16-17 ғасырлардағы еуропалық жалдамалы әскерлер: Ландскнехттер
Landsknecht
16 ғасырдағы Еуропалық жалдамалы әскер – Landsknechte. Пікімен және оқ атушылардан құралған, қару-жарағы жақсы, тәжірибелі неміс сарбаздары. Тарих, әскери тактика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
16-17 ғасырлардағы Еуропадағы жалдамалы жаяу әскердің түрі.
Type of mercenary infantry in 16th 17th century Europe
Ландскнехттер (жекеше: Landsknecht, ), сондай-ақ Ландскнехттер немесе Ланскенецтер деп те аталады, ерте заманауи кезеңде пика мен оқ ату тактикасын қолданған неміс жалдамалылары болды. Олардың құрамында негізінен пикамен қаруланған және қолдау көрсеткен жаяу әскерлер болды, ал алдыңғы қатарда Zweihänder және аркебус қолдануымен танымал болған "қос жалақылылар" (Doppelsöldner) тұрды. 15 ғасырдың соңынан 17 ғасырдың басына дейін Киелі Рим империясының императорлық армиясының негізгі бөлігін құрады, Габсбург-Валуа соғыстарында, Габсбург-Осман соғыстарында және Еуропалық дін соғыстарында шайқасты. Жасымаған жалақылары үшін көтеріліс шығаруға бейім және қатарында католиктер мен лютерандарға бөлінген болса да, Ландскнехттер жақсы қаруланған және тәжірибелі жауынгерлер болды, оларды Киелі Рим императоры Германия мен Австрияның барлық аймақтарынан көптеп жалдады. Бұл империя әскеріне бір жарым ғасыр бойы сандық және сапалық артықшылықты қамтамасыз етті. Габсбургтер әулетінен шыққан Карл V патшаның билігі кезінде және Георг фон Фрунсберг, Николай Салм сияқты көрнекті командирлердің басшылығымен императорлық Ландскнехттер 1525 жылы Павия шайқасында Франция королі Франциск I-ді тұтқындау, ал 1529 жылы Вена қоршауында Сүлеймен Шайтан бастаған Осман түріктеріне қарсы тұру сияқты маңызды жетістіктерге қол жеткізді, сонымен қатар 1527 жылы Римді тонауға да жауапты болды.
The Landsknechte (singular: Landsknecht, ), also rendered as Landsknechts or Lansquenets, were German mercenaries used in pike and shot formations during the early modern period. Consisting predominantly of pikemen and supporting foot soldiers, their front line was formed by Doppelsöldner ("double pay men") renowned for their use of Zweihänder and arquebus. They formed the bulk of the Holy Roman Empire's Imperial Army from the late 15th century to the early 17th century, fighting in the Habsburg Valois wars, the Habsburg Ottoman wars, and the European wars of religion. Although prone to mutiny if unpaid and divided within their ranks between Catholics and Lutherans, the Landsknechte were well armed and experienced warriors, recruitable in large numbers throughout Germany and Austria by the Holy Roman Emperor. This guaranteed both quantity and quality to the Imperial military for a century and a half. At their peak during the reign of Charles V of Habsburg, and under the leadership of notable captains such as Georg von Frundsberg and Nicholas of Salm, the Imperial Landsknechts obtained important successes such as the capture of the French King Francis I at the Battle of Pavia in 1525 and the resistance against the Ottoman Turks led by Suleiman the Magnificent at the Siege of Vienna in 1529, while also being responsible for the Sack of Rome in 1527.
Этимология
Герман тіліндегі Landsknecht (бұрынғы Lantknecht, "s" қосылысыз) сөзі "жердің қызметшісі" деген мағынаны беретін Land және Knecht сөздерінің бірігуінен пайда болған. Lantknecht термині 15 ғасырда сот орындаушылары немесе сот хатшылары үшін қолданылған. Landsknecht сөзі алғаш рет шамамен 1470 жылы неміс тілінде Бургундия герцогы Карлдың әскеріндегі белгілі бір әскерлерді сипаттау үшін пайда болды. 1500 жылға қарай бұл термин Lanzknecht деп өзгертілді, бұл бөлімнің негізгі қаруы ретінде сүңгіні пайдалануымен байланысты болды.
The Germanic compound Landsknecht (earlier Lantknecht, without Fugen "s") combines Land and Knecht to form "servant of the land". The compound Lantknecht was used during the 15th century for bailiffs or court ushers. The word Landsknecht first appeared in the German language circa 1470 to describe certain troops in the army of Charles, Duke of Burgundy. As early as 1500, the term was morphed into Lanzknecht, referring to the unit's use of the pike as its main weapon.
Тарих
Бургундия соғыстары кезінде Чарльз Батылдың жақсы ұйымдастырылған және жабдықталған әскерлері швейцариялық конфедерациямен қайта-қайта жеңілді, олар арнайы жасақтанған әскерді қолданды. Чарльздың әскерінде феодалдар, жалдамалылар және салық төлеушілер болғандықтан, олардың рухы төмен еді. Швейцария әскері нашар ұйымдастырылған болса да, өте ынталы, агрессивті және қару-жарақты жақсы меңгерген. Рейслюфер аталған швейцариялық пикмендер бірнеше рет жеңіліп, ақырында Чарльзды өлтіріп, Бургундияны еуропалық держава ретінде жойды. 1477 жылы Бургундияның Мариясына үйленіп, Бургундия жерлерінің билеушісі болған эрцгерцог Максимилианға швейцариялықтардың жеңістері зор әсер етті. Француздар мұраны таласқа салғанда, Максимилиан фламанд әскерін жинап, 1479 жылы Гвинегейт шайқасында француздарды жеңді. Соғыс аяқталғанда оның жинаған әскерінің тарауы Максимилианның өз өңірін қорғау үшін Конфедерация сияқты тұрақты және ұйымдасқан әскери күшті қалағанын көрсетті. Алайда, Бургундияның қазіргі құрылымы бұл мақсатқа жеткіліксіз болды, сонымен қатар француздар Рейслюферді жалдауға монополияны иеленді. Максимилиан 1486 жылы алғашқы Ландскнехт бөлімдерін құрастыруды бастады, олар 6000-8000 жалдамалыдан жиналды. Осы бөлімдердің бірін ол Этель Фридрих II, Гогенцоллерн графына берді, ол оларды 1487 жылы Брюггеде швейцариялық нұсқаушылармен «Қара гвардия» – алғашқы Ландскнехттерге айналдыру үшін оқытты. 1488 жылы Максимилиан Бавария мен Богемияны тыйым салу үшін 12000 жаяу және 1200 атты әскерден тұратын Шваб лигасының құрамын ұйымдастырды. Бұл Германияда құрылған алғашқы Ландскнехт армиясы саналды. Максимилиан 1490 жылғы Австрия-Мажар соғысына күшті әскер жинады және мажарларды Австриядан ығыстыруға қол жеткізді. Оның әскеріндегі Ландскнехттер Стальвайсенбургті (қазіргі Секешефхервар, Венгрия) тонап, еңбекақының төленбегенін және Максимилианның Будаға қарсы жорығын тоқтатуды айтып, қызметтен бас тартты. Стальвайсенбург оқиғасының қайталануын болдырмау үшін Максимилиан енді Ландскнехттерді толық кәсіби және негізінен германдық әскери күшке біріктіруге тырысты. 1490 жылдары жақсы даярланған Ландскнехттер айтарлықтай үлкен фриз әскерлерін жеңіп алды. Ол 1502 жылдың шілдесінде Дания патшасы үшін күрескен Äлvsборг бекінісін қоршау туралы былай деп жазды: «Біз 1800 неміс едік, ал бізге 15000 швед шаруасы шабуыл жасады, біз олардың көпшілігін өлтірдік». 1513 жылы Новара шайқасынан кейін швейцариялықтар француздар үшін соғысқан жүздеген неміс жалдамалыларын өлімге жіберді. Бикокка шайқасында және Мариньяно шайқасында (1515) Ландскнехттер атақты Рейслюферді жеңіп, жақсы нәтижелер көрсетті. 1521 жылы испандықтар өз елін француздарға қарсы қорғауға неміс жаяу әскерлерін жалдады, себебі олар «біздің жаяу әскеріміз өз елінде шетелдегідей жақсы жұмыс істемейді» деп мәлімдеді. Императордың көптеген жеңістерінде, соның ішінде 1525 жылы Павия шайқасында императордың Ландскнехттері маңызды рөл атқарды. Сол жылы олар империядағы шаруалар көтерілісін де басып тастады. XVI ғасырдың басында Ландскнехттер батыл әрі адал сарбаздар ретінде танымал болды. Алайда, кейінірек бұл қасиеттері жоғалып кеткен болуы мүмкін. Ландскнехттер сондай-ақ Габсбург императоры мен Валенсияның патшалық билігі 1526 жылғы Еспаданың бірінші көтерілісін басуда жұмыс істеді. Бұл көтеріліс қазіргі испандық Кастелло провинциясындағы (содан кейін Арагон Корольдігінің Валенсиясы) Еспада тауларында болды. Олар Наварраның корольдері Иоанн III және оның мұрагері Генрих II-нің (1512-1524) Наварраны қайтадан басып алу науқаны кезінде әскерлеріне қосылған деп расталған. Осыған байланысты олар Карл V жағында соғысқан көрінеді (Гондаррибия үшін шайқас, 1521-1524), онда олар күшті болды. Олар сондай-ақ Австрия (1532), Франция (1542), Герман реформацияланған лигасы (1547) және барлық итальян соғыстарында императорлық әскерде көп қызмет етті. Басқалары Габсбургтер империясының шекарасында да соғысты. Рим императорының әскері Италиядағы француз әскерін жеңді, бірақ сарбаздарға ақы төлеуге қаражат болмады. Императордың 34 мың әскері көтеріліске шығып, оларды Римге қарай бастап жүруге өзінің қолбасшысы Карл III Бурбон герцогын мәжбүрледі. 1527 жылы Римді тонауды Герцогтың басшылығымен 6000 испандық, Георг фон Фрунсбергтің басшылығымен 14000 Ландскнехт, кейбір итальяндық жаяу әскерлері және кейбір атты әскерлер орындады. Теренс Макинтош Максимилиан I мен Карл V-тің ертедегі қазіргі заманғы Германия ұлтының кеңеюші, агрессивті саясаты (дегенмен, бұл саясаттың мақсаты Германия ұлтының мүддесіне тікелей қатысты емес еді), негізінен неміс күшіне сүйенгендігі және қатыгез Ландскнехттер мен басқа жалдамалыларды пайдаланғандығы (Павия шайқасы және Римді тонау сияқты қылмыстармен байланысты болғандығы), Германия саясатына көрші елдердің көзқарасын әсер ететінін айтады, бірақ ұзақ мерзімді перспективада Германия көбінесе бейбіт болды. 1560 жылдан бастап, Фрунсбергтің қайтысынан кейін Ландскнехттердің беделі тұрақты түрде төмендеді. Францияның діни соғыстарында және сексен жылдық соғыста олардың батылдығы мен тәртібі сынға түсті, Фландрия армиясының испандық элементтері Ландскнехттердің шайқастағы пайдалылығын әділ емес түрде кемсітті. Олардың мәртебесіне испандық терциолардың өсіп келе жатқан беделі де кері әсер етті, олар азырақ болғанымен, оқытуға көбірек шығын кетті. Оңтүстік Еуропада қызмет еткен кезде Ландскнехттер әлі де элиталық әскерлер саналды. Голланд көтерілісшілерінің армиясында көптеген неміс жалдамалылары жұмысқа алынды, бірақ олар өзендерді кешіп өту және теңіз шайқастарындағы тәртіптерін арттыру үшін кейбір Ландскнехт дәстүрлерінен бас тартуға мәжбүр болды. Саптардағы тәртіпсіздік күшейгеніне байланысты олар жақсартылған неміс армиясын құру жүйесімен, яғни жалдамалыларға көбірек тәуелді емес, Кайзерлихер Фусскнехтпен ауыстырылды.
Over the Burgundian Wars, the well organized and supplied armies of Charles the Bold were defeated again and again by the Swiss Confederation, which wielded an ad hoc militia army. Charles's army lacked esprit de corps because of its composition by feudal lords, mercenaries, and levied gentry. The Swiss army, though poorly organized, were highly motivated, aggressive, and well trained with their arms. The Swiss pikemen, called Reisläufer, repeatedly defeated and eventually killed Charles, eliminating Burgundy as a European power. Archduke Maximilian, who became co ruler of Burgundian lands in 1477 by marrying Mary of Burgundy, was greatly influenced by the Swiss victories. When the French contested the inheritance, Maximilian levied a Flemish army and defeated the French in 1479 at the Battle of Guinegate, mixing Swiss styled square infantry formation and Hussite wagon forts tactics. The dissolution of his levied army at war's end found Maximilian wanting a permanent and organized military force like the Confederation's to protect his domain. The existing Burgundian structure was inadequate to this end, however, and moreover the French wielded a monopoly on the hiring of Reisläufer. Maximilian began raising the first Landsknecht units in 1486, amassing 6,000–8,000 mercenaries. One of these units he gave to Eitel Friedrich II, Count of Hohenzollern, who trained them with Swiss instructors in Bruges in 1487 to become the "Black Guard" – the first Landsknechte. In 1488, Maximilian organized the Swabian League, creating an army of 12,000 infantry and 1,200 cavalry to deter Bavaria and Bohemia. This is considered to be the first Landsknecht army to be raised in Germany. Maximilian raised a strong army for the Austrian Hungarian War of 1490, and succeeded in driving the Hungarians out of Austria. The Landsknechte in his army refused to serve after sacking Stuhlweissenburg (now Székesfehérvár, Hungary), citing lack of pay and stopping Maximilian's advance on Buda. To prevent a repeat of Stuhlweissenburg, Maximilian now sought to homogenize the Landsknechte into a fully professional, and mostly Germanic military force. In the 1490s, the well trained Landsknechte managed to defeat significantly greater Frisian armies. de wrote of the siege of Älvsborg Fortress in July 1502, fighting for the king of Denmark: "We were 1800 Germans, and we were attacked by 15000 Swedish farmers we struck most of them dead." After the Battle of Novara in 1513, the Swiss executed the hundreds of German Landsknecht mercenaries they had captured who had fought for the French. At the Battle of Bicocca and the Battle of Marignano (1515), the Landsknecht performed well, defeating the famed Reisläufer. In 1521, the Spaniards recruited German infantrymen to defend their country against the French because, as they stated "our infantry does not perform as well in its native country as abroad". The Imperial Landsknechte were instrumental in many of the Emperor's victories, including the decisive Battle of Pavia in 1525. The same year, they also managed to defeat the peasants' revolt in the Empire. At their peak in the early 16th century, the Landsknechte were considered formidable soldiers who were often brave and loyal. However, these qualities may have declined afterward. The Landsknechte were also employed by the Habsburg emperor and the royal Valencian authorities in the suppression of the First Revolt of Espadà of 1526, which took place in the mountains of Espadà, in modern day Spanish Castelló province (then in the Aragonese Kingdom of Valencia), where thousands of Valencian Muslim fellahs took up arms against the decree of forced conversion issued that very year by the emperor. They are attested as deployed in the armies of Kings John III of Navarre and successor Henry II of Navarre during their campaigns to reconquer Navarre (1512–1524). In the same context, they are also found fighting on Charles V's side (battle for Hondarribia, 1521–1524) where they performed strongly. They also served in high numbers in the Imperial army during the campaigns of Austria (1532), France (1542), Germanic Reformed League (1547) and in of all the Italian wars. Others also fought on the Habsburg Ottoman frontier. The army of the Holy Roman Emperor defeated the French army in Italy, but funds were not available to pay the soldiers. The 34,000 Imperial troops mutinied and forced their commander, Charles III, Duke of Bourbon, to lead them towards Rome. The Sack of Rome in 1527 was executed by some 6,000 Spaniards under the Duke, 14,000 Landsknechte under Georg von Frundsberg, some Italian infantry and some cavalry. Terence McIntosh comments that the expansionist, aggressive policy pursued by Maximilian I and Charles V at the inception of the early modern German nation (although not to further the aims specific to the German nation per se), mainly relying on German manpower as well as utilizing fearsome Landsknecht and other mercenaries (with the Battle of Pavia and atrocities like the Sack of Rome being associated with them), would affect the way neighbours viewed the German polity, although in the longue durée, Germany tended to be at peace. From the 1560s on, after the death of Frundsberg, the reputation of the Landsknechte steadily decreased. In the French Wars of Religion and the Eighty Years War, their bravery and discipline came under criticism, and the Spanish elements of the army of Flanders regularly deprecated the battlefield usefulness of the Landsknechte, somewhat unfairly. Their status also suffered from the rising reputation of the dreaded Spanish tercios who, however, were far less abundant and more expensive to train. When serving in southern Europe, Landsknechte were still considered elite troops. In the army of the Dutch rebels, many German mercenaries were hired but were forced to give up some Landsknecht traditions in order to increase their discipline in river crossing and their naval fighting abilities. Increasing ill discipline within the ranks saw them replaced with an improved system of raising a German army, the Kaiserlicher Fussknecht, which was far less reliant on mercenaries.
Ұйымдастыру және жұмысқа алу
Landsknechte, көбінесе Оңтүстік Германиядан тартылған, халық санының тез өсуімен, жұмыссыздықтың артуымен, әртүрлі мәдени факторлармен және иерархиялық құрылымның әлсіреуімен (швейцариялықтардың қатаң ұйымдастырылған қоғамынан өзгеше) сипатталатын қоғамнан шыққан. Бұл сарбаздардың қатарында мүліктен айырылған шеберлер мен шаруалармен қатар, қала тұрғындары, аристократтар және қашқан құлдар да болды. Олар қару-жарақ тасымалдау еркіндігіне де үйренген. Соның салдарынан сарбаздар босқындыққа (сонымен қатар қатыгездікке) бейім өмір салтын ұстанды. Осы себепті, полктің маңызы, үлгілі басшылық (командирлер көбінесе әскермен бірге шайқасқа түсетін), және қатал тәртіп (өлім жазасын да қамтитын) ерекше атап өтілді. Reisläufer сияқты, Landsknecht полкі (әдетте Landsknecht полкі 4000 адамнан тұратын) лордтың Bestallungsbrief (патенттік хат) арқылы құрылды, ол бөлімнің полковнигін (Obrist) тағайындады. Бұл құжат бөлімнің мөлшері мен құрылымын, сарбаздарының жалақысын және оның соғыс ережелерін (Artikelsbriefe) белгіледі. Комиссияны қабылдап, банк немесе лордтан қаржы алғаннан кейін полковник өзінің басшылық тізбегін құрастырды. Оның капитандығына тағайындалғандар барабаншылар мен сырнайшылармен бірге полковник білетін жерге баратын. Жалданушылар белгіленген уақыт пен жерде жиналып, полковник пен капитандығының қарауында аркадан өтіп, алғашқы айлық жалақыларын алатын. Содан кейін полковник сарбаздарға Bestallungsbrief-ті толық оқып беретін, олар өздерінің себептеріне, офицерлеріне және императорға адал болуға ант ететін. Осы рәсімде бөлімнің штабы мен оның байрақ ұстаушылары (Fähnriche) тағайындалып, олар байрақты ешқашан жоғалтпауға ант беретін. Полковник Landsknecht полкіндегі жоғары шенді офицер еді, бірақ егер оның әскерінде бір полктан көп болса, ол Generalobrist бола алатын. Егер оның құрамында атты әскер мен артиллерия болса, онда ол Feldobrist немесе Generalfeldobrist болатын. Полк полковник болмаған жағдайда подполковник басқаратын. Полк он Fähnlein-нен (ротаға тең) тұратын, оларды капитан басқаратын. Әрбір Fähnlein 400 адамнан, оның ішінде 100 ардагерден құралды. Rotten (взводқа тең), Fähnlein-нің құрылымдық бөлігі болып табылатын, он қарапайым Landsknecht немесе алты Doppelsöldner-ден тұратын, оларды бөлімшелері сайлаған Rottmeister басқарды. Жалпы алғанда, полк 4000 адамнан, он Fähnlein-нен және әрбір Fähnlein-де 40 Rotten-нан тұратын. Feldweibel (майор-сержант) деп аталатын бөлім сержанттары жаттығулар мен формацияны ұйымдастырумен айналысты. Режименттің бас сержанты, Oberster Feldweibel, майдан даласындағы жаттығуларға жауапты болды. Rotten сержанттары, Weibel, тәртіпті сақтауға және сарбаздар мен офицерлер арасында байланыс жасауға жауапты болды. Олардың бірі, Gemeinweibel, сарбаздардың өкілі болып сайланды және ай сайын ауысып тұратын. Император заңдарына сәйкес полковник штабында 22 офицер болуы мүмкін, бірақ іс жүзінде бұл полковниктің байлығына байланысты болды. Бұл штабқа капеллан, хатшы, дәрігер, барлаушы, оның жеке квартирмейстері мен прапорщигі, барабаншы мен сырнайшы, және сегіз сақшыдан (Trabanten) тұратын күзет тобы кірді. Капитанның да осындай штабы болды, бірақ оны қорғау үшін қосымша музыканттар мен екі Doppelsöldner болды. Полковник әскери тәртіпті сақтау және Artikelsbriefe бойынша қылмыстық істерді қарау үшін проконсул маршал мен Schultheiss тағайындады. Провост кінәратсыз, қорқынышты тұлға еді. Қызмет барысындағы бұзық мінез немесе мас болу сияқты құқық бұзушылықтар үшін қатаң жазалар күтілуі мүмкін. Провосттің құрамында түрме бастығы, сот орындаушысы және палач (Freimann) болды.
The Landsknechte, often recruited from South Germany, came from a society with exploding population growth, increasing unemployment, diverse cultural factors and depleting hierarchical structure (unlike the tightly organized society of the Swiss). In addition to dispossessed craftmen and peasants, there were burghers, aristocrats and runaway serfs as well. They were also used to freedom of carrying weapons. The result was that soldiers leaned towards a libertine (and also brutal) lifestyle. Thus, the role of the regiment, leadership by example (commanders tended to dismount to fight with the troops) and harsh discipline (involving capital punishment) were emphasized to compensate. As with the Reisläufer, a regiment (a typical Landsknecht regiment consisted of 4,000 men) of Landsknechte was raised by a lord with a letter patent (Bestallungsbrief) that named the unit colonel (Obrist). This document laid out the size and structure of the unit, the pay of its men, and contained its Articles of War (Artikelsbriefe). Upon accepting the commission and securing funding, either through a bank loan or a grant from the lord, the colonel assembled his chain of command. His captains, once appointed, would then go to a locality he knew with drummers and fifers. Recruits gathered at a specified place and time for the muster. There, they would parade under an arch and be inspected by the colonel and his captains, then be paid their first months' salary. The colonel next read the Bestallungsbrief in full to the soldiers, who then swore oaths of allegiance to cause, officers, and the Emperor. This ceremony also saw the appointing of the unit staff and its standard bearers, or Fähnriche (ensigns), who swore to never lose the standard. The colonel was the highest–ranking officer in a Landsknecht in a regiment, but if his force contained more than one regiment he could become a Generalobrist. If it contained cavalry and artillery in addition to its infantry, then he could be a Feldobrist or Generalfeldobrist. The regiment would be commanded by a lieutenant colonel in the colonel's stead. The regiment itself was formed by ten Fähnlein, equivalent to a company and commanded by a captain. A Fähnlein was made up by 400 men, including 100 veterans. Rotten, equivalent to a platoon, were the building blocks of the Fähnlein and contained either ten ordinary Landsknechte or six Doppelsöldner, led by a Rottmeister elected by his unit. In totality, the regiment averaged 4,000 men; ten Fähnlein, containing 40 Rotten. Unit sergeant majors, called Feldweibel, were tasked with training drill and formation. The regimental sergeant major, Oberster Feldweibel was responsible for drill on the battlefield. Rotten sergeants, Weibel, were charged with ensuring discipline and relaying liaisons between enlisted men and their officers. One of these men, the Gemeinweibel, was the spokesman for the men and was elected monthly. According to Imperial law, a colonel could have a staff of 22 officers but in practice this depended on the colonel's wealth. Included in that staff were a chaplain, a scribe, a doctor, a scout, his personal quartermaster and ensign, a drummer and fifer, and a bodyguard (Trabanten) of eight men. Captains also had a staff that included much of the same, but with additional musicians and two Doppelsöldner to protect him. A provost marshal and Schultheiss were appointed by the colonel to maintain military discipline and to prosecute the Artikelsbriefe respectively. The provost was unimpeachable, and feared. Harsh punishments could be expected for offenses such as mutiny or drunkenness on duty. A provost had a retinue of a jailer, bailiff, and executioner (Freimann).
Жабдық
Рейслюферлер сияқты, Ландскнехттер де найза, алебарда және қылышпен қаруланған, жаттығудан өткен адамдардан құралған. 300 адамнан тұратын Fähnlein-нің мүшелерінің барлығы найзамен қаруланған, бірақ Ландскнехт найзасы әдетте Рейслюфер найзасынан қысқа болды. Тәжірибелі және жақсы жабдықталған сарбаздар, қалыпты Ландскнехт сарбазының жалақысының екі есесін алып, Доппельсольдер атағын алды, және әр Fähnlein-нің төрттен бір бөлігін құрады. Олардың 50-і алебардамен немесе Zweihänder деп аталатын екі қолды қылышпен қаруланған, ал тағы 50-і – аркебузиерлер немесе арбалетшілер болды. Максимилиан бұйрығымен, арбалетке қарағанда отты қаруға басымдық берілді, осы арқылы олар швейцариялықтардан ерекшеленді. Максимилиан 1517 жылы әскери қолданыста арбалеттің пайдалануын тоқтатты (басқа елдер оны қолдануын жалғастырғанмен). Ландскнехттердің көпшілігі, негізгі қаруына қарамастан, жақын шайқаста қолдану үшін Кацбальгер деп аталатын қысқа қылышпен жүрді. Алайда, 16 ғасырдың соңына қарай, бір Fähnlein-дегі найзагерлердің саны шамамен 200-ге дейін азайды.
Just like the Reisläufer, Landsknecht formations consisted of men trained and armed with pikes, halberds, and swords. 300 men of a Fähnlein would be armed with a pike, though a Landsknecht's pike was generally shorter than a Reisläufer's at about Experienced and well equipped soldiers, receiving double a normal Landsknecht's pay and getting the title Doppelsöldner, made up a quarter of each Fähnlein. 50 of these men were armed with a halberd or with a two handed sword called a Zweihänder while another fifty were arquebusiers or crossbowmen. The focus on firearms, rather than crossbows, as ordained by Maximilian, was where they were different from the Swiss. Maximilian abolished the crossbow in military use in 1517 (although other countries continued to use them). Most Landsknechte, regardless of primary weapon, carried a short sword called a Katzbalger for close combat. By the end of the 16th century, however, the number of pikemen in a Fähnlein had diminished to around 200.
Тактикасы
Сонымен қатар, олар швейцариялықтардың тактикасын да көшірді. Ландскнехттер "гевирте Ордунг" деп аталатын, 40-60 адамнан тұратын тік төртбұрыш құрап соғысты. Доппельсолднерлер құрамадағы алғашқы екі қатарды құрады. Содан кейін жалаушалар, одан кейін тік төртбұрыштар орналасты. Пикмендер, гальбердерлердің қолдауымен, тік төртбұрыш құрды, ал семсершілер олардың алдыңғы және артқы қатарын құрады. Ең тәжірибелі сарбаздар жасақтың арт жағына орналасты, ал аркебузиерлер оның қанаттарына орналастырылды. Шабуыл кезінде, жаудың найзаларын бұзу үшін "Жайлы үміт" деп аталатын сарбаздар тобы тік төртбұрышқа алдын ала шабуыл жасады. Пикмендерді швейцариялықтардан көшірілген тактикамен, гальбердерлер қолдады, олар қарсыластың қатарындағы бос орынға шабуылдайтын. Бірлік күшейген сайын, командирлер швейцариялықтардың басын соққылаудан гөрі, нәзіктік пен уақытты дұрыс пайдалануға баса назар аударды. Ландскнехттердің ұрыс техникасы дамыған сайын, олар енді тік сызық бойымен ұрыс жасамай, керісінше, шеңбер тәрізді қозғалысқа көшті, бұл оларға ұрыс алаңындағы кеңістікті тиімді пайдалануға және қарсыластарға әртүрлі бұрыштардан шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Жан Молине "бұршаққабен" деп сипаттаған шеңберлік формация Ландскнехттердің айрықша белгісіне айналды. Жаңа жауынгерлік тәсілдер дене тепе-теңдігін сақтауды қажет етті. Бұл қозғалыстардың жаңашылдарының бірі Максимилиан, топтық тәртіпті сақтаудан (орталық институттардың бақылауынан басқа) олардың тиімділігін жоғары бағалады. Максимилиан мен оның қолбасшылары осы қозғалыстарды танымал етуге тырысқандықтан (бұл тек он бесінші ғасырдың соңында күнделікті практикаға айналды және 1519 жылы Максимилианның қайтысынан кейін үстемдікке ие болды), оларды турнирлерде, фехтованиеде және биде де насихаттады. Сарайлық мерекелер жаңалықтарды сынау алаңына айналды, соның арқасында әскери тәжірибедегі жаңа дамулар болжалды.
They also copied the Swiss in tactics. Landsknechte fought in a pike square they called the gevierte Ordnung, forty to sixty men deep. Doppelsöldnern made up the formation's first two ranks. Then came the ensigns, and then the squares themselves. Pikemen, supported by halberdiers, formed the square while swordsmen made up their front and rear. The most experienced soldiers were located at the back of the formation and arquebusiers were placed on its flanks. In the attack, a band of soldiers called a forlorn hope preceded the pike square to break enemy pikes. The pikemen were supported by halberdiers, who would rush a gap in an opposing line, a tactic also copied from the Swiss. As their solidarity grew, commanders emphasized finesse and timing, rather than the head down battering charge of the Swiss. As the Landsknechte's fighting techniques were developed, they no longer preferred fighting along a straight line (as exercised by even the Swiss until the end of the fifteenth century), but leaned towards a circle wise movement that enhanced the use of the space around the combatant and allowed them to attack the opponents from different angles. The circle wise formation described by Jean Molinet as the "snail" would become the hallmark of Landsknechte's combat. The new types of combat also required the maintenance of a stable bodily equilibrium. Maximilian, an innovator of these types of movements, also saw value in their effects over the maintenance of group discipline (apart from the control of centralized institutions). As Maximilian and his commanders sought to popularize these forms of movements (which only became daily practice at the end of the fifteenth century and gained dominance after Maximilian's death in 1519), he promoted them in tournaments, in fencing and in dancing as well. The courtly festivals became a playground for innovations, foreshadowing developments in military practices.
Лагерь
Тросс – әрбір ландскнехт жасағымен бірге саяхаттап, әскери қажеттіліктерді, азық-түлік пен әрбір сарбаздың және оның отбасының мүліктерін тасымалдаған лагерьдің серкелері немесе жүк-қойма пойызы еді. Тросс әйелдер, балалар және кейбір шеберлерден құралған. Әйелдер мен жас ұлдар ландскнехт лагерьлерін құрып, тамақ дайындап, жарақаттарды емдеп, дәретханаларды қазып, тазалаған. Ландскнехтке оның бесталлунгсбрифі бойынша жүк-қойма пойызында бір әйелден артық болуға тыйым салынған. Тросс "құмардың сержанты" (Хуренвейбель) бақылауында болды.
The Tross were the camp followers or baggage train who traveled with each Landsknecht unit, carrying military necessities, the food, and the belongings of each soldier and his family. The Tross was made up of women, children and some craftsmen. Women and young boys set up Landsknecht camps, cooked, mended injuries, and dug and cleaned latrines. A Landsknecht was usually forbidden by his Bestallungsbrief from having more than one woman in the baggage train. The Tross was overseen by a "whore's sergeant" (Hurenweibel).