Кіріспе

Уайтхейвен – Англияның Камбрия графтығындағы, көлдер аймағы ұлттық паркіне жақын орналасқан қала және порт. Ол Карлайл қаласынан оңтүстік-батысқа қарай 38 миль (61 км), Фурнесс қаласындағы Барроудан солтүстікке қарай 45 миль (72 км) қашықтықта жатыр. Бұл қала бұрынғы Копленд ауданының әкімшілік орталығы болған, және Уайтхейвен приходының қалалық кеңесі бар. 2011 жылғы халық санауы бойынша қаланың халқы 23 986 адамды құрады. Қаланың дамуы Лоутер отбасының кең көлемде көмір кенін пайдалануының нәтижесінде болды, бұл 17-шы ғасырдан бастап порт арқылы көмір экспортын өркендетті. Сонымен қатар, ол Америка колонияларымен сауда жасау үшін маңызды порт болды және 1750-1772 жылдар аралығында тоннаж бойынша Лондоннан кейін Англияның екінші ең жұмыс істейтін порты еді. Осы өркендеу 18-шы ғасырда 170-тен астам ескерткіш ғимараттары бар грузин стиліндегі жоспарланған қаланың құрылуына әкелді, олар қаланың архитектуралық мұрасын құрады. Британдық археология кеңесі Уайтхейвенді қала ортасының тарихи құндылығын ескере отырып, "есімді қала" деп атады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Уайтхейвенде ірі химия өнеркәсібі орналасқан, бірақ ол да, көмір өнеркәсібі де тоқтатылды. Бүгінгі таңда қаланың негізгі өнеркәсібі – жақын орналасқан Селлафилд ядролық кешені, ол ең ірі жергілікті жұмыс беруші және қалада маңызды әкімшілік базаға ие. Уайтхейвенге Мирехаус, Вудхаус, Келлс және Хенсингэм сияқты бұрынғы ауылдар, еншілер және қала маңындағы шағын елді мекендер кіреді. Қалаға Кумбрия жағалауы темір жолы және A595 тас жолы қызмет көрсетеді.

Ерте тарих

Солтүстікке қарай шамамен 2 километр жерде Партон қаласында римдік бекініс болғанмен, қазіргі Уайтхейвен қаласы орнында римдік қоныс болғанына ешқандай дәлел жоқ. 10 ғасырда бұл аймақты ирландтық-норвег викингтері қоныстандырған. Уайтхейвенді де қамтитын Копленд атауы, бұл жердің Стратклайд Корольдігінен, мүмкін Ирландиядан алынған олжамен сатып алынғанын көрсетеді. Нормандар келгеннен кейін, шамамен 1120 жылы Уильям де Месчин Сент-Бис монастырын құрды, оған Уайтхейвен жағалауынан Кейкл өзеніне дейін, содан кейін оңтүстікке қарай Ээн өзені арқылы теңізге дейінгі кең аумақ берілді. Бұл кішкентай балықшылар ауылы Уайтхейвенді де қамтыды.

Көмір өндіру

Джеймс шұңқыры – Уайтхейвендегі шұңқыр. "Сент-Джеймс-Жуниорс" мектебі бұрынғы шұңқырдың орнында салынған.

Ертедегі тау-кен өндірісі

Уайтхейвен аймағындағы көмір өндіру туралы ең алғашқы сілтеме, Сент-Бис монастырының приоры Лэнгтонның (1256–82) тұсындағы Арроутвейттегі көмір кендеріне қатысты жазбалар болып табылады. 1539 жылы Сент-Бис монастыры таратылып, жерлер мен минералдық құқықтар діни емес иелерге өтті. Олардың біріншісі, сэр Томас Шалонер 1560 жылы көмір қазу үшін жерді жалға берді, ал 1586 жылы Сент-Бис мектебіне «Сент-Бис приходындағы көмір шұңқырларынан мектеп пайдалануы үшін 40 жүк көмір алуға» рұқсат берді. Бұл жұмыстар көлемі шағын болды және жер бетіне жақын, адиттер мен колокол тәрізді шұңқырлар қолданылды. Алайда, Лоутерлер отбасы кейіннен 17 ғасырдың ортасынан 20 ғасырдың басына дейін Уайтхейвендегі көмір өнеркәсібін дамытып, басымдыққа ие болды.

Лоутерлердің ықпалы

Сэр Джон Лоутер, 2-ші баронет (1642–1706) көмір өнеркәсібін және Ирландиямен сауданы айтарлықтай дамытты. Ол Лоутердің жер иеліктерін кеңейтуге 11 000 фунт стерлингтен астам қаражат жұмсады және шұңқырларын дренаждауды жақсартты, бұл оған одан да терең қазуға мүмкіндік берді. 1740 жылдарға қарай Лоутер Камберленд көмір алабындағы барлық порлардағы басты экспорттаушыға айналды. Осының нәтижесінде Томас Ньюкомен мен Джон Калли жасаған кішкентай (17 дюйм диаметрлі цилиндрлі) No. 5 машинасы орнатылды. Ол өте табысты болғандықтан, 1727 жылы Лоутер қосымша сорғыш қозғалтқыш сатып алды. Осы тәжірибелі сорғылау әдісінің арқасында Лоутер теңіз астындағы көмір кенін игеруге мүмкіндік алды, ол пордың оңтүстігіндегі жартастың төменгі жағында, 138 метр тереңдікте Солтомда шұңқыр қазды. Жұмыс 1730 жылдың басында басталды және 1732 жылдың мамырында шұңқыр салтанатты түрде ашылды. Карлайл Спеддинг жобалау және құрылыс жұмыстарын басқарды және Ұлыбританиядағы екінші теңіз асты шұңқырын сәтті салды. "Он екі футтан он футтық шахта жетіде жеті саз тереңдікке (141 метр) (Еуропаның кез келген бөлігіндегі ең терең шұңқыр) жиырма үш ай ішінде, отыз баррель ұнтақ қолданылып, жұмысшылардың денсаулығына ешқандай зиян келтірмей, үш фут қалыңдықтағы көмір қабатына (Негізгі қабат) жетті" деп хабарланды. Солтом шұңқыры 1848 жылы көмір өндіруді тоқтатты және қазіргі таңдағы Ежелгі ескерткіш (SM 27801) болып табылады және 18 ғасырдағы көмір шахтасының ең жақсы сақталған мысалы. Шахтаның, жылқы машинасының, тұрақтардың, машина үйінің, қазандық бөлмесінің және мұржаның, коттедждердің, арба жолдарының және тіреу қабырғаларының іздері сақталған. Солтом шұңқырынан қазылған көмір жылқы машинасымен жер бетіне көтеріліп, содан кейін трамваймен туннель арқылы Рейвенхилл шұңқырына жеткізіліп, жартастың үстіне көтерілді. Солтом шұңқыры орталық сорғы станциясы ретінде пайдаланылды, ол 1790 жылдары салынған дрейф арқылы көптеген жергілікті шахталарды дренаждап, көмір өндіру тоқтағаннан кейін де ұзақ уақыт бойы қолданылып келді.

Техникалық инновациялар

Метан газының күшті жарылу қаупіне қарсы тұру үшін Карлайл Спединг Дэви шамның алға құрылғысын, Спединг дөңгелегі немесе болат диірмені деп белгілі болған нұсқасын ойлап тапты. Ол жарық беру үшін айналмалы болат дөңгелекке шайқап тұрған кременьден туындаған ұшқындарды пайдаланды, себебі ұшқындар газды тұтандыруға жеткілікті ыстық болмады. Кейде жарылыстар мен өрттер орын алғанмен, бұл жалаң жалғаннан үлкен жетістік болды. Хейг – Уайтхейвендегі соңғы жұмыс істеген шахта болды.

Көмір өндіруді уақытша тоқтату

1983 жылы Хайг карьерінде ірі геологиялық жарық пайда болды, ол жұмыстың қиындығын арттырды. Бұл, саяси жағдаймен және 1984–85 жылдардағы кеншілер ереуілімен қосылғанда, кеніштегі проблемаларға себеп болды. Жұмысшылар жаңа қабат ашуға тырысты, бірақ жабу туралы шешім қабылданды және екі жылдық дамыту жұмыстарынан кейін Хайг 1986 жылдың 31 наурызында кен қазуды тоқтатты. Бүгінгі күні Уайтхейвенде кен өндіру жүргізілмейді, бірақ кокстеуге арналған көмірді теңіз астына батыруға жаңа кен орнын ашу ұсынысы бар. 2019 жылдың қараша айында Ұлыбритания үкіметі осы кенге рұқсат берді.

Солтом орды сақтау

2007 жылы Копленд кеңесі қалған Saltom Pit ғимараттарын күтіп ұстауға және теңіздің зақымдауынан сақтауға шамасы жетпейтінін мәлімдеді. Бірақ myWhitehaven.net сайты арқылы жүргізілген онлайн науқаннан кейін кеңес өз шешімін өзгертті. Олар Ұлттық Трастпен бірігіп Saltom Pit-ті сақтап қалуға тырысты және Еуропалық Одақтан 50% грантты қоса алғанда, түрлі көздерден қажетті қаржыны алды. 2007 жылғы 8 желтоқсанда Saltom Pit тарихи ескерткіш ретінде қайта ашылды. Pit ғимараттары консервацияланды және қазір Whitehaven жағалауын жаңарту жобасы – "Whitehaven Coast" жобасының бір бөлігі болып табылады.

Кемежай

Уайтхейвендегі портының немесе түсіру орнының тарихы 1517 жылға дейін жетеді, осы жылғы тізімдерде кемежай алымдары көрсетілген. 1630 жылы Лоутер отбасының Сент-Бис уәлиесін сатып алуы Уайтхейвен портының дамуына бастама берді, негізінен көмір экспорттау мақсатында. Сэр Кристофер Лоутер 1631–34 жылдары тас пирс салды, ол қазірге дейін сақталған, бірақ көп өзгеріске ұшырады, ол «Ескі кемежай» деп аталады. 1660 жылдары пирс дауылдан зардап шекті, ал 1670 жылдары пайдаланушы кемелердің санының артуына байланысты тым кішкентай болып саналды. 1677 жылғы сипаттамада «шағын пирс, ағысы шалғынды, ағаш қазықтар мен тастардан салынған» делінген. 1778 жылдың сәуір айында порт Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Британ аралдарына жасалған алғашқы американдық шабуылдың ошағы болды. Порттың саудасы Бристоль және Ливерпуль сияқты ірі кеме қабылдау қуатына ие порттар оның негізгі саудасын өздеріне алғанда тез төмендеді. Порттың гүлдену шыңы 19 ғасырда болды, осы кезде Батыс Камберленд гематит табылғандықтан қысқа мерзімді өркендеуді бастан кешірді, ол алғашқы Бессемер процесімен болат өндіруге жарамды темір кенінің бірі болды. Бессемер процесін жетілдіру және ашық ошақ процесін дамыту бұл артықшылықты жойды. 20 ғасырда, көптеген кенші қауымдастықтарында болғандай, соғыстар аралық кезеңдегі депрессия ауыр болды; бұл Батыс Камбрия үшін Ирландияның тәуелсіздігімен күшейді, ол оның негізгі экспорттық нарығына тарифтік кедергілер қойды. Порт 1992 жылы Marchon компаниясы фосфатты тау жыныстарын импорттауын тоқтатуымен соңғы коммерциялық жүк тасымалы операцияларын жоғалтты. Drivers Jonas және теңіз инженерлері Beckett Rankine порттың ішкі бассейндерін кеңейту үшін жаңа бас жоспар жасады, соның нәтижесінде ірі кемежай мен балық аулау порты құрылды, және қаланы жаңартылған портқа қайта бағыттады. Мыңжылдық дамуларға байланысты порттың көптеген жаңартулары жүзеге асты, ал жаңғырту жобасының құны шамамен 11,3 миллион фунт стерлингті құрады. Бұл кемежайда тағы 100 қосымша орналасқан жерді қамтамасыз етті. Тағы 5,5 миллион фунт стерлинг 40 метрлік қарға ұясын және толқынның түсін өзгертетін толқын жарығын салуға жұмсалды, сондай-ақ Лаутер көшесіндегі «Ром тарихы» мұражайы, 2007 жылы Камбрия туризмінің ең кішкентай туристік нысаны деп танылды. Порттың суреті 2003 жылы «Тейт Модерн» мұражайының «Мыңжылдық жобалары» көрмесіне арналған жарнамалық материалдарының бірінші бетіне қолданылды. 2008 жылдың маусым айында Королева Елизавета II 300 жылдық мерекелік шаралар аясында Уайтхейвенге сапар шекті. Королева мен принц Филип портта қайта жаңартылған Beacon мұражайын ресми түрде ашты; шараға 10 000 адам қатысты.

Қалалық жоспарлау

Уайтхейвен, Фалмутпен бірге, Англиядағы ортағасырлықтан кейінгі алғашқы жаңа жоспарланған қала болды. Бұл Еуропадағы жоспарланған георгиан сәулетінің ең толық мысалы және 170-тен астам тізімдегі ғимарат бар. Уайтхейвеннің жоспарланған құрылымы тікбұрышты тордағы көшелермен жасалған, және Америка колонияларының жаңа қалалары оны үлгі еткен деп саналады, олармен тығыз сауда байланыстары болған. Сэр Кристофер Лоутер бастапқыда Уайтхейвенді сатып алғанмен, оның өсуі мен дамуына жауапты болған оның ұлы, сэр Джон Лоутер, 2-ші баронет болды. Сэр Джон 1660 жылы қала үшін базар жарғысын алды, бірақ қаланың кеңеюі 1680 жылдары басталды, ол қазіргі кішкентай ауылдың солтүстік-шығысына кең тікбұрышты көшелер желісін салды. Сэр Джон үйлердің "үш қабатты болу керектігін, көше деңгейінен қабырғалардың төбесіне дейін кемінде 28 фут биіктікте болу керектігін, бірінші және екінші қабаттардың терезелері көпіршелі болуын, сондай-ақ есіктер кесілген тастан жасалуын" қатаң талап етті. Бау-бақшалар үшін де кең мүмкіндіктер жасалды. Бір блок жаңа шіркеу үшін бос қалды, ал 1694 жылы пресвитериан шіркеуі үшін тағы бір жер берілді. Көшелердің көпшілігі салыстырмалы түрде тар, шамамен он метр болатын, бірақ қала орталығынан Лоутер отбасының резиденциясынан жағалауға дейін өтетін Лоутер көшесі 16 метр енді болды. Ескі Сент-Николас шіркеуі 1693 жылы Лоутер көшесіне орын ашу үшін бұзылды, ал оның құрылыс материалдары жаңа мектеп салуға пайдаланылды. Қаланың оңтүстік жағында Уайтхейвен мен Фурнесс қосылыс темір жолының (W&FJR) бірінші бөлігі 1849 жылдың 1 маусымында Уайтхейвендегі (Престон көшесі) терминалынан Равенглассқа дейін ашылды, содан кейін кезең-кезеңмен Фурнесске қарай Барроу және, ақырында, Карнфортқа жетті. Бұл оңтүстікке, Батыс жағалауының негізгі желісіне қол жеткізуге мүмкіндік берді, және кейіннен Фурнесс темір жолының негізгі желісіне айналды. Екі желі қала орталығымен бөлінді, және базар арқылы жүк вагондарын Престон көшесінен портына дейін жылқымен тартуға мүмкіндік беретін трамвай салынып, бірақ жолаушылар пойыздары үшін үздіксіз қатынас болған жоқ. 1852 жылы қаланың астынан ұзын туннель салынды, ал 1854 жылы W&FJR жолаушылар пойыздары Коркиклдегі жаңа станциядан Брансти станциясына дейін жүре бастады. Престон көшесі тек жүктерге арналған станция болып қалды және қала үшін негізгі жүктер терминалы ретінде қызмет етті.

Өнеркәсіптік желілер

Басқа көмір өндіру аймақтарындағыдай, көмірді тасымалдау үшін аттармен тартылатын трамвайлар, содан кейін локомотивтік теміржолдар кеңінен қолданылды. Алғашқы бу локомотиві 1816 жылы пайда болды, оның құрылысы Ньюкасл қаласында Уильям Чапман жасаған Steam Elephant локомотивіне ұқсас болды. Бірақ бұл жаңа қозғалтқыш аса сәтті болмады және сорғыш пен орау машинасына айналдырылды. Дегенмен, порты мен көмір шахталары тік жарлар мен жағалау шектеулерінің ішінде кең өнеркәсіптік теміржол желісін құрды. Жүйеде екі арқанмен тартылатын көтеріліс болды. Howgill көтерілісі аңғардың батыс солтүстік бөлігіндегі Ladysmith шахтасын порттағы Wellington шахтасымен байланыстырды және 1970 жылдарға дейін жұмыс істеді. Ал қаланың оңтүстігінде, жергілікті тұрғындар "Брейк" деп атаған Corkickle көтерілісі 1881 жылы Furness теміржолының басты желісінен Croft шахтасына дейін салынды. Бұл 1931 жылы жабылды, бірақ 1955 жылдың мамырында Marchon Products химия зауытына қызмет көрсету үшін қайта ашылды. Оның ұзындығы 1:5.2 және 1:6.6 аралығындағы еңістікпен болды.

Инженерлік

Жақын маңдағы Лоука инженерлік зауыты 1843 жылы локомотивтер шығара бастады, оның ішінде алғашқы Крамптон локомотивтері де болды, олар сол кездегі ең жылдам локомотивтерге айналды; біреуі 62 миль/сағатқа дейін желгені хабарланды. Зауыттың барлық өмір бойында 260-қа жуық локомотив өндірілді – көбінесе өнеркәсіптік желілер үшін. 1842–43 жылдары зауыт кеме жасауға кірісіп, Камберлендте суға түсірілген алғашқы темір кеме – «Лоуканы» жасады.

Марчон химиялық кешені

1941 жылы Фред Марзиллер мен Франк Шон Marchon Products Ltd компаниясын Лондоннан Уайтхейвенге көшірді, бұл арнайы даму аймағы болды, олардың кеңселері неміс бомбалауынан қирағаннан кейін. Уайтхейвенде олар от жағушыларды шығара бастады, содан кейін 1943 жылы өндірісті Келстегі Лэдисмит кокс пештерінің орнына көшірді, онда олар сұйық тыңайтқыштар мен көбікті агенттер шығаратын "Солвей Химикалдары" атты серіктес компания құрды. Соғыс соңында Дригг пен Селлафилдтегі Корольдік қару-жарақ фабрикалары жабылғаннан кейін бірқатар химиктер мен инженерлер босатылды. Бұл Ұлыбритания нарығына жеткен алғашқы сабын алмастырғыштардың кейбірін қосу үшін жуғыш заттар базасына қадамдық кеңеюге көмектесті. Жаңа жуғыш заттар үлкен жетістікке қол жеткізді, өйткені соғыстан кейін сабын тапшы болды; алайда Уайтхейвенге көшудің бастапқы себебі, Еуропадан алыстауы, қазір шикізаттың алыс жері болғандықтан, қиындыққа айналды. Оған жауап ретінде, өндірісте мүмкіндігінше көп шикізатты өңдеуді ұсынды. Майлы спирттерді өндіру үшін жаңа зауыттар құрылды; Касабланкадан порт арқылы әкелінген фосфат жынысын пайдалана отырып, триполифосфат өндірілді; және күкірт қышқылы фабрикаға іргелес арнайы құрылған Sandwith шахтасынан алынған ангидритті пайдалана отырып өндірілді. Өндіріс арнайы қоспалар мен химиялық заттарға қарай кеңейтілді және қаладағы ең ірі жұмыс берушіге айналды, онда 2300 адам жұмыс істеді. Олардың мақсаты - сән индустриясы үшін жоғары сапалы жібек және расон маталарын жасау еді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде олар негізінен парашюттік нейлонды өндірді. Соғыстан кейін ол Sekers Fabrics болып қайта құрылды және бастапқы мақсатына оралды. Ол Лондондағы Эдвард Мольнюс және Бьянка Моска сияқты үлкен сән үйлеріне, сондай-ақ Париждегі Кристиан Диор, Пьер Карден және Живанши сияқты материалдарды ұсынды. Сонымен қатар, ол найлоннан тігілген үй киімдерін тігушілердің сатып алу мүмкіндігіне сай сәнді киім материалдарын ұсынды. Компания 1962, 1965 және 1973 жылдары сәнді дизайн үшін Эдинбург герцогы сыйлығымен марапатталды, сондай-ақ Корольдік жарғысымен патшайымның жиһаз матасын жеткізуші ретінде танылды. 1964 жылы олар Лондонның Слоан-стрит 190-192 мекенжайында үлкен көрме залын ашты. Мики Секерс 1955 жылы сән индустриясына қызмет еткені үшін MBE орденімен марапатталды және 1965 жылы өнерге қызмет еткені үшін рыцарь атағына ие болды. "Көптеген адамдар бұл терминді қорлау ретінде қабылдайды, өйткені ол адамдар ет сатып ала алмағандықтан, оның орнына джем жеуге мәжбүр болған дегенді білдіреді", - делінген бір мақалада. Бастапқы мақалада Уайтхейвен мен жақын маңдағы Уоркингтон арасындағы ұзақ жылдарға созылған бәсекелестік туралы былай делінген: "Аңыз бойынша, бір қаланың шахтерлері сэндвичтеріне джем қосса, екіншісі қоспаған, бірақ қай қала екендігіне ешкім келіспейді және олар мұны снобтықтан немесе кедейліктен жасады ма?" Мэрипорттан келген бір оқырман (Камбрия жағалауындағы бірнеше шақырым жерде, бұл тақырып бойынша талқылауларда айтылғандай, джем фабрикасы болған) бұл терминді бастапқыда Уайтхейвеннен келген адамдарға қатысты деп түсінгенін хабарлады, және бұл Уайтхейвен News мақаласына жазылған түсініктемелерде де қайталанды, бұл Уайтхейвеннің "джем жеушілері" мен Уоркингтонның "жоғары жақтағылары" арасындағы бұрынғы айырмашылықтың ругби алаңындағы айыптаулармен алмасу кезінде біртіндеп жойылғанын көрсетеді.

Теңіз фестивалі

Уайтхейвенде 1999 жылы басталған теңіз фестивалі де өтті, ол бастапқыда екі жылда бір рет, кейін жыл сайын (соңғысы 2013 жылы) ұйымдастырылып, кішкентай қалаға шамамен 350 000 адамды тартты. Фестивальде биік кемелер, «Қызыл жебелер» және түрлі заманауи мен ескі ұшақтардан құралған әуе шоулары, көшедегі ойын-сауықтар мен әсем фейерверктер көрсетілді. 2003, 2005 және 2007 жылдардағы фестивальдерде жергілікті теңіз кадеттері кешкі сағаттарда келген кемелердің бірінде дәстүрлі «Кешкі түстер» рәсімін өткізіп, әр жылдың жексенбі күні кешкі уақытта фестивальдің ресми жабылу салтанатына белсенді қатысты. 2005 жылғы фестиваль Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуының 60 жылдығына арналды, онда Уайтхейвен Камбрия облысының ресми еске алу мерекесі ретінде тағайындалды. Шамамен 1000 ардагер мен бұрынғы әскери қызметкер қалалық Касл паркінен портына дейін үш әскери оркестрдің сүйемелдеуімен шеруге қатысты. Порт жағасында діни қызметтер өтті, ал Корольдік әуе күштерінің ұшақтары порт үстінен құрмет көрсету шоуын ұйымдастырды. Теңіз фестивальдерін Джерард Ричардсон құрды, ал 1999 мен 2015 жылдар аралығында 17 ірі шараны ұйымдастырған «Whitehaven Festival Company» компаниясы оларды өткізді. Компания 2016 жылы жұмысын тоқтатты. Олар 2008 жылдың маусым айында Уайтхейвенге Королеваның сапарын ұйымдастырды, содан кейін сол жылдың тамызында «Status Quo» тобының концерті өтті. Компания 2009 жылдың тамызында екі шара өткізді. Біріншісі – жаңа форматтағы фестиваль (сол жылы «Whitehaven Food Festival» деп аталды, бірақ онда биік кемелер де болды), ол порттың оңтүстік жартысында және 8-9 тамыздағы Сент-Николас шіркеуінде әдеттегідей түрлі көрікті орындарды ұсынды. Екінші шара, келесі аптада, «Here and Now Gig» (1980-ші жылдардың поп-иконаларымен музыкалық концерт) болды. 2010 жылдың маусым айында өткен фестивальдің форматы 2009 жылғыдан ерекшеленбеді, музыкалық өнер көрсетулер (Status Quo, N Dubz және Katherine Jenkins) порт аймағына көшірілді. 2011 жылғы фестиваль (Razorlight және Madness-ті қоса алғанда, 1980-ші жылдардың бірнеше артистері) Жан Кристоф Новелли және басқа да сүйікті шеф-аспаздардың қатысуымен кулинариялық тақырыбын жалғастырды. 2012 жылы фестивальдің күні маусымның бірінші жексенбісіне ауыстырылды, осылайша ол Королеваның Алмаз мерекесінің бөлігі болды (қызыл, ақ және көк түстердегі фейерверк көрсетіліп, мерекелік атмосфера құрылды).

Жергілікті БАҚ

Жергілікті жаңалықтар мен теледидар бағдарламаларын BBC North East and Cumbria және ITV Border ұсынады. Телевизия сигналдары жергілікті қайталағыштан қабылданады. Уайтхейвеннің жергілікті радио станциялары: BBC Radio Cumbria (104.1 FM), Greatest Hits Radio Cumbria & South West Scotland (103.4 FM) және қаладағы Батыс Камберленд ауруханасынан хабар тарататын Hospital Radio Haven қауымдық радиосы. "Уайтхейвен Ньюс" – қаланың жергілікті газеті.

2010 жылғы маусымдағы атыс

2010 жылдың 2 маусымында Уайтхейвен қаласы Ұлыбританиядағы қару заңдарына байланысты халықаралық БАҚ назарына ілікті, себебі округтің батыс аймағында тұратын адамдарға бағытталған өлтіріс оқиғасы болды. Ламплюдегі өзінің егіз бауырларын және Фризингтондағы отбасылық адвокатын өлтіргеннен кейін, такси жүргізушісі Деррик Бёрд Уайтхейвенде бірнеше адамды көшеде және ол жұмыс істейтін такси тұрағында атып, 12 адамды қаза тапты.

Цифрлық жүйеге ауысу сынағы

2006 жылдың 20 шілдесінде телерадио хабарларын тарату министрі Шон Вудворд пен өнеркәсіп министрі Маргарет Ходж Біріккен Корольдікте цифрлық эфирлік теледидарға көшудің пилоттық аймағы Уайтхейвен болатынын жариялады. Пилоттық аймақтың таңдалуы Феррисайд және Болтон қалаларында өткізілген сынақ көшулерден кейін жасалды.