен оған «христиандық генерал» деген лақап атты әкелді. 1857 жылдың шілде айында Говард бірінші лейтенант шеніне көтерілді және келесі қыркүйекте математика пәнінің оқытушысы болу үшін Вест-Пойнтқа оралды. Азамат соғысы Форт Самтердің тапсырылуымен басталғанда, дін қызметкері болу туралы ойларын ұмытып, өз еліне қызмет етуді шешті.

Азаматтық соғыс

Говард 3-ші Мэн жаяу әскер полкінің полковнигі болып тағайындалды және Булл-Ран шайқасының бірінші күнінде бригадаға уақытша басшылық етті. 1861 жылдың 3 қыркүйегінде генерал-бригадир болып тағайындалды және бригаданың тұрақты командасын иеленді. Содан кейін ол генерал-майор Джордж Б. Макклелланның Потомак армиясына қосылды, ол Пенинсула науқанына қатысты. 1862 жылдың 1 маусымында Фэр-Оукс шайқасында одақтас бригадасына басшылық еткен кезде Говард оң қолынан екі рет жараланды, нәтижесінде қолы ампутацияланды. (Ол 1893 жылы Фэр-Оукстағы батылдығы үшін Құрмет медалімен марапатталды.) Сол қолынан айырылған генерал Филип Керни Говардты зиярат етіп, бірге қолғап іздей аламыз деп әзілдеді. Говард тез жазылып, Антиэтам шайқасына қайта оралды, онда ол II корпустың дивизия командиріне дейін көтерілді. 1862 жылдың қараша айында генерал-майор болып тағайындалды және келесі сәуірде XI корпустың басшылығын иеленді, генерал-майор Франц Сигельді алмастырды. Корпустың құрамына көбінесе ағылшын тілін білмейтін неміс иммигранттары кіргендіктен, сарбаздар жаңа командирлеріне наразылық білдіріп, Сигельді қызметке қайтаруды ашық талап етті.

Канцельорсвиллдегі сәтсіздік

Канцельорсвилл шайқасында Говард екі маңызды әскери жеңілістің біріншісін бастан кешті. 1863 жылғы 2 мамырда оның корпусы Канцельорсвилл қиылысының солтүстік-батысында, Одақ әскерінің оң қанатында орналасқан еді. Роберт Ли және генерал-лейтенант Томас Дж. "Стоунволл" Джексон Одақ қанатын жасырын айналып өтіп, шабуыл жасауды көздеген батыл жоспар құрды. Говардты, қазір Потомак армиясына қолбасшылық ететін генерал-майор Джозеф Хукер, оның қанаты "ашық" екені жөнінде ескертті, яғни өзен сияқты табиғи кедергімен бекітілмеген және Конфедерация күштері оның бағытына қарай жылжуы мүмкін еді. Говард ескертуге құлақ қоймады, ал Джексон қараңғы түспей тұрып шабуыл жасап, XI корпустың қатарын бұзды және Одақтың жоспарларын күйретуге себеп болды.

Геттисбург

Геттисбург шайқасында XI корпус, мамыр айындағы жеңілісінің әсерінен әлі де күйзелісте болған, 1863 жылғы 1 шілдеде түстен кейін шайқас алаңына келді. Хауардтың бағынышты дивизия командирлерінің бірі, бригада генералы Фрэнсис С. Барлоудың қорғаныс шебін дұрыс орналастырмауы, генерал-лейтенант Ричард С. Эуэллдің Конфедерация корпусы тарапынан пайдаланылды. Нәтижесінде XI корпус тағы да құлдырап, Геттисбург көшелері арқылы шегінуге мәжбүр болды, көптеген әскерлер тұтқынға түсті. Қаланың оңтүстігіндегі Зират төбесінде Хауард генерал-майор Винфилд С. Хэнкокпен қорғанысқа кім басшылық ететіні туралы дауласты. Хэнкок генерал-майор Джордж Г. Мидтан жазбаша бұйрықпен жіберілген, бірақ Хауард өзінің жоғары шенді генерал екенін талап етті. Ақырында ол мойындады. Дау үш мәселеге байланысты болды: 1) Хауардтың қорғаныстың кілті ретінде Зират төбесін таңдауы; 2) Хауардтың түстен кейін қаланың солтүстігі мен батысындағы позицияларды тастап кету туралы бұйрығының уақыты; және 3) Хауардтың өзінен төмен шенді Хэнкок өзінің орнын басып алғанын мойындауға тартынғандығы. Тарихшы Джон А. Карпентер Хауардтың ғана Зират төбесін дұрыс таңдағанын, шегіну бұйрығының орынды болғанын және Мид өзі шайқас алаңына келгенде Хауард пен Хэнкок арасындағы қақтығыстың болмауы мүмкін екенін айтады. Хауард өз корпусының сәтсіздігіне генерал-майор Абнер Даблдейдің I корпусының батыстағы құлауы себеп болды деген әңгімені таратуға кірісті, бұл Даблдейді корпустан шеттетудің бір себебі болды. Бірақ бұл ақталу тарихқа сіңбеді – шындығында керісінше болды – және XI корпустың беделі түгелдей құлдырады. Кейбір зерттеушілер Хауардтың Геттисбургтегі жеңіске қосқан үлесін мойындау қажет деп санайды, өйткені ол өз дивизияларының бірін (генерал-майор Адольф фон Штейнвер дивизиясын) Зират төбесінде резервтік күш ретінде және маңызды қорғаныс шебі ретінде орналастырды. Үш күндік шайқастың қалған бөлігінде корпус Зират төбесі маңында қорғаныста тұрды, 2 шілдеде генерал-майор Джубал Эрлидің шабуылдарына тойтарыс берді және 3 шілдеде Пикеттің шабуылына қарсы қорғанысқа белсенді қатысты. Геттисбург шайқасында Хауардтың кіші інісі, майор Чарльз Генри Хауард, оның жеке көмекшісі қызметін атқарды.

At the Battle of Gettysburg, the XI Corps, still chastened by its humiliation in May, arrived on the field in the afternoon of July 1, 1863. Poor positioning of the defensive line by one of Howard's subordinate division commanders, Brig. Gen. Francis C. Barlow, was exploited by the Confederate corps of Lt. Gen. Richard S. Ewell and once again the XI Corps collapsed, forcing it to retreat through the streets of Gettysburg, leaving many men behind to be taken prisoner. On Cemetery Hill, south of town, Howard quarreled with Maj. Gen. Winfield S. Hancock about who was in command of the defense. Hancock had been sent by Maj. Gen. George G. Meade with written orders to take command, but Howard insisted that he was the ranking general present. Eventually he relented. Controversy centers on three points: 1) Howard's choice of Cemetery Hill as the key to defense; 2) the timing of Howard's mid afternoon order to abandon positions north and west of town; and 3) Howard's reluctance to recognize that Hancock, his junior, had superseded him. Historian John A. Carpenter holds that Howard alone had wisely selected Cemetery Hill, that the order to withdraw was probably a sound one, and that the conflict between Howard and Hancock might have been avoided had Meade himself gotten onto the field. Howard started circulating the story that his corps' failure had actually been triggered by the collapse of Maj. Gen. Abner Doubleday's I Corps to the west, and this was a partial reason for Doubleday's removal from command of the corps. However, this excuse was not accepted by history—the reverse was actually true—and the reputation of the XI Corps was ruined. Some argue that Howard should get some credit for the eventual success at Gettysburg because he wisely stationed one of his divisions (Maj. Gen. Adolph von Steinwehr's) on Cemetery Hill as a reserve and critical subsequent defensive line. For the remainder of the three day battle, the corps remained on the defensive around Cemetery Hill, withstanding assaults by Maj. Gen. Jubal Early on July 2 and participating at the margin of the defense against Pickett's Charge on July 3. Also at Gettysburg, Howard's younger brother, Major Charles Henry Howard, served as his aide de camp.

Әскери командалар және америкалықтар ісі

1872 жылы Говард, оның көмекшісі қызметін атқарған 1-ші лейтенант Джозеф А. Слэйденмен бірге, Кочизбен бейбіт келісімге қол жеткізу үшін Аризона территориясына жіберілді, нәтижесінде 12 қазан күні келісім шартқа қол қойылды. Америка тарихының осы эпизоды "Сынған жебе" фильмінде бейнеленді (төменде қараңыз). 1874 жылы ол Колумбия департаментіне қолбасшы болып тағайындалды, батысқа, Вашингтон территориясының Форт-Ванкуверіне барды, онда 1877 жылы Айдахо және Монтана аумақтарындағы Нез Персе тайпасына қарсы, әсіресе Үнді соғыстарында күресті, нәтижесінде бас қолбасшы Жозефтің бас иесі болуына әкелді. Бас Жозеф оны соғысты асықтырып, Нез Персе тайпасын ешқандай алдын ала хабарламасыз, талқылаусыз және дайындалуға уақыт бермей, кішірек резервацияға жіберуге тырысқаны үшін сынады. Жозеф: «Егер генерал Хауард маған мал жинауға жеткілікті уақыт бергенде және мені адам ретінде қараса, соғыс болмас еді» деді. Кейін Хауард 1881–1882 жылдары Вест-Пойнттегі АҚШ Әскери академиясының бастығы болды. Ол 1882–1886 жылдары Плат департаментіне, ал 1886–1888 жылдары Тынық мұхитының әскери бөліміне қолбасшылық етті. 1888 жылдан бастап оның соңғы қызметі Нью-Йорк портындағы Губернатор аралындағы Форт-Коламбустағы Шығыс департаменті (Атлантикалық әскери бөлімі) болды, ол Миссисипи өзенінің шығысындағы штаттарды қамтыды. Ол 1894 жылы генерал-майор шенімен АҚШ Армиясынан зейнетке шықты. Франция үкіметі оны 1884 жылы Құрмет легионының рыцары етіп тағайындады, содан кейін офицер және командир шеніне көтерді. Оқу орны діни емес және нәсіліне қарамастан екі жынысқа да ашық. 1866 жылдың 20 қарашасында Говард Вашингтонда, сол кездегі түрлі әлеуметтік мәселелерге алаңдаған топтардың он мүшесімен бірге, қара нәсілді діни қызметкерлерді даярлау үшін теологиялық семинария құру жоспарларын талқылау үшін кездесті. Бірақ, қызығушылық жеткілікті болды, соның нәтижесінде министрлік қызметтен басқа салалар үшін білім беру институты құрылды. Осының нәтижесінде Хауард нормалық және теологиялық институты құрылды. 1867 жылдың 8 қаңтарында қамқорлар кеңесі институттың атын Говард университеті деп өзгертуге дауыс берді. Говард 1869 жылдан 1874 жылға дейін президент қызметін атқарды. Ол былай деді: «Негрлерге білім беруге қарсылық барлық жерде сезілді, бұл босқындарға мектеп оқытуға арналған бөлме немесе ғимарат бермеуге бағытталған. 1865, 1866 және 1867 жылдары Оңтүстіктің барлық аймақтарындағы төменгі таптың бұзылған топтары мектеп ғимараттары мен мектеп ретінде пайдаланылатын шіркеулерді ара-тұра өртеп жіберді, мұғалімдерді ұрып-сапалады немесе қуды, ал бірнеше жағдайда оларды өлтірді». Ол сондай-ақ 1895 жылы Теннесси штатының Харрогейт қаласында «таулық ақтардың» білім алуы үшін Линкольн ескерткіш университетін құрды.

In 1872, Howard, accompanied by 1st Lt Joseph A. Sladen, who served as his aide, was ordered to Arizona Territory to negotiate a peace treaty with Cochise, resulting in a treaty on October 12. This episode of American history was dramatized in the movie "Broken Arrow" (see below)
He was placed in command of the Department of the Columbia in 1874, went west to Washington Territory's Fort Vancouver, where he fought in the Indian Wars, particularly against the Nez Perce in Idaho and Montana territories in 1877, with the resultant surrender of Chief Joseph. He was criticized by Chief Joseph as precipitating the war by trying to rush the Nez Perce to a smaller reservation, with no advance notice, no discussion, and no time to prepare. Joseph said, "If General Howard had given me plenty of time to gather up my stock and treated Too hool hool suit as a man should be treated, there would have been no war." Subsequently, Howard was superintendent of the U. S. Military Academy at West Point in 1881–1882. He served as commander of the Department of the Platte from 1882 to 1886 and the Military Division of the Pacific from 1886 to 1888. From 1888, his final command was of the Department of the East (Military Division of the Atlantic) at Fort Columbus on Governors Island in New York Harbor, encompassing the states east of the Mississippi River. He retired from the U. S. Army at that posting in 1894 with the rank of major general. The French government made him a chevalier of the Legion of Honor in 1884 and he was subsequently promoted to the ranks of officer and commander. The school is nonsectarian and is open to both sexes without regard to race. On November 20, 1866, Howard was among ten members of various socially concerned groups of the time who met in Washington, D. C., to discuss plans for a theological seminary to train black ministers. Interest was sufficient, however, to create an educational institute for areas other than the ministry. The result was the Howard Normal and Theological Institute for the Education of Preachers and Teachers. On January 8, 1867, the board of trustees voted to change the name of the institution to Howard University. Howard served as president from 1869 to 1874. He was quoted as saying "[t]he opposition to Negro education made itself felt everywhere in a combination not to allow the freed men any room or building in which a school might be taught. In 1865, 1866, and 1867, mobs of the baser classes at intervals and in all parts of the South occasionally burned school buildings and churches used as schools, flogged teachers or drove them away, and in a number of instances murdered them." He also founded Lincoln Memorial University in Harrogate, Tennessee, in 1895, for the education of the "mountain whites."

Мүшеліктер

Генерал Говард Цинциннати қоғамының, АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің және Республиканың Ұлы армиясының мүшесі болған.

Өлім және жерлеу

Оливер Ховард 1909 жылғы 26 қазанда Вермонт штатының Берлингтон қаласында қайтыс болды және Берлингтон қаласындағы Лейквью зиратында жерленді. Ол қайтыс болған кезде, тұрақты АҚШ армиясында генерал шеніне ие болған соңғы тірі Одақ армиясының генералы еді.

Мұра

Говардтың суретші Джеймс Э. Келли жасаған бюсті Говард университетінде қойылған. Геттисбург шайқасы алаңындағы Шығыс зират төбесінде атты ескерткіш орналасқан. Боудин колледжінің жатақханасы Говардтың есімімен аталады. Республиканың Ұлы армиясының Оливер О. Ховард көмек қоры, мұңайған бұрынғы Одақ әскерлеріне көмек көрсету және лайықты қоғамдық мақсаттарды қолдау үшін қаржы жинады. Ол 1920 жылы Юта штатының мемлекеттік туын жасауға ақшалай және дизайндық үлес қосты. Аберн қаласындағы Армия резервтік орталығы оның құрметіне аталды және бүгінгі күнге дейін бірнеше АҚШ Армия резерві бөлімшелері пайдаланады. Делавэр штатының Уилмингтон қаласындағы Говард технологиялық орта мектебі, Небраска штатының Говард округі және Теннесси штатының Чаттануга қаласындағы Говард академиялық және технологиялық мектебі оның құрметіне аталған. Канзас штатындағы Говард қаласы да оның есімімен аталады. Форт-Ванкувер ұлттық тарихи ескерткішінің Офицерлер қатарында орналасқан О.О. Ховард үйі 1878 жылы генерал Ховардтың бұйрығымен 6 938,20 долларға (~$) салынған. 1879 жылы аяқталған ғимарат 1986 жылы өртенді және 1998 жылы Ванкувер қаласы жөндеу жұмыстарын аяқтағанға дейін бос тұрды. Қазіргі таңда ғимарат Форт-Ванкувер ұлттық қорының бас кеңсесі болып табылады. Орегон штатының Портленд қаласында 1862 жылдың 1 маусымындағы Фэр-Оукс шайқасында әскерін басқарған Говардтың батырлық істерінің 150 жылдығына орай, Орегон Азамат соғысының 150 жылдық комиссиясы генерал Говардтың бұрынғы тұрған жеріне еске алу гүл шоғын қойды. 2012 жылдың маусым айы Говардқа арналды, онда Орегон Азамат соғысының 150 жылдығына арналған лекциялар мен бағдарламалар өтеді, онда генерал Говардтың Портлендтегі және Вашингтон штатының Ванкувер фортындағы қызметі, сондай-ақ соғыстан кейінгі бостандық бюросындағы, Говард университеті мен Линкольн ескерткіш университетіндегі және үнді соғыстарындағы жетістіктері көрсетіледі. 1894 жылдың 8 қарашасында, 64 жасқа толған Говард Армиядан зейнеткерлікке шыққаннан кейін бір күн өткен соң New York Times газетіне берген сұхбатында ол Орегон штатының Портленд қаласындағы қызының үйінде тұру үшін батысқа сапар шегіп бара жатқанын және онда өзінің естеліктерін жазуды жоспарлап отырғанын айтты.

A bust of Howard designed by artist James E. Kelly is on display at Howard University. An equestrian statue is on East Cemetery Hill on the Gettysburg Battlefield. A dormitory at Bowdoin College is named for Howard. The Oliver O. Howard Relief Corps of the Grand Army of the Republic provided funds to help destitute former Union soldiers and to support worthy public causes. It contributed money and the design for the State Flag of Utah in 1920. An Army Reserve Center was named after him in Auburn, Maine, and is still used today by several U. S. Army Reserve units. Howard High School of Technology in Wilmington, Delaware, is named in his honor, as is Howard County, Nebraska and the Howard School of Academics and Technology, in Chattanooga, Tennessee. Howard, Kansas is named in his honor. The O. O. Howard House, located on Officer's Row within the Fort Vancouver National Historic Site was built in 1878 upon General Howard's order at a cost of $6,938.20 (~$ in ). Completed in 1879, the building suffered a fire in 1986 and was left vacant until renovated by the City of Vancouver in 1998. The building serves as the headquarters of the Fort Vancouver National Trust. In Portland, Oregon, on the 150th Anniversary of Howard's acts of valor on June 1, 1862, while leading his troops at the Battle of Fair Oaks, a commemorative wreath was laid by the Oregon Civil War Sesquicentennial Commission at the site of General Howard's former residence in downtown Portland at the corner of SW 10th and Morrison. The month of June 2012 will be dedicated to Howard with a lecture and programs by the Oregon Civil War Sesquicentennial spotlighting General Howard's activities in Portland and at Fort Vancouver, Washington; and his post war achievements at the Freedmen's Bureau, Howard University and Lincoln Memorial University and the Indian Wars. In a New York Times interview given the day after Howard retired from the Army on November 8, 1894, at the age of 64, it was reported that he was traveling West to stay at his daughter's house in Portland, Oregon, where he planned to start writing his memoirs.

Халықтық ақпарат құралдарында

1950 жылы түсірілген "Сынған жебе" фильмінде Говардты Джеймс Стюарт сомдаған Том Джеффордс рөлімен қатар Базил Рюсдейл ойнады. 1956 жылы шыққан "Соңғы вагон" фильмінде оның рөлін Карл Бентон Рид ойнады. Екі фильмнің сценарийін және режиссурасын Делмер Дейвс жазды. Джеймс Уитмор 1975 жылғы "Мен енді мәңгілікке шайқаспаймын" телефильмінде генерал Говардты сомдады, бұл фильм АҚШ армиясының Нез Персе тайпасына қарсы жорығы және 1877 жылы бас қолбасшы Жозефтің тапсыруы туралы айтады. "The West" телесериалының 6-шы эпизодында оның даусы Элай Уоллах арқылы дыбысталып, Уильям Т. Фоллманның "The Dying Grass" (2015) романының басты кейіпкері болады.

Құрмет медалі

Хауардтың Құрмет медаліне берілген мақтау қағазында – 1862 жылдың 1 маусымында Вирджиния штатының Фэр-Оукс қаласында жарияланған – ол "АҚШ ерікті әскерлерінің бригадир генералы" деп сипатталған. Мақтау қағазында былай делінген: 61-ші Нью-Йорк жәй аудармасын қарсы шабуылға бастады, оның барысында оң қолы екі рет ауыр жарақаттанды, нәтижесінде оны кесуге тура келді.