АҚШ Конституциясының Сауда Ережесі

Кіріспе

АҚШ Конституциясындағы бап

Сауда туралы бап – АҚШ Конституциясында (I бап, 8-бөлім, 3-тармақ) тізімделген өкілеттіктердің бірін сипаттайды. Бұл бапта «Шетелдік елдермен, штаттар арасында және үнді тайпаларымен сауданы реттеу» құқығы АҚШ Конгресіне берілгендігі айтылған. Соттар мен зерттеушілер осы сауданың үш саласын да Конгреске берілген жеке-жеке өкілеттіктер ретінде қарастыруға бейім. Сауда туралы баптың жекелеген бөліктері нақты терминдермен аталады: Шетелдік сауда бабы, Штаттар аралық сауда бабы және Үнді тайпаларымен сауда бабы. Конгреске Сауда туралы бап арқылы берілген өкілеттіктердің шегі туралы соттар арасында пікір таласы бар. Төменде көрсетілгендей, ол көбінесе Қажетті және Тиісті баппен біріктіріліп, осы өкілеттіктерді кеңірек қарау үшін қолданылады. Маршалл соты дәуірінде (1801–1835) Сауда туралы бапты түсіндіру Конгреске штат ішіндегі және штаттар аралық сауданың көптеген аспектілері, сондай-ақ дәстүрлі түрде сауда деп есептелмейтін қызметтерге қатысты юрисдикцияны берді. 1937 жылдан бастап, Лохнер дәуірі аяқталғаннан кейін, Конгресс экономикалық мәселелерді федералдық деңгейде бақылауға алу үшін Сауда туралы бапты пайдалану шексіз болды деуге болады. Бірақ, «АҚШ-қа қарсы Лопес» ісінен (1995) кейін Конгресс Сауда туралы бапты пайдалануды сәл шектеді, ол тек саудаға, немесе кез келген шектеулі салаға (штаттар аралық болсын, болмасын) және өндіріске (коммерциялық болсын, болмасын) қатысты мәселелермен ғана шектелді. Сауда туралы бап – Бақыланатын заттар туралы заңға сәйкес, есірткіге тыйым салуға қатысты федералдық заңдардың бастауы. 2005 жылы медициналық марихуанаға қатысты «Гонзалесқа қарсы Райх» ісінде АҚШ Жоғарғы Соты жеке тұтыну үшін медициналық марихуана өсіруге тыйым салу Конгрестің Сауда туралы бап бойынша өкілеттіктерін асырады деген пікірді қабылдамады. Егер тауарлар сатылмаса немесе штаттар арасында тасымалданбаса да, Сот бұл мемлекетаралық саудаға жанама әсер етуі мүмкін деп шешті және «Викардқа қарсы Филберн» ісіне көп сүйенді, онда үкіметтің жеке өсіруді және егін өнімдерін тұтынуды реттеуге құқығы бар екені айтылды, себебі жеке тұтынудың жиынтық әсері мемлекетаралық саудаға жанама әсер етуі мүмкін.

The Commerce Clause describes an enumerated power listed in the United States Constitution (Article I, Section 8, Clause 3). The clause states that the United States Congress shall have power "to regulate Commerce with foreign Nations, and among the several States, and with the Indian Tribes". Courts and commentators have tended to discuss each of these three areas of commerce as a separate power granted to Congress. It is common to see the individual components of the Commerce Clause referred to under specific terms: the Foreign Commerce Clause, the Interstate Commerce Clause, and the Indian Commerce Clause. Dispute exists within the courts as to the range of powers granted to Congress by the Commerce Clause. As noted below, it is often paired with the Necessary and Proper Clause, and the combination used to take a more broad, expansive perspective of these powers. During the Marshall Court era (1801–1835), interpretation of the Commerce Clause gave Congress jurisdiction over numerous aspects of intrastate and interstate commerce as well as activity that had traditionally been regarded not to be commerce. Starting in 1937, following the end of the Lochner era, the use of the Commerce Clause by Congress to authorize federal control of economic matters became effectively unlimited. Since United States v. Lopez (1995), congressional use of the Commerce Clause has become slightly restricted again to be limited to matters of trade or any other form of restricted area (whether interstate or not) and production (whether commercial or not). The Commerce Clause is the source of federal drug prohibition laws under the Controlled Substances Act. In a 2005 medical marijuana case, Gonzales v. Raich, the U. S. Supreme Court rejected the argument that the ban on growing medical marijuana for personal use exceeded the powers of Congress under the Commerce Clause. Even if no goods were sold or transported across state lines, the Court found that there could be an indirect effect on interstate commerce and relied heavily on a New Deal case, Wickard v. Filburn, which held that the government may regulate personal cultivation and consumption of crops because the aggregate effect of individual consumption could have an indirect effect on interstate commerce.

Кеме қатынасы суларында федералды құқықтардың маңызы

Сауда туралы бап АҚШ-қа кеме жүретін сулар бойынша кең өкілеттіктер береді. Бұл өкілеттіктер жағалау иелерінің құқықтарын түсіну үшін, сондай-ақ жалпы құқық бойынша жағалау құқықтарын пайдалану құқықтарын анықтау үшін маңызды. Коммерциялық бап федералды үкіметке кеме жүзуге жарамды суларға қатысты ерекше мәртебе береді: «Коммерцияны реттеу өкілеттігі осы мақсатта және қажетті шамада АҚШ-тың барлық кеме жүзуге жарамды суларын бақылауды қамтиды. Осы мақсатта олар ұлттың жалпы меншігі болып табылады және Конгресс қабылдаған барлық қажетті заңнамаға бағынады». АҚШ Рэндс ісі бойынша, Рэндс шешімі былай жалғасады:

Бұл навигацияны реттеу өкілеттігі АҚШ-қа үстемдік құқығын береді, FPC v. Niagara Mohawk Power Corp., 347 U. S. 239, 249 (1954), ол барлық өзенге және орташа ең жоғары су деңгейінен төменгі өзен төсенішіне таралады. Бұл өкілеттілікті дұрыс пайдалану өзендегі немесе оның астындағы жерлерге жеке меншік құқықтарына қол сұғу болып табылмайды, өйткені келтірілген залал Бесінші түзету мағынасында жағалау иелерінен мүлікті алудан емес, жағалау иелерінің мүдделері әрқашан бағынышты болған билікті заңды түрде пайдаланудан туындайды. АҚШ-тың Чикагоға қарсы, М., Сент-Пи-Энд-Пи-Ри-Ко, 312 U. S. 592, 596–597 (1941); Гибсонның АҚШ-қа қарсы, 166 U. S. 269, 275–276 (1897). Осылайша, конституциялық түрде өтемақы төлеуге міндетті болмай, АҚШ жүзуге болатын өзеннің бағытын өзгерте алады, Оңтүстік Каролина Грузияға қарсы, 93 U. S. 4 (1876), немесе жағалау иеленушінің жүзуге болатын суларға қол жеткізуін басқаша шектеу немесе жою мүмкіндігіне ие, Гибсон АҚШ-қа қарсы, 166 U. S. 269 (1897); Скрантон Уилерге қарсы, 179 U. S. 141 (1900); АҚШ Коммодор Парк, Инк., 324 U. S. 386 (1945), тіпті жағалау иеленушінің жерінің нарықтық құны айтарлықтай төмендесе де. Роберт Х. Борк және Дэниел Э. Трой сияқты басқа ғалымдар 1887 жылға дейін Конгресс сауда туралы бапты сирек қолданғанын және сондықтан «сауда» сөзінің кең ауқымын түсіндіруді негізін қалаушылар ешқашан көздемегенін айтады. Осы пікірді қолдау үшін олар Конституциялық конвентте және Федералисттік қағаздарда қолданылған «сауда» сөзін «сауда» немесе «сауда-саттық» сөздерімен алмастыруға болады және бұл мәлімдемелердің мағынасын сақтай алатынын көрсетеді. Сондай-ақ, олар Джеймс Мэдисонның 1828 жылғы хатындағы «Конституция Конгресске сауда-саттықты реттеу өкілеттігін береді» деген сөздеріне назар салады. Заманауи сөздіктерді қарастыру мәселені толық шешпейді. Мысалы, Сэмюэл Джонсонның 1792 жылғы «Ағылшын тілінің сөздігі» басылымында «сауда» деген зат есім «бір нәрсені екіншісімен алмастыру; кез келген нәрсені алмастыру; сауда; сауда-саттық» деп шектеулі түрде түсіндіріледі, бірақ «сауда жасау» деген етістік «қарым-қатынас жасау» деп кеңінен түсіндіріледі. «Қарым-қатынас» сөзінің 1792 жылы қазіргіге қарағанда өзгеше және кең мағынасы болды.

This power to regulate navigation confers upon the United States a dominant servitude, FPC v. Niagara Mohawk Power Corp., 347 U. S. 239, 249 (1954), which extends to the entire stream and the stream bed below ordinary high water mark. The proper exercise of this power is not an invasion of any private property rights in the stream or the lands underlying it, for the damage sustained does not result from taking property from riparian owners within the meaning of the Fifth Amendment but from the lawful exercise of a power to which the interests of riparian owners have always been subject. United States v. Chicago, M., St. P. & P. R. Co., 312 U. S. 592, 596–597 (1941); Gibson v. United States, 166 U. S. 269, 275–276 (1897). Thus, without being constitutionally obligated to pay compensation, the United States may change the course of a navigable stream, South Carolina v. Georgia, 93 U. S. 4 (1876), or otherwise impair or destroy a riparian owner's access to navigable waters, Gibson v. United States, 166 U. S. 269 (1897); Scranton v. Wheeler, 179 U. S. 141 (1900); United States v. Commodore Park, Inc., 324 U. S. 386 (1945), even though the market value of the riparian owner's land is substantially diminished. Other scholars, such as Robert H. Bork and Daniel E. Troy, argue that prior to 1887, the Commerce Clause was rarely invoked by Congress and so a broad interpretation of the word "commerce" was clearly never intended by the Founding Fathers. In support of that claim, they argue that the word "commerce," as used in the Constitutional Convention and the Federalist Papers, can be substituted with either "trade" or "exchange" interchangeably and still preserve the meaning of those statements. They also point to James Madison's statement in an 1828 letter that the "Constitution vests in Congress expressly 'the power to regulate trade'." Examining contemporaneous dictionaries does not neatly resolve the matter. For instance, the 1792 edition of Samuel Johnson's A Dictionary of the English Language defines the noun "commerce" narrowly as "[e]xchange of one thing for another; interchange of any thing; trade; traffick," but it defines the corresponding verb "to commerce" more broadly as "[t]o hold intercourse." The word "intercourse" also had a different and wider meaning back in 1792, compared to today.

Алғашқы жылдары (1800-1830 жылдар)

Бас судья Джон Маршалл Гиббонс v. Огден (1824) ісінде мемлекетаралық сауданы реттеу құқығы мемлекетаралық су жолымен қарым-қатынасты реттеу құқығын да қамтиды: «Сауда, әрине, тасымалдау, бірақ ол одан да артық – ол қарым-қатынас [А]. Су жолымен қарым-қатынасты реттеу құқығы, егер «сауда» деген сөзге осы термин қосылғандай, ашық түрде берілген. [Т] Конгрестің билігі жеке штаттардың сот юрисдикциясының шекараларында тоқтамайды. Егер ол осы шекарадан өте алмайтын болса, онда ол өте пайдасыз билік болар еді». Соттың шешімінде сауда-саттық туралы ережедегі заңның маңызды бір бағытын қолдайтын тіл бар, яғни өкілдік үкіметтің сайлау процесі сауда-саттық туралы ережедегі өкілеттіктерді жүзеге асырудың негізгі шектеуін білдіреді деген ой: Конгрестің даналығы мен парасаттылығы, олардың халықпен байланысы және сайлау кезінде олардың сайлаушыларының ықпалы, мысалы, соғыс жариялау сияқты көптеген басқа жағдайларда, оларды оның теріс пайдаланылуынан қорғау үшін қолданатын жалғыз шектеулер. Гиббонс ісінде сот Роберт Фултонға Нью-Йорк штатының берген пароход монополиясына қарсы шықты, ол оны ақырында Огденге франчайзингке берді, ол өзен арқылы тасымалдау «сауда» емес деп мәлімдеді және Конгресс Нью-Йорк штатының өз шекарасында айрықша монополияны беруіне араласа алмайды деп мәлімдеді. Огденнің бұл мәлімдемесінің негізсіз екендігі: ол Нью-Йорк Нью-Йорктегі өзен қозғалысын Нью-Джерсимен шекараға дейін және Нью-Джерси Нью-Джерсидегі өзен қозғалысын Нью-Йоркпен шекараға дейін бақылай алады деп мәлімдеді, ал Конгресс штат арасындағы қозғалысты бақылау құқығына ие болар еді. Осылайша, Огден Конгресс оның монополиясын жоя алмайды деп мәлімдеді, егер жолаушылар тек Нью-Йорк ішінде тасымалданса. Алайда Жоғарғы Сот Конгресс оның монополиясын күшін жоя алатынын анықтады, өйткені ол мемлекетаралық су жолымен қарым-қатынас жасады. Сот өз шешімінде мемлекетаралық сауданы реттеу үшін реттелетін нысанның штат шекарасынан өтуі қажет деп есептеді. Шешімде келесі қағидалар бар, кейбіреулері кейінгі шешімдермен өзгертілді: «Сауда – бұл қарым-қатынас, оның барлық салалары және осы қарым-қатынасты жүргізу үшін ережелерді белгілеу арқылы реттеледі». Штаттар арасындағы сауда әрбір штаттың сыртқы шекарасында тоқтамайды, бірақ ішкі аумаққа енгізілуі мүмкін. Конгресс реттеуге, яғни «сауда-саттықты басқару ережесін белгілеуге» құқылы, ол «ең жоғарғы деңгейде жүзеге асырылуы мүмкін және Конституцияда белгіленгеннен басқа шектеулерді мойындамайды». Сонымен қатар, Маршалл соты федералдық теңіз және адмиралтействолық юрисдикцияның көлемін «Томас Джефферсон» пароходы ісінде су тасқынына шектеді. «Чероки ұлты v. Грузия» ісінде Жоғарғы Сот Чероки ұлтының АҚШ Конституциясында қолданылған термин мағынасында шет мемлекет болып табылатынын қарастырды. Сот үнді тайпасының анықтамасын берді, бұл тайпалардың құқықтарын шетелдік мемлекеттердің құқықтарынан әлдеқайда төмендетеді: Үндістердің олар иеленетін жерлерге талассыз және осы уақытқа дейін талассыз құқығы бар екені мойындалса да, бұл құқық біздің үкіметімізге ерікті түрде беріліп, жойылғанға дейін; бірақ АҚШ-тың мойындалған шекарасында тұратын тайпаларды қатаң түрде шетелдік ұлттар деп атау күмәнді болуы мүмкін. Оларды дұрыс ішкі тәуелді ұлттар деп атауға болады. Олар біздің еркімізге тәуелсіз иелік ету құқығы тоқтаған кезде иелік ету тұрғысынан әсер етуі тиіс, біз талап ететін құқықты иеленетін аумақты иеленеді. Осы уақытта олар оқушы күйінде болады. Олардың АҚШ-пен қарым-қатынасы қамқоршының қарауындағы адамға ұқсайды.

Chief Justice John Marshall ruled in Gibbons v. Ogden (1824) that the power to regulate interstate commerce also included the power to regulate interstate navigation: "Commerce, undoubtedly is traffic, but it is something more—it is intercourse [A] power to regulate navigation is as expressly granted, as if that term had been added to the word 'commerce' [T]he power of Congress does not stop at the jurisdictional lines of the several states. It would be a very useless power if it could not pass those lines." The Court's decision contains language supporting one important line of Commerce Clause jurisprudence, the idea that the electoral process of representative government represents the primary limitation on the exercise of the Commerce Clause powers:

The wisdom and the discretion of Congress, their identity with the people, and the influence which their constituents possess at elections, are, in this, as in many other instances, as that, for example, of declaring war, the sole restraints on which they have relied, to secure them from its abuse. They are the restraints on which the people must often rely solely, in all representative governments

In Gibbons, the Court struck down New York State's attempt to grant a steamboat monopoly to Robert Fulton, which he had then ultimately franchised to Ogden, who claimed river traffic was not "commerce" under the Commerce Clause and that Congress could not interfere with New York State's grant of an exclusive monopoly within its own borders. Ogden's assertion was untenable: he contended that New York could control river traffic within New York all the way to the border with New Jersey and that New Jersey could control river traffic within New Jersey all the way to the border with New York, leaving Congress with the power to control the traffic as it crossed the state line. Thus, Ogden contended, Congress could not invalidate his monopoly if transported passengers only within New York. The Supreme Court, however, found that Congress could invalidate his monopoly since it was operational on an interstate channel of navigation. In its decision, the Court assumed interstate commerce required movement of the subject of regulation across state borders. The decision contains the following principles, some of which have since been altered by subsequent decisions:
Commerce is "intercourse, all its branches, and is regulated by prescribing rules for carrying on that intercourse." Commerce among the states cannot stop at the external boundary of each state, but may be introduced into the interior. Congress can regulate, that is "to prescribe the rule by which commerce is to be governed" that "may be exercised to its utmost extent, and acknowledges no limitations other than are prescribed in the Constitution." Additionally, the Marshall Court limited the extent of federal maritime and admiralty jurisdiction to tidewaters in The Steamboat Thomas Jefferson. In Cherokee Nation v. Georgia, , the Supreme Court addressed whether the Cherokee nation is a foreign state in the sense in which that term is used in the U. S. constitution. The Court provided a definition of Indian tribe that clearly made the rights of tribes far inferior to those of foreign states:

Though the Indians are acknowledged to have an unquestionable, and, heretofore, unquestioned right to the lands they occupy, until that right shall be extinguished by a voluntary cession to our government; yet it may well be doubted whether those tribes which reside within the acknowledged boundaries of the United States can, with strict accuracy, be denominated foreign nations. They may, more correctly be denominated domestic dependent nations. They occupy a territory to which we assert a title independent of their will, which must take effect in point of possession when their right of possession ceases. Meanwhile, they are in a state of pupilage. Their relation to the United States resembles that of a ward to his guardian.

"Төсеген сауда туралы" ереже бойынша сот үдерісі

АҚШ-тың Лопеске қарсы ісінде түсіндірілгендей, "Одан кейін шамамен бір ғасыр бойы (яғни Гиббонстан кейін) Соттың Сауда шарттарына қатысты шешімдері көбінесе Конгресс билігінің шегін қарастырды, ал Сауда шарттары мемлекетаралық саудаға қатысты кемсітуші мемлекеттік заңнаманы шектеу құралы ретінде қарастырылды. Осы прецеденттерге сәйкес, Сот "көрмелер", "өндіріс", "өндірістік қызмет" және "кен өндіру" сияқты белгілі бір қызмет түрлері мемлекеттік билік құзырында екенін және осылайша Конгресс билігінен тыс екенін анықтады. Конгресс ұлттық деңгейде экономикалық реттеуді бастаған кезде, Соттың жасырын Сауда шарттарына қатысты шешімдері Конгресс реттеуіне қатысты көзқарасына әсер етті. Осы контексте, Сот формалистік тәсілді қолданды, ол қызметтер мен сауданы, өндіріс пен сауданы, саудаға тікелей және жанама әсерді, жергілікті және ұлттық қызметтерді ажыратты. АҚШ-тың Лопеске қарсы ісіндегі судья Кеннедидің келісетін пікірін қараңыз. ("Сот мемлекеттік биліктің заңдылығын тексеру үшін қолданған тәсілдердің бірі мазмұнға немесе тақырыпқа негізделген айырмашылықтарды жасау болды, осылайша сауда болып табылатын және сауда емес қызметтерді семантикалық немесе формалистік категориялар бойынша анықтау болды.") Жасырын Сауда шарттарының формализмі оның 1-баптағы құқығына да әсер етті. Конгресс сауданы реттеуге құқылы болғанымен, өндірісті реттеуге құқылы емес еді, ол толығымен жергілікті деп есептелді. Киддке қарсы Пирсон ісінде, сот штаттар арасында алкогольдік ішімдіктерді өндіруге тыйым салатын федералды заңды жойды. Ауыл шаруашылығы, тау-кен өндірісі, мұнай өндіру және электр энергиясын өндіру салаларына қатысты да ұқсас шешімдер қабылданды. Swift v. United States ісінде, сот ет өңдеушілерді осы шартқа енгізді; олардың қызметі географиялық тұрғыдан "жергілікті" болғанымен, олар "сауда ағынына" маңызды әсер етті, сондықтан оларды Сауда шарттарымен реттеуге болады. Соттың шешімі баға белгілеуді тоқтатты. Стаффордқа қарсы Уоллес ісінде, Чикагодағы ет өңдеу индустриясын реттейтін федералды заң (Мал өсірушілер мен мал қоймалары туралы заң) қолдау тапты, өйткені бұл индустрия малшылардан аспапқа дейінгі сиыр етінің мемлекетаралық саудасының бір бөлігі болды. "Мал қоймалары – бұл тек сауда ағынының өтетін жері", - деп жазды Бас судья Тафт, мал қоймаларын "ұлттық қоғамдық пайдалы қызметтер" деп атады. Судья Кеннедидің сөзінде: (АҚШ-тың Лопеске қарсы ісіне қатысты келісетін пікірде): "Бұл [формалистік] тәсіл, тіпті ол мемлекеттің заң шығару өкілеттігін анықтаумен шектелген болса да, сақталмас еді, бірақ Конгресс оны жүзеге асыруды таңдағанда ұлттық биліктің қол жетімділігіне қатысты мүлдем басқа мәселеге қолданылғанда, ол тиімді болмас еді". Сол сияқты, сот көптеген қызметтерді саудадан ажыратты. Federal Baseball Club v. National League, 259 U. S. 200 (1922) ісінде, кейіннен Toolson v. New York Yankees (1953) және Flood v. Kuhn (1973) істерінде расталған, сот өндіріске байланысты емес қызметтерді, мысалы, тікелей эфирдегі ойын-сауықтарды сауда анықтамасынан алып тастады.

As explained in United States v. Lopez, , "For nearly a century thereafter (that is, after Gibbons), the Court's Commerce Clause decisions dealt but rarely with the extent of Congress' power, and almost entirely with the Commerce Clause as a limit on state legislation that discriminated against interstate commerce. Under this line of precedent, the Court held that certain categories of activity such as "exhibitions", "production", "manufacturing", and "mining" were within the province of state governments, and thus were beyond the power of Congress under the Commerce Clause. When Congress began to engage in economic regulation on a national scale, the Court's dormant Commerce Clause decisions influenced its approach to Congressional regulation. In this context, the Court took a formalistic approach, which distinguished between services and commerce, manufacturing and commerce, direct and indirect effects on commerce, and local and national activities. See concurring opinion of Justice Kennedy in United States v. Lopez. ("One approach the Court used to inquire into the lawfulness of state authority was to draw content based or subject matter distinctions, thus defining by semantic or formalistic categories those activities that were commerce and those that were not.") The Dormant Commerce Clause formalisms spilled over into its Article I jurisprudence. While Congress had the power to regulate commerce, it could not regulate manufacturing, which was seen as being entirely local. In Kidd v. Pearson, , the Court struck a federal law which prohibited the manufacture of liquor for shipment across state lines. Similar decisions were issued with regard to agriculture, mining, oil production, and generation of electricity. In Swift v. United States, , the Court ruled that the clause covered meatpackers; although their activity was geographically "local", they had an important effect on the "current of commerce", and thus could be regulated under the Commerce Clause. The Court's decision halted price fixing. Stafford v. Wallace, , upheld a federal law (the Packers and Stockyards Act) regulating the Chicago meatpacking industry, because the industry was part of the interstate commerce of beef from ranchers to dinner tables. The stockyards "are but a throat through which the current [of commerce] flows," Chief Justice Taft wrote, referring to the stockyards as "great national public utilities." As Justice Kennedy wrote: (in a concurring opinion to United States v. Lopez), "Though that [formalistic] approach likely would not have survived even if confined to the question of a State's authority to enact legislation, it was not at all propitious when applied to the quite different question of what subjects were within the reach of the national power when Congress chose to exercise it." Similarly, the court excluded most services by distinguishing them from commerce. In Federal Baseball Club v. National League, 259 U. S. 200 (1922), which was later upheld in Toolson v. New York Yankees (1953) and Flood v. Kuhn (1973), the court excluded services not related to production, such as live entertainment, from the definition of commerce:

Жаңа келісім

1935 жылы Schecter Poultry Corporation v. United States ісі бойынша Жоғарғы Сот шешімі құс шаруашылығы саласындағы ережелерді өкілеттік беру принципіне қайшы және коммерциялық бап бойынша Конгресс билігін дұрыс емес пайдалану деп таныды. Бір ауыздан қабылданған шешім президент Франклин Рузвельттің «Жаңа саясатының» маңызды бөлігі болған Ұлттық өнеркәсіптік жаңғырту заңының конституцияға қайшы екенін көрсетті. 1936 жылы Carter v. Carter Coal Company ісінде Жоғарғы Сот тау-кен өнеркәсібін реттеудің маңызды элементін, тау-кен өндірісі «сауда» емес деген негізде жойды. Алдыңғы онжылдықтарда Сот прогрессивті заңнамалардың көптеген түрлерін жойды: ең төменгі жалақы заңдары, балалар еңбегін пайдалану заңдары, ауыл шаруашылығына көмек көрсету заңдары және «Жаңа саясат» заңнамасының басқа да көптеген элементтері. 1936 жылы қайта сайланғаннан кейін Рузвельт 1937 жылғы Сот процедураларын реформалау туралы заң жобасын ұсынды, ол президентке 70 жастан асқан әрбір қазіргі судьяға қосымша судья тағайындауға мүмкіндік беретін болды. Қазіргі судьялардың жасын ескере отырып, бұл Жоғарғы Сотқа 15 судьяға дейін мүмкіндік беретін еді. Рузвельт мұның ескі судьялардың жүктемесін азайту үшін жасалғанын, «Жаңа саясатының» актілерін тоқтатуға бағытталған көпшілікті құруға тырысу емес екенін мәлімдеді. Ақырында, «сотты толтыру» жоспарына кеңінен қарсылық болды және Рузвельт одан бас тартты. Алайда, «тоғызды құтқарған уақыттың өзгеруі» деп аталған әділ Оуэн Робертс «сотты толтыру» жоспары ұсынылғаннан кейін көп ұзамай West Coast Hotel Co. v. Parrish (1937) ісінде 5-4 дауыспен қабылданған шешімге қосылды. Ол Вашингтон штатының ең төменгі жалақы заңын күшіне енгізіп, бұрынғы сот тәжірибесінен бас тартып, Локнер дәуірін аяқтады. Бұл, негізінен, Жоғарғы Соттың «Жаңа саясатқа» қарсылығының аяқталуының басталуын білдірді, сонымен қатар «сотты толтыру» схемасын болдырмады. United States v. Darby Lumber Co. (1941) ісінде Сот әділ еңбек стандарттары туралы заңды қолдады, ол штаттар арасында тасымалданатын тауарларды өндіруді реттеді. Онда Он бірінші түзету «жалғыз факт екенін» және Конгресс билігіне тәуелсіз шектеу ретінде қарастырылмағанын айтты. United States v. Wrightwood Dairy Co. (1942) ісінде Сот штат ішіндегі сүт саудасының федералды бағасын реттеуді қолдады: Коммерциялық билік мемлекеттер арасындағы сауданы реттеумен ғана шектелмейді. Ол мемлекетаралық саудаға әсер ететін штат ішіндегі іс-әрекеттерге немесе Конгресс билігін жүзеге асыруға, оларды реттеу заңды мақсатқа жетудің тиісті құралы, мемлекетаралық сауданы реттеуге берілген билікті тиімді жүзеге асыру болып табылады. Конгресстің мемлекетаралық сауданы реттеу билігі өз алдына толық және толық, оны барынша кеңінен жүзеге асыруға болады және Конституцияда белгіленгеннен басқа шектеулерді мойындамайды. Осыдан кейін мемлекеттік қызметтің ешқандай түрі Конституциялық түрде Конгресске берілген коммерциялық баппен берілген реттеуші билікті бұза алмайды. Осылайша, бұл өкілеттіліктің қолданылу аясы берілген өкілеттілікті жүзеге асыруға елеулі түрде кедергі келтіретін немесе кедергі келтіретін штат ішіндегі іс-әрекеттерге дейін жетеді. Wickard v. Filburn (1942) ісінде Сот 1938 жылғы Ауыл шаруашылығын реттеу туралы заңды қолдады, ол бидайдың нарықтық бағасының кең ауытқуын тұрақтандыруға бағытталған. Сот Конгресс жеке тұтыну үшін өз жерінде өсірілген бидайға ұлттық квоталарды қолдана алатынын анықтады, өйткені осындай жергілікті өндіріс пен тұтынудың жиынтығы бағаны тұрақтандырудың жалпы ұлттық мақсатына әсер етуі мүмкін. Сот өзінің соңғы Wrightwood шешімін келтіріп, «реттегі ережелердің тақырыбы «өндіріс», «тұтыну» немесе «маркетинг» болса, бұл біздің алдымыздағы федералды билік мәселесін шешу мақсатында маңызды емес» деп шешті. Сот Бас судья Маршалдың Гиббонс ісі бойынша шешімін қайталады: «Ол осы биліктің кең және терең сипатын ескертіп, оны жүзеге асырудың тиімді шектеулері сот процесінен емес, саяси процестерден басталуы керектігін атап өтті». Соттың тағы бір сөзі: «Біздің жүйеде экономикалық мүдделер арасындағы қайшылықтар, оның реттелуі мен пайда табушылар арасында, Конгресс өзінің икемді және жауапты заңнамалық процесі бойынша шешіледі. Мұндай қақтығыстар сот шешімін өте сирек қабылдайды. Ал реттеу жоспарының даналығы, жұмыс істеу қабілеті немесе әділдігі туралы біз ештеңе айта алмаймыз». Содан кейін сот Конгресске бағынуды бастады, бұл теория бойынша заңның саудаға тигізген әсерін анықтау сот емес, саяси және заңнамалық шешім екендігін ескерді. Бұл жалпы соттың сот тәжірибесіндегі өзгеріс, Parrish ісінен бастап, көбінесе 1937 жылғы Конституциялық революция деп аталады, онда Сот заң шығару актілерін экономикалық құқықтарды қорғау үшін сотқа беруден азаматтық бостандықтарды қорғауға басымдық беретін парадигмаға көшті. United States v. Lopez (1995) ісінен кейін, шамамен 60 жыл бойы Коммерциялық бапты пайдалануға кез келген шектеуді саяси құралдарға қалдырғаннан кейін, Сот тағы да Коммерциялық бап бойынша қабылданған ереже конституцияға қайшы екенін шешті.

In 1935, the Supreme Court decision in Schecter Poultry Corporation v. United States invalidated regulations of the poultry industry according to the nondelegation doctrine and as an invalid use of Congress's power under the commerce clause. The unanimous decision rendered unconstitutional the National Industrial Recovery Act, a main component of President Franklin Roosevelt's New Deal. Again in 1936, in Carter v. Carter Coal Company, the Supreme Court struck down a key element of the New Deal's regulation of the mining industry on the grounds that mining was not "commerce." In the preceding decades, the Court had struck down a laundry list of progressive legislation: minimum wage laws, child labor laws, agricultural relief laws, and virtually every other element of the New Deal legislation that had come before it. After winning re election in 1936, Roosevelt proposed the Judicial Procedures Reform Bill of 1937 to allow the President to appoint an additional Justice for each sitting Justice over age 70. Given the age of the current justices, that would allow a Supreme Court of up to 15 Justices. Roosevelt claimed that to be intended to lessen the load on the older Justices, rather than an attempt to achieve a majority that would cease to strike his New Deal acts. Ultimately, there was widespread opposition to the "court packing" plan, and in the end, Roosevelt abandoned it. However, in what became known as "the switch in time that saved nine," Justice Owen Roberts, shortly after the "court packing" plan was proposed, joined the 5 4 majority opinion in West Coast Hotel Co. v. Parrish (1937). It narrowly upheld a Washington state minimum wage law, abandoning prior jurisprudence, and ended the Lochner era. That essentially marked the beginning of the end of Supreme Court's opposition to the New Deal, which also obviated the "court packing" scheme. In United States v. Darby Lumber Co. (1941), the Court upheld the Fair Labor Standards Act, which regulated the production of goods shipped across state lines. It stated that the Tenth Amendment "is but a truism" and was not considered to be an independent limitation on congressional power. In United States v. Wrightwood Dairy Co. (1942), the Court upheld federal price regulation of intrastate milk commerce:

The commerce power is not confined in its exercise to the regulation of commerce among the states. It extends to those activities intrastate which so affect interstate commerce, or the exertion of the power of Congress over it, as to make regulation of them appropriate means to the attainment of a legitimate end, the effective execution of the granted power to regulate interstate commerce The power of Congress over interstate commerce is plenary and complete in itself, may be exercised to its utmost extent, and acknowledges no limitations other than are prescribed in the Constitution It follows that no form of state activity can constitutionally thwart the regulatory power granted by the commerce clause to Congress. Hence, the reach of that power extends to those intrastate activities which in a substantial way interfere with or obstruct the exercise of the granted power. In Wickard v. Filburn (1942), the Court upheld the Agricultural Adjustment Act of 1938, which sought to stabilize wide fluctuations in the market price for wheat. The Court found that Congress could apply national quotas to wheat grown on one's own land for one's own consumption because the total of such local production and consumption could potentially be sufficiently large as to affect the overall national goal of stabilizing prices. The Court cited its recent Wrightwood decision and decided, "Whether the subject of the regulation in question was 'production,' 'consumption,' or 'marketing' is, therefore, not material for purposes of deciding the question of federal power before us." The Court reiterated Chief Justice Marshall's decision in Gibbons: "He made emphatic the embracing and penetrating nature of this power by warning that effective restraints on its exercise must proceed from political, rather than from judicial, processes." The Court also stated, "The conflicts of economic interest between the regulated and those who advantage by it are wisely left under our system to resolution by the Congress under its more flexible and responsible legislative process. Such conflicts rarely lend themselves to judicial determination. And with the wisdom, workability, or fairness, of the plan of regulation, we have nothing to do." Thereafter, the Court began to defer to the Congress on the theory that determining whether legislation affected commerce appropriately was a decision that was political and legislative, not judicial. That overall change in the Court's jurisprudence, beginning with Parrish, is often referred to as the Constitutional Revolution of 1937, in which the Court shifted from exercising judicial review of legislative acts to protect economic rights to a paradigm that focused most strongly on protecting civil liberties. It was not until United States v. Lopez (1995) decision, after nearly 60 years of leaving any restraint on the use of the Commerce Clause to political means, that the Court again ruled that a regulation enacted under the Commerce Clause was unconstitutional.

Азаматтық құқықтар

Коммерциялық баптың қолданылу аясының кең ауқымы 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң қабылданғаннан кейін де жалғасты, оның мақсаты бизнестің афроамерикалық тұтынушыларды кемсітуіне жол бермеу болды. Жоғарғы Сот сауда туралы бапты қолдануды қолдаған бірнеше шешім шығарды. "Атланта мотелиі" Америка Құрама Штаттарына қарсы ісінде Конгресс негізінен мемлекетаралық саяхатшыларға қызмет көрсететін бизнесті реттей алады деп шешілді. Дэниел Паульға қарсы, 395 U. S. 298 (1969) ісінде федералды үкімет демалыс орнын реттей алады, себебі оның тағамханасында сатылатын төрт тауардың үшеуі штаттан тыс жерден әкелінген.

Сауда жолдары және мемлекетаралық сауда құралдары

Сауда арналары – мемлекеттік шекаралар арқылы тауарлар мен адамдардың қозғалысын тікелей реттейтін кең ауқымды конгресс өкілеттігін білдіреді. Маңыздысы, сот ешқашан Конгресс тыйым салған әрекет жасау үшін штат аралық шекараны кесіп өту мен оның арасында себеп-салдар байланысын талап еткен емес. Бұл санатқа мемлекетаралық саудадағы почта немесе тасымалдау, қылмыстық әрекет жасау үшін штат шекарасын кесіп өткен тұлғаларға тыйым салу және жарылғыш заттар сияқты мәселелер кіреді. (1) реттелетін әрекет коммерциялық немесе экономикалық сипатта ма; (2) заңның қолданылу аумағын шектеу үшін заңда нақты юрисдикциялық элемент қарастырылған ба; (3) Конгресс тыйым салынған әрекеттің мемлекетаралық саудаға тигізетін әсері туралы нақты тұжырымдар жасады ма; және (4) тыйым салынған әрекет пен мемлекетаралық саудаға тигізетін әсер арасындағы байланыс нашарлаған ба.

АҚШ Моррисонға қарсы

Лопес АҚШ-тың Моррисонға қарсы ісінде Рехнквист соты тарапынан нақтыландырылды. Моррисон ісінде Сот Әйелдерге қарсы зорлық-зомбылық туралы заңның (VAWA) 40302-бабын күштен шығарды, ол гендерлік негізде жасалған зорлық қылмысы үшін азаматтық жауапкершілікті қарастырды, бірақ мемлекетаралық саудаға немесе коммерциялық қызметке байланысты юрисдикциялық талаптарсыз. Сот тағы да бір рет Конгресс тарапынан дәстүрлі жергілікті қылмыстық құқық бұзушылықты қылмыстық қылуға жасалған әрекетпен бетпе-бет келді. Лопес ісіндегідей, тек штаттық реттеудің жергілікті зорлық-зомбылықтың жиынтық әсерін қорғау үшін жеткіліксіз екенін айту мүмкін емес. Сот Лопес және Моррисон істерінің екеуінде де "іс жүзіндегі құқық бұзушылықтың экономикалық емес, қылмыстық сипаты біздің шешімімізге орталық болып табынғанын" түсіндірді. Бұдан әрі, Сот екі жағдайда да «мемлекеттер аралық саудамен тікелей байланысы немесе оған әсері бар жағдайлармен шектелетін нақты юрисдикциялық элемент болмағанын» көрсетті. Екі жағдайда да Конгресс қылмыстық әрекет пен мемлекетаралық сауда арасындағы қажетті байланысты белгілейтін юрисдикциялық элементті қоспай, коммерциялық сипаты жоқ қызметті қылмыстық деп таныды.

Жаңа федерализм және Гонсалес Райхқа қарсы

Ренквист сотының Сауда шарттары жөніндегі істері "Жаңа федерализм" доктринасын қалыптастыруға көмектесті. Соттың "Жаңа федерализм" доктринасы Конгресс өкілеттіктерін шектеуге, соның ішінде "Жаңа келісім" дәуірінде әлсіреген жеке штаттардың құзыреттерін қайта күшейтуге бағытталған.