Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздық велошабандыз (1936–2019)
French cyclist (1936–2019)
Пулидорға 14 жасында жергілікті дүкен иесі алғашқы велосипедін сыйлады. Ол 16 жасында велосипед жарысына қатыса бастады, оған мектеп мұғалімі берген "Miroir Sprint" журналы қызығушылық тудырды. Бастапқыда ол спорттың қауіптілігінен қорқатын анасынан құмарлығын жасырды. Әскер Пулидорды Алжирдегі соғысқа жіберді, онда ол жүргізуші болып жұмыс істеді және жаттығудың жетіспеуінен 12 кг салмақ қосты. 1960 жылы ол қайтадан велоспортқа берілді және бір айдың ішінде салмағынан айырылды. Әскери қызметтен кейінгі алғашқы жарысында ол алты минутқа жеңіске жетті. "Пейрат ле Шато" жарысында екінші орын алып, 80 000 ескі франк ұтып алғанда, ол бір жарыста фермада алты жыл еңбек еткеннен де көп ақша тапқанын есептеді. Екінші маусымында Пулидор велоспорттың "үлкен жарыстарының" бірі – Милан-Сан-Ремоны жеңіп алды. Бәсеке соңына таяғанда, тетік бұзылып, көшбасшылардан екі минутқа қалып қойғандықтан, ол жарыстан шығуға аздап қалды. Магне оны жалғастыруға көндірді, ал Пулидор арақашықтықты қысқартты. Капо Бертаға көтерілгенде, ол Альбертус Гельдерманс және командаласы Жан-Клод Аннаертпен бірге шабуылға шықты, олар соңғы көтерілістің басына, Поджиоға дейін қарқынды сақтады. Бұл жерде Пулидор тағы да шабуыл жасап, алға шықты. Ақырғы бұрышта полиция қызметкері оны қате бағытта бағыттағанмен, ол жеңіске үш секундқа қарсыластарын ұстап қалды. 1961 жылы ол Францияның жол жарысы чемпионы атанды. Тур ұйымдастырушысы Жак Годдет, олар басты жолдан бұрылып, полицияның шамамен жарты миллион көрермен жиналған жеріне көтерілген кезде, олардың артында болды. Анкетил таудың ішкі жағымен, ал Пулидор шығыс жағымен көтерілді. Кейде олар бір-бірінің ыстық демімен қолдарын сезіне алатын. Соңында Анкетил шаршады, ерік-жігер мен күштің соншалықты қажырлы шайқасынан кейін, олар тізелерімен соқтығысты. Пулидор өте шаршағанын, екеуінің бір-біріне тиіскенін есіне алмайтынын айтады, бірақ суретте олардың тиіскені көрінеді. "Л’Юманите" газетінің редакторы алғаш рет Пупу туралы жазды. Бұл лақап Франция бойынша таралды, нәтижесінде "L’Équipe" газетінде "Poupoularité" сияқты тақырыптар пайда болды. "Poupée" – қуыршақ, ал лақап аты осымен байланысты және француз дәстүрі бойынша балалардың тілінде сөздің бірінші буынының қайталануын білдіреді. Пулидор бұл есімді ұнатпаса да, оны қабылдады.
Poulidor was given his first bike by a local shop owner at the age of 14. He started racing bicycles at the age of 16, picking up the interest from the magazine Miroir Sprint given to him by one of his school teachers. He initially hid his passion from his mother, who was afraid of the dangers the sport entailed. The army sent Poulidor to the war then going on in Algeria, where he worked as a driver and put on 12 kg through lack of exercise. In 1960 he dedicated himself to cycling again and lost the weight in a month. He won his first race after army service by six minutes. When he then came second in the GP de Peyrat le Château and won 80,000 old francs, he calculated that he had won more in one race than he would have earned in six years on the farm. In just his second season, Poulidor won Milan–San Remo, one of cycling's "monument classics". from the finish, he was about to abandon after he suffered a puncture and was two minutes behind the leading riders. Magne convinced him to continue and Poulidor bridged the gap. On the climb of the Capo Berta, he attacked, joined by Albertus Geldermans and teammate Jean Claude Annaert, who set the tempo until they reached the foot of the final climb, the Poggio. Here, Poulidor attacked again and opened a gap. Despite being guided in the wrong direction by a police man in the final corner, he was able to hold off the chasing field by three seconds to take the victory. Also in 1961, he became French road race champion. The Tour organiser, Jacques Goddet, was behind the pair as they turned off the main road and climbed through what police estimated as half a million spectators. Anquetil rode on the inside by the mountain wall while Poulidor took the outer edge by the precipice. They could sometimes feel the other's hot gasps on their bare arms. At the end, Anquetil cracked, after a battle of wills and legs so intense that at times they banged elbows. Poulidor says he was so tired that he has no memory of the two touching, although a photograph shows that they did. of the daily newspaper L'Humanité who first wrote of Poupou. The name was taken up throughout France, leading to headlines such as "Poupoularité" in L'Équipe. A poupée is a doll and the nickname hints at that and follows the French tradition of repeating the first syllable of a word in childspeak. Poulidor never liked the name but accepted it.
Меркк жылдары
Анкетиль дәуірінің аяқталуы Пулидорға Tour de France-да жеңіске жеткізе алатын мүмкіндіктер ұсынды. Алайда, 1967 және 1968 жылдары алған жарақаттары мен 1969 жылы Эдди Меркстің келуі салдарынан бұл мүмкіндікке ие бола алмады. Пулидор Меркстің деңгейіне жете алмады, бірақ оған күшті қарсылық көрсетті. 1973 жылғы Tour кезінде Пулидор Col de Portet d'Aspet тау жотынан түсіп келе жатып, өмірінен айрылуға шамалы болды. Ол тік жарға түсіп, басына ауыр жарақат алды және жарыс директоры Жак Годдеттің көмегімен өзінен-өзі шықты.
The end of the Anquetil era presented opportunities for Poulidor to finally win the Tour de France. This was not to be due to injuries in 1967 and 1968, and the arrival of Eddy Merckx in 1969. Poulidor was no match for Merckx, although he offered much resistance. In the 1973 Tour Poulidor almost lost his life on the descent from the Col de Portet d'Aspet when he plunged into a ravine, taking a serious blow to the head and crawling out with the help of the race director, Jacques Goddet.
Пулидор және доктор Мабузе
Антонин Магне 1970 жылға дейін Пулидордың «Мерсье» командасының менеджері болды, сосын оны бұрынғы велошабандоз Луи Капут ауыстырды. Капут өзімен бірге спорттық директордың орынбасары ретінде өзін гомеопат деп таныстырған Бернард Сайнцті алып келді. Сайнц велосипед спортында Норберт Жактың шығармасынан шыққан кейіпкерінің атымен, «Доктор Мабузе» деп белгілі. Мабузе – гипноз арқылы байлыққа ие болған қылмыскер. Ол әлемді жаулап алуды жоспарлайды, бірақ полиция оның жолын кеседі. Түрмеде отырып, ол ақылсыз жазбалар арқылы жаңа қылмыстар ұйымдастырады. Сайнц бұл лақап есімді таниды және оны өзінің автобиографиясының атына қосты. Сайнц – ұлттық деңгейдегі велодромда жарысқан, құлаудан кейін мансабын аяқтаған және ат жарысына қатысқан адам. Ат жарысында ол жылқыларды қатыгездікпен ұстағаны үшін екі рет сотталды. Осы ат жарысында, қарапайым жануарларды чемпиондарға айналдырғаны үшін ол осы лақап атын алды. Ол бірнеше рет полицияның тергеуіне түсіп, медицинаны заңсыз тәжірибалау және допингке итермелеу айыптарымен сотталды. Сайнц тек гомеопатиялық еммен айналысатынын мәлімдейді, бірақ оның қолданатын әдістерінің тиімділігі осы мәлімдемеге күмән тудырады. Луи Капут Пулидор командасының велосипед жасаушысы, Эдмон Мерсьеге жүгініп, Сайнцті команда басшылығына алуға рұқсат сұрады. Мерсье келісті, деді Сайнц, себебі ол Мерсьенің денсаулық проблемаларын емдеп жатқан еді. Мерсье сондай-ақ «GAN» сақтандыру компаниясын негізгі демеуші ретінде тартты. «GAN», деді Сайнц, Пулидордың командалық суретке түсуін талап етті, тіпті ол маусым басында командамен жаттығудан басқа ештеңе істемесе де. 1971 жылы Пулидор енді жарысқа қатыспауды шешті. Сайнцтің айтуынша, бұл тактика – алдау, оның мотивациясын арттыру үшін жасалған қадам. «Париж-Ницца» жарысында, маусымның алғашқы маңызды кезеңінде, Пулидор соңғы күні таңертең Эдди Меркстен 22 секундқа қалып қойды. Пулидор бастапқы минуттан шабуылға шығып, «Col de la Turbie» тауында 10 жылдан астам сақталған жылдамдық рекордын орнатты және «Париж-Ницца» жарысын екі секунд айырмамен жеңіп алды. Келесі жылы ол «Париж-Ницца» және «Critérium du Dauphiné Libéré» жарыстарын да жеңіп алды.
Antonin Magne remained manager of Poulidor's Mercier team until 1970, when he was replaced by another former rider, Louis Caput. Caput brought with him as deputy directeur sportif a man who described himself as a homeopath, Bernard Sainz. Sainz is known in cycling as Dr Mabuse, after a pulp fiction character created by Norbert Jacques. Mabuse is a criminal mastermind who becomes rich through hypnotic powers. He plots to take over the world but is foiled by the police. From his cell he masterminds criminal plots by writing endless gibberish. Sainz recognises the nickname and used it in the name of his autobiography. Sainz is a former velodrome rider of national level who stopped racing after a fall and became involved in horse racing, where he was twice convicted of maltreating horses. It was in horse racing, where he turned unremarkable animals into champions, that he acquired his nickname. He has been repeatedly investigated by police and has been convicted of illegally practising medicine and incitement to doping. Sainz claims that he only engages in homeopathic treatment, though whatever methods he engages in are effective, casting doubt on this claim. Louis Caput approached Edmond Mercier, the bicycle maker behind Poulidor's team, and asked to bring Sainz into the team management. Mercier agreed, said Sainz, because he was already treating Mercier for his own health problems. Mercier had also brought in the insurance company, GAN, as main sponsor. GAN, said Sainz, demanded that Poulidor be in the team photo even if all he did was train with the team at the start of the season. In 1971 Poulidor had decided against riding any more. The tactic, Sainz said, was bluff, to increase his motivation. In Paris–Nice, the first important stage race of the season, Poulidor was 22 seconds behind Eddy Merckx on the morning of the last day. Poulidor attacked from the start, setting a speed record on the Col de la Turbie that stood for more than 10 years and won Paris–Nice by two seconds. Next year he won Paris–Nice again and also the Critérium du Dauphiné Libéré.
Есірткіге қарсы тест
Реймонд Пулидор – «Тур де Франс» жарысында допингке тексеруден өткен алғашқы велошабандоз. Тестілеушілер 1966 жылы Бордо қаласында «Тур» алғаш рет келді, бірақ бұл туралы хабар тарағаннан кейін және көптеген велошабандоздер қонақүйлерін тастап кеткен соң ғана болды. Олар алғашқы болып Пулидорды тапты. 1973 жылдың 25 қаңтарында Пулидор «Құрмет легионының» кавалері атанды. 2003 жылы президент Жак Ширак осы награданы жоғарылатты. Пулидордың құрметіне аталған бір түрінің гүлі бар, ол оның бағбандыққа, әсіресе раушан гүлдерге деген сүйіспеншілігін көрсетеді. Ол әйелі Гизельмен бірге Лимож қаласының шығысындағы Сен-Леонард-де-Ноблатта тұрды, онда тау велосипедімен қысқа сапарлар жасады. Олардың қызы Корин, бұрынғы әлем чемпионы, циклокросс және Фландрия турының жеңімпазы Адри ван дер Поелге үйленді. Оның немерелері Дэвид пен Матье ван дер Поэль де велошабандоз: Матье алты рет циклокросс әлем чемпионы атанды, сондай-ақ 2021 жылғы «Тур де Франста» бес маңызды жарыстың үшеуін және бір кезеңді жеңіп алды, ол өзінің жеңісі мен сары жейдесін әкесіне арнады. Пулидор «Тур» кезінде сары жейдеге демеушілік жасаған «Crédit Lyonnais» компаниясының жарнамалық бөлімінде жұмыс істеді. Ол Франция Луара компаниясымен өзінің атымен велосипедтер жасады және қарт адамдарға арналған телеарна жарнамаларында пайда болды. Өзінің ұзақ өмір сүруі туралы сұраққа Пулидор, ол өте көп шаршамағанын және барлығын шамамен жасағанын айтты. Пулидор бірнеше өмірбаян жазды, оның алғашқысы 1964 жылы жарық көрген «Gloire sans le Maillot Jaune» болды. «Poulidor Intime» 2007 жылдың мамыр айында Францияда «Éditions Jacob Duvernet» баспасында жарық көрді. 2004 жылы ол радиожурналист Жан Пол Брушонмен бірлесіп «Poulidor par Raymond Poulidor» атты кітапты жазды. Алғы сөзді Эдди Меркс жазды. 2019 жылдың 13 қарашасында Раймонд Пулидор Сен-Леонард-де-Ноблатта қайтыс болды. Ол екі ай бұрын жүрек ауруынан ауруханада жатқан еді.
Raymond Poulidor was the first rider to be tested for drugs in the Tour de France. Testers arrived at the Tour for the first time in 1966, in Bordeaux, although only after word had spread and many riders had left their hotels. The first competitor they found was Poulidor. On 25 January 1973 Poulidor was made a Chevalier de la Légion d'honneur. In 2003 the President, Jacques Chirac increased the award. Poulidor also has a rose named after him, reflecting his love of gardening in general and roses in particular. He lived with his wife Gisèle in Saint Léonard de Noblat, east of Limoges, where he made short trips on his mountain bike. Their daughter, Corinne, is married to the former world cyclo cross champion and Tour of Flanders winner Adri van der Poel. His grandsons David and Mathieu van der Poel are also cyclists: Mathieu became cyclo cross world champion six times, and won three of the five Monuments and a stage in the 2021 Tour de France at which he dedicated his win and yellow jersey to his grandfather. Poulidor worked in public relations for Crédit Lyonnais, sponsor of the yellow jersey, during the Tour. He had bicycles made under his name by the France Loire company, and has appeared in television commercials aimed at older people. When asked about his longevity compared to fellow cyclists, Poulidor said he took things in moderation and did not overstretch himself. Poulidor has written several biographies, the first of which was Gloire sans le Maillot Jaune, written in 1964. Poulidor Intime was published in May 2007 by Éditions Jacob Duvernet in France. In 2004 he helped write Poulidor par Raymond Poulidor with the radio reporter Jean Paul Brouchon. The preface is by Eddy Merckx. On 13 November 2019, Raymond Poulidor died in Saint Léonard de Noblat. He had been in a hospital for two months prior, having suffered from heart problems.