Шарль Пино Дюкло: Француз жазушысының өмірі мен шығармалары
Charles Pinot Duclos
Шарль Пино Дюкло: француз жазушысы, «Энциклопедия» авторы. «Акажу мен Зирфил», «Луз баронессасы» романдары туралы ақпарат. Биографиясы мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы Шарль Пино (немесе Пино) Дюклос (12 ақпан 1704 – 26 наурыз 1772) – француз жазушысы және «Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers» энциклопедиясына үлес қосқан автор.
French author
Charles Pinot (or Pineau) Duclos (12 February 1704 – 26 March 1772) was a French author and contributor to the Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers.
Өмірбаян
Дюклос Бриттаниядағы Динан қаласында дүниеге келді және Парижде білім алды. Біршама уақыт бекерлікке берілгеннен кейін, ол зиялы адамдардың арасында жүріп, олармен қарым-қатынас жасауды бастады және жас жігіттер клубына қосылды. Олар өз әдеби шығармаларын Recueil de ces messieurs, Étrennes de la saint Jean, Œufs de Pâques сияқты аттармен жариялап отырды. Оның "Acajou et Zirphile" романы клуб мүшелері арасындағы тікелей шарттың нәтижесі болды: Дюклос оны басқа бір туындыға арналған граверлік суреттер сериясы үшін жазған. Ол тағы екі роман жазды, олар жақсы қарсы алынды: "Баронесса де Луз" (1741) және графтың "Қияметі" (1747).
Duclos was born at Dinan in Brittany and studied at Paris. After some time spent in dissipation he began to cultivate the society of wits and joined a club of young men who published their literary efforts under such titles as Recueil de ces messieurs, Étrennes de la saint Jean, Œufs de Pâques etc. His romance Acajou et Zirphile was the result of a wager among the club's members: Duclos composed it for a series of engraved plates intended for another work. He wrote two other romances which were favorably received: The Baroness de Luz (1741) and Confessions of Count de *** (1747).
Француз академиясы
1739 жылы Дюкло жазулар академиясының, ал 1747 жылы Француз академиясының мүшесі болды және мәңгілік хатшы болып тағайындалды. 1747 жылы екі академия да оған көптеген құнды еңбектері үшін ғана емес, сонымен қатар бірнеше пайдалы ережелер мен жақсартулар енгізгені үшін де алғыс айтты. Жазулар академиясының мүшесі ретінде ол жекпе-жек арқылы сотталу, кельт және француз тілдерінің пайда болуы мен эволюциясы, сондай-ақ сахналық қойылымдар мен ежелгі драма туралы бірнеше естелік жазды. Француз академиясының мүшесі ретінде ол 1762 жылы жарық көрген сөздіктің жаңа басылымын дайындауға қатысты, сондай-ақ Пор-Рояль грамматикасы бойынша әділ және философиялық пікірлер білдірді. Ол бірнеше рет өзі мүше болып кірген қоғамдардың абыройын және артықшылықтарын, жалпы әдебиеттік беделді қорғап, өзін ерекшелендірді. Ол өзі туралы: «Мен әдебиетшілерге қадірлі есім қалдырамын» деуші еді. 1764 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды.
Duclos became a member of the Academy of Inscriptions in 1739 and of the Académie Française in 1747, being appointed perpetual secretary. In 1747, both academies were indebted to him not only for many valuable contributions, but also for several useful regulations and improvements. As a member of the Academy of Inscriptions, he composed several memoirs on trial by combat, on the origin and revolutions of the Celtic and French languages, and on scenic representations and the ancient drama. As a member of the Académie française, he assisted in compiling the new edition of the Dictionary, which was published in 1762; and he made some just and philosophical remarks on the Port Royal Grammar. On several occasions he distinguished himself by vindicating the honour and prerogatives of the societies to which he belonged, and the dignity of the literary character in general. He used to say of himself, "I shall leave behind me a name dear to literary men.". He was elected a Fellow of the Royal Society in 1764.
Мэр
Динан қаласының азаматтары, оның мүдделерін әрқашан ынтамен қорғаған, оны 1744 жылы қала әкімі етіп тағайындады, бірақ ол Парижде тұратын. Осы қызметінде ол Бретань штатының жиналысына қатысты. Осы органның өтінішімен король оған дворяндық грамотасын берді. 1763 жылы герцог д’Айгуйон мен М. де Ла Шалотаис арасындағы дау туралы пікірлерімен үкіметке ұнамайтындықтан, Франциядан уақытша кетуге кеңес берілді, М. де Ла Шалотаис – Дюклоның досы және отандасы. Сөйтіп, ол алдымен Англияға (1763), содан кейін Италияға (1766) аттанды. Отанына оралғаннан кейін Италия туралы ой-толғамдарын жазды. Ол Парижде қайтыс болды.
The citizens of Dinan, whose interests he always supported with zeal, appointed him mayor of their town in 1744, though he was resident at Paris, and in this capacity he took part in the assembly of the estates of Brittany. Upon the requisition of this body the king granted him letters of nobility. In 1763 he was advised to retire from France for some time, having rendered himself obnoxious to the government by the opinions he had expressed on the dispute between the duc d'Aiguillon, and M. de La Chalotais, the friend and countryman of Duclos. Accordingly, he set out first for England (1763), then for Italy (1766); and on his return he wrote his Considerations on Italy. He died in Paris.
Мұра
Дуклос кейіпкері импульсивтілік пен сақтықтың қоспасы ретінде қарастырылды. Жан Жак Руссо оны "droit et adroit" деп қысқаша сипаттады. Оның мінез-құлқында тікелейлік танылып тұрды, ол көбінесе оны жағымсыз ететін; ал оның өткір зейіні оған жаулар жасады. Дегенмен, оны жақсы білетіндерге ол жағымды серік болды. Оның көптеген афоризмдері өмірбаяндарда сақталған.
As a character, Duclos was considered a mixture of impulsiveness and prudence. Jean Jacques Rousseau described him laconically as a man droit et adroit. In his manners he displayed a bluntness that frequently rendered him disagreeable; and his caustic wit made him enemies. To those who knew him, however, he was a pleasant companion. A considerable number of his bons mots have been preserved by his biographers.
Шығармалары
Оның алғашқы маңызды жарияланымдарының бірі – Льюи XI тарихы, ол құрғақ және афоризмдік стильде жазылған, бірақ зерттеу жұмысының мол күші мен бейтараптылығын көрсетеді. Дуклостың автор ретіндегі беделі оның 1751 жылы жарық көрген «Considérations sur les mœurs de ce siècle» еңбегімен нығайтылды. Ла Харп бұл еңбекті терең ойлы және тапқыр тұжырымдамаларға толы деп бағалады. Ол ағылшын және неміс тілдеріне аударылды. Автор бұл еңбекті алдыңғы жұмысының жалғасы ретінде қарастырған «Mémoires pour servir à l'histoire du dix huitième siècle» еңбегі стиль және мазмұн жағынан әлдеқайда нашар, шын мәнінде, романдық шығармадан да артық емес. Льюи XI тарихына байланысты ол Франция тарихшысы болып тағайындалды, бұл лауазым Вольтердің Пруссияға кеткеннен кейін бос қалды. Оның Людовик XIV және Людовик XV тұсындағы құпия естеліктері (осы үшін ол 1755 жылы жасырылған Людовик де Рувруа, Сен-Симон герцогінің естеліктерін пайдаланды) Француз революциясынан кейін ғана жарық көрді. Дуклостың шығармаларының толық жинағы, аяқталмаған автобиографиясымен бірге, Аугер (1821) баспасында жарияланды. Сондай-ақ, қарайды: Сен-Бев, «Causeries du lundi», 9-том; Рене Кервилер, «Ла Бретань және XVIII ғасырдағы Француз академиясы» (1889); Л. Мандон, «De la valeur historique des mémoires secrets de Duclos» (1872).
His first serious publication was the History of Louis XI, which is dry and epigrammatical in style but displays considerable powers of research and impartiality. The reputation of Duclos as an author was confirmed by the publication of his Considérations sur les mœurs de ce siècle (1751), a work justly praised by La Harpe as containing a great deal of sound and ingenious reflection. It was translated into English and German. The Mémoires pour servir à l'histoire du dix huitième siècle, intended by the author as a sort of sequel to the preceding work, are much inferior in style and matter, and are, in reality, little better than a kind of romance. In consequence of his History of Louis XI, he was appointed historiographer of France, when that place became vacant on Voltaire's retirement to Prussia. His Secret Memoirs of the Reigns of Louis XIV and Louis XV (for which he was able to utilize the Mémoires of Louis de Rouvroy, duc de Saint Simon, suppressed in 1755), were not published until after the French Revolution. A complete edition of the works of Duclos, including an unfinished autobiography, was published by Auger (1821). See also Sainte Beuve, Causeries du lundi, t. ix. ; René Kerviler, La Bretagne et l'Académie française du XVIIIe siècle (1889); L. Mandon, De la valeur historique des mémoires secrets de Duclos (1872).