Хосе Каррерас: Испан операсының тенорі және қайырымдылық жұмысы

Кіріспе

Испан теноры (1946 жылы туған)

Жозеп Мария Каррерас Колл (; 1946 жылдың 5 желтоқсанында туған), Жозе Каррерас (/k//ə/'/r//ɛər//ə//s/, xoˈse kaˈreɾas) – испан опералық теноры, ол әсіресе Доницетти, Верди және Пуччини операларындағы өнерлерімен танымал. Барселонада туған ол 11 жасында Мануэль де Фалланың «El retablo de Maese Pedro» операсындағы Тружаман рөлінде опера сахнасында дебют жасады, содан кейін 60-тан астам рөлді ойнап, әлемдегі жетекші опера театрларында және көптеген жазбаларда өнер көрсетті. 1990 жылдан 2003 жылға дейінгі үлкен концерттер сериясында Пласидо Доминго және Лучано Павароттимен бірге «Үш тенордың» бірі ретінде ол кең аудиторияда танымал болды. 1988 жылы өзінің аурудан жазылуынан кейін құрған Жозе Каррерас атындағы Халықаралық лейкемия қорының (La Fundació Internacional Josep Carreras per a la Lluita contra la Leucèmia) президенті ретіндегі гуманитарлық қызметімен де белгілі.

Алғашқы жылдар

Каррерас Барселонаның жұмысшы табы ауданы Сантста дүниеге келді. Ол Антония Колли и Сайги мен Жозеп Каррерас и Солердің үш баласының ең кішісі болған. 1951 жылы оның отбасы жақсырақ өмір іздеп Аргентинаға эмиграциялады. Бірақ, бұл шетелге көшу сәтті болмады, бір жыл ішінде олар Сантсқа қайтып келді, онда Каррерас балалық және жасөспірімдік шағының қалған бөлігін өткізді. Ол музыкаға, әсіресе әнге ерте жастан бойы талантын көрсетті, алты жасында «Ұлы Карузо» фильмінде Марио Ланзаны көрген кезде бұл талант күшейді. Оның өмірбаянында және көптеген сұхбаттарында айтылғандай, фильмді көргеннен кейін Каррерас отбасына үзбей ариялар, әсіресе «La donna è mobile» әнін орындады. Олардың жиі импровизациялық концерттерінен шаршағанда ол көбінесе отбасының ванна бөлмесіне жабылып алып ән шырқады. Содан кейін, әжесі Сальвадор Коллдың, әуесқой баритонның ынталандыруымен, оның ата-анасы оған музыка сабақтарына ақша табуға бел буды. Алдымен ол балалық шағының достарының бірі Магда Прунераның анасынан фортепиано мен вокалдан сабақ алды, ал сегіз жасында Барселонаның қалалық консерваториясында музыка сабақтарын бастады. Сегіз жасында ол алғашқы рет қоғамдық өнер көрсетті, Магда Прунераның пианинода сүйемелдеуімен «La donna è mobile» әнін Испанияның ұлттық радиосында орындады. Осы оқиғаның жазбасы әлі де сақталған және оны «Хосе Каррерас – Өмір жолы» бейнефильмінде тыңдауға болады. 1958 жылдың 3 қаңтарында, он бір жасында, Каррерас Барселонаның ірі опера театры, Гран Театре дель Лисеуда Мануэль де Фалланың «Эль ретабло де Маэсе Педро» операсында Тружаманның бала сопрано рөлінде дебют жасады. Бірнеше айдан кейін ол «Лицеуда» «Богеманың» екінші актісінде соңғы рет бала сопрано ретінде ән шырқады. Жасөспірім шағында ол музыканы оқуын жалғастырды, Лисеудің жоғары музыка консерваториясына түсті және жеке дауыс сабақтарын алды, алдымен Франсиско Пуигпен, кейін Хуан Руакспен, оны Каррерас өзінің «көркемдік әкесі» деп атады. Әкесі мен ағасының кеңесімен, оған «қосалқы» мансап қажет деп ойлағандықтан, ол химияны оқу үшін Барселона университетіне де түсті, бірақ екі жылдан кейін ән айтуға толыққанды көңіл бөлгені үшін университетті тастап кетті.

Carreras was born in Sants, a working class district in Barcelona. He was the youngest of Antònia Coll i Saigi and Josep Carreras i Soler's three children. In 1951, his family emigrated to Argentina in search of a better life. However, this move abroad proved unsuccessful, and within a year they had returned to Sants where Carreras was to spend the rest of his childhood and teenage years. He showed an early talent for music and particularly singing, which intensified at the age of six when he saw Mario Lanza in The Great Caruso. The story recounted in his autobiography and numerous interviews is that after seeing the film, Carreras sang the arias incessantly to his family, especially "La donna è mobile", often locking himself in the family's bathroom when they became exasperated with his impromptu concerts. At that point, his parents, with the encouragement of his grandfather Salvador Coll, an amateur baritone, found the money for music lessons for him. At first he studied piano and voice with Magda Prunera, the mother of one of his childhood friends, and at the age of eight, he also started taking music lessons at Barcelona's Municipal Conservatory. At just eight years old, he also gave his first public performance, singing "La donna è mobile", accompanied by Magda Prunera on the piano, on Spanish National Radio. A recording of this still exists and can be heard on the video biography, José Carreras – A Life Story. On 3 January 1958, at the age of eleven, he made his debut in Barcelona's great opera house, the Gran Teatre del Liceu, singing the boy soprano role of Trujamán in Manuel de Falla's El retablo de Maese Pedro. A few months later, he sang for the last time as a boy soprano at the Liceu in the second act of La Bohème. Throughout his teenage years, he continued to study music, moving on to the Conservatori Superior de Música del Liceu and taking private voice lessons, first with Francisco Puig and later with Juan Ruax, whom Carreras has described as his "artistic father". Following the advice of his father and brother, who felt that he needed a "backup" career, he also entered the University of Barcelona to study chemistry, but after two years he left the university to concentrate on singing.

1970 және 1980 жылдар

Хуан Руакс Каррерасты Лисеудегі өзінің алғашқы тенорлық рөліне, «Норма» операсындағы Флавио рөліне қабылдауға шақырды, ол 1970 жылдың 8 қаңтарында ашылды. Рөл шағын болғанымен, ол орындаған бірнеше фразалар қойылымның жетекші әйелі, көрнекті сопрано және сонымен қатар каталондық Монсеррат Кабаледің назарын аударды. Ол одан Доницеттидің «Лукреция Борджия» операсында Геннаро рөлін орындауын сұрады, ол 1970 жылдың 19 желтоқсанында ашылды. Бұл оның алғашқы ересек рөлі болды және ол оны тенор ретіндегі нағыз дебюті деп есептейді. 1971 жылы ол Лондонның Корольдік фестиваль залында Мария Стюарданың концерттік орындалысында халықаралық дебют жасады, ол жерде Кабале тағы да атаулық рөлді орындады. Кабале көп жылдар бойы оның мансабын насихаттау және қолдау көрсетуде маңызды рөл атқарды, онымен бірге он бестен астам операда өнер көрсетті, ал оның ағасы және менеджері Карлос Кабале де 1990 жылдардың ортасына дейін Каррерасқа менеджерлік қызмет көрсетті. 1970 жылдары Каррерас мансабы жылдам дамыды. 1971 жылдың соңында ол Парманың беделді «Voci Verdiane» конкурсында бірінші жүлдеге ие болды, бұл оның итальяндық дебютіне әкелді, ол 1972 жылдың 12 қаңтарында «Teatro Regio di Parma» театрында «La bohème» операсындағы Родольфо рөлінде болды. Сол жылы ол Нью-Йорк операсында «Мадам Баттерфляй» операсында Пинкертон рөлінде американдық дебют жасады. Басқа да маңызды театрларда дебюттер жасады – 1973 жылы Сан-Франциско операсында Родольфо рөлінде, 1973 жылы Филадельфия лирикалық опера компаниясында «La traviata» операсындағы Альфредо рөлінде, 1974 жылы Вена штатт-операсында «Риголетто» операсындағы Мантуя герцогы рөлінде, 1974 жылы Лондонның Корольдік опера театрында Альфредо рөлінде, 1974 жылы Нью-Йорк Метрополитен операсында «Тоска» операсындағы Кавародосси рөлінде және 1975 жылы Миланның «La Scala» опера театрында «Un ballo in maschera» операсындағы Риккардо рөлінде. 28 жасқа келген кезде ол Еуропа мен Солтүстік Америкада 24 операда тенорлық партияларды орындады және Philips компаниясымен эксклюзивті жазба шарты жасады, нәтижесінде Вердидің сирек қойылатын операларының бағалы жазбалары пайда болды, атап айтқанда «Il Corsaro», «I due Foscari», «La battaglia di Legnano», «Un giorno di regno» және «Stiffelio». 1970 және 1980 жылдары Каррераспен бірге өнер көрсеткен әйелдер қатарында сол кездегі ең танымал сопрано және меццо-сопранолар болды: Монсеррат Кабале, Биргит Нильсон, Виорика Кортез, Рената Скотто, Илеана Котрубаш, Сильвия Сасс, Тереза Стратас, Дам Кири Те Канава, Фредерика фон Стаде, Агнес Балтса, Тереза Берганза және Катия Ричиарелли. Ричиареллимен оның көркемдік серіктестігі 1972 жылы Пармадағы «La bohème» операсында екеуінің де ән салғаннан басталды және он үш жыл бойы студияда да, сахнада да жалғасты. Кейін олар Philips Classics үшін «La bohème» операсының студиялық жазбасын жасады және негізінен Philips және Deutsche Grammophon лейблдерінде опералар мен концерттердің оннан астам коммерциялық жазбаларында бірге орындады. Осы кезеңде ол көптеген дирижерлермен жұмыс істеді, бірақ Каррераспен ең жақын көркемдік қарым-қатынаста болған және оның мансабына ең терең әсер еткен Герберт фон Караян болды. Ол алғаш рет Караянның жетекшілігімен 1976 жылдың 10 сәуірінде Зальцбургте Вердидің реквиемінде ән шырқады, ал олардың соңғы бірлескен жұмысы 1986 жылы Зальцбургте «Кармен» операсының қойылымы болды. Караянның ынтасымен ол «Aida», «Don Carlos» және «Carmen» сияқты ауыр лирикалық-драматикалық рөлдерді орындауға көшті, бұл кейбір сыншылар оның табиғи дауысына тым ауыр екенін және оның дауыстық өмірін қысқартқан болуы мүмкін деп айтты. (Каррерас дауысы туралы бөлімді қараңыз.) 1980 жылдары Каррерас кейде қатаң опералық репертуардан тыс, кем дегенде студияда, сарсуэла, мюзикл және оперетта әндерін орындады. Ол сонымен қатар екі мюзиклдің толық көлемді жазбаларын жасады – «West Side Story» (1985) және «South Pacific» (1986), екеуі де Кири Те Канавамен бірге орындалды. «West Side Story» жазбасы екі жағынан ерекше болды: Каррерас Леонард Бернштейннің таңдауымен болды және дирижерлік етті. Бернштейн музыканы жазғаннан кейін шамамен 30 жыл өткен соң алғаш рет дирижерлік қызмет атқарды, сонымен қатар жаздыру сессиялары туралы толық метражды деректі фильм түсірілді. Қазір кең таралған видеода жұлдызды тенор «Something's Coming» солосындағы синкоптық ырғақтар мен сөйлеу қабілетімен күресіп, Бернштейннің қатал түзетулеріне ұшырады. 1987 жылы Аргентина композиторы Ариэль Рамирес жетекшілік еткен «Misa Criolla» атты аргентиналық халықтық мессасы Philips компаниясынан жарық көрді, бұл туындыны бүкіл әлемге таныстырды. Каррерас сахнадағы көптеген қойылымдары бейнежазбада қолжетімді болғанымен, ол киноға да қадам басты. 1986 жылы ол 19 ғасырғы испан теноры Джулиан Гаярре рөлін «Романса Финал» («Соңғы романс») фильмінде ойнады, ал 1987 жылы Луиджи Коменчинидің режиссерлігімен «Богема» фильмінің нұсқасымен жұмыс істей бастады. «Богема» фильмін Парижде түсірілімі кезінде оның денесінде жедел лимфобластық лейкемия анықталды және оның өмір сүру мүмкіндігі 10-нан 1-ге дейін бағаланды. Алайда, ол Сеэтлдағы Фред Хатчинсон қатерлі ісіктерді зерттеу орталығында химиотерапия, сәулелік терапия және аутологтық сүйек миын трансплантациясынан өткеннен кейін аурудан жазылды. Сауығудан кейін ол опера және концерт сахналарына қайта оралды, 1988 және 1989 жылдары қайта оралу концерттерінің гастрольдік сапарына шықты және Монсеррат Кабалемен бірге «Медея» (Испания, Мерида, 1989) және Баладаның «Кристобаль Колон» операсының әлемдік премьерасында (Барселона, 1989) өнер көрсетті.

Juan Ruax encouraged Carreras to audition for what was to become his first tenor role at the Liceu, Flavio in Norma, which opened on 8 January 1970. Although only a minor role, the few phrases he sang caught the attention of the production's leading lady, the eminent soprano and fellow Catalan, Montserrat Caballé. She asked him to sing Gennaro with her in Donizetti's Lucrezia Borgia, which opened on 19 December 1970. It was his first principal adult role, and the one which he considers to be his true debut as a tenor. In 1971, he made his international debut in a concert performance of Maria Stuarda in London's Royal Festival Hall, again with Caballé singing the title role. Caballé was instrumental in promoting and encouraging his career for many years, appearing in over fifteen different operas with him, while her brother and manager, Carlos Caballé, was also Carreras's manager until the mid 1990s. During the 1970s Carreras's career progressed rapidly. In late 1971, he won first prize in Parma's prestigious Voci Verdiane competition which led to his Italian debut as Rodolfo in La bohème at the Teatro Regio di Parma on 12 January 1972. Later that year he made his American debut as Pinkerton in Madama Butterfly with the New York City Opera. Other major house debuts followed – the San Francisco Opera in 1973, as Rodolfo; the Philadelphia Lyric Opera Company in 1973, as Alfredo in La traviata; the Vienna Staatsoper in 1974, as the Duke of Mantua in Rigoletto; London's Royal Opera House in 1974, as Alfredo; the New York Metropolitan Opera in 1974, as Cavaradossi in Tosca; and La Scala, Milan in 1975, as Riccardo in Un ballo in maschera. By the age of 28, he had already sung the tenor lead in 24 different operas in both Europe and North America, and had an exclusive recording contract with Philips, which resulted in valuable recordings of several less often performed Verdi operas, notably Il Corsaro, I due Foscari, La battaglia di Legnano, Un giorno di regno and Stiffelio. Carreras's leading ladies during the 1970s and 1980s included some of the most famous sopranos and mezzo sopranos of the day: Montserrat Caballé, Birgit Nilsson, Viorica Cortez, Renata Scotto, Ileana Cotrubaş, Sylvia Sass, Teresa Stratas, Dame Kiri Te Kanawa, Frederica von Stade, Agnes Baltsa, Teresa Berganza, and Katia Ricciarelli. His artistic partnership with Ricciarelli began when they both sang in the 1972 La bohème at Parma and lasted for thirteen years, both in the recording studio and on stage. They later made a studio recording of La bohème for Philips Classics and can be heard together on over 12 other commercial recordings of both operas and recitals, predominantly on the Philips and Deutsche Grammophon labels. Of the many conductors he worked with during this period, the one with whom Carreras had the closest artistic relationship and who had the most profound influence on his career was Herbert von Karajan. He first sang under Karajan in the Verdi Requiem at Salzburg on 10 April 1976, with their final collaboration in a 1986 production of Carmen, again at Salzburg. With Karajan's encouragement, he increasingly moved towards singing heavier lirico spinto roles, including Aida, Don Carlos, and Carmen, which some critics have said were too heavy for his natural voice and may have shortened his vocal prime. (See the section on Carreras's voice.) The 1980s saw Carreras occasionally moving outside the strictly operatic repertoire, at least in the recording studio, with recitals of songs from zarzuela, musicals and operettas. He also made full length recordings of two musicals – West Side Story (1985) and South Pacific (1986) – both with Kiri Te Kanawa as his co star. The recording of West Side Story was unusual in two respects: Carreras was chosen and conducted by Leonard Bernstein. Bernstein was conducting for the first time nearly 30 years after he composed the music, and a full length documentary was made about the recording sessions. In a now viral clip, the star tenor had problems with the syncopated rhythms and elocution in his solo on Something's Coming and was relentlessly corrected by Bernstein. His 1987 Philips recording of the Argentine folk mass, Misa Criolla, conducted by its composer, Ariel Ramírez, brought the work to a worldwide audience. Although many of Carreras's stage performances are available on video, he also ventured into film. In 1986, he portrayed the 19th century Spanish tenor Julián Gayarre in Romanza Final (The Final Romance) and in 1987, he started working on a film version of La bohème directed by Luigi Comencini. It was during the filming of La bohème in Paris that he was found to be suffering from acute lymphoblastic leukemia and given a 1 in 10 chance of survival. However, he recovered from the disease after undergoing a gruelling treatment involving chemotherapy, radiation therapy and an autologous bone marrow transplant at the Fred Hutchinson Cancer Research Center in Seattle. Following his recovery, he gradually returned to both the operatic and the concert stage, embarking on a tour of come back recitals in 1988 and 1989 and singing with Montserrat Caballé in Medea (Mérida, Spain 1989) and in the world premiere of Balada's Cristóbal Colón (Barcelona, 1989).

1990 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1990 жылдары Каррерас опера сахнасында «Кармен» және «Федора» операларында өнер көрсетті, сондай-ақ «Самсон және Далила» (Пералада, 1990) операсындағы рөлмен дебют жасады. Дегенмен, опералық қойылымдары азайып, концерттер мен рециталдарға көбірек ден қойды. Оның мансабы басталган Гран-Театр-дель-Лисеудегі соңғы опералық өнері «Самсон және Далила» (2001 жылғы наурыз) болды. 2002 жылы Токиода «Слай» операсындағы басты рөлді қайта орындады, ал 2004 жылы Вена мемлекеттік операсында «Кармен» операсының соңғы әрекеті мен «Слай» операсының 3-ші әрекетінің толыққанды сахналық қойылымдарында өнер танытты. 2014 жылғы сәуірде Каррерас он жылдық үзілістен кейін опера сахнасына оралып, Кристиан Колоновицтің «Жүздік» (El Juez) операсының премьерасында басты рөлді орындады. Ол 2014 жылғы тамызда Австриядағы Эрл фестивалінде және 2015 жылғы қаңтарда Санкт-Петербургтегі Мариинский театрында осы рөлді қайта орындады. 1990 жылы алғашқы «Үш тенор» концерті 1990 жылғы ФИФА әлем чемпионатының финалы қарсаңында Римдегі Каракалла моншаларында өтті. Бұл концерт бастапқыда Каррерастың лейкемияға қарсы қорына қаражат жинау және оның әріптестері Пласидо Доминго мен Лучано Павароттидің «кіші інісін» опера әлеміне қайтару мақсатымен ұйымдастырылған. Алайда, бұл және одан кейінгі «Үш тенор» концерттері Каррерасқа операдан тысқары даңқ әкелді. 1994 жылы Лос-Анджелесте өткен «Үш тенор» концертінің теледидар трансляциясын әлем бойынша миллиардтан астам адам тамашалады деп есептеледі. 1999 жылға қарай Римдегі алғашқы «Үш тенор» концертінен шыққан CD 13 миллион дана сатылып, барлық уақыттағы ең көп сатылған классикалық музыкалық жазбасы атанды. Каррерас 1996 жылғы «The Doll» телесериалының «The Doll» эпизодындағы қосымша сюжет желісінің орталық тұлғасы болып табылады, онда ол есіммен аталмайды, бірақ «Үш тенордың» «басқа жігіті» деп аталады; оның итальяндық екені туралы қате ақпарат таратылады (мүмкін, мақсатты түрде). 1990 жылдардың басында Каррерас 1992 жылғы Барселона Олимпиадасының ашылу және жабылу салтанаттарының музыкалық жетекшісі болды, сондай-ақ өзінің алғашқы әнші-үлгісі Марио Ланзаға құрмет көрсету үшін бүкіл әлемдік концерттік турне ұйымдастырды. 2000 жылдарға қарай Каррерастың жазбалары мен тікелей концерттік репертуары негізінен көркем әндерге, неаполитандық әндерге, жеңіл классикалық жанрға және «тыныш тыңдауға» арналған музыкаға ауысты. Ол классикалық музыкадан тыс әртістермен де жиі өнер көрсетіп, жазбалар жасады, мысалы, Диана Росс, Эдита Горняк, Ллуис Ллах, Питер Маффей, Удо Юргенс, Клаус Майне, Чарльз Азнавур, Ким Стайлс, Сара Брайтман, Вики Леандрос, Джеки Эванчо, Сиссель Киркжебё, Дебби Гарри, Маджида Эль Руми және Джорджия Фуманти. 2002 жылдан бастап Каррерас тікелей өнер көрсетулерін рециталдар мен оркестрлік концерттермен шектеді. 2009 жылғы 8 мамырда «The Times» газетінде жарияланған сұхбатында Каррерас енді операдағы басты рөлдерді орындамайтынын, бірақ рециталдарға қатысуға дайын екенін мәлімдеді.

The 1990s continued to see Carreras performing on the operatic stage in Carmen and Fedora and making role debuts in Samson et Dalila (Peralada, 1990), Verdi's Stiffelio (London, 1993), and Wolf Ferrari's Sly (Zurich, 1998). However, his opera performances became less frequent as he increasingly devoted himself to concerts and recitals. His final operatic performances at the Gran Teatre del Liceu, the opera house where his career began, were in Samson et Dalila (March 2001). He reprised the title role in Sly in Tokyo in 2002 and in 2004 performed at the Vienna State Opera in fully staged versions of the final act of Carmen and Act 3 of Sly. In April 2014, Carreras returned to the opera stage after a ten year absence singing the title role of Christian Kolonovits's opera, El Juez (The Judge) in its premiere at the Arriaga Theatre in Bilbao. He reprised the role in August 2014 at the Festival Erl in Austria and in January 2015 at the Mariinsky Theatre in St. Petersburg. In 1990 the first Three Tenors concert took place in the Baths of Caracalla in Rome on the eve of the 1990 FIFA World Cup finals. It was originally conceived to raise money for Carreras's leukemia foundation and as a way for his colleagues, Plácido Domingo and Luciano Pavarotti, to welcome their "little brother" back to the world of opera. However, it and the subsequent Three Tenors concerts brought Carreras a fame that went far beyond the opera house. It is estimated that over a billion people around the world watched the television broadcast of the 1994 Three Tenors concert in Los Angeles. By 1999, the CD from the first Three Tenors concert in Rome had sold an estimated 13 million copies, making it the best selling classical recording of all time. Carreras is the center of a subplot in the 1996 episode "The Doll" in the Seinfeld television series, in which he is never referred to by name but instead as "the other guy" in the Three Tenors; he is erroneously referred to as being Italian (perhaps intentionally). The early 1990s also saw Carreras serving as the Musical Director for the opening and closing ceremonies of the 1992 Barcelona Olympic Games, and performing in a worldwide concert tour in tribute to his first singing hero, Mario Lanza. By the 2000s Carreras's recording and live concert repertoire had moved largely to art song, Neapolitan songs, the light classical genre, and 'easy listening'. He has also increasingly performed and recorded with artists from outside the classical music world, such as Diana Ross, Edyta Górniak, Lluís Llach, Peter Maffay, Udo Jürgens, Klaus Meine, Charles Aznavour, Kim Styles, Sarah Brightman, Vicky Leandros, Jackie Evancho, Sissel Kyrkjebø, Debbie Harry, Majida El Roumi, and Giorgia Fumanti. Beginning in 2002, Carreras scaled back his live performances to recitals and orchestral concerts. In an interview published in The Times on 8 May 2009, Carreras announced that he would no longer perform principal opera roles but was still open to recitals.

Гуманитарлық жұмыс

Лейкемиядан емделгеннен кейін Каррерас медицина ғылымына алғыш ретін өтеуге және леукемиямен ауыратын басқа адамдардың өмірін жақсартуға ұмтылды. 1988 жылдың 14 шілдесінде Барселонада «Фондасио Интернешонал Жозеп Каррерас перо а ла Ллуита контра ла Леукемия» (ағылшын тілінде «Хосе Каррерас Халықаралық Лейкемия Қоры») құрылды. Қор өзінің қызметі туралы «Amigos de la Fundación» атты үш айда бір рет жарияланатын журналды шығарады және өз күш-жігерін төрт негізгі бағытта шоғырландырады:
Лейкемиямен ауыратын және трансплантацияға мұқтаж науқастар үшін сүйек миы мен кіндік қан донорларын көбейтуге бағытталған науқандар, сондай-ақ сүйек миы донорларының Испания Ұлттық тізілімі REDMO-ның жұмыс істеуін қамтамасыз ету. Дамып келе жатқан елдердегі жетекші халықаралық институттар мен ауруханалар мен зертханалардағы ғылыми-зерттеу және клиникалық инфрақұрылымды нығайту. Лейкемиямен ауыратын науқастар мен олардың отбасыларына әлеуметтік қызметтер көрсету, оның ішінде трансплантация орталықтарының жанында тегін тұру мүмкіндігін ұсыну. Хосе Каррерас Халықаралық Лейкемия Қорының филиалдары АҚШ, Швейцария және Германияда бар, ал неміс филиалы осы үш филиалдың ең белсендісі болып табылады. 1995 жылдан бері Каррерас Германиядағы Қордың жұмысына қаражат жинау мақсатында Лейпцигте жыл сайын теледидар арқылы тікелей эфирде қайырымдылық гала-концертін өткізеді. Осы галадан жиналған қаражаттың жалпы сомасы 71 миллион еуродан асып кетті. Каррерас сонымен қатар өзінің қоры мен басқа да медициналық қайырымдылық ұйымдарына жылына кемінде 20 қайырымдылық концерттерін өткізеді. Ол Еуропалық Медицина Қоғамының және Еуропалық Гематология Қауымдастығының құрметті мүшесі, Еуропалық Медициналық Онкология Қоғамының құрметті демеушісі және ЮНЕСКО-ның ізгі ниет елшісі.

Сыйлықтар мен марапаттар

Каррерас өзінің көркемдік және гуманитарлық қызметі үшін көптеген наградалар мен құрметтемелер алды. Олардың ішінде: Тайландтың Ең жоғары Ақ Піл Орденінің Ұлы Коммодоры (бірінші дәреже) (2019); Францияның «Өнер мен әдебиет ордені»нің командирі және «Құрмет Легионы» орденінің кавалері; Италия Республикасының Еңбегі үшін орденінің Ұлы Коммодоры және Ұлы офицері (1996 жылғы 20 мамыр және 1991 жылғы 3 сәуірде, сәйкесінше); Австрия Республикасына көрсеткен қызметтері үшін Құрмет орденінің үлкен декорациясы (1999); Испания королевасы Софиядан «Әлеуметтік ынтымақтастық азаматтық орденінің Алтын Кресі»; Астурия ханзадасының өнер сыйлығы (1991, бірлескен жеңімпаз); Германия Федеративтік Республикасының Еңбегі үшін үлкен кресі және Каталонияның Бас Дирекциясының алтын медалі (1984 жылғы маусым). Каррерас Баварияның Еңбегі үшін орденін, Штайгер сыйлығын (2006) және Дрезден қаласының (2010) Әулие Георгий орденін алды.

Carreras has received numerous awards and distinctions for both his artistic and humanitarian work. These include: Knight Grand Cross (First Class) of the Most Exalted Order of the White Elephant of Thailand (2019); Commander of the Ordre des Arts et des Lettres and Chevalier of the Légion d'honneur (France); Knight Grand Cross and Grand Officer of the Order of Merit of the Italian Republic (20 May 1996 and 3 April 1991, respectively); Grand Decoration of Honour for Services to the Republic of Austria (1999); the Cruz de Oro del Orden Civil de la Solidaridad Social from Queen Sofia of Spain, the Prince of Asturias Prize for Art (joint winner, 1991), the Grand Cross of Merit from the Federal Republic of Germany and the Gold Medal of the Generalitat of Catalonia (June 1984)

Carreras has received the Bavarian Order of Merit, the Steiger Award (2006) and the St. George Order of the Semperoper (Dresden, 2010)

Honorary Medal of the city of Leipzig on the occasion of his Leukemia Fundraiser for 2009 on 17 December 2009; awarded by the Mayor of Leipzig (unanimous decision of the town council of Leipzig). In 1993 he was awarded an honorary degree of Doctor of Letters from Loughborough University. On 23 February 2004, the Austrian Post Office issued a 1€ stamp to commemorate the 30th anniversary of his debut at the Vienna Staatsoper. In 2004, he received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. In 2009, he received the Brit Award for Outstanding Contribution to Music. He has Honorary Doctorates from the University of Barcelona and Miguel Hernández University (Spain); Napier, Loughborough and Sheffield universities (United Kingdom); the Mendeleev Russian University of Chemistry and Technology (Russia); the University of Camerino (Italy); Rutgers University (United States); the University of Coimbra (Portugal); the National University of Music Bucharest (Romania); Philipps Universität Marburg (Germany, 3 May 2006); University of Saarland (2012); the University of Pécs (Hungary) and most recently, Kyunghee University (Korea) and the University of Porto (Portugal). In Spain the central plaza in Sant Joan d'Alacant bears his name, as do two theatres – the Auditori Josep Carreras in Vila seca (near Tarragona) and The Teatro Josep Carreras in Fuenlabrada.

2009 жылғы 17 желтоқсанда лейкозға қарсы науқанына арналған Лейпциг қаласының Құрмет медалі (Лейпциг қалалық кеңесінің бірауыздан қабылдаған шешімімен, Лейпциг мэрімен марапатталды). 1993 жылы ол Лафборо университетінің құрметті доктор дәрежесімен марапатталды. 2004 жылғы 23 ақпанда Австрия почтасы Вена мемлекеттік операсындағы дебютінің 30 жылдығына арналған 1 евролық марка шығарды. 2004 жылы ол Америка жетістіктері академиясының Алтын тақта сыйлығын алды. 2009 жылы ол музыкаға ең үлкен үлес қосқаны үшін «Brit Award» сыйлығын алды. Ол Барселона және Мигель Эрнандес университеттерінен (Испания); Непьер, Лафборо және Шеффилд университеттерінен (Ұлыбритания); Менделеев атындағы Ресей химия және технология университетінен (Ресей); Камерино университетінен (Италия); Ратгерс университетінен (АҚШ); Коимбра университетінен (Португалия); Бухарест ұлттық музыка университетінен (Румыния); Филиппс университетінен (Германия, 2006 жылғы 3 мамыр); Саарланд университетінен (2012); Печ университетінен (Мажарстан) және соңғы кезде Кюнгхи университетінен (Корея) және Порту университетінен (Португалия) құрметті доктор дәрежесін алды. Испанияда Сант-Жоан-д'Алакант қаласындағы орталық алаң оның есімін, сондай-ақ Вила-Секадағы (Тарагона маңындағы) Josep Carreras концерт залы мен Фуэнлабрададағы Josep Carreras театры оның есімімен аталады.

Отбасы

Барселонада балалық шағында Каррерастың әкесі Жозеп Каррерас и Солер жол полициясында жұмыс істеді. Алғашқыда ол француз тілінің мұғалімі болған. Алайда, Испания Азамат соғысы кезінде ол республикашылдар тарапында күрескен. 1939 жылы Франко үкіметі билікке келгеннен кейін, оған мұғалімдік қызмет атқаруға рұқсат берілмеді. Оның анасы Антония Колли Сайги шаштараздық салоны басқарды, онда Каррерас бала кезінде клиенттерге ән айтып, сыйлық ретінде ақша алатын. Ол анасына өте жақын болды, ол бір күні ол ұлы әнші болатынына сенді. 18 жасында анасының қатерлі ісіктен қайтыс болуы оған қатты әсер етті. «Жозе Каррерас: Өмірбаяны» кітабында ол: «Кейінге қарай алғанда, сахнаға шыққан сайын мен әрқашан, әрқашан оны еске аламын» деді. 1971 жылы Каррерас Мерседес Переске үйленді. Олардың екі баласы болды: ұл Альберт (1972 жылы туған) және қыз Джулия (1978 жылы туған). 1992 жылы олар ажырасты. 2006 жылы Каррерас Ютта Йейгерге үйленді, бірақ 2011 жылы олар ажырасып кетті. Каррерастың туған інісі Дэвид Хименес Каррерас дирижер және Вальес симфониялық оркестрінің директоры. 1990 жылдардың соңынан бері ол Каррерастың көптеген концерттерін және 2000 жылдың маусым айында Gran Teatre del Liceu-да қойылған Sly операсындағы опералық қойылымдарын жүргізді.

Дауыс

Каррерас дауысы өзінің шарықталу кезеңінде сол кездегі ең әдемі тенор дауыстарының бірі саналды. Испан сыншысы Фернандо Фрага оны "асыл тембрлі, бай түсті және керемет дыбысты" спинтоның жомарттығымен үйлесетін лирикалық тенор деп сипаттады. Бұл ең әсіресе оның дауысының ортаңғы диапазонында айқын байқалады. Фрага, сондай-ақ Каррерас өзі де атап өткендей, оның жастық шағында да тенор диапазонының жоғары ноталары оған қиындық туғызған, ал мансабы дамыған сайын бұл қиындық күшейген. Өзінің құрмет тұтқан Джузеппе ди Стефано сияқты, Каррерас та әдемі әрі көркем фразировкасымен, сондай-ақ құмарлықпен орындауымен танымал болды. Бұл қасиеттері 1976 жылы Монсеррат Кабалемен бірге «Тоска» операсындағы атау ролінде түсірілген және сэр Колин Дэвис дирижерлік еткен жазбасында ең жақсы көрінеді. Бірнеше сыншының пікірінше, Андреа Шенье, «Кармендегі» Дон Хосе, Дон Карло және «Тағдыр күші» операсындағы Альваро сияқты ауыр спинтолық рөлдерді орындауы оның табиғи лирикалық дауысына күш түсірген, бұл дауыстың ертерек қараюына және сәулесін жоғалтуына себеп болуы мүмкін. Дегенмен, ол осы рөлдерде өзінің ең жақсы орындауларын көрсетті. «Дейли телеграф» газеті 1984 жылы Лондонның Корольдік опера театрындағы «Андреа Шенье» қойылымы туралы былай деп жазды: «Бірнеше апта бұрын «Богемадағы» лирикалық ақын Родольфодан батыр ақын Шеньеге ауысқан испан тенорының вокалдық шеберлігі бізді әсерлі ұстады». 1985 жылы Ла Скаладағы «Андреа Шенье» қойылымы (DVD-де сақталған) туралы Карл Батталья Opera News журналында Каррерас операны «ұлы шоғырланумен және шеберлікпен тазартылған вокалдық акцентімен басып озғанын» жазды. Бұл спинтолық рөлге оның негізінен лирикалық тенорында жоқ қарқындылықты сыйлады. Алайда, Карл Хиллер операдағы Ла Скала қойылымына жазған рецензиясында, «біздің заманымыздың ең әдемі тенор дауысының барлық тоналдық жұмсақтығын көрсетуге қабілетті еді», - деп атап өтті, бірақ жоғары және күшті ноталарды орындауда қиындыққа тап болды, олар тартылып, қиындықпен шығарылғандай сезілді.

In its prime, Carreras's voice was considered one of the most beautiful tenor voices of the day. The Spanish critic, Fernando Fraga has described it as a lyric tenor with the generosity of a spinto, having "a noble timbre, richly coloured and sumptuously resonant". This is particularly true of the middle range of his voice. Fraga also noted, as has Carreras himself, that even in his youth the high notes of the tenor range were always somewhat problematic for him, and became more so as his career progressed. Like his idol, Giuseppe di Stefano, Carreras was also known for the beauty and expressiveness of his phrasing and for his passionate delivery. These qualities are perhaps best exemplified in his 1976 recording of Tosca with Montserrat Caballé in the title role and conducted by Sir Colin Davis. According to several critics his assumption of the heavier spinto roles such as Andrea Chénier, Don José in Carmen, Don Carlo, and Alvaro in La forza del destino put a strain on his naturally lyric instrument which may have caused the voice to prematurely darken and lose some of its bloom. Nevertheless, he produced some of his finest performances in those roles. The Daily Telegraph wrote of his 1984 Andrea Chénier at London's Royal Opera House: "Switching effortlessly from the lyric poet Rodolfo in La Bohème a few weeks ago to the heroic poet Chenier, the Spanish tenor's vocal artistry held us spellbound throughout." Of his 1985 performance in Andrea Chénier at La Scala (preserved on DVD), Carl Battaglia wrote in Opera News that Carreras dominated the opera "with formidable concentration and a cleverly refined vocal accent that imparts to this spinto role an overlay of intensity lacking in his essentially lyric tenor." However, Carl H. Hiller's review of the La Scala performance in Opera also noted that while in the quiet phrases of the score "he could display all the tonal mellowness of which this perhaps most beautiful tenor voice of our time is capable", he had difficulty with the high loud notes, which sounded strained and uneasily produced.