Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Металл өңдеу құралы
Metalworking tool
Анвил – металл өңдеу құралы, әдетте, соғылып немесе құйылған болаттан жасалған, үстіңгі беті жалпақталған үлкен металл блогынан тұрады. Оған басқа затты соққымен (немесе "өңдеумен") түйіршіктейді. Анвилдің салмағы ауыр болғандықтан, оның инерциясы жоғары болса, соғу құралының энергиясы жұмыс дайындамасына тиімді беріледі. Көбінесе ол қалыптау құралы ретінде қолданылады. Қазіргі заманғы дәнекерлеу технологиясы пайда болғанға дейін, металл өңдеушілердің басты құралы болды. Көбінесе заманауи анвилдер отпен немесе электрлік индукция арқылы жылумен өңделген құйма болаттан жасалады. Арзан анвилдер құйма темірден және төмен сапалы болаттан жасалған, бірақ олар ауыр жұмыстарға жарамсыз саналады, себебі соққы бергенде деформацияланып, серікпейді. Жылумен өңделген, бір бөліктен жасалған ең үлкен құралдық болаттан жасалған анвилдің салмағы 1600 фунт. Бұл анвилді 2023 жылы Oak Lawn Blacksmith компаниясы жасаған. Napier компаниясы жасаған "Мильдік анвил" сияқты бірнеше бөліктен құралған ірі анвилдер де бар, оның салмағы 6500 фунт. Бұл анвил жылумен өңделмеген және құралдық болаттан жасалмаған.
An anvil is a metalworking tool consisting of a large block of metal (usually forged or cast steel), with a flattened top surface, upon which another object is struck (or "worked"). Anvils are massive because the higher their inertia, the more efficiently they cause the energy of striking tools to be transferred to the work piece. In most cases the anvil is used as a forging tool. Before the advent of modern welding technology, it was the primary tool of metal workers. The great majority of modern anvils are made of cast steel that has been heat treated by either flame or electric induction. Inexpensive anvils have been made of cast iron and low quality steel, but are considered unsuitable for serious use, as they deform and lack rebound when struck. The largest single piece tool steel anvil that is heat treated is 1600 pounds. This anvil was made in 2023 by Oak Lawn Blacksmith. There are larger anvils that are made out of multiple pieces such as “The mile long anvil” made by Napier which weights 6500 pounds. This anvil is not heat treated or made from tool steel.
Құрылымы
Қойыстың негізгі жұмыс бетін бет дейміз. Ол әдетте қатайтылған болаттан жасалады және жұмыс кезінде жалпақ, тегіс болуы керек, ал жиектері дөңгелек болғаны жөн. Беттегі кез келген іздер жұмыста көрінеді. Сондай-ақ, өткір жиектер өңделіп жатқан металлға кіріп, жұмыс дайындамасында жарықтардың пайда болуына себеп болуы мүмкін. Бет қатайтылып, кернеуге төтеп беру үшін жасалған, сондықтан көп рет қолданғанда деформацияланбайды. Қатты бет соққының күшінің жоғалуын азайтады. Қатайтылған болаттан жасалған балғалар, құралдар мен жұмыс дайындамаларын толық күшпен қойыстың бетіне тікелей соғуға болмайды, себебі бұл оны зақымдауы мүмкін; нәтижесінде беті сынығып немесе деформациялануы мүмкін. Қойыстың мүйізі – әртүрлі дөңгелек пішіндер жасауға қолданылатын конус тәрізді өспе, әдетте қатайтылмаған болаттан немесе темірден жасалады. Мүйіз көбінесе иілу жұмыстарында қолданылады. Кейбір теміршілер оны материалды "жетілдіру" (ұзарту және жұқару) үшін де пайдаланады. Кейбір қойыстар, әсіресе еуропалықтар, екі мүйізден – бір шаршы және бір дөңгелек мүйізден тұрады. Сонымен қатар, кейбір қойыстар арнайы жұмыстар үшін бүйірлік мүйіздермен немесе ұстағыштармен жабдықталған. Басқыш – қойыстың "мүйізі" мен "беті" арасындағы бөлігі. Ол жұмсақ және кесу үшін қолданылады; оның мақсаты – осындай операцияларды орындау арқылы қойыстың болат бетін зақымданудан қорғау және кескіштің жиегін тозудан сақтау. Алайда, көптеген теміршілер бұл тәсілден бас тартады, өйткені ол қойыстың уақыт өте келе зақымдануына әкелуі мүмкін. Қойысқа қосымша, мысалы, кеңейткіш блок та орнатылуы мүмкін; ол болатты кеңейту үшін қолданылады, әдетте, ұзын жолақтарда немесе таяқшаларда, қойыстың тіректері арасына орналастырылады. Кеңейту – теміршілердің болат дайындамасын қысқа және қалың етуі үшін жиі қолданатын әдісі, ол бастапқыда ұзын және жұқа болған болуы мүмкін. Төртбұрышты тесік – арнайы пішіндеу және кесу құралдары, яғни мықты құралдар салынатын төртбұрышты ойық. Ол сонымен қатар тесу және иілу операцияларында қолданылады. Бұларды соққылы блоктармен шатастырмау керек, бірақ олардың мақсаты ұқсас. Притчел тесігі – қазіргі заманғы көптеген қойыстарда кездесетін кішкентай дөңгелек тесік. Кейбір қойыстарда бірнеше тесік болуы мүмкін. Ол көбінесе тесу үшін қолданылады. Кейде теміршілер осы тесікке екінші құралды орнатады, бұл бірнеше құралды қолданғанда икемділікті арттырады.
The primary work surface of the anvil is known as the face. It is generally made of hardened steel and should be flat and smooth with rounded edges for most work. Any marks on the face will be transferred to the work. Also, sharp edges tend to cut into the metal being worked and may cause cracks to form in the workpiece. The face is hardened and tempered to resist the blows of the smith's hammer, so the anvil face does not deform under repeated use. A hard anvil face also reduces the amount of force lost in each hammer blow. Hammers, tools, and work pieces of hardened steel should never directly strike the anvil face with full force, as they may damage it; this can result in chipping or deforming of the anvil face. The horn of the anvil is a conical projection used to form various round shapes and is generally unhardened steel or iron. The horn is used mostly in bending operations. It also is used by some smiths as an aid in "drawing down" stock (making it longer and thinner). Some anvils, mainly European, are made with two horns, one square and one round. Also, some anvils are made with side horns or clips for specialized work. The step is the area of the anvil between the "horn" and the "face". It is soft and is used for cutting; its purpose is to prevent damaging the steel face of the anvil by conducting such operations there and so as not to damage the cutting edge of the chisel, though many smiths shun this practice as it will damage the anvil over time. There have also been other additions to the anvil such as an upsetting block; this is used to upset steel, generally in long strips/bars as it is placed between the feet of the anvil. Upsetting is a technique often used by blacksmiths for making the steel workpiece short and thick, having probably been originally long and thin. The hardy hole is a square hole into which specialized forming and cutting tools, called hardy tools, are placed. It is also used in punching and bending operations. These are not to be confused with swage blocks, although their purpose is similar. The pritchel hole is a small round hole that is present on most modern anvils. Some anvils have more than one. It is used mostly for punching. At times, smiths will fit a second tool to this hole to allow the smith more flexibility when using more than one anvil tool.
Орналастыру
Қоюшы жұмыс дайындамасының жылуын жоғалтпау үшін, әдетте, қоюшыдан бір қадамнан аспайтын, қоюшыға ыңғайлы жақын жерге орналастырылады. Қоюшыны соққыға және отқа төзімді материалдан жасалған берік негізге орнату қажет. Қоюшыны бекітудің таралған әдістері: тікенектер, тізбектер, болат немесе темір жолақтар, ұстағыштар, тесіктер болған жағдайда бұрандалар және кабельдер. Дәстүрлі түрде ең көп қолданылатын негіз – балқыту шеберханасының еденіне бірнеше фут тереңге көмілген қатты ағаш бөлігі немесе үлкен ағаш. Өнеркәсіптік дәуірде құйма темір негіздер қолжетімді болды. Олардың артықшылығы – қоюшыға қосымша салмақ қосып, оны тұрақтырақ етуі. Бүгінде коллекционерлер осындай негіздерді іздеп табуға тырысады. Бетон кеңінен қолданыла бастағанда, кейбір теміршілер болаттан нығайтылған бетон негіздер жасады, бірақ бұл тәжірибе көбінесе тоқтатылды. Көбінесе үлкен I-тәрізді профильдің қысқа, қалың бөлігінен жасалған болат негіздерге қоюшылар орналастырылады. Сонымен қатар, үлкен блок құру үшін немесе майға қаныққан құммен толтырылған болат барабандарды пайдалану үшін өлшемді ағаштар бұрандалармен біріктірілді. Соңғы кезделерде болаттан жасалған үш аяқты негіздер танымал болды.
The anvil is placed as near to the forge as is convenient, generally no more than one step from the forge to prevent heat loss in the work piece. An anvil needs to be placed upon a sturdy base made from an impact and fire resistant material. Common methods of attaching an anvil are spikes, chains, steel or iron straps, clips, bolts where there are holes provided, and cables. The most common base traditionally was a hard wood log or large timber buried several feet into the floor of the forge shop. In the industrial era, cast iron bases became available. They had the advantage of adding additional weight to the anvil, making it more stable. These bases are highly sought after by collectors today. When concrete became widely available, there was a trend to make steel reinforced anvil bases by some smiths, though this practice has largely been abandoned. In more modern times, anvils have been placed upon bases fabricated from steel, often a short thick section of a large I beam. In addition, bases have been made from dimensional lumber bolted together to form a large block or steel drums full of oil saturated sand to provide a damping effect. In recent times, tripod bases of fabricated steel have become popular.
Түрлері
Көптеген түрлері бар, олар көбінесе нақты бір мақсатқа немесе нақты бір теміршінің қажеттіліктеріне қарай жасалады. Мысалы, жылқы тырнақтарын пішетін теміршілерге, жалпы теміршілерге, пышақ жасаушыларға, тізбек жасаушыларға, қару жасаушыларға, ара жасайтындарға, көлік жасаушыларға, шелек жасаушыларға және көптеген басқа металл өңдеушілерге арналған намыстар арнайы жасалған. Бұл типтердің көпшілігі ұқсас көрінеді, бірақ кейбіреулері түбірінен өзгеше. Мысалы, ара жасау намыстары әдетте, ара үшін қатты болатты соғудан туындаған қатты беті бар үлкен тіктөртбұрышты болат блоктары болып табылады. Пышақ жасау намыстары көбінесе мүйізі жоқ, бірақ қатты және сымбатты тесігі бар тіктөртбұрышты болып келеді. Мұндай үлгілер әртүрлі географиялық жерлерде пайда болған. Бавариялық, француз шошқасы тәрізді, австриялық және қытай қызыл тасбақасы тәрізді бірнеше стильді намыстар бар. Бавариялық стиль еңкейген маңдайшасымен танымал. Маңдайша алғаш рет орта ғасырларда шіркеу терезелерінің астындағы қару-жарақ жасау үшін қолданылған. Көбінесе Söding Halbach және Holthaus сияқты өндірушілерден кездеседі. Бұл стильдегі намыстар беті қозғалмайды, себебі маңдайшаның артық массасы бар. Қарапайым теміршінің намысы қақпақталған немесе құйма болаттан, қатты болат беті бар қақпақталған темірден немесе қатты болат беті бар құйма темірден жасалады. Құйма темірден жасалған намыстар соққыға төтеп бере алмайды, жарылып, бүгіліп қалады, сондықтан оларды қақпақтау үшін қолданбайды. Сонымен қатар, қатты болат беті жоқ құйма темірден жасалған намыстар, қатты намыстарға қарағанда серпімді болмайды және теміршіні шаршатады. Тарихи тұрғыдан, кейбір намыстар қапталданған темір немесе құйма темірден жасалған корпусына дәнекерленген қатайтылған болаттан жасалған тегіс жұмыс бетімен жасалған, бірақ бұл өндіріс әдісі қазір қолданылмайды. Әдеттегі теміршінің намысының бір жағында қисайған жұмыстарды соғу үшін қолданылатын конустық білік (мүйіз) болады. Екінші жағы әдетте өкше деп аталады. Кейде екінші жағында да жартылай тіктөртбұрышты қимасы бар білік болады. 18 ғасырдың соңынан бері жасалған көптеген намыстарда әр түрлі құралдарды, мысалы, намысты кескішін немесе ыстық кескішін енгізіп, ұстауға арналған қатты тесік және сымбатты тесік бар. Кейбір намыстарда әртүрлі қатты құралдар мен сымдарды орналастыру үшін бірнеше қатты және сымбатты тесіктері болады. Намыста балтамен жұмыс істеу үшін жұмсақ төсеме де болуы мүмкін. Күшті балға үшін намысты әдетте 12 тонналық балға үшін 800 тоннадан аса салмақты үлкен намысты блокқа тіреледі; бұл да ағаштан және қабырғадан немесе бетоннан жасалған берік негізге орнатылады. Намыстың салмағы, өндірушісі немесе шығарылған жері көрсетілген белгісі болуы мүмкін. Америкада жасалған намыстар көбінесе фунттармен белгіленеді. Еуропалық намыстар кейде килограммдармен белгіленеді. Ағылшын намыстар көбінесе центнермен белгіленеді, бұл белгі үш саннан тұрады, ол центнер, төрттен бір центнер және фунтты көрсетеді. Мысалы, 3 1 5, егер мұндай намысты болса, 3 × 112 фунт + 1 × 28 фунт + 5 фунт = 369 фунт ≈ 168 кг болар еді. Төмен сапалы болаттан немесе құйма темірден жасалған және көбінесе сауда дүкендерінде сатылатын арзан намыстар маңызды пайдалануға жарамсыз деп есептеледі және оларды жиі "ASO" немесе "намысты пішінді заттар" деп атайды. Әуесқой теміршілер темір жол рельстерін, жүк көтергіш тістерін немесе тіпті қарапайым болат блоктарын қолдан жасалған намысты ретінде пайдаланған. Металл өңдеу вицесінде кішкентай намысты кіріктірілген болуы мүмкін.
There are many designs for anvils, which are often tailored for a specific purpose or to meet the needs of a particular smith. For example, there were anvils specifically made for farriers, general smiths, cutlers, chain makers, armorers, saw tuners, coach makers, coopers, and many other types of metal workers. Most of these anvil types look similar, but some are radically different. Saw maker anvils, for instance, are generally a large rectangular block of steel that have a harder surface than most other anvils due to hammering on a harder steel for saws. Bladesmith anvils tend to be rectangular with a hardy and pritchel, but no horn. Such designs have originated in diverse geographic locations. Several styles of anvils include, Bavarian, French Pig anvil, Austrian, and Chinese turtle anvil. The Bavarian style is known for the sloped brow. The brow was first used in medieval times to make armor on the church windows below the brow. Common manufactures include, Söding Halbach and Holthaus. This style of anvil is known not to sway in the face due to the extra mass with the brow. The common blacksmith's anvil is made of either forged or cast steel, forged wrought iron with a hard steel face or cast iron with a hard steel face. Cast iron anvils are not used for forging as they are incapable of standing up to the impact and will crack and dent. Also, cast iron anvils without a hard steel face do not have the rebound that a harder anvil would and will tire out the smith. Historically, some anvils have been made with a smooth top working face of hardened steel welded to a cast iron or wrought iron body, though this manufacturing method is no longer in use. At one end, the common smith's anvil has a projecting conical bick (beak, horn) used for hammering curved work pieces. The other end is typically called the heel. Occasionally, the other end is also provided with a bick, partly rectangular in section. Most anvils made since the late 18th century also have a hardy hole and a pritchel hole where various tools, such as the anvil cutter or hot chisel, can be inserted and held by the anvil. Some anvils have several hardy and pritchel holes, to accommodate a wider variety of hardy tools and pritchels. An anvil may also have a softer pad for chisel work. An anvil for a power hammer is usually supported on a massive anvil block, sometimes weighing over 800 tons for a 12 ton hammer; this again rests on a strong foundation of timber and masonry or concrete. An anvil may have a marking indicating its weight, manufacturer, or place of origin. American made anvils were often marked in pounds. European anvils are sometimes marked in kilograms. English anvils were often marked in hundredweight, the marking consisting of three numbers, indicating hundredweight, quarter hundredweight and pounds. For example, a 3 1 5, if such an anvil existed, would be 3×112lb + 1×28lb + 5 lb = 369 lb ≈ 168 kg. Cheap anvils made from inferior steel or cast iron and often sold at retail hardware stores, are considered unsuitable for serious use, and are often derisively referred to as "ASOs", or "anvil shaped objects". Amateur smiths have used lengths of railroad rail, forklift tines, or even simple blocks of steel as makeshift anvils. A metalworking vise may have a small anvil integrated into its design.
Тарих
Алғашында тас, содан кейін қоладан, одан соң темірден жасалатын. Болат қолжетімді бола бастағанда, намыстың бетіне болат жабылатын. Бұл намыстың бетін қатты ету және соққыдан деформациялануын болдырмау үшін жасалды. Теміршілер алғаш қолданған қарапайым блоктан уақыт өте келе намыстың көптеген аймақтық стильдері пайда болды. Қазіргі АҚШ-та кездесетін көптеген намыстар 19-ғасырдың ортасындағы Лондон үлгісіне негізделген. Темірден жасалған, болат беті бар намыстар 20-ғасырдың басына дейін өндірілді. 19-ғасыр мен 20-ғасырдың басында бұл құрылыс әдісі арқылы өте жоғары сапалы намыстар жасалатын. Негізгі процесс – темірден жасалған тілімдерді біріктіріп, қажетті пішін беру еді. Қосылу тігістерінің орны және саны әртүрлі намысты жасаушылар мен намыстың түріне байланысты өзгеріп отыратын. Сол кезде АҚШ-та болат беті бар құйма темірден жасалған намыстар да жасалды. 20-ғасырдың басында қатты құйма болаттан жасалған, сондай-ақ жабық қалыпта жасалған екі бөліктен тұратын намыстар өндіріле бастады. Қазіргі заманғы намыстар көбінесе толығымен болаттан жасалады. Намыстар туралы ежелгі грек және египеттік жазбаларда, соның ішінде Гомердің шығармаларында көптеген сілтемелер бар. Олар Солтүстік Америкадағы Калико ерте адамдар мекенінен табылды. Намыстар, оларды қолданған теміршілермен бірге, бұрынғы кең таралғандығын жоғалтты. Механикаландырылған өндіріс арзан және көптеген тауарларды қолжетімді етті. Бұрын қажетті болған теміршінің қолмен жасаған өнімдері қазіргі заманда экономикалық жағынан тиімді емес. Дегенмен, намыстар әлі де теміршілер мен металл өңдеушілердің әртүрлі жұмыстар жасауына көмектеседі. Олар ат жабдықтаушылардың жұмысы үшін де маңызды.
Anvils were first made of stone, then bronze, and later wrought iron. As steel became more readily available, anvils were faced with it. This was done to give the anvil a hard face and to stop the anvil from deforming from impact. Many regional styles of anvils evolved through time from the simple block that was first used by smiths. The majority of anvils found today in the US are based on the London pattern anvil of the mid 19th century. The wrought iron steel faced anvil was produced up until the early 20th century. Through the 19th and very early 20th centuries, this method of construction evolved to produce extremely high quality anvils. The basic process involved forge welding billets of wrought iron together to produce the desired shape. The sequence and location of the forge welds varied between different anvil makers and the kind of anvil being made. At the same time cast iron anvils with steel faces were being made in the United States. At the dawn of the 20th century solid cast steel anvils began to be produced, as well as two piece forged anvils made from closed die forgings. Modern anvils are generally made entirely from steel. There are many references to anvils in ancient Greek and Egyptian writings, including Homer's works. They have been found at the Calico Early Man Site in North America. Anvils have since lost their former commonness, along with the smiths who used them. Mechanized production has made cheap and abundant manufactured goods readily available. The one off handmade products of the blacksmith are less economically viable in the modern world, while in the past they were an absolute necessity. However, anvils are still used by blacksmiths and metal workers of all kinds in producing custom work. They are also essential to the work done by farriers.
Ату
Анвилмен ату – оқ-дәрі көмегімен анвилді әуеге ату тәжірибесі. Бұл әдет Калифорнияда, АҚШ-тың шығысында және оңтүстігінде кең таралған, қазіргі фейерверктер қолданылатындай. АҚШ-та осы "көне дәстүрді" қайта жаңғыртуға қызығушылық күшейіп, енді Англияға да жетті.
Anvil firing is the practice of firing an anvil into the air using gunpowder. It has been popular in California, the eastern United States and the southern United States, much like how fireworks are used today. There is a growing interest in re enacting this "ancient tradition" in the US, which has now spread to England.
Теледидар және кино
Әдеттегі металл жұмысшысының намысы, бір жағында мүйізі, екінші жағында жалпақ беті болады, мультфильмдегі әзілдердің стандартты атрибуты болып табылады, өйткені ол ауыр және ұңғымалы заттың символы, оны қарсыластың үстіне құлатуға өте қолайлы. Бұл визуалды метафора, мысалы, Warner Brothers компаниясының "Looney Tunes" және "Merrie Melodies" мультфильмдерінде, "Wile E. Coyote" мен "Road Runner" сияқты туындыларда жиі кездеседі. Мультфильмдердегі намыстар "Gilmore Girls" сериалының бір эпизодында да еске алынады, онда басты кейіпкерлердің бірі "Намыстардың бәрі қайда кетті?" деген сұрақ көтереді, бұл олардың кеңінен қолданыстан шығуына сілтеме жасайды. "Animaniacs" сериалы осы тақырыпта жиі әзілдер жасады, тіпті "Anvilania" деп аталатын мемлекет құрды, оның жалғыз ұлттық өнімі – намыстар.
A typical metalworker's anvil, with horn at one end and flat face at the other, is a standard prop for cartoon gags, as the epitome of a heavy and clumsy object that is perfect for dropping onto an antagonist. This visual metaphor is common, for example, in Warner Brothers' Looney Tunes and Merrie Melodies shorts, such as those with Wile E. Coyote and the Road Runner. Anvils in cartoons were also referenced in an episode of Gilmore Girls, where one of the main characters tries to have a conversation about "Where did all the anvils go? ", a reference to their falling out of use on a general scale. Animaniacs made frequent gags on the topic throughout its run, even having a kingdom named Anvilania, whose sole national product is anvils.