Ральф Невилл, 1-ші Уэстморленд графы: Англия ақсұлығының тарихы

Кіріспе

Ағылшын дворяны Ральф Невилл, Вестморлендтің 1-ші графы, граф Маршал (шамамен 1364 – 21 қазан 1425), Невилл әулетінен шыққан ағылшын дворяны.

Мансап

Невиллдің алғашқы әскери қызметі 1380 жылы шілдеде Сент-Омерде оны рыцарь еткен Ричард II патшаның ағасы Томас Вудстоктың қол астында Бретаньде болды. 14 қараша 1381 жылы ол және оның туысы Генри "Хотспур" Персиге ағылшын мен шотланд арасындағы жекпе-жекті басқару тапсырылды, ал 1 желтоқсан 1383 жылы ол және оның әкесі шотландтардан 24,000 марканы король Дэвидтің құнын төлеп алуды тапсырды. 26 қазан 1385 жылы ол сэр Томас Клиффордпен бірге Карлайл губернаторы болып тағайындалды, ал 27 наурыз 1386 жылы Клиффордпен бірге Батыс маршының бірлескен басқарушысы болып тағайындалды. Невилл атақты 17 қазан 1388 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін 24 жасында мұрагерлікпен алды және 6 желтоқсан 1389 жылдан 30 қараша 1396 жылға дейін Радульфо де Невилл де Рабиге жіберілген жарлықтар арқылы Парламентке шақырылды. 25 қазан 1388 жылы ол басқалармен бірге Шотландия шекарасындағы бекіністерді тексеруге тағайындалды, ал 24 мамыр 1389 жылы Трент өзенінің солтүстігіндегі патшалық ормандардың өмір бойына күзетшісі болды. 1393 және 1394 жылдары Шотландиямен бейбіт келіссөздер жүргізді. 1397 жылы Невилл Ричард патшаның Томас Вудсток пен Лордтар апелляциясына қарсы іс-қимылын қолдады және сол жылдың 29 қыркүйегінде сый ретінде Вестморленд графы болып жарияланды. Бірақ оның патшаға деген адалдығы көп ұзамай сынақтан өтті. Оның бірінші әйелі Маргарет Стаффорд 9 маусым 1396 жылы қайтыс болды, ал Невиллдің 29 қараша 1396 жылға дейін Джоан Бофортпен екінші рет некеде болуы оны Ричард патшаның ағасы Джон Гант, Ланкастердің 1-ші герцогының күйеу баласы етті. Осылайша, Ричард патша 16 қыркүйекте Джон Ганттың үлкен ұлы мен мұрагері Генри Болингброкты қуғанда және 3 ақпанда Джон Ганттың өлімінен кейін Болингброктың иеліктерін тәркілегенде, Вестморленд өзінің қайын ағасын қолдауға бейімделді. Болингброк 1399 жылдың шілдесінде Равенспурға кішкентай күшпен қонды. Вестморленд пен Нортумберленд графы Ричард патшаның орнынан бас тарған Тауэрдегі делегацияда болды, ал Вестморленд 13 қазан 1399 жылы Болингброктың король Генрих IV ретінде таққа отырғызылуында "вирге" деп аталатын кішкентай скептрді алып жүрді. Жаңа корольді қолдағаны үшін Вестморленд 30 қыркүйек 1399 жылы граф маршал болып өмір бойына тағайындалды (бірақ ол 1412 жылы лауазымнан кетті), 20 қазанда Ричмонд құрметінің өмір бойына берілуі (бірақ бұл грант Ричмонд графының атағымен бірге келмеді) және бірнеше қарауылдықтармен марапатталды. 4 желтоқсанға дейін ол король кеңесіне мүше болып тағайындалды. 1401 жылдың наурыз айында Вестморленд корольдің үлкен қызы, Англияның Бланшасы мен Рим патшасы Руперттің ұлы Луи арасындағы некеге қатысты келіссөздер жүргізген комиссарлардың бірі болды, ал 1403 жылы Ювелір байрағының рыцары болды, Эдмунд Лэнгли, Йорк герцогының 1-ші герцогының қайтысынан босаған орынды иеленді. Ол Скроп пен оның одақтастарына олардың талаптары қабылданып, жеке қауіпсіздіктеріне кепілдік берілетініне сендірді. 29 мамырда Скроптың әскері таратылғаннан кейін Скроп, Моубрей және Пламптон тұтқындалып, сатылым үшін өлім жазасына кесілді және 8 маусымда Йорк қабырғаларынан тыс жерде бас кесілді. Вестморленд Скроп пен оның одақтастарын Понтефрактта патшаға тапсырғанмен, олардың асығыс және ретсіз сотталуы мен жазалауында ешқандай рөл атқармады, өйткені патша оны 4 маусымда Нортумберленд қамалдарын басып алуға солтүстікке жіберді. Нортумберленд Скроппен бірге ашық көтеріліс жасауды жоспарлаған-жоғы белгісіз, бірақ ол Скропқа қолдау көрсетпеді және Вестморлендті басып алуға жасаған сәтсіз әрекетінен кейін Шотландияға қашып кетті. Оның иеліктері кейіннен патшалық таққа берілді, ал Вестморленд графы Ральф 1405 жылғы көтерілісті елеулі қантөгіссіз басуы үшін сыйақы ретінде 1405 жылдың маусымында Камберленд пен Нортумберлендтегі бұрынғы Перси жерлерінің үлкен грантын алды. Генрих IV қайтыс болғаннан кейін Вестморленд негізінен Батыс маршының (1403-1414 жж.) қамқоршысы ретінде солтүстік шекараны қорғауға қатысты. 1415 жылы ол Йеверринг шайқасында Шотландияның басқыншы әскерін шешуші түрде жеңіске ұшыратты. Вестморленд король Генрих V-тің француздық науқандарына қатыспады, ал Так Генрих V-пен қарым-қатынасы жақын болмағанын, бәлкім, Вестморлендтің күйеу баласы, сэр Томас Грейдің Саутгемптон қастандығына қатысқандығынан туындаған шығар. Генрих V қайтыс болғаннан кейін Вестморленд Генрих VI кіші болған кезде Регенттік Кеңесінің мүшесі болды. Тейттің айтуынша, Вестморленд "көптеген құрылысшы емес", ол шериф Хаттон замогын Лиланд "солтүстіктегі ешқандай үйді ханшайымның үйіне ұқсатпайтындай" тамаша масштабта қайта салғанын, Раби замогының кіреберіс қақпасын және сәйкес мұнараны екі есе арттырғанын және мүмкін, Ричмонд шіркеуінің "биік және көзге түсетін мұнарасы" үшін жауапты болды. 1 қараша 1410 жылы Вестморленд Стейндропта магистр, алты кеңсе қызметкері, алты "төмендеген джентльмен" және басқалар үшін колледж құруға рұхсат алды, оның аяқталуына осы әрекеттерді өсиетінде қалдырды.

Neville's first military service was in Brittany under King Richard II's uncle, Thomas of Woodstock, who knighted him at Saint Omer in July 1380. On 14 November 1381 he and his cousin, Henry "Hotspur" Percy, were commissioned to preside over a duel between an Englishman and a Scot, and on 1 December 1383 he and his father were commissioned to receive from the Scots 24,000 marks for the ransom of King David. On 26 October 1385 he was appointed joint Governor of Carlisle with Sir Thomas Clifford, and on 27 March 1386 was appointed, together with Clifford, joint Warden of the West March. Neville inherited the title at the age of 24 after his father's death on 17 October 1388, and was summoned to Parliament from 6 December 1389 to 30 November 1396 by writs directed to Radulpho de Nevyll de Raby. On 25 October 1388, he was appointed, with others, to survey the fortifications on the Scottish border, and on 24 May 1389 was made keeper for life of the royal forests north of the Trent. In 1393 and 1394 he was employed in peace negotiations with Scotland. In 1397 Neville supported King Richard's proceedings against Thomas of Woodstock and the Lords Appellant, and by way of reward was created Earl of Westmorland on 29 September of that year. However his loyalty to the King was tested shortly thereafter. His first wife, Margaret Stafford, had died on 9 June 1396, and Neville's second marriage to Joan Beaufort before 29 November 1396 made him the son in law of King Richard's uncle, John of Gaunt, 1st Duke of Lancaster. Thus, when King Richard banished John of Gaunt's eldest son and heir, Henry Bolingbroke, on 16 September 1398, and confiscated Bolingbroke's estates after John of Gaunt's death on 3 February 1399, Westmorland was moved to support his brother in law. Bolingbroke landed with a small force at Ravenspur in July 1399. Westmorland and the Earl of Northumberland were in the deputation at the Tower which received King Richard's abdication, and Westmorland bore the small sceptre called the "virge" at Bolingbroke's coronation as King Henry IV on 13 October 1399. For his support of the new King, Westmorland was rewarded with a lifetime appointment as Earl Marshal on 30 September 1399 (although he resigned the office in 1412), a lifetime grant of the honour of Richmond on 20 October (although the grant was not accompanied by a grant of the title Earl of Richmond), and several wardships. Before 4 December he was appointed to the King's council. In March 1401, Westmorland was one of the commissioners who conducted negotiations for a marriage between the King's eldest daughter, Blanche of England, and Louis, son of Rupert, King of the Romans, and in 1403 was made a Knight of the Garter, taking the place left vacant by the death of Edmund of Langley, 1st Duke of York. and led Scrope and his allies to believe that their demands would be accepted and their personal safety guaranteed. Once Scrope's army had been disbanded on 29 May, Scrope, Mowbray and Plumpton were arrested, summarily condemned to death for treason, and beheaded outside the walls of York on 8 June 1405. Although Westmorland handed Scrope and his allies over to the King at Pontefract, he played no role in their hasty and irregular trial and execution, having been sent north by the King on 4 June to seize Northumberland's castles. It is unclear whether Northumberland had initially planned to rebel openly in concert with Scrope, but in the event, he gave Scrope no support and fled to Scotland after his failed attempt to capture Westmorland. His estates were subsequently forfeited to the crown, and Ralph, earl of Westmorland, as a reward for his quelling of the 1405 rebellion without significant bloodshed, received a large grant of former Percy lands in Cumberland and Northumberland in June 1405. After the death of Henry IV Westmorland was mainly engaged in the defence of the northern border in his capacity as Warden of the West March (1403–1414). In 1415 he decisively defeated an invading Scottish army at the Battle of Yeavering. Westmorland played no part in King Henry V's French campaigns, and Tuck notes that his relationship with Henry V was not close, perhaps partly because of the involvement of Westmorland's son in law, Sir Thomas Grey of Heaton, in the Southampton Plot. After Henry V's death, Westmorland was a member of the Council of Regency during the minority of King Henry VI. According to Tait, Westmorland was "no inconsiderable builder", citing his rebuilding of Sheriff Hutton Castle on a scale so magnificent that Leland saw "no house in the north so like a princely lodging", his doubling of the entrance gateway of Raby Castle and the corresponding tower, and possibly his responsibility for the "tall and striking tower" of Richmond parish church. On 1 November 1410 Westmorland was granted licence to found a college for a master, six clerks, six "decayed gentlemen" and others at Staindrop, towards the completion of which he left a bequest in his will.

Екінші неке

Невилл екінші рет 1396 жылдың 29 қарашасына дейін, Францияның Анжу аймағындағы Майн-э-Луар департаментіндегі Бофорт сарайында, Роберт Феррердің жесірі Джоан Бофортқа үйленді. Ол 2-ші Барон Феррердің (1373–1396) әйелі және Ланкастердің 1-ші герцогы Джонның (1-ші король Эдуард III-нің үшінші ұлы) заңдасқан қызы, оның сүйіктісі (кейін үшінші әйелі) Кэтрин Суинфордтан туған. Жоан Бофорттан оның тоғыз ұлы мен бес қызы болды:

Кэтрин Невилл (шамамен 1397–1483), бірінші рет 1411 жылдың 12 қаңтарында Норфолк герцогы Джон де Моубрейге, екінші рет сэр Томас Странгуэйске, үшінші рет Джон Бомонтқа, 1-ші виконт Бомонтқа, төртінші рет сэр Джон Вудвиллге (1469 жылдың 12 тамызында қайтыс болды) үйленді. Элеонора Невилл (1398–1472), бірінші рет Ричард ле Деспенсерге, 4-ші Барон Бургершке, екінші рет Нортумберленд графы Генри Персиге тұрмысқа шықты. Ричард Невилл, Солсберидің 5-ші графы (1400–1460), ол Элис Монтакьютке, өз құқығымен Солсберидің 5-ші графинясына үйленді. Олардың ұлы Ричард Невилл, Уорвик графының 16-шы ұрпағы (1428–1471), "Патша жасаушы" атанды. Генри Невилл (шамамен 1402). Роберт Невилл (1404–1457), Солсбери және Дурхам епискобы. Уильям Невилл, Кент графының 1-і (шамамен 1405–1463). Джон Невилл (шамамен 1406). Джордж Невилл, 1-ші барон Латимер (шамамен 1407–1469). Энн Невилл (шамамен 1408–1480), бірінші рет Букингем герцогы Хамфри Стаффордқа, екінші рет 1-ші барон Маунтджой Уолтер Блоунтқа үйленді. Томас Невилл (шамамен 1410). Кэтберт Невилл (шамамен 1411). Джоан Невилл (шамамен 1412–1453), қадірлі монах. Эдвард Невилл, 3-ші барон Бергавенни (шамамен 1414–1476). Сесили Невилл (1415–1495), Йорк герцогы Ричардқа үйленді, одан король Эдуард IV және король Ричард III дүниеге келді.

Өлім, жерлеу және мұрагерлік

Вестморланд 1425 жылғы 21 қазанда қайтыс болды және Стайндроптағы Әулие Мария колледжінің хорында жерленді. Ол жердегі оның және екі әйелінің бейнесі салынған әсем алабастр қабір Англияның солтүстігіндегі ең көрнекті жерлеу ескерткіші деп есептеледі. Оның екі әйелі де оның қасында жерленбеген. Оның бірінші әйелі Маргарет Стаффорд Брансепет, Дарем графтығында жерленген, ал екінші әйелі Джоан Бофорт Линкольн соборының қасиетті орнындағы тас шатыр астында анасымен бірге жерленген. Вестморландтан бұрын оның үлкен ұлы, сэр Джон Невилл (шамамен 1387-1420) қайтыс болды, ал оның немересі, Ральф Невилл, Вестморлендтің 2-ші графы (1406-1484) оның титулын мұраға алды.

Шекспир мен Вестморленд

Вестморленд Шекспирдің "Генрих IV, 1-бөлім", "Генрих IV, 2-бөлім" және "Генрих V" пьесаларында суреттелген. "Генрих IV, 1-бөлім" пьесасының басында Вестморленд тарихи тұрғыдан Персилерге қарсы король Генрих IV-тің одақтасы ретінде көрсетілсе, пьесаның соңғы сахналарында король оны Шрусбери шайқасынан кейін Англияның солтүстігіне Нортумберленд графына тоқтау беру үшін жіберген. "Генрих IV, 2-бөлімнің" IV актісінде Вестморленд 1405 жылы Персилердің бүлігін басуда басты рөл атқарған, Архиепископ Скроптың ықпалымен, қан төкпестен дерлік, 1405 жылдың 29 мамырында Шиптон Мурда бүлікшілермен сөйлесіп келісімге келген. Алайда, "Генрих V"-де Вестморленд 1414 жылдың 30 сәуірінде Лестерде басталған парламентте Архиепископ Чишеле Франциямен соғысқа қарсы келтірген аргументтеріне қарсы шыққан деп айтылады. Холл мен Холиншедтің ізбасарлығымен Шекспир бұл аргументтерді Чишелеге жатқызады, бірақ Чишеле 1414 жылдың 14 ақпанында Архиепископ Арундел қайтыс болғаннан кейін король тағайындаған кезде әлі ресми архиепископ емес еді. Бұған қоса, парламенттік тізілімдерде Чишеленің қатысуы туралы жазба жоқ, ал Тейттің сөзіне сүйенсек, Франциямен соғыс мәселесі талқыланбаған. Сонымен қатар, Вестморлендтің Франция емес, Шотландияға қарсы соғыстың артықшылықтарын баяндаған сөзі шотланд тарихшысы Джон Майордың еңбегінен алынған, ал ол 1414 жылғы парламенттен жарты ғасырдан кейін дүниеге келген. Пьесаның алғашқы кварто нұсқасында жоғарыдағы жолдар Уорвик графына жатқызылған. Бренда Джеймс пен профессор Уильям Рубинштейн Невиллдің бес буын шөбересі сэр Генри Невилл Уильям Шекспирдің шығармаларын жазғанын мәлімдеді.