Джеймс Боуи: Техас ері және шешендігінің көрінісі

Кіріспе

Америкалық пионер (1796–1836)

Джеймс Боуи (10 сәуір 1796 – 6 наурыз 1836) – 19 ғасырдағы американдық пионер, құл сатумен айналысушы және саудагер, Техас революциясында көрнекті рөл атқарған әскер. Ол Аламо шайқасында қаза тапқан американдықтардың бірі болды. Оның шекарашы және жауынгер ретіндегі ерліктері, шындығында да, қиялда да, оны Техас тарихындағы аңызға айналдырды және американдық мәдениеттегі халық қаһарманы етіп беделдірді. Боуи 1796 жылдың 10 сәуірінде Кентукки штатының Логан округінде дүниеге келді. Өмірінің көп бөлігін Луизианада өткізді, онда өсіп-өсті және кейіннен жер алып-сатумен айналысты. Оның атаққа жолы 1827 жылы қазіргі Видалия, Луизиана маңындағы Sandbar Fight оқиғасынан басталды. Екі адамның арасындағы жекпе-жек төбелес болып басталып, Боуиге оқ тиіп, пышақтан жарақат алғаннан кейін, ол Рапидс округінің шерифін үлкен пышақпен өлтірді. Осы оқиға және Боуидің пышақпен шеберлігі туралы басқа да әңгімелер Боуи пышағының кеңінен танылуына себеп болды. Боуи Техас революциясы кезінде өзінің беделін арттырды. 1830 жылы Техасқа көшіп келгеннен кейін, Боуи Мексика азаматы болып, провинцияның вице-губернаторы Хуан Мартин де Верамендидің қызы Урсула Верамендиге үйленді. Боуи жоғалған Сан-Саба кенішін табу үшін экспедиция ұйымдастырды, оның шағын тобы үлкен үнді шабуылшыларының шабуылына тойтарыс берді. Бұл оның беделін арттырды, бірақ кенішті таба алмады. Техас революциясы басталғанда Боуи Техас ополчениесіне қосылып, Консепсьон шайқасы мен Grass Fight шайқастарында күштерді басқарды. 1836 жылдың қаңтар айында ол Аламоға келді, онда ауруға шалдыққанша ерікті күштерге басшылық етті. Боуи 1836 жылдың 6 наурызында Аламоның басқа қорғаушыларымен бірге қаза тапты. Оның өлімі туралы әртүрлі мәліметтер бар болғанымен, "ең танымал және, мүмкін, ең дұрыс" мәліметтерде ол мексикалық сарбаздардан өзін қорғап жатқанда төсегінде қайтыс болды делінеді. 1948 жылы жарық көрген "Боуи пышағы" атты кітабында тарихшы Реймонд Торп Боуидің туған күнін 10 сәуір деп көрсетеді, бірақ оны ешқандай құжатпен растамайды. Боуидің тегі "/b//uː//i/ BOOee" деп айтылады. (Кейбір анықтамалық еңбектерде дұрыс емес "/b//oʊ//i/ BOHee" айтылысы қолданылады). Оның ата-тегі негізінен шотланд және ағылшын. Боуи Reason (немесе Rezin) және Elve Ap Catesby (туған аты Джонс немесе Джонс) отбасындағы он баланың тоғызыншысы болды. Оның әкесі Америка революциялық соғысында жарақат алған, ал 1782 жылы оны емдеген Эльва атты жас әйелге үйленді. Боуилер алдымен Джорджияда қоныстанды, содан кейін Кентуккиге көшіп барды. Боуи дүниеге келген кезде оның әкесі сегіз африкалық құлға, он бір бас ірі қара малға, жеті жылқыға және бір тұқымдық жылқыға ие болды. Келесі жылы отбасы Қызыл өзен бойындағы жерді сатып алды. Олар 1800 жылы осы жерді сатылып, қазіргі Миссури штатына көшіп келді. 1802 жылы олар оңтүстікке, Испанияның Луизианасына көшіп, Бушли Байоуда қоныстанды, ол жақын арада Рапидс округіне айналды. Отбасы 1809 жылы тағы да көшіп, Луизианадағы Байу-Тешеге қоныстанды, ал 1812 жылы Опелуаста тұрақты үй тапты. Шекарада өскен Боуи балалары ерте жасынан бастап жұмыс істеді, жерді тазартуға, егін егуге және оны өңдеуге көмектесті. Балалардың бәрі ағылшын тілінде оқуға және жазуға үйренді, бірақ Джеймс пен оның үлкен ағасы Резин испан және француз тілдерін де жақсы білді. Балалар шекарада өмір сүруді үйренді, балық аулауды, ет союды және ферма мен плантация жүргізуді үйренді. Джеймс Боуи тапанша, мылтық және пышақпен шебер болды, сондай-ақ батылдығымен де танылды. Бала кезінде оның үнді досының бірі оған аллигаторларды арқанмен ұстауға үйретті. 1814 жылдың соңында генерал Эндрю Джексонның 1812 жылғы соғыста ағылшындарға қарсы күресу үшін еріктілерді іздеу туралы өтінішіне жауап ретінде Джеймс пен Резин Луизиана ополчениесіне қатысты. Боуи ағайындылары Нью-Орлеанға соғысқа қатысу үшін кешігіп келді. Ополчениеден шыққаннан кейін Боуи Рапидс округінде қоныстанды. Ол өз өмірін тақталар мен ағаштарды кесумен және оларды сату үшін өзен бойымен жүзіп жіберу арқылы қамтамасыз етті.

James Bowie ('/b//uː//i/ BOOee) (April 10, 1796 – March 6, 1836) was a 19th century American pioneer, slave smuggler and trader, and soldier who played a prominent role in the Texas Revolution. He was among the Americans who died at the Battle of the Alamo. Stories of him as a fighter and frontiersman, both real and fictitious, have made him a legendary figure in Texas history and a folk hero of American culture. Bowie was born on April 10, 1796, in Logan County, Kentucky. He spent most of his life in Louisiana, where he was raised and where he later worked as a land speculator. His rise to fame began in 1827 on reports of the Sandbar Fight near present day Vidalia, Louisiana. What began as a duel between two other men deteriorated into a mêlée in which Bowie, having been shot and stabbed, killed the sheriff of Rapides Parish with a large knife. This, and other stories of Bowie's prowess with a knife, led to the widespread popularity of the Bowie knife. Bowie enlarged his reputation during the Texas Revolution. After moving to Texas in 1830, Bowie became a Mexican citizen and married Ursula Veramendi, the daughter of Juan Martín de Veramendi, the Mexican vice governor of the province. Bowie led an expedition to find the lost San Saba mine, during which his small party repelled an attack by a large Native American raiding party. This enhanced his reputation, although they didn't find the mine. At the outbreak of the Texas Revolution, Bowie joined the Texas militia, leading forces at the Battle of Concepción and the Grass Fight. In January 1836, he arrived at the Alamo, where he commanded the volunteer forces until an illness left him bedridden. Bowie died on March 6, 1836, with the other Alamo defenders. Despite conflicting accounts of his death, the "most popular, and probably the most accurate" accounts maintain that he died in his bed while defending himself against Mexican soldiers. In his 1948 book, Bowie Knife, historian Raymond Thorp gives Bowie's birth date as April 10 but does not support it with any documentation. Bowie's surname was pronounced '/b//uː//i/ BOOee. (Some reference works refer to an incorrect alternate pronunciation '/b//oʊ//i/ BOHee). His ancestry was predominatly Scottish and English. Bowie was the ninth of ten children born to Reason (or Rezin) and Elve Ap Catesby (née Jones, or Johns) Bowie. His father was wounded while fighting in the American Revolutionary War, and in 1782 he married Elve, the young woman who nursed him back to health. The Bowies first settled in Georgia and then moved to Kentucky. At the time of Bowie's birth, his father owned eight African slaves, eleven head of cattle, seven horses, and one stud horse. The following year, the family acquired along the Red River. They sold that property in 1800 and relocated to what is now Missouri. In 1802, they moved south to Spanish Louisiana, where they settled on Bushley Bayou in what soon became Rapides Parish. The family moved again in 1809, settling on Bayou Teche in Louisiana before finding a permanent home in Opelousas in 1812. Raised on the frontier, the Bowie children worked from a young age, helping to clear the land and plant and cultivate crops. All the children learned to read and write in English, but James and his elder brother Rezin could also read, write, and speak Spanish and French fluently. The children learned to survive on the frontier, learning how to fish, butcher meat, and run a farm and plantation. James Bowie became proficient with pistol, rifle, and knife, and had a reputation for fearlessness. When he was a boy, one of his Native American friends taught him to rope alligators. In late 1814, in response to General Andrew Jackson's plea for volunteers to fight the British in the War of 1812, James and Rezin enlisted in the Louisiana militia. The Bowie brothers arrived in New Orleans too late to participate in the fighting. After mustering out of the militia, Bowie settled in Rapides Parish. He supported himself by sawing planks and lumber, and floating them down the bayou for sale.

Жерді шұғыл пайдаланушы және құлдарды заңсыз әкелуші

1820 жылы аға Боуи қайтыс болғанға дейін Джеймс пен Резинге он құл, жылқы және мал берді. Келесі жеті жыл бойы ағайындар Лафурш және Опелузас округтерінде бірнеше ірі меншіктерді дамыту үшін бірлесіп жұмыс істеді. 1818 жылы олар Жан Лафиттпен серіктестікке кірісті. Осы кезде АҚШ Африкадан құл әкелуді заңсыз деп жариялаған еді. Оңтүстік штаттарының көпшілігі заңсыз құл саудагерлерін жариялағандарға сыйлық берді: ақпарат берушілер импортталған құлдар аукционнан түскен табыстың жартысын алатын болды. Боуи Галвестон аралындағы Лафиттің иелігіне үш рет сапар жасады. Әр жолы ол контрабандалық жолмен әкелінген құлдарды сатып алып, оларды тікелей кеденге жеткізіп, өз әрекеттері туралы хабарлады. Кеден қызметкерлері құлдарды аукционға шығарғанда, Боуи оларды сатып алып, штат заңдарына сәйкес төлеген ақшасының жартысын қайтарып алды. Ол құлдарды заңды түрде тасымалдап, оларды Нью-Орлеанда немесе Миссисипи өзені бойындағы қалаларда қымбатқа сата алатын. Осы схема арқылы ағайындар жер сатып алуға 65 000 доллар жинады. 1825 жылы екі бауыр інілері Стивенмен бірге Тибодоның жанындағы Акадия плантациясын сатып алды. Екі жыл ішінде олар Луизианадағы қант қамысын ұнтақтау үшін алғашқы бу машинасымен жұмыс істейтін диірменді құрды. 1820 жылдардың соңында Боуи мен оның бауыры Джон Арканзас штатындағы жер мәселесі бойынша маңызды сот ісіне қатысты. 1803 жылы АҚШ Луизиананы сатып алғанда, француз және испан отарлаушыларына бұрын берілген барлық жерлерді сақтауға уәде берген. Келесі 20 жыл бойы кімнің қандай жерге ие екенін анықтауға күш салынды. 1824 жылдың мамыр айында Конгресс әр аймақтың жоғарғы сотына жер дауында елеусіз қалғандардың талаптарын қарауға рұхсат берді. 1827 жылдың соңында Арканзас жоғарғы соты Боуи бауырларынан бұрынғы испан жерлерінен жер сатып алғанын мәлімдеген 126 азаматтан шағым алды. Бастапқыда жоғарғы сот көптеген шағымдарды растады, бірақ кейіннен жүргізілген зерттеулер нәтижесінде жер ешқашан Боуилерге тиесілі болмағаны және жерді беруге қатысты құжаттар жасалма екені анықталды. 1831 жылдың ақпанында бұл шешім өзгертілді. 1833 жылы АҚШ жоғарғы соты бұл шешімді қолдады. Ашуланған сатып алушылар Боуилерді сотқа беруді ойлағанда, сот ісіне қатысты құжаттар жоғалып кеткенін анықтады. Дәлелдердің жоқтығына байланысты олар сотқа жүгінуден бас тартты.

Shortly before the senior Bowie died, circa 1820, he gave ten slaves and horses and cattle to both James and Rezin. For the next seven years, the brothers worked together to develop several large estates in Lafourche Parish and Opelousas. in 1818 they entered into a partnership with pirate Jean Lafitte. By then, the United States had outlawed the importation of slaves from Africa. Most Southern states gave incentives for informing on an illegal slave trader: Informers could receive half of what the imported slaves would earn at auction, as a reward. Bowie made three trips to Lafitte's compound on Galveston Island. On each occasion, he bought smuggled slaves and took them directly to a customhouse to inform on his own actions. When the customs officers offered the slaves for auction, Bowie purchased them and received back half the price he had paid, as allowed by the state laws. He could legally transport the slaves and resell them at a greater market value in New Orleans or areas farther up the Mississippi River. Using this scheme, the brothers collected $65,000 to use for their land speculation. In 1825, the two brothers joined with their younger brother, Stephen, to buy Acadia Plantation near Thibodaux. Within two years, they had established there the first steam mill in Louisiana for grinding sugar cane. In the late 1820s, Bowie and his brother John were involved in a major Arkansas court case over land speculation. When the United States purchased the Louisiana Territory in 1803, it promised to honor all former land grant claims made to French and Spanish colonists. For the next 20 years, efforts were made to establish who owned what land. In May 1824, Congress authorized the superior courts of each territory to hear suits from those who claimed they had been overlooked. In late 1827, the Arkansas Superior Court received 126 claims from residents who claimed to have purchased land in former Spanish grants from the Bowie brothers. Although the Superior Court originally confirmed most of those claims, the decisions were reversed in February 1831, after further research showed that the land had never belonged to the Bowies and that the original land grant documentation had been forged. The U. S. Supreme Court upheld the reversal in 1833. When the disgruntled purchasers considered suing the Bowies, they discovered that the documents in the case had been removed from the court. Left without evidence, they declined to pursue the lawsuit.

Боуи пышағы

Боуи Рапидс округінің шерифі Норрис Райтпен болған жанжалдың нәтижесінде халықаралық деңгейде танымал болды. Боуи Райттың қарсыласын шериф сайлауында қолдаған, ал Райт, банк директоры болғандықтан, Боуидің несие алу өтінімін қабылдамауға ықпал еткен. Бір күні Александрияда болған қақтығыс барысында Райт Боуиге оқ атқан, содан кейін Боуи әрдайым өзімен бірге аңшылық пышағын алып жүруге бекінген. Оның тасыған пышағының жалпақтығы ұзын және кең болған. Бір-бірін жек көретін топтардың басқа мүшелері де ұрысқа қатысты. Боуиге жамбасына оқ тиді, тұрып қалып, ол қасап пышағы сияқты сипатталатын пышақты шығарды және шабуылшысына шабуыл жасады. Шабуылшы Боуидің басына бос тапаншамен соққы беріп, тапаншаны сындырып, Боуиді жерге құлатты. Райт Боуиге оқ атқан, бірақ өткізіп алған, ал Боуи де оқ атқан, мүмкін Райтқа тиген. Райт қанжарлы семсерін шығарып, Боуиді жаралады. Райт пышақтың жүйкесін тартып алу үшін Боуидің кеудесіне басып, тартып алмақшы болғанда, Боуи оны төмен тартып, үлкен пышағымен Райттың ішегін жарып салды. Райт дереу қайтыс болды. Боуидің кеудесінде Райттың қанжарлы семсері қадалып тұрған күйі, топтың тағы бір мүшесі оқ атқан және пышақпен жаралады. Оқиға орнында болған дәрігерлер оқтарды алып, Боуидің басқа жараларын емдеді. Газеттер бұл оқиғаны жариялап, "Sandbar Fight" деп атады, Боуидің жекпе-жек шеберлігі мен оның ерекше пышағын егжей-тегжейлі сипаттады. Көзі куәгерлердің айтуынша, Боуи бірінші болып шабуылдамаған, ал басқа жауынгерлер Боуиге шабуыл жасады, себебі "олар оны қарсыластары арасындағы ең қауіпті адам деп есептеді". Боуидің пышақпен күресудегі шеберлігі бүкіл Оңтүстікке таралды. "The Planter's Advocate" газетіне жазған хатында оның інісі Резин бұл пышақты өзі жасағанын мәлімдеді. Боуи отбасының көптеген мүшелері, сондай-ақ "Боуи пышағы туралы көптеген сарапшылар оны Резин ойлап тапқан деп санайды". Дегенмен, Резин Боуидің немерелері Резиннің пышақты жасаған шеберін ғана бақылағанын айтты. "Sandbar Fight" және одан кейінгі шайқастарда Боуи өзін қорғау үшін пышағын қолданғаннан кейін Боуи пышағы өте танымал болды. Көптеген шеберлер мен өндірушілер өз үлгілерін жасады, ал Ескі Оңтүстік-Батыстағы ірі қалаларда "Боуи пышақ мектептері" ашылды, онда "кесу, соғу және қайтару өнері" үйретілді. Боуидің және оның пышағының атағы Ұлыбританияға жетті, ал 1830 жылдардың басында көптеген британдық өндірушілер Боуи пышақтарын АҚШ-қа экспорттау үшін өндірді. Пышақтың дизайны дамып келе берді, бірақ Боуи пышағының жалпы сипаттамасы ұзындығы және ені, қисық ұшы, "екі жағынан да кесілген өткір жалған жиегі" және қолды қорғауға арналған қиылысқан қорғағыштары бар деп саналады.

Bowie became internationally famous as a result of a feud with Norris Wright, the sheriff of Rapides Parish. Bowie had supported Wright's opponent in the race for sheriff, and Wright, a bank director, had been instrumental in turning down a Bowie loan application. After a confrontation in Alexandria one afternoon, Wright fired a shot at Bowie, after which Bowie resolved to carry his hunting knife at all times. The knife he carried had a blade that was long and wide. Other members of the groups, who had various reasons for disliking each other, began fighting. Bowie was shot in the hip, and, after regaining his feet, he drew a knife, described as a butcher knife, and charged his attacker. The man hit Bowie over the head with his empty pistol, breaking the pistol and knocking Bowie to the ground. Wright shot at and missed the prone Bowie, who returned fire and possibly hit Wright. Wright drew his sword cane and impaled Bowie. When Wright attempted to retrieve his blade by placing his foot on Bowie's chest and tugging, Bowie pulled him down and disemboweled Wright with his large knife. Wright died instantly. Bowie, with Wright's sword still protruding from his chest, was shot again and stabbed by another member of the group. The doctors who had been present for the duel removed the bullets and patched Bowie's other wounds. Newspapers picked up the story and named it the Sandbar Fight, describing in detail Bowie's fighting prowess and his unusual knife. Witness accounts agreed that Bowie did not attack first, and the other combatants had focused their attack on Bowie because "they considered him the most dangerous man among their opposition." Bowie's reputation as a superb knife fighter was set across the South. In a letter to The Planter's Advocate, his brother Rezin claimed to have designed the knife. Many Bowie family members, as well as "most authorities on the Bowie knife tend to believe it was invented by" Rezin. However, Rezin Bowie's grandchildren said that Rezin only supervised his blacksmith, who was the designer of the knife. After the Sandbar Fight and subsequent battles in which Bowie used his knife in self defense, the Bowie knife became very popular. Many craftsmen and manufacturers made their own versions, and major cities of the Old Southwest had "Bowie knife schools" that taught "the art of cut, thrust, and parry." Bowie's fame, and that of his knife, spread to Great Britain, and by the early 1830s, many British manufacturers were producing Bowie knives for shipment to the United States. The design of the knife continued to evolve, but a Bowie knife is now generally considered to have a blade long and wide, with a curved point, a "sharp false edge cut from both sides", and a cross guard to protect the user's hands.

Техаста құрылған

1828 жылы Sandbar Fight шайқасында алған жараларынан жазылғаннан кейін Боуи Коахуила-и-Техас штатына көшуді шешті, ол кезде ол Мексика федерациясының құрамында болған. 1824 жылғы Мексика Конституциясы Рим-католик дінінен басқа діндерді тыйым салған және жер алуда мексикалық азаматтарға басымдық берген. Боуи 1828 жылдың 28 сәуірінде Сан-Антониода Хуан Мартин де Вераменди, қаланың бас әкімі, және оның әйелі Хосефа Наварроның куәлігімен Рим-католик дініне шомылдырылды. Боуи келесі 18 ай бойы Луизиана және Миссисипи штаттарын аралап саяхаттады. 1829 жылы ол Сесилия Уэллспен никелесуге келісті, бірақ ол 29 қыркүйекте Александрияда қайтыс болды, олардың тойына екі апта қалғанда. 1830 жылдың 1 қаңтарында Боуи Луизианадан Техасқа тұрақты түрде көшіп кетті. Ол Накогдочесте, Бразос өзеніндегі Джаред Е. Грос шаруашылығында және Сан-Фелипеде тоқтады, онда ол Стивен Ф. Остинге Ескі үш жүз отаршылдарының бірі Томас Ф. МакКинниден келген таныстыру хатын тапсырды. 20 ақпанда Боуи Мексикаға адалдық серт беріп, Сан-Антонио де Бексарга аттанды. Боуи сол жылы Техас рейнджерлерінің командирі болып сайланды, полковник шенімен. Рейнджерлер 1835 жылға дейін ресми түрде ұйымдастырылмаса да, Остин 30 адамды жалдап, бейбітшілікті сақтау және отаршылдарды жаугершік американдықтардың шабуылдарынан қорғау үшін бұл топты құрды. Басқа аймақтарда да ұқсас ерікті жасақтар құрылды. Боуи еріктілер тобының басшысы болды. Өз уәдесін орындау үшін Боуи Сальтильода мақта және жүн фабрикаларын салу үшін Верамендимен серіктестікке келді. Азаматтығы расталғаннан кейін Боуи 11 лигаға дейін мемлекеттік жер сатып алуға құқылы болды. Ол 14 немесе 15 азаматты жерге үміткер болуға және оны өзіне беруге көндірді, осылайша 700 000 акр (280 000 га) жерді алып, онымен спекуляция жасады. Боуи бұл мүмкіндікті алғаш рет пайдаланған болуы мүмкін, ол сияқты спекулянттарға көптеп сатуға болатын empresario гранттарына үміткерлерді итермеледі. Мексика үкіметі 1834 және 1835 жылдары жерді спекуляциялауды тоқтатуға бағытталған заңдар қабылдады. 1831 жылдың 25 сәуірінде Боуи он тоғыз жасар Мария Урсула де Верамендиге үйленді, ол оның бизнес серігінің қызы еді, ол провинцияның вице-губернаторы болған. Салтанатқа бірнеше күн қалғанда ол жаңа әйеліне екі жыл ішінде ақша немесе мүлік түрінде 15 000 песо (сол кездегі шамамен 15 000 доллар) төлеуге уәде берген келісімшартқа қол қойды. Ол кезде Боуидің таза байлығы 223 000 долларды құрады (күмәнді құқықтары бар жерлерден көп бөлігі), ол туралы мәлімдеді. Боуи өзінің жасы туралы да жалған айтты, ол 35 емес, 30 жаста екенін мәлімдеді. Жұбайлар Сан-Антониода, Сан-Хосе миссиясының жанында Вераменди оларға берген жерге үй салды. Бірақ қысқа уақыттан кейін олар Урсуланың ата-анасымен бірге тұру үшін Вераменди сарайына көшіп кетті, олар оларды ақшамен қамтамасыз етті. Олардың екі баласы болды: Мари Элв (1832 жылдың 20 наурызында дүниеге келген) және Джеймс Вераменди Боуи (1833 жылдың 18 шілдесінде дүниеге келген). 1833 жылдың қыркүйегінде Мария Урсула, оның ата-анасы және екі баласы Оңтүстік және ірі су жолдары бойында тараған холера эпидемиясы кезінде қайтыс болды. Аңыз бойынша, испандықтар оны басып алғанға дейін кен шахтасын жергілікті американдықтар басқарған. Мексика Испаниядан тәуелсіздік алғаннан кейін, үкіметтің кен өндірісіне деген қызығушылығы азайды. Бұл аймақта команчи, липан апачи, тавакони және тонкава сияқты бірнеше жергілікті тайпалар қоныстанды. Үкімет әскерлері болмағандықтан, жаугершік тайпаларды тығырыққа тіреу мүмкін болмады, сондықтан кен өндіру және минералдық зерттеулер жүргізуге болмады. Кейбіреулер липандықтар мексикалықтар аймақты тастап кеткеннен кейін кен шахтасын басып алды деп есептейді. Осы уақытта Сан-Антониоға достық ниетпен келген команчи тайпасы Боуи экспедициясынан 14 есе көп санды шабуыл жасаушылар туралы хабарлады. Сан-Антонио тұрғындары Боуи экспедициясының мүшелері қаза тапқан болуы керек деп ойлады, ал Урсула Боуи жесірдің киімдерін кие бастады. Қала тұрғындарының таңғалысына орай, топтың аман қалған мүшелері 6 желтоқсанда Сан-Антониоға оралды. Ол келесі айда үлкен күшпен қайтадан аттанды, бірақ екі жарым ай іздеуден кейін ештеңе таппай үйге оралды. Боуимен бірге сегіз ай далада өмір сүрген капитан Уильям Й. Лейси оны қарапайым, жамандау сөздер айтпайтын адал адам ретінде сипаттады.

In 1828, after recovering from the wounds he received in the Sandbar Fight, Bowie decided to move to Coahuila y Texas, at that time a state in the Mexican federation. The 1824 Constitution of Mexico banned religions other than Roman Catholicism and gave preference to Mexican citizens in receiving land. Bowie was baptized into the Roman Catholic faith in San Antonio on April 28, 1828, sponsored by the alcalde (chief administrator) of the town, Juan Martín de Veramendi, and his wife, Josefa Navarro. For the next 18 months, Bowie traveled through Louisiana and Mississippi. In 1829, he became engaged to Cecilia Wells, but she died in Alexandria on September 29, two weeks before they were to be married. On January 1, 1830, Bowie left Louisiana to live in Texas, permanently. He stopped at Nacogdoches, at Jared E. Groce's farm on the Brazos River, and in San Felipe, where he presented a letter of introduction from Thomas F. McKinney, one of the Old Three Hundred colonists, to Stephen F. Austin. On February 20, Bowie swore an oath of allegiance to Mexico and proceeded to San Antonio de Bexar. Bowie was elected a commander of the Texas Rangers later that year, with the rank of colonel. Although the Rangers would not be organized officially until 1835, Austin had founded the group by hiring 30 men to keep the peace and protect the colonists from attacks by hostile Native Americans. Other areas assembled similar volunteer militias. Bowie commanded a group of volunteers. To fulfill his promise, Bowie entered into partnership with Veramendi to build cotton and wool mills in Saltillo. With his citizenship assured, Bowie had the right to buy up to 11 leagues of public land. He convinced 14 or 15 other citizens to apply for land and transfer it to him, giving him 700,000 acres (280,000 ha) for speculation. Bowie may have been the first to induce settlers to apply for empresario grants, which could be sold in bulk to speculators, as Bowie had. The Mexican government passed laws in 1834 and 1835 that stopped much of the land speculation. On April 25, 1831, Bowie married nineteen year old Maria Ursula de Veramendi, the daughter of his business partner, who had become the vice governor of the province. Several days before the ceremony, he signed a dowry contract promising to pay his new bride 15,000 pesos (approximately $15,000 then, or $ today) in cash or property within two years of the marriage. At the time, Bowie claimed to have a net worth of $223,000 ($ today), mostly in land of questionable title. Bowie also lied about his age, claiming to be 30 rather than 35. The couple built a house in San Antonio, on land Veramendi had given them near the San José Mission. After a short time, however, they moved into the Veramendi Palace to live with Ursula's parents, who supplied them with spending money. The couple had two children, Marie Elve (b. March 20, 1832) and James Veramendi Bowie (b. July 18, 1833). Maria Ursula, her parents, and both children died in September 1833 during a cholera epidemic that swept through the South and along major waterways. According to legend, the mine had been operated by local Native Americans before being seized by the Spanish. After Mexico won independence from Spain, government interest in mining waned. A number of native groups roamed the area, including Comanche, Lipan Apache, Tawakoni, and Tonkawa. Without government troops to keep hostile natives at bay, mining and mineral exploration were impossible. Some believed that the Lipan took over the mine after the Mexican citizens left the area. of In the meantime, a party of friendly Comanche rode into San Antonio bringing word of the raiding party, which outnumbered the Bowie expedition by 14 to 1. The citizens of San Antonio believed the members of the Bowie expedition must have perished, and Ursula Bowie began wearing widow's weeds. To the town's surprise, the surviving members of the group returned to San Antonio on December 6. He set out again the following month, with a larger force, but returned home empty handed after 2 1/2 months of searching. Captain William Y. Lacey, who spent eight months living in the wilderness with Bowie, described him as a humble man who never used profanity or vulgarities.

Техас дауысы

1830-1832 жылдар аралығында Мексика Конгресі Коахуила-и-Техас провинциясындағы ағылшын отарлаушыларына қатысты кемсітушілік сияқты заңдар қабылдады, бұл ағылшын халқы мен мексикалық шенеуніктер арасындағы шиеленісті күшейтті. Бұл жағдайға жауап ретінде мексикалық әскерлер провинцияның ішінде, соның ішінде Сан-Антонио-де-Бехарда әскери бекеттер құрды. Әскерилердің көп бөлігі президент Анастасио Бустаманте үкіметін қолдағанмен, Антонио Лопес де Санта-Анна 1832 жылы оған қарсы бүлік көтерді. Техастағы ағылшын отарлаушылары Санта-Анна мен генерал Хосе Антонио Мексиаға қолдау көрсетті, олар Бустамантеге адал командирлерді қуғынға салу үшін Техасқа әскерлерді бастап келді. 1832 жылдың шілде айында Накогдочестегі мексикалық армия қолбасшысы Хосе де лас Пьедрас аймақтағы барлық тұрғындар қаруларын тапсыруын талап еткенін естіген Боуи, Техасқа оралу үшін Натческе жасаған сапарын қысқартты. Бірнеше айдан кейін Техаста холера эпидемиясы басталды. Аурудың Сан-Антониоға жететінінен қорқып, Боуи жүкті әйелі мен қызын, сондай-ақ олардың ата-анасы мен бауырымен бірге Монкловадағы отбасылық эстатеға жіберді. Холера Монкловаға жетті, және 6-14 қыркүйек аралығында Урсула, олардың балалары, бауыры және ата-анасы осы аурудан қайтыс болды. Боуи, Натчестегі іссапарында болғандықтан, отбасының қазасы туралы қараша айына дейін хабар алмады. Осыдан кейін ол көп ішімдік ішіп, "киімге немқұрайлы қарады". Барлау тобы 92 адамнан тұрды, олардың көпшілігі жаңадан Техасқа келген Нью-Орлеанс Грейс жасағының мүшелері еді. Миссия Консепсьон маңында жақсы қорғаныс позициясын тапқаннан кейін, топ Остин армиясын қосылуға шақырды. 28 қазанның тұманды таңында мексикалық генерал Доминго Угартехея 300 жаяу және атты әскермен, сондай-ақ екі кішкентай зеңбірекпен техастық күштеріне қарсы шабуыл жасады. Мексика әскері 200 метрге жақындағанмен, техастықтардың қорғаныс позициясы оларды оқтан қорғады. Мексикалықтар зеңбіректерін қайта зарядтау үшін тоқтағанда, техастықтар биікке көтеріліп, бірнеше сарбаздарды атқылады. Боуи мексикалық зеңбіректердің біреуін басып алу үшін шабуыл жасағаннан кейін ғана соғыс аяқталды, сол кезде зеңбірек тек 80 метр (73 метр) қашықтықта болды. Угартехея әскерлерімен бірге шегінді, Консепсьон шайқасы осылай аяқталды. Техас тарапынан бір, ал мексикалық тарапынан он әскер қаза тапты. Боуидің бұл шайқастағы қолбасшылығында болған әскерлерінің бірі кейін оны "табиғи көшбасшы ретінде мақтады, оқтарды қажетсіз жұмсамайтын, өмірді қауіпке тікелей ұрындырмайтын, және әскерлерін жиі ескертетін: 'Жасырыныңыз, жігіттер, және атуды сақтаңыз; бізде жоғалтуға адам жоқ' деді."

Between 1830 and 1832, the Mexican Congress passed a series of laws that seemed to discriminate against Anglo colonists in the province of Coahuila y Tejas, increasing tension between the Anglo citizenry and Mexican officials. In response to the rumblings, Mexican troops established military posts in several locations within the province, including San Antonio de Béxar. Although much of the military supported the administration of President Anastasio Bustamante, Antonio López de Santa Anna led an insurrection against him in 1832. Anglo colonists in Texas supported Santa Anna and General José Antonio Mexía, who led soldiers into Texas to oust commanders loyal to Bustamante. In July 1832, after hearing that the Mexican army commander in Nacogdoches, José de las Piedras, had demanded that all residents in his area surrender their arms, Bowie cut short a visit to Natchez to return to Texas. Several months later, a cholera epidemic struck Texas. Fearing the disease would reach San Antonio, Bowie sent his pregnant wife and their daughter to the family estate in Monclova, in the company of her parents and brother. The cholera epidemic struck Monclova, and between September 6 and September 14, Ursula, their children, her brother, and her parents all died of the disease. Bowie, on business in Natchez, did not hear of his family's deaths until November. From then on, he drank heavily and became "careless in his dress." The scouting party left with 92 men, many of them members of the New Orleans Grays, who had just arrived in Texas. After discovering a good defensive position near Mission Concepción, the group requested that Austin's army join them. On the foggy morning of October 28, Mexican General Domingo Ugartechea led a force of 300 infantry and cavalry soldiers and two small cannons against the Texian forces. Although the Mexican army was able to get within 200 yards (183 m), the Texian defensive position protected them from fire. When the Mexicans stopped to reload their cannon, the Texians climbed a bluff and picked off some of the soldiers. The stalemate ended shortly after Bowie led a charge to seize one of the Mexican cannons, at that time only 80 yards (73 m) away. Ugartechea retreated with his troops, ending the Battle of Concepción. One Texian and ten Mexican troops had been killed. One of the men under Bowie's command during the battle later praised him "as a born leader, never needlessly spending a bullet or imperiling a life, who repeatedly admonished Keep under cover boys, and reserve your fire; we haven't a man to spare."

Жауынгерлік күрес және комиссиялық қиындықтар

Ұрыс аяқталғаннан кейін бір сағат өткен соң Остин Техас армиясының қалған бөлігімен бірге Сан-Антонио-де-Бексарды қоршау үшін келді, онда Техастағы мексикалық күштердің бас қолбасшысы генерал Мартин Перфекто де Кос және оның әскері орналасқан еді. Екі күннен кейін Боуи Остиннің армиясынан кетіп қалды, себебі оның армияда ресми тапсырысы болмады және ол "тыңшылық пен барлаудың ұсақ жұмыстарын" ұнатпады. 1835 жылдың 3 қарашасында Техас өзін тәуелсіз штат деп жариялады және Генри Смит Бразориядан уақытша губернатор болып сайланды, сондай-ақ уақытша үкімет құрылды. Остин өзінің армия басшылығынан босатуды сұрады, ал Сэм Хьюстон армия бастығы болып тағайындалды. Эдвард Берлсон Сан-Антониодағы әскерлердің уақытша қолбасшысы болып тағайындалды. Бір кезде Боуи кеңес алдында бір сағат сөйлеп, тапсырыс беруді сұрады. Кеңес оның өтінішін қабылдамады, бұл, әдетте, оның жер мәмілелеріне байланысты туған ашу себепті болды. Оның орнына Боуи Фанниннің астында қарапайым сарбаз болып тіркелді. Сан-Антониоға қайтып келе жатқанда Боуи 60 атты әскермен бірге құнды жүк алып бара жатқан топты тоқтатуға тырысты. 1836 жылдың қаңтар айының басында Боуи Сан-Фелипеге барып, кеңестен полк құруға рұқсат беруді сұрады. Оған тағы да бас тартылды, себебі ол "үкіметте немесе армияда лауазымды емес еді".

Аламо шайқасы

Хьюстон Санта-Аннаның Сан-Антониоға үлкен күшпен келе жатқанын естіген соң, Боуи Аламоны күтілетін шабуылдан қорғау үшін еріктілерді басқаруға ұсыныс жасады. Ол 19 қаңтарда 30 адаммен келді. Олар 104 адамнан тұратын күшті, азық-түлік пен оқ-дәрісі аз, бірақ бірнеше қару мен пушкасы бар күшті кездестірді. Хьюстон фортты шабуыл кезінде ұстап тұруға жеткілікті адам жоқ екенін білді, сондықтан Боуиге артиллерияны алып кетуге және бекіністі жарылтуға рұхсат берді. Бірақ Боуи мен Аламо қолбасшысы Джеймс С. Нилл артиллерияны жылжытуға жеткілікті өгіздері жоқ екенін және бекіністі бұзуға ниеттемеді. 26 қаңтарда Боуидің адамы Джеймс Бонэм Аламоны ұстауды қолдайтын резолюцияны қабылдау үшін митинг ұйымдастырды. Бонэм бірінші болып қол қойды, ал Боуи екінші болып қол қойды. Боуи испан тілін жақсы білгендіктен және неке арқылы байланыстары болғандықтан, Сан-Антонионың көптеген мексикалық тұрғындары оған мексикалық армияның қозғалысы туралы ақпарат беріп отырды. Санта-Аннаның 4500 әскері бар екенін және қалаға бет алғанын білгеннен кейін, Боуи Трэвистен үлкен, беделі жоғары және өзін полковник санайтындықтан, Трэвиске қарағанда жоғары дәрежеде болды (Трэвис подполковник болған). Боуи Трэвиске бағынудан бас тартты, ол қолбасшыны сайлау үшін сайлауды ұйымдастырды. Олар Боуиді сайлап, Трэвисті ашуландырды. Боуи тағайындалуын тойлап, мас болып, Сан-Антониода тәртіпсіздік тудырып, жергілікті түрмелердегі барлық тұтқындарды босатып, азаматтарды мазалады. Трэвис бұған ашуланды, бірақ екі күннен кейін ер адамдар бірлескен басшылыққа келісті: Боуи еріктілерге, ал Трэвис тұрақты армия мен ерікті атқыштарға басшылық етеді. Боуи азық-түлік жинап, малды Аламоға айдап әкелуге асықты. Сан-Антониодағы әйелінің туыстарының қауіпсіздігінен қорқып, Боуи оның туыстары Гетрудис Наварро мен Хуана Наварро Алсбериді, сондай-ақ Алсберидің 18 айлық ұлы Алихо Перес-младшийді Аламо қабырғаларының ішінде тұруға шақырды. Боуи сонымен қатар бірнеше қара қызметшілерді, олардың кейбіреулері Вераменди сарайында жұмыс істеген, Аламо бекінісінің қауіпсіздігіне әкелді. Боуи ауырып қалған еді, және екі дәрігер, соның ішінде форттың хирургы, оның ауруын анықтай алмады. Боуи төсекке жатқанда Трэвис күштердің жалғыз қолбасшысы болды. Санта-Анна өзінің әскерімен 24 ақпанда Аламоны қоршауға алды. Мексика армиясы қызыл ту көтеріп, қорғаушыларға ешқандай жеңілдік көрсетілмейтінін ескертті. Боуи мен Трэвис азық-түлік пен көмек сұрап хатшыларды жіберді. 25 ақпанда Трэвис Боуидің атына мініп, Хуан Сегуинге қосымша күш жинауға жіберді, соның салдарынан 32 адам келді. 26 ақпанда Крокетт Боуи өзінің жағдайына қарамастан, күнделікті шамамен түскі уақытта төсегінен тұрып, Аламо тұрғындарына өзін көрсетіп, оның жолдастарының рухын көтеріп отыратынын хабарлады. Аламо түскеннен кейін 35 жыл өткен соң, бір тілші Луис "Моисей" Роузды Аламода техас күштерінен "дезертир" болған жалғыз адам деп атады. Роуздың баяндамасы бойынша, Трэвис мексикалық армияның жеңіске жететінін түсінгенде, құмға сызық салып, себеп үшін өлуге дайын болғандарды сызықтан өтуге шақырды. Боуидің өтініші бойынша Крокетт және басқа бірнеше адам оның төсегін сызықтан асырып өтіп, Роузды екінші жақта жалғыз қалдырды. Бұл мақала жарияланғаннан кейін, бірнеше куәгерлер бұл оқиғаны растады. Боуи 6 наурызда мексикалықтар шабуыл жасаған кезде Аламоның қалған қорғаушыларымен бірге қаза тапты. Санта-Анна Сан-Антонионың алкальді Франсиско Антонио Руизге Боуи, Трэвис және Крокеттің жеке басын анықтауға бұйрық берді. Алдымен Боуиді жерлеуге бұйрық бергеннен кейін, ол өте батыл адам болғандықтан, иттің денесіндей өртеуге болмайтынын айтқан Санта-Анна кейіннен Боуидің денесін басқа техастықтардың мәйітімен бірге жерлеу бағанасына қойды. Боуидің өлімі туралы түрлі куәгерлер әртүрлі пікірлер айтты. Бір газет мақаласында мексикалық солдат Боуиді соғыс аяқталғаннан кейін бөлмесінен тірі алып кетілгенін көргенін жазды. Сол солдат Боуидің ағымды испан тілінде мексикалық офицерге сөгіс айтқанын, ал офицер оның тілін кесіп, әлі де тыныс алып жатқан денесін жерлеу бағанасына лақтыруға бұйрық бергенін айтты. Бұл оқиғаның куәгерлері көп, бірақ олардың пікірінше, бұл оқиғаны тілші ойлап тапқан. Басқа куәгерлер бірнеше мексикалық солдаттың Боуидің бөлмесіне кіргенін, оны штыкпен жаралап, бөлмеден тірі алып шыққанын көргенін айтты. Басқа да көптеген әңгімелер тарады. Кейбір куәгерлер Боуи өзін-өзі атқан деді. Басқалары оның әлсіздігінен басын көтере алмайтындықтан, солдаттар оны өлтіргенін айтты. Уоллес О. Чаритонның пікірінше, «ең танымал және, мүмкін, ең дұрыс» нұсқасы Боуи төсегінде, «арқасы қабырғаға тіреліп, тапаншалары мен оның әйгілі пышағын қолданып» қайтыс болды.

After Houston received word that Santa Anna was leading a large force to San Antonio, Bowie offered to lead volunteers to defend the Alamo from the expected attack. He arrived with 30 men on January 19. They found a force of 104 men with a few weapons and a few cannons, but not many supplies and little gunpowder. Houston knew that there were not enough men to hold the fort in an attack, and he gave Bowie authority to remove the artillery and blow up the fortification. Bowie and the Alamo commander, James C. Neill, decided they did not have enough oxen to move the artillery, and they did not want to destroy the fortress. On January 26, one of Bowie's men, James Bonham, organized a rally that passed a resolution in favor of holding the Alamo. Bonham signed the resolution first; Bowie's signature came second. Because of Bowie's fluency in Spanish and his connections through his marriage, the predominantly Mexican population of San Antonio often furnished him with information about the movements of the Mexican army. After learning that Santa Anna had 4,500 troops and was heading for the city, Bowie was older than Travis, had a better reputation and considered himself a colonel, thus outranking Travis, who was a lieutenant colonel. Bowie refused to answer to Travis, who called an election for the men to choose their own commander. They chose Bowie, infuriating Travis. Bowie celebrated his appointment by getting very drunk and causing havoc in San Antonio, releasing all prisoners in the local jails and harassing citizens. Travis was disgusted, but two days later the men agreed to a joint command: Bowie would command the volunteers, and Travis would command the regular army and the volunteer cavalry. Bowie hurried to gather provisions and herd cattle into the Alamo compound. Fearing for the safety of his wife's relatives in San Antonio, Bowie invited her cousins, Getrudis Navarro and Juana Navarro Alsbury, as well as Alsbury's 18 month old son, Alijo Perez Jr., to stay inside the walls of the Alamo. Bowie also brought several black servants, some of whom worked at the Veramendi Palace, into the security of the Alamo fortress. Bowie had been ill, and two doctors, including the fort surgeon, were unable to diagnose his illness. Travis became the sole commander of the forces when Bowie was confined to bed. Santa Anna and his army began a siege of the Alamo on February 24. The Mexican army raised a red flag to warn the defenders that no quarter would be given. Bowie and Travis began sending out couriers with pleas for provisions and assistance. On February 25, Travis sent Juan Seguin, on Bowie's horse, to recruit reinforcements, and 32 additional men arrived. On February 26, Crockett reported that Bowie, though suffering from his condition, continued to crawl from his bed around noon every day and present himself to the Alamo's inhabitants, which much boosted the morale of his comrades. Thirty five years after the Alamo fell, a reporter identified Louis "Moses" Rose as the only man to have "deserted" the Texian forces at the Alamo. According to the reporter's version of Rose's account, when Travis realized that the Mexican army would likely prevail, he drew a line in the sand and asked those willing to die for the cause to cross the line. At Bowie's request, Crockett and several others carried his cot over the line, leaving Rose alone on the other side. After this article appeared, several other eyewitnesses confirmed the account,

Bowie perished with the rest of the Alamo defenders when the Mexicans attacked on March 6. Santa Anna ordered the alcalde of San Antonio, Francisco Antonio Ruiz, to confirm the identities of Bowie, Travis, and Crockett. After first ordering that Bowie be buried, as he was too brave a man to be burned like a dog, Santa Anna later had Bowie's body placed with those of the other Texians on the funeral pyre. Various eyewitnesses to the battle gave conflicting accounts of Bowie's death. A newspaper article claimed that a Mexican soldier saw Bowie carried from his room on his cot, alive, after the conclusion of the battle. The soldier maintained that Bowie castigated a Mexican officer in fluent Spanish, and the officer ordered Bowie's tongue cut out and his still breathing body thrown onto the funeral pyre. This account has been disputed by numerous other witnesses, and it is thought to have been invented by the reporter. Other witnesses maintained that they saw several Mexican soldiers enter Bowie's room, bayonet him, and carry him, alive, from the room. Various other stories circulated. Some witnesses claimed that Bowie shot himself. Others said he was killed by soldiers while too weak to lift his head. According to Wallace O Chariton, the "most popular, and probably the most accurate" version is that Bowie died on his cot, "back braced against the wall, and using his pistols and his famous knife."

Мұра

Байлығын үнемі мақтап тұрғанына қарамастан, Боуидің мүлігі өте шағын екені анықталды. Оның барлық мүлкі тек 99,50 долларға сатылды. Оның ең маңызды мұрасы – «Америка шекарасының көрнекті тұлғаларының бірі» ретіндегі орны. Боуи өмірінен «керексіз ақпараттан тұратын, іздеуге қиын жазбаларды» қалдырды, ал көптеген адамдар үшін «тарих үнсіз қалған жерде, аңыздар жеңіске жетті». Осы мақаладан бастап Боуи туралы «әдемілендірілген әңгімелер» ұлттық баспасөзде жариялана бастады. Көп жағдайда «бұл оқиғалар таза мелодрамаға айналды, Боуи бейкүнә плантатор ұлын немесе қиын жағдайдағы әйелді құтқарады». Аламо шайқасының оқиғаларын көптеген фильмдерде көрсетті, және Боуи әрқайсысында кейіпкер ретінде пайда болды. 1956 жылдан 1958 жылға дейін Боуи CBS телеарнасының «Джим Боуидің оқиғалары» атты телесериалының тақырыбы болды, ол негізінен 1830-шы жылдардағы Луизианада өріледі, бірақ кейінгі эпизодтар Мексиканың Техас провинциясына ауысты. Скотт Форбс Джим Боуи рөлін сомдаған бұл сериал 1946 жылғы «Жақсы шыныққан пышақ» романының негізінде түсірілді. Рок-жұлдызы Дэвид Боуи, шын аты Дэвид Роберт Джонс, халық аңызының тегін қабылдады. Джонс 1960 жылдары тегін өзгертті, себебі ол бұрыннан танымал «The Monkees» тобының мүшесі Дэви Джонспен шатасудан қорқыды. Ол Боуи есімін Джеймс Боуи мен Боуи пышағына деген құрметтің нышаны ретінде таңдады, бірақ оның айтылуы BOHee ('/b//oʊ//i/) үлгісін қолданады. Техастың солтүстік-шығысындағы Боуи округі және Техастың Монтегью округіндегі Боуи қаласы Джеймс Боуидің құрметіне аталған. Техастың Корсикана қаласындағы Джеймс Боуи атындағы бастауыш мектеп те оның құрметіне аталды.