Уильям Брэдли: Саясаткер және баскетболшының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америкалық баскетболшы және саясаткер (1943 жылы туған)

Уильям Уоррен Брэдли (1943 жылғы 28 шілдеде туған) – американдық саясаткер және бұрынғы кәсіби баскетболшы. Ол Нью-Джерси штатынан АҚШ сенаторы ретінде үш мерзім қызмет етті (1979–1997). 2000 жылғы президенттік сайлауда Демократиялық партияның президенттікке кандидатурасын ұсынды, бірақ вице-президент Ал Горға жеңілді. Брэдли Миссури штатының Кристалл-Сити қаласында туып өсті, бұл қала Сент-Луис қаласынан 72 шақырым (45 миль) оңтүстікте орналасқан. Ол ерте жасынан-ақ баскетболда өте жақсы ойнады. Оқуда да жақсы нәтижелер көрсетті және мектепте округ және штат бойынша үздік баскетболшылардың қатарында болды. Оған 75 колледжтен стипендия ұсынылды, бірақ Принстон университетіне оқуға бару үшін барлығынан бас тартты. 1964 жылғы Олимпиада ойындарында баскетболдан алтын медаль жеңіп алды және 1965 жылғы NCAA турнирінде «Жылдың ең үздік ойыншысы» атанды, сол кезде Принстон үшінші орын алды. 1965 жылы университетті бітіргеннен кейін Оксфорд университетіне Родс стипендиясы бойынша оқуға түсті, онда Вустер колледжінің мүшесі болды және Ұлттық баскетбол лигасына (NBA) бару туралы шешімін екі жылға кейінге шегерді. Оксфордта оқып жүргенде Брэдли Еуропада кәсіби баскетболдан бір маусым ойнады, содан кейін әуе күштерінде алты ай қызмет еткеннен кейін 1967–68 маусымда «Нью-Йорк Никс» командасына қосылуға шешім қабылдады. Ол өзінің он жылдық кәсіби баскетбол карьерасын «Никс» командасы үшін ойнап өткізді, 1970 және 1973 жылдары НБА титулдарын жеңіп алды. 1977 жылы карьерасын аяқтағаннан кейін келесі жылы туған штаты Нью-Джерсиден АҚШ Сенатына үміткер болды. 1984 және 1990 жылдары қайта сайланды, 1997 жылы Сенаттан кетті және 2000 жылы Демократиялық партияның президенттікке үміткері болды. Брэдли жеті ғылыми еңбектердің авторы, соңғысы – «Біз бәріміз жақсырақ бола аламыз». Сондай-ақ ол Sirius Satellite Radio радиосында «Американдық дауыстар» атты апталық радиошоуын жүргізеді. «Starbucks» компаниясының директоры және Нью-Йорктегі «Allen & Company» инвестициялық банкінің серіктесі. Брэдли Issue One ұйымының «Реформаторлар клубының» мүшесі және осы ұйымның кеңесші кеңесінде қызмет етеді. Брэдли Америка өнер және ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының мүшесі. 2008 жылы Брэдли Нью-Джерси штатының Даңқ залына енгізілді.

William Warren Bradley (born July 28, 1943) is an American politician and former professional basketball player. He served three terms as a Democratic U. S. senator from New Jersey (1979–1997). He ran for the Democratic Party's nomination for president in the 2000 election, which he lost to Vice President Al Gore. Bradley was born and raised in Crystal City, Missouri, a small town 45 mile (72 km) south of St. Louis. He excelled at basketball from an early age. He did well academically and was an all county and all state basketball player in high school. He was offered 75 college scholarships, but declined them all to attend Princeton University. He won a gold medal as a member of the 1964 Olympic basketball team and was the Most Outstanding Player of the 1965 NCAA Tournament, when Princeton finished third. After graduating in 1965, he attended Oxford on a Rhodes Scholarship where he was a member of Worcester College, delaying a decision for two years on whether or not to play in the National Basketball Association (NBA). While at Oxford, Bradley played one season of professional basketball in Europe and eventually decided to join the New York Knicks in the 1967–68 season, after serving six months in the Air Force Reserve. He spent his entire ten year professional basketball career playing for the Knicks, winning NBA titles in 1970 and 1973. Retiring in 1977, he ran for a seat in the United States Senate the following year, from his adopted home state of New Jersey. He was re elected in 1984 and 1990, left the Senate in 1997, and was an unsuccessful candidate for the 2000 Democratic presidential nomination. Bradley is the author of seven non fiction books, most recently We Can All Do Better, and hosts a weekly radio show, American Voices, on Sirius Satellite Radio. He is a corporate director of Starbucks and a partner at investment bank Allen & Company in New York City. Bradley is a member of the ReFormers Caucus of Issue One. He also serves on that group's advisory board. Bradley is a member of both the American Academy of Arts and Sciences and the American Philosophical Society. In 2008 Bradley was inducted into the New Jersey Hall of Fame.

Ерте өмір

Брэдли 1943 жылғы 28 шілдеде Миссури штатының Кристал-Сити қаласында дүниеге келді. Ол Уорреннің (22 маусым 1901 жылы туған, 1 қазан 1994 жылы қайтыс болған) жалғыз баласы еді. Уоррен бір жылдық оқудан кейін мектепті тастап кеткеніне қарамастан, банк президенті болып үлгерген. Анасы Сьюзан "Сьюзи" Кроу (12 маусым 1909 жылы туған, 30 қараша 1995 жылы қайтыс болған) болды. Брэдлидің бала кезінде ас дастарқанында саясат пен саясаткерлер туралы әңгімелер жиі айтылатын. Ол әкесін 1948 жылғы президенттік сайлауда Томас Э. Дьюи үшін сайлаушы болған "нағыз республикашыл" деп сипаттады. Брэдли SAT емтиханының тілдік бөлімінен 800 баллдың ішінде 485 балл ғана жинады, бұл сол жылы емтихан тапсырғандардың үштен біріне жақын нәтиже болғанымен, Принстон университеті сияқты таңдаулы оқу орындары оны қабылдамау себебі болуы мүмкін еді. Брэдлидің баскетболдағы қабілеті оның бойының өсуіне байланысты дамыды – 7-сыныпта 183 см, 8-сыныпта 183 см, ал 15 жасқа келгенде ересектер бойына жетіп, 183 см болды. Сонымен қатар, оның ерекше кең көру қабілеті болды, оны жақсарту үшін ол жүріп бара жатқанда алыс нысандарға назар аударуға тырысты. Оқушылық жылдары Брэдли қатаң жаттығу кестесін сақтады, бұл әдеті жоғары оқу орнында да жалғасты. Ол мектептен кейін күнде үш жарым сағат, сенбі күні сағат тоғыздан беске дейін, жексенбі күні сағат бір жарымнан беске дейін, ал жазда күніне үш сағаттай жаттықты. Ол кроссовкаларына он фунт салмақты қорғасын тілімдерін салып, қарсыластар ретінде орындықтарды тізіп, олардың арасында серпіліп өтетін жаттығулар жасады және еденді көре алмауы үшін көзәйнегіне картондан жасалған бөліктерді жабыстырды, себебі "жақсы дриблингші допқа қарамайды".

Колледж мансабы

Брэдли елдегі ең үздік мектеп баскетболшысы деп есептелді. 1961 жылғы күзде ол Дьюк университетіне түсуді жоспарлаған. Алайда, 1961 жылғы жазда бейсбол ойнағанда аяғы сынғаннан кейін және колледж таңдауы туралы баскетболдан тыс ойланып, Брэдли студенттерді үкіметтік қызметке немесе АҚШ Сыртқы істер қызметіне дайындау бойынша жоғары көрсеткіштері үшін Принстонды таңдады. Дьюкте оған стипендия берілген, бірақ Принстонда берілмеген; Айви лигасының мүшелеріне спорттық стипендиялар беруге рұқсат жоқ, бір кезде ол 57 рет қатарынан еркін лақтыру жасап, НБА-ның Сиракуз Нэшнлс командасының ойыншысы бұрынғы рекордты жаңартқан еді. Келесі жылы, екінші курс студенті ретінде, ол Буч ван Бреда Колфтың Тайгерлердің бас жаттықтырушысы болған алғашқы жылында университет құрамасының негізгі құрамына енді. Екінші курс кезеңінде Брэдли Сент-Джозефке қарсы өткен 82-81 есебімен жеңілген ойында 40 ұпай жинады және 1963 жылдың басында The Sporting News журналының All-American бірінші командасына іліккен. Сент-Луис Хокс командасының жаттықтырушысы оның кәсіби баскетболға дайын екеніне сенді. Брэдли бейсбол командасының бірінші базасы ретінде .316 көрсеткішті ұтқан. Келесі жылы The Sporting News оны тағы да All-American командасына, жалғыз үшінші курс студенті ретінде және жылдың ойыншысы ретінде таңдады. 1964 жылғы сәуірде өткен Олимпиадалық баскетбол іріктеу кезеңінде Брэдли әдеттегі шабуылшы орнына қорғаушы ретінде ойнады, бірақ бәрібір үздік ойыншылардың бірі болды. Ол Олимпиада құрамасына бірауыздан таңдалған үш ойыншының бірі, ең жас және жалғыз студент болды. Олимпиада құрамасы алтын медальді жеңіп алды. 1964-1965 маусымында аға және команда капитаны ретінде Брэдли кеңінен танымал болды. Командадағы үшінші ең биік ойыншы болғанымен, оны «қазіргі университет баскетболының бірінші ойыншысы», «Американың ең үздік әуесқой баскетболшысы» және «Ақ Оскар Робертсон» деп атады. Ол Мичиганға және олардың жұлдызды ойыншысы Кэззи Расселге қарсы өткен 80-78 есебімен жеңілген ойында 41 ұпай жинап, ойыннан шығарылды, содан кейін Принстонды NCAA Final Four турниріне алып барды, фаворит саналған Провиденс және Джимми Уолкерді 40 ұпаймен жеңді. Команда жартылай финалда Мичиганға ұтылып қалды, бірақ Брэдли жұбаныш ойында 58 ұпай жинап, Уичита штатына қарсы жеңіске жеткізіп, Final Four турнирінің ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алды. Барлығында Брэдли Принстонда 2503 ұпай жинады, орташа есеппен ойын сайын 30,2 ұпай жинады. Ол 1965 жылғы Джеймс Э. Салливан сыйлығына ие болды, ол жыл сайын АҚШ-тың ең үздік әуесқой спортшысына табыс етіледі, бұл құрметке ие болған алғашқы баскетболшы және 1934 жылы жүгіруші Билл Бонтроннан кейін сыйлықты жеңген екінші Принстон студенті болды. Бірақ ол жиі допты төменгі деңгейдегі командаластарына, жаттықтырушылары «Брэдлидің үміт доптары» деп атаған, себетке жақынрақ өткізуге тырысқандықтан, одан да көп ұпай жинаған болар еді; Принстон артта қалғанда немесе Уичита штатының ойынында командаластары Брэдлиге допты қайтарып, соққы беруге мәжбүрлеген кезде ғана ол өзінің ұпайларын арттырды. Ван Бреда Колфф Брэдлиді көбірек «бірге-бірге» ойыншы болуға шақырды, «Билл ашкөз емес. Ол допты алғанда, кем дегенде тоқсан пайыз уақытта, ол пас іздейді» деді. Жатықтырушы Брэдлиді «ең физикалық емес ойыншы» деп сипаттады. Басқалары жылдам жүгіріп, жоғары секіре алады. Айырмашылық – өзіңді тәрбиелеу». Принстонға түсуге лайықты емес деп қорқып, Брэдли француз және биологиядан бірінші курсқа қабылдау емтихандарында сүрерлік көрсеткенін еске алды, «ол кітапханада өмір сүрді». Брэдли күніне үш-төрт сағат сабақ алып, төрт сағат баскетболмен айналысты, әр жұмыс күнінде орташа есеппен жеті сағат оқыды және әр демалыс күні 24 сағатқа дейін оқыды, ел бойынша Христиандық спортшылар қауымы үшін жиі сөз сөйледі және жергілікті пресвитериан шіркеуінде жексенбілік мектепте сабақ берді. Ол жаттығу кезінде 13 лақтырудың кем дегенде 10-ын жасамайынша, алаңдағы бір жерден қозғалмады және себеттің реттен тыс 10 фут биіктігінен бір дюйм төмен екенін анықтай алатын. Брэдли жеңілістерді жеке қабылдады, жаңадан келген ойыншылар жеңілістен кейін күліп, әзілдеген кезде ашуланды. Оның балалық шағындағы батыры Уилт Чемберленді тек қана өлтіруші инстинктке ие еместігі үшін сынға алды. Басқалар Брэдлидің үлкен спорттық, оқулық және әлеуметтік жетістіктеріне қарамастан, жаулары жоқ сияқты екенін айтты. Сыныптасы Ларри Лучино Брэдлиді «идолға жақын аурасы» бар деп сипаттады. Принстон университетінің барлық 15 тамақтану клубы оған қосылуға шақырды; Брэдли Коттедж клубын таңдады. Жастар қарсыластардың денелері оның денесіне тигенде «Құдайға тиіспе!» деп айқайлады. Бөлмедегі достары әр аптада ондаған автографтар, естеліктер және қоғамдық шараларға қатысу туралы өтініштерге жауап берді. Жыл сайын нашар бірінші курс бағаларынан жақсарып, Брэдли Гарри С. Трумэннің 1940 жылғы АҚШ Сенатына сайлау кампаниясы туралы «On That Record I Stand» деген атпен аға дипломдық жұмысын жазып, magna cum laude дипломын алды және Оксфордтағы Ворсестер колледжінде Родс стипендиясын алды. Принстонда Брэдлиге Джон Уильям Уорд сабақ берді. Оның Принстондағы жылдары Пулитцер сыйлығын жеңіп алған автор Джон Макфидің 1965 жылғы 23 қаңтардағы «A Sense of Where You Are» атты The New Yorker журналындағы мақаласының негізі болды, Макфи осы мақаланы сол аттас кітапқа ұзартты. Аталған атау Брэдлидің иығынан допты лақтырып, одан бұрылып қарамай себетке салу қабілетін түсіндіруінен келді. 1965 жылы Брэдли Американдық жетістіктер академиясының Алтын табақ сыйлығын алды.

Bradley was considered to be the top high school basketball player in the country. He initially chose to attend Duke in the fall of 1961. However, after breaking his foot in the summer of 1961 during a baseball game and thinking about his college decision outside of basketball, Bradley decided to enroll at Princeton due to its record in preparing students for government or United States Foreign Service work. He had been awarded a scholarship at Duke, but not at Princeton; the Ivy League does not allow its members to award athletic scholarships, at one point making 57 consecutive free throws, breaking a record set by a member of the NBA's Syracuse Nationals. The following year, as a sophomore, he was a varsity starter in Butch van Breda Kolff's first year as coach of the Tigers. In his sophomore year Bradley scored 40 points in an 82–81 loss to St. Joseph's and was named to The Sporting News All American first team in early 1963. The coach of the St. Louis Hawks believed he was ready to play professional basketball. Bradley also hit .316 as a first baseman for the baseball team. The following year The Sporting News again named him to its All American team as its only junior, and as its player of the year. At the Olympic basketball trials in April 1964, Bradley played guard instead of his usual forward position but was still a top performer. He was one of three chosen unanimously for the Olympic team, the youngest chosen, and the only undergraduate. The Olympic team won its sixth consecutive gold medal. As a senior and team captain in the 1964–1965 season, Bradley became a household name. Only the third tallest on his team, but called "easily the No. 1 player in college basketball today", "the best amateur basketball player in the United States", and "The White Oscar Robertson", he scored 41 points before fouling out of the game in an 80–78 loss to Michigan and their star player Cazzie Russell in the 1964 ECAC Holiday Basketball semi final at Madison Square Garden, then led Princeton to the NCAA Final Four after defeating heavy favorite Providence and Jimmy Walker by 40 points. The team then lost to Michigan in the semifinals, but Bradley scored a record 58 points in the consolation game to lead the team to victory against Wichita State and earn himself the Final Four MVP. In total, Bradley scored 2,503 points at Princeton, averaging 30.2 points per game. He was awarded the 1965 James E. Sullivan Award, presented annually to the United States' top amateur athlete, the first basketball player to win the honor, and the second Princeton student to win the award, after runner Bill Bonthron in 1934. but likely could have scored many more points if he had not insisted so often on passing the ball, in what his coaches called "Bradley's hope passes", to inferior teammates closer to the basket; he only emphasized his own scoring when Princeton was behind or, as during the Wichita State game, his teammates forced Bradley to shoot by returning passes to him. Van Breda Kolff often encouraged Bradley to be more of a "one on one" player, stating that "Bill is not hungry. At least ninety percent of the time, when he gets the ball, he is looking for a pass." The coach described Bradley as "not the most physical player. Others can run faster and jump higher. The difference is self discipline." Afraid that he was not qualified for Princeton, Bradley recalled that after almost failing freshman French and biology, he "just lived in the library". Bradley had three to four hours of classes and four hours of basketball practice daily, studied an average of seven hours each weekday, and up to 24 more hours each weekend, frequently spoke for the Fellowship of Christian Athletes around the country, and taught Sunday school at the local Presbyterian Church. When practicing he did not move from a location on the court unless he made at least ten of 13 shots, and could detect whether a basket was an inch too low from the regulation ten feet. Bradley took losses personally, outraged when other freshman players laughed and joked after a loss. His only criticism of childhood hero Wilt Chamberlain was that Chamberlain lacked a killer instinct. Others noted that Bradley seemed to lack enemies despite great athletic, academic, and social success. Classmate Larry Lucchino described Bradley as having an "aura of near idolatry". All 15 Princeton University eating clubs asked him to join; Bradley chose Cottage Club. Fans shouted "Don't touch God!" when opposing players' bodies hit his on court. Roommates helped answer dozens of letters each week asking for autographs, mementos, and public appearances. Each year improving from mediocre freshman grades, Bradley graduated magna cum laude after writing his senior thesis about Harry S. Truman's 1940 United States Senate campaign, titled "On That Record I Stand", and received a Rhodes Scholarship at Worcester College, Oxford. At Princeton, Bradley was taught by John William Ward. His years at Princeton was the subject of Pulitzer Prize winning author John McPhee's January 23, 1965, article "A Sense of Where You Are" in The New Yorker, which McPhee expanded into a book of the same name. The title came from Bradley's explanation for his ability to repeatedly throw a basketball over his shoulder and into the basket while looking away from it. In 1965, Bradley received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement.

Кәсіби мансап

Брэдлидің 1965 жылы бітірген жылы НБА-ның аумақтық ережесі күшіне енген соңғы жыл болды, бұл кәсіби командаларға командадан 50 миль қашықтықтағы колледжге барған ойыншыларды таңдауға бірінші құқық берді. Нью-Йорк Никс – Принстонға Филадельфия 76ers-тен бір миль жақын – Брэдлиді 1965 жылғы драфта аумақтық таңдау ретінде таңдады, бірақ ол командамен бірден келісімшартқа қол қоймады. Оксфордта саясат, философия және экономика (PPE) мамандығы бойынша оқыған кезде ол Италияға 1965–1966 жылдар маусымында «Олимпия Милано» (бұрынғы «Simmenthal») үшін кәсіби баскетбол ойнауға барды, сол кезде команда Еуропа чемпиондары кубогын жеңді (қазіргі Еуролиганың алдыңғысы). Брэдли сонымен қатар Оксфорд университетінің баскетбол клубының мүшесі болды және ерлер баскетбол командасын 1965 және 1966 жылдары Британ университетінің спорт федерациясы (B.U.S.F.) чемпионатына және 1966 жылы Әуесқойлар баскетбол қауымдастығының (A.B.B.A.) ұлттық чемпионатына жетелеуге көмектесті. Брэдли 1967 жылдың сәуірінде, бітіруден екі ай бұрын Оксфордтан шығып, Әуе күштерінің резервіне қосылды. (Келесі жылы Оксфорд Брэдлиге «арнайы емтихан» тапсыруға рұқсат берді, бұл оған бітіруге мүмкіндік берді.) Ол офицер ретінде алты ай қызмет етті, бірақ талап төрт жылдық қызмет болды. (1967 жылдың 6 наурызында президент Линдон Б. Джонсон жоғары оқу орнынан кейінгі білім алу үшін таңдамалы қызметтен кейінге қалдыру бұдан былай медициналық және стоматологиялық салалармен ғана шектелетінін жариялады.) Брэдли 1967 жылдың желтоқсанында «Нью-Йорк Никс» командасына қосылды, маусымға дайындық кезеңін және 1967–1968 жылдар маусымының бірнеше аптасын өткізіп алды. Ол қорғаушы позициясында ойнады, бірақ жоғары мектепте және колледжде шабуылшы ретінде ойнаған. Ол да, команда да жақсы нәтиже көрсетпеді, ал келесі маусымда ол қайтадан шабуылшы позициясына оралды. Содан кейін үшінші маусымда «Никс» өзінің алғашқы НБА чемпионатын жеңіп алды, содан кейін 1972–73 маусымында екінші рет жеңді, ол мансабындағы жалғыз All-Star ойынына қатысты. 742 НБА ойынында – барлығы «Никс» командасында – Брэдли барлығы 9217 ұпай жинады, ойынға орташа есеппен 12,4 ұпай, және ойынға орташа есеппен 3,4 нәтижелі пас берді. Оның ең жақсы маусымдық ұпай жинауының орташа көрсеткіші 1972–73 маусымында ойынға 16,1 ұпай болды, сол маусымда ол карьерасындағы ең жақсы көрсеткіш – ойынға 4,5 нәтижелі пас берді. 1977 жылы баскетболдан зейнеткерлікке шыққан ол 1983 жылы командаласы Дейв ДеБусшермен бірге Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залына енгізілді. 1984 жылы «Никс» оның 24-ші нөмірлі формасын зейнеткерлікке шығарды; ол «Никс» командасы Уиллис Рид, Уолт Фрейзер және ДеБусшерден кейін осылайша құрметке ие болған төртінші ойыншы болды. Ол Ману Джинобилимен бірге Еуролига титулын, НБА чемпионатын және Олимпиада алтын медалін жеңген екі ойыншының бірі.

Bradley's graduation year, 1965, was the last year that the NBA's territorial rule was in effect, which gave professional teams first rights to draft players who attended college within 50 miles of the team. The New York Knicks—one mile closer to Princeton than the Philadelphia 76ers—drafted Bradley as a territorial pick in the 1965 draft, but he did not sign a contract with the team immediately. While studying Politics, Philosophy, and Economics (PPE) at Oxford, he commuted to Italy to play professional basketball for Olimpia Milano, then called Simmenthal, during the 1965–66 season, where the team won a European Champions Cup (predecessor to the modern EuroLeague). Bradley was also a member of the Oxford University Basketball Club and helped lead the men's basketball team to back to back British University Sports Federation (B. U. S. F.) championships in 1965 and 1966 and the Amateur Basketball Association (A. B. B. A.) National Championship in 1966. Bradley dropped out of Oxford in April 1967, two months before graduation, to enter the Air Force Reserves. (The following year, Oxford allowed Bradley to take "special exams", enabling him to graduate.) He served six months on active duty as an officer, though the requirement was four years' service. (On March 6, 1967, President Lyndon B. Johnson declared that he would issue an executive order that Selective Service deferments for post graduate study would henceforth be limited to the medical and dental fields.) Bradley joined the New York Knicks in December 1967, having missed the preseason and several weeks of the 1967–1968 season. He was placed in the backcourt, although he had spent his high school and college careers as a forward. Neither he nor the team did well, and in the following season, he was returned to the forward slot. Then, in his third season, the Knicks won their first NBA championship, followed by the second in the 1972–73 season, when he made the only All Star Game appearance of his career. Over 742 NBA games – all with the Knicks – Bradley scored a total of 9,217 points, an average of 12.4 points per game, and averaged 3.4 assists per game. His best season scoring average was 16.1 points per game in the 1972–73 season, during which he also averaged a career best 4.5 assists per game. Retiring from basketball in 1977, he was elected to the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame in 1983, along with teammate Dave DeBusschere. In 1984, the Knicks retired his number 24 jersey; he was the fourth player so honored by the Knicks, after Willis Reed, Walt Frazier, and DeBusschere. He is one of only two players, along with Manu Ginóbili, to have won a EuroLeague title, an NBA championship, and an Olympic gold medal.

Саясат

Брэдли отбасында саясат жиі талқыланып отыратын, ал оның кейбір туыстары жергілікті және округтік саяси лауазымдарды иеленді. Ол Принстон университетінде тарих мамандығын бітірді және 1964 жылы Азаматтық құқықтар туралы заң қабылданған кезде Сенат палатасында болды. Ван Бреда Колф және оны білген көптеген адамдар Брэдлидің 40 жасқа келгенде Миссури штатының губернаторы немесе президент болатынын болжады. Оның Родс стипендиясына берген өтінімінде: «Мен саясаткер ретінде адамзатқа ең көп пайда келтіре аламын» делінген. Брэдли Оксфордта Еуропаның саяси және экономикалық тарихына ден қойды. Науқан барысында Йель университетінің футболшысы Джон Спагнола Брэдлидің күзетшісі және жеке жүргізушісі болды, ол күрделі реформаларға қатысты. Олардың арасында 1986 жылы федералды салық кодексін қайта қарау шарасы бар еді, оны Дик Гепардпен бірлесіп жүзеге асырды. Бұл шара салық ставкаларының екі деңгейге дейін – 15 пайыз және 28 пайызға дейін төмендетті және көптеген түрлі жеңілдіктерді жойды. Брэдли бастаған немесе қатысқан ішкі саясатқа қатысты бастамаларға балаларға жәрдемақы төлеу жүйесін реформалау, қорғасынға байланысты балалар денсаулығының проблемаларына қатысты заңнама, еңбек табысы бойынша салық жеңілдігі, сайлау қаржысын реформалау, Калифорния су құқықтарын қайта бөлу және федералды бюджеттің тапшылығын азайту мақсатындағы реформалар кірді. 1981 жылы ол Рейганның шығындарды қысқаруын қолдады, бірақ оның салықты қысқару пакетіне қарсы болды, мұндай ұстанымды қолдаған сенаторлардың бірі болды. Ол бұрынғы Кеңес Одағы мен АҚШ арасындағы алмасу бағдарламасын қолдаған «Азаттықты қолдау туралы» заңға қол қойды. Брэдли 1984 жылы Монтклэр қаласының мэрі Мэри В. Мочариге қарсы 65 пайыз дауыспен қайта сайланды. 1987 жылы Брэдли заң жобасын қайтадан ұсынды, ол Оңтүстік Дакота штатының Блэк Хиллс аймағындағы 1,3 миллион акр жерді 1877 жылы президент Улисс С. Гранттың тайпаны аштықпен қорқытып заңсыз басып алған Сиу тайпасына қайтаруды көздеді. Заң жобасында Рашмор тауын АҚШ Парк қызметінің құрамында қалдырып, Блэк Хиллстің 1,3 миллион акрын Сиу Ұлттық Кеңесінің басқаруына қайтару ұсынылды. Заң жобасы комитетте қабылданбады. 1988 жылы оған Демократиялық партиядан президенттікке кандидат болуға шақырылды, бірақ ол жарысқа қатысудан бас тартты, өзінің дайындығын сезгенде білетінін айтты. 1990 жылы штаттық табыс салығын көтеру туралы дауға байланысты (ол қандай да бір ұстанымды қабылдаудан бас тартты) және мұғалімдердің еңбекақысын еңбек өнімділігіне байланысты төлеу туралы ұсынысы NJEA-ны оның қарсыласын қолдауға итермеледі, бұл Сенаттағы бұрынғы белгісіз қарсыласы Кристин Тодд Уитманды мүмкін кандидатқа айналдырды, және Брэдли шамалы айырмашылықпен жеңіске жетті. 1995 жылы ол қайта сайлануға түспейтінін жариялап, американдық саясатты «бұзылған» деп мәлімдеді. Брэдли билікте болған кезінде сайлаушыларға көмек көрсетуге немқұрайлы қарағаны үшін сынға ілікті.

Politics was a frequent subject of discussion in the Bradley household, and some of his relatives held local and county political offices. He majored in history at Princeton and was present in the Senate chamber when the Civil Rights Act of 1964 was passed. Van Breda Kolff and many others who knew him predicted that Bradley would be Governor of Missouri, or president, by 40. His Rhodes application stated "I can best serve mankind as a politician". Bradley spent his time at Oxford focusing on European political and economic history. During the campaign, Yale football player John Spagnola was Bradley's bodyguard and driver. specializing in complex reform initiatives. Among these was the 1986 overhaul of the federal tax code, co sponsored with Dick Gephardt, which reduced the tax rate schedule to just two brackets, 15 percent and 28 percent, and eliminated many kinds of deductions. Domestic policy initiatives that Bradley led or was associated with included reform of child support enforcement; legislation concerning lead related children's health problems; the Earned Income Tax Credit; campaign finance reform; a re apportioning of California water rights; and federal budget reform to reduce the deficit, which included, in 1981, supporting Reagan's spending cuts but opposing his parallel tax cut package, one of only three senators to take this position. He sponsored the Freedom Support Act, an exchange program between the republics of the former Soviet Union and the United States. Bradley was re elected in 1984 with 65% of the vote against Montclair mayor Mary V. Mochary. In 1987, Bradley re introduced legislation that would return 1.3 million acres of land in the Black Hills of South Dakota to the Sioux tribe that had been illegally seized by President Ulysses S. Grant under the threat of starvation of the tribe in 1877. The legislation proposed to keep Mount Rushmore within the US Park Service and 1.3 million acres of the Black Hills to return to jurisdiction under a Sioux National Council. The legislation died in committee. In 1988, he was encouraged to seek the Democratic nomination for president, but he declined to enter the race, saying that he would know when he was ready. In 1990, a controversy over a state income tax increase—on which he refused to take a position—and his proposal on merit pay for teachers, which led the NJEA to support his opponent, turned his once obscure rival for the Senate, Christine Todd Whitman, into a viable candidate, and Bradley won by only a slim margin. In 1995, he announced he would not run for re election, publicly declaring American politics "broken". Bradley was criticized for neglecting constituent services while in office.

Президенттікке кандидат

Брэдли 2000 жылғы президенттік сайлаудың бастапқы кезеңінде өзінің партиясының үміткеріне қарсы вице-президент Ал Горға қарсы күресті. Брэдли Горға либералдық балама ретінде үгіт жүргізді, бірқатар мәселелерде, соның ішінде жалпыға бірдей денсаулық сақтау, қару-жарақтарды бақылау және сайлау науқанының қаржыландыру реформасы бойынша Гордан сол жаққа қарай ұстанымдарды қабылдады. Салықтар мәселесінде Брэдли 1986 жылғы Салық реформасы заңына қолдау көрсеткенін айтты, ол ондаған жеңілдіктерді жойған кезде салық ставкаларының айтарлықтай төмендеуіне әкелді. Ол ең жақсы салық кодексі – төмен ставкалары және ешқандай жеңілдіктері жоқ кодекс болуы керек деп сендірді, бірақ денсаулық сақтау бағдарламасын қаржыландыру үшін салықтарды көтеру мүмкіндігін жоққа шығармады, мұндай уәдені "өтірік" деп атады. Білім беру саласында ол әр штатқа жыл сайын 2 миллиардтан астам доллар көлемінде блок-гранттарды бөлуді ұсынды. Сонымен қатар, ол 10 жыл ішінде кадр тапшылығы бар аймақтардағы білім беру жүйесіне 60 000 жаңа мұғалімді тартуға уәде берді, бітіргеннен кейін мұғалім болуға келіскендерге колледж стипендиясын ұсынды; Гор да ұқсас ұсыныс жасады. Брэдли балалардың кедейлігін де өзінің үгіт науқанында маңызды мәселе ретінде көтерді. Ол ең төменгі жалақыны көтеруге, жұмыс істегені үшін алынатын салық жеңілдіктерін кеңейтуге, әлеуметтік жәрдемақы алатын жалғыз ата-аналарға бала асырау төлемдерін сақтап қалуға мүмкіндік беруге, тәуелділерге арналған салық жеңілдіктерін қайтаруға, жүкті жасөспірімдерге қолдау көрсету орталықтарын салуға, 400 000 балаға арналған Head Start бағдарламасына қатысуға және азық-түлік талондарын ұлғайтуға уәде берді. Гор партияның фавориті саналғанмен, Боб Керри, Дэниел Патрик Мойнихен; бұрынғы Еңбек министрі Роберт Райх; Нью-Йорк қаласының бұрынғы мэрі Эд Кох; бұрынғы Федералды резерв төрағасы Пол Волкер; және баскетбол жұлдыздары Майкл Джордан мен Фил Джексон оны қолдады. Брэдли мен Джексон Нью-Йорк Никс командасында ойнаған кездерінен бері жақын дос. Джексон Брэдлидің президенттікке үміткерлігін жақтап, үгіт науқанының белгісін жиі киіп жүрді. Джексон 1999 жылы Калифорнияда Брэдли үгіт жүргізіп жатқанда Лос-Анджелес Лейкерс командасының бас жаттықтырушысы лауазымына тағайындалды және үгіт науқаны кезінде "Брэдлидің қаржы жинау жолындағы тұрақты серігі" болды. Брэдли кейіннен Джексонның 2007 жылы Найсмит мемориалдық баскетбол залына енгізілуіне қатысқанда оны ұсынуды "үлкен құрмет" деп атады. Брэдлидің үгіт науқаны жоғары беделді қолдаулар мен қаржы жинаудың табысты болуының арқасында бастапқыда жақсы перспективаға ие болды. Алайда, ол сәтсіз аяқталды, өйткені сенатор Джон Маккейннің республикалық үміткерлігі үшін күресі одан көп назар аударды, бірақ ақыры сәтсіз аяқталды; Маккейн Брэдлидің "көктегі найзағайын" бірнеше рет ұрлаған еді. Брэдли Айова штатындағы сайлаудағы екі бірге бірге жеңілісіне қатты ұялған, өйткені одақтар Горды қолдауға уәде бергендіктен, ол көп қаражат жұмсағанмен де. Брэдли Нью-Гэмпширде өткен сайлауда 53% 47% есебімен жеңіліске ұшырады, бұл оның үгіт науқанының бәсекеге қабілетті болуы үшін міндетті түрде жеңіске жетуі керек деп саналды. Брэдли Супер сейсенбі күні өткен бастапқы сайлауларда әрқайсысында алыс екінші орынды иеленді. 2000 жылдың 9 наурызында, сайлау процесіндегі алғашқы 20 бастапқы сайлау мен кокус сайлауларында жеңіске жете алмағаннан кейін, Брэдли үгіт науқанын тоқтатты және Горды қолдады; ол вице-президенттікке үміткер болу идеясын жоққа шығарды және болашақта президенттікке үміткер болу мүмкіндігі туралы сұрақтарға жауап бермеді. Ол өзінің саясатын жариялай беруге уәде берді, сайлау науқанының қаржыландыру реформасын, қару-жарақтарды бақылауды және денсаулық сақтару сақтандыруын арттыруды талап етті.

Bradley ran in the 2000 presidential primaries, opposing incumbent Vice President Al Gore for his party's nomination. Bradley campaigned as the liberal alternative to Gore, taking positions to the left of Gore on a number of issues, including universal health care, gun control, and campaign finance reform. On the issue of taxes, Bradley trumpeted his sponsorship of the Tax Reform Act of 1986, which had significantly cut tax rates while abolishing dozens of loopholes. He voiced his belief that the best possible tax code would be one with low rates and no loopholes, but he refused to rule out the idea of raising taxes to pay for his health care program, calling the idea of such a pledge "dishonest". On public education, he proposed to make over $2 billion in block grants available to each state every year. He further promised to bring 60,000 new teachers into the education system in hard to staff areas over ten years by offering college scholarships to anyone who agreed to become a teacher after graduating; Gore offered a similar proposal. Bradley also made child poverty a significant issue in his campaign. He promised to address the minimum wage, expand the Earned Income Tax Credit, allow single parents on welfare to keep their child support payments, make the Dependent Care Tax Credit refundable, build support homes for pregnant teenagers, enroll 400,000 more children in Head Start, and increase the availability of food stamps. Although Gore was considered the party favorite, Bob Kerrey, and Daniel Patrick Moynihan; former Secretary of Labor Robert Reich; former New York City mayor Ed Koch; former Federal Reserve chairman Paul Volcker; and basketball stars Michael Jordan and Phil Jackson. Bradley and Jackson have been close friends since they were teammates playing for the New York Knicks. Jackson was a vocal supporter of Bradley's run for the presidency and often wore his campaign button in public. Jackson announced his acceptance of the position of head coach of the Los Angeles Lakers while Bradley was campaigning in California in 1999, and he was a "regular draw on the Bradley money trail" during the campaign. Bradley later called it a "great honor" to be the presenter when Jackson was inducted into the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame in 2007. Bradley's campaign initially had strong prospects, due to high profile endorsements and as his fundraising efforts gave him a deep war chest. However, it floundered, in part because it was overshadowed by Senator John McCain's far more attention gaining, but ultimately unsuccessful, campaign for the Republican nomination; McCain had stolen Bradley's "thunder" on several occasions. Bradley was much embarrassed by his two to one defeat in the Iowa caucus, despite spending heavily there, as the unions pledged their support for Gore. Bradley then lost the New Hampshire primary 53–47%, which had been viewed as a must win state for his campaign to remain competitive. Bradley finished a distant second during each of the primaries on Super Tuesday. On March 9, 2000, after failing to win any of the first 20 primaries and caucuses in the election process, Bradley withdrew his campaign and endorsed Gore; he ruled out the idea of running as the vice presidential candidate and did not answer questions about possible future runs for the presidency. He said that he would continue to speak out regarding his brand of politics, calling for campaign finance reform, gun control, and increased health care insurance.

Саясатта

1999 жылы Брэдлиге Солтүстік Каролина университеті заң докторы (LL. D) құрметті дәрежесі берілді. Кейін 2000 жылы Брэдлиге АҚШ Олимпиада комитетінің төрағасы болу ұсынылды, бірақ ол бас тартты. 2002 жылдың қыркүйегінде Брэдли Нью-Джерси демократтарының Роберт Торричеллиді бұрынғы сенаттық орынға сайлау бюллетенінде алмастыру туралы өтінішін қабылдамады, оның орнына бұрынғы сенатор Франк Лаутенберг тағайындалды. 2003 жылы Оксфорд университеті Брэдлиге азаматтық құқық докторының (DCL) құрметті дәрежесін берді, оны «өте көрнекті спортшы, Сенаттың маңызды тірегі және әлсіздердің күшті жақтасы» деп сипаттады. 2007 жылы Брэдлиге «Ерекше скаут» сыйлығы табысталды. Бұл сыйлық скаут алғашқы «Бүркіт» белгісін алғаннан кейін 25 жылдан астам уақыт бойы қоғамдық қызмет көрсеткендерге беріледі. 2004 жылдың қаңтарында Брэдли мен Гор 2004 жылғы Демократиялық сайлау алдындағы ішкі сайыста Говард Динді қолдады. 2008 жылдың қаңтарында Брэдли 2008 жылғы Демократиялық сайлау алдындағы ішкі сайыста Барак Обаманы қолдайтынын мәлімдеді. Ол Обама үшін үгіт жүргізіп, саяси жаңалықтар бағдарламаларында оның өкілі ретінде сөйледі. Обама әкімшілігінде денсаулық сақтау және әлеуметтік қызметтер министрі лауазымына Том Дашледен кейін Брэдлидің кандидатурасы қарастырылды, бірақ Дашле өтінімінен бас тарғаннан кейін бұл лауазым Канзас штатының губернаторы Кэтлин Себелиусқа берілді. Ол кейде саяси мәселелерге қатысып, соңғы кезде бұрынғы әріптесі Боб Паквудпен бірге салық реформасы мәселесі бойынша Сенаттың Қаржы комитетіне кеңес берді. Ол корпоративтік кеңесші және инвестициялық банкир ретінде жұмыс істеді. 2001 жылдан бері Allen & Company LLC басқарушы директоры, 2001 жылдан 2004 жылға дейін McKinsey & Company коммерциялық емес бөлімшесінің бас кеңесшісі, McKinsey Global Institute, сондай-ақ QuinStreet және Raydiance жеке компаниялары директорлар кеңесінің мүшесі болды. Брэдли – Catterton Partners жеке инвестициялық компаниясының аға кеңесшісі. Брэдли DonorsChoose ұйымының басқарма мүшесі, бұл онлайн-платформа мұқтаж мектептерге көмек көрсетуге мүмкіндік береді. Ол сонымен қатар Acumen Fund кеңесші кеңесінің төрағасы, бұл жаһандық кедейлікті шешу үшін кәсіпкерлік тәсілдерді қолданатын коммерциялық емес жаһандық венчурлық қор. Брэдли Issue One кеңесінің тең төрағасы, бұл АҚШ саясатында ақшаның ықпалын азайтуды мақсат ететін коммерциялық емес ұйым. Брэдли АҚШ-тың Шығыс-Батыс келісім жөніндегі комитеті директорлар кеңесінің мүшесі. Ол сондай-ақ Питер Питерсон қорының кеңесші кеңесінің мүшесі болды. Брэдли 2022 жылы Нью-Йорк театрында тікелей эфирде көрсетілген «Rolling Along» атты жеке өмірден алынған бір актерлік шоуын жасады. Фильм 2023 жылы Трибека кинофестивалінде көрсетілді және 2024 жылдың ақпанында Max стриминг сервисінде жарық көрді.

In 1999 Bradley was awarded the Honorary degree of Doctor of Laws (LL. D) by the University of North Carolina at Chapel Hill. Later in 2000, Bradley was offered the chairmanship of the United States Olympic Committee, which he turned down. In September 2002, Bradley turned down a request from New Jersey Democrats to replace Robert Torricelli on the ballot for his old Senate seat, which another former senator, Frank Lautenberg, accepted. Oxford University awarded Bradley an honorary Doctor of Civil Law (DCL) in 2003, with a citation that described him in part as "an outstandingly distinguished athlete, a weighty pillar of the Senate, and still a powerful advocate of the weak". In 2007 Bradley was awarded the Distinguished Eagle Scout Award. This award is given in recognition of community service more than 25 years after a scout first earns the Eagle badge. In January 2004, Bradley and Gore both endorsed Howard Dean for president in the 2004 Democratic primaries. In January 2008, Bradley announced that he was supporting Barack Obama in the 2008 Democratic primary. He campaigned for Obama and appeared on political news shows as a surrogate. Bradley's name was mentioned as a possible replacement for Tom Daschle as nominee for Secretary of Health and Human Services in the Obama administration after Daschle withdrew from consideration; the position went to Kansas governor Kathleen Sebelius. He has occasionally been involved in political matters, most recently consulting the Senate Finance Committee on tax reform along with former colleague Bob Packwood. He has worked as a corporate consultant and investment banker. He has been a managing director of Allen & Company LLC, since 2001, was chief outside advisor to McKinsey & Company's nonprofit division, the McKinsey Global Institute, from 2001 to 2004, and is a member of the board of directors of QuinStreet and the private company Raydiance. Bradley is a senior advisor to the private equity firm Catterton Partners. Bradley is also a board member of DonorsChoose. org, an online charity that connects individuals to classrooms in need. He is also the Chair of the Advisory Council for Acumen Fund, a non profit global venture fund that uses entrepreneurial approaches to solve the problems of global poverty. Bradley is a co chair for the advisory board of Issue One, a non profit whose goal is to reduce the influence of money in American politics. Bradley is a member of the board of directors of the American Committee on East West Accord. And he has been member of the advisory board of the Peter G. Peterson Foundation. Bradley created an autobiographical one man show, Rolling Along, which was filmed before a live audience in a New York theater in 2022. The film debuted at the 2023 Tribeca Film Festival and launched on streaming service Max in February 2024.

Жеке өмір

Жас кезінде Брэдли той жасағысы келген әйелдерден, олардың атақты болуын қалағанынан қашып жүрді. "Қашқындар өмірі" атты кітабында ол атақ-даңққа ие болудың өзіне әдемі әйелдердің "сексуалдық объектіге айналудың табиғи еместігін" түсінгенін жазды. Болашақ тележурналист Диана Сойер оның колледж кезіндегі жақын дос қызы болған. Брэдли 1974 жылы неміс туған, салыстырмалы әдебиет профессоры Эрнестин Шлантпен (қыздығы Мисселбек) үйленді. Оның бұрынғы некесінен Стефани есімді қызы бар, сондай-ақ олардың Тереза Энн есімді бір қызы бар. Брэдли мен Шлант 2007 жылы ажырасты. 2009 жылдан бері оның серіктесі – бұрынғы LBJ кітапханасының директоры Бетти Сью Флауэрс.

Негізгі дереккөздер

Брэдли, Билл. Қазіргі уақыт, өткен уақыт: естеліктер (Vintage, 1997). Брэдли, Билл. Жаңа американдық тарих (Random House, 2008).