Батавтар көтерілісі: Рим империясына қарсы күрес (69-70 жж.)

Кіріспе

Рим империясына қарсы көтеріліс (69–70 ж.ж.)

Батавилердің көтерілісі 69 және 70 жылдары аралығында Рим провинциясы Германия Инфериорда ("Төменгі Германия") болды. Бұл Рейн өзенінің дельтасындағы Батавияда қоныстанған, шағын болғанымен әскери қуаты зор герман тайпасы Батавилер бастаған Рим империясына қарсы көтеріліс еді. Көп ұзамай Галлия Бельгикадан келген кельт тайпалары және бірнеше герман тайпалары оларға қосылды. Императорлық Рим армиясындағы көмекші офицер, сондай-ақ мұрагерлік ханзада Гай Юлий Цивиль басшылығымен Батавилер мен олардың одақтастары Рим армиясына бірнеше ұятты жеңілістерді сыйлады, тіпті екі легионды жойды. Осы бастапқы табыстардан кейін, римдік қолбасшы Квинт Петилий Цериалис басқарған зор рим армиясы көтерілісшілерді жеңді. Бейбіт келіссөздерден кейін Батавилер қайтадан Рим үкіметіне бағынды, бірақ оларға қорлаушы шарттарды қабылдауға және өз аумағында тұрақты түрде орналасқан легионды қабылдауға мәжбүр болды, ол Noviomagus (қазіргі Ниймеген, Нидерланды) қаласында орналасты.

Өмірбаян

Батавтар – германдық шати тайпасының бір тармағы. Олар Ескі Рейн мен Ваал өзендері арасындағы аймаққа қоныс аударған. Олардың жері, ықтимал құнарлы аллювиалды шөгінділеріне қарамастан, көбінесе Рейн дельтасының батпақтарынан тұратын, негізінен өңделмейтін жер болды. Сондықтан Батав халқының саны өте шектеулі болды: сол кезде 35 000-нан аспады. Бірақ, көршілес Галлияны римдіктер басып алғаннан кейінгі ғасырда сауда гүлденді, аймақта римдік, галл және германдық материалдық мәдениеттерінің үйлесімі байқалды. Олар жауынгерлік, жақсы атқа мінуші, қайықшы және жүзуге шебер халық еді. Осылайша, олар әскери қызметке өте жарамды болды. Жер мен бастықтарға төленетін тікелей салықтан (трибутум) босатылған ерекше құқыққа ие болғандықтары үшін, олар Юлий-Клавдийдің қосымша әскерлеріне, әсіресе атты әскерге, пропорционал емес үлкен үлес қосты: бір ала мен сегіз когорта. Олар сонымен қатар император Августың 68 жылға дейін болған германдық жеке күзетшілерінің (Germani corpore custodes) элиталық полкінің көп бөлігін құрады. Батав қосымша әскерлері шамамен 5000 адамды құрады, яғни Юлий-Клавдий кезеңінде әскери жасқа (16 жас) жеткен Батав еркектерінің 50%-дан астамы қосымша әскерге қатысқан болуы мүмкін. Осылайша, Батавтар, 23 жылы империяның жалпы халқының шамамен 0,05%-ын құраса да, қосымша әскерлердің шамамен 4%-ын, яғни олардың үлесінен 80 есе артық қамтамасыз етті. Римдіктер оларды қосымша әскерлерінің ең мыкты және батыл (fortissimi, validissimi) сапында санайтын. Рим қызметінде олар толық қару-жарақпен өзенді жүзудің ерекше тәсілін жетілдірді. Гай Юлий Цивилис (шынайы есімі басқаша) – Батавтардың мұрагерлік князі және Батав когортасының префекті (бас офицері) болды. Рим армиясында 25 жыл үздік қызмет еткен ол және оның сегіз Батав когортасы б.з. 43 жылы Ұлыбританияға римдіктердің басып кіруінде және сол елдің кейіннен бағындырылуында (43–66) маңызды рөл атқарды. Бірақ 69 жылы Цивилис, Батав полктері және Батав халқы Римге деген наразылықтарын білдірді. 66 жылы Батав полктері Ұлыбританиядан қайтарылғаннан кейін, Цивилис пен оның бауыры (сонымен қатар префект) Германияның төменгі губернаторы тарапынан опасыздық туралы жалған айыптаулар бойынша тұтқындалды. Губернатор бауырласын өлімге кесуге бұйрық берді, ал Цивилисті Рим императоры Неронның сот талқысына жіберді. (Екі түрлі қараудың айырмашылығы бауырластың әлі де империяның азаматы емес, ал Цивилис, атынан көрініп тұрғанындай, Рим азаматтығына ие болған, бұл оған өзінің ісін императордың өзімен бірге қарауға құқық берген). Цивилис түрмеде сот күтіп отырғанда, 68 жылы Неронды Испания Тарраконская губернаторы, тәжірибелі генерал Галба бастаған әскер құлатты. Нерон өзін-өзі өлтіріп, Август бір ғасыр бұрын құрған Юлий-Клавдий әулетінің билігін аяқтады. Галба император болып жарияланды. Ол Цивилисті опасыздық айыбынан босатып, үйіне қайтуға рұқсат берді. Бірақ, Германияның төменгі аймағына оралғаннан кейін, ол тағы да тұтқындалған сияқты, бұл жолы жаңа губернатор Аул Вителлиус бұйрығымен, оның қол астындағы легиондардың талабы бойынша, Цивилисті өлтіруді талап етті. Осы уақытта Галба Неронға көрсеткен адалдығы үшін сенімсіздікпен қараған германдық күзетшілер полкін таратып жіберді. Бұл бірнеше жүз Батав әскерін, тіпті бүкіл Батав ұлтын ашуландырды, олар мұны ауыр қорлау деп санады. Сонымен қатар, сегіз Батав когортасы мен олардың 25 жыл бұрын Ұлыбританияға шабуыл жасағаннан бері қосылған XIV Гемина легионы арасындағы қарым-қатынас күрт нашарлады. Рим легионерлері мен олардың германдық қосымша әскерлері арасындағы жеккөрушілік кем дегенде екі рет қақтығысқа ұласты. Осы кезде Рим империясы бір ғасырдағы алғашқы ірі азаматтық соғысқа, Төрт император жылына ұшырады. Мұның себебі Юлий-Клавдий әулетінің құлдырауы болды. Августың ұрпақтары шекаралық армиялардағы қарапайым легионерлердің автоматты және ынталы адалдығынан ләззат алды, бірақ Галба олардың көзінде мұндай заңдылыққа ие болған жоқ. Жоғарғы билік енді оны қолға түсіруге (және ұстап тұруға) жеткілікті күшті генералға ашық болды. Біріншісі, 69 жылы Галбаның орынбасары Ото Римде оның басшысына қарсы төңкеріс жасады. Осылайша Галбаны Отоның бұйрығымен преториандық гвардия өлтірді. Содан кейін Вителлиус өзінің билікке талап етуін бастады және Рейн легиондарын Отоға қарсы Италияға әкелуге дайындалды. Енді Батавтардың әскери қолдауына мұқтаж болған Вителлиус Цивилисті босатты. Керісінше, Батав полктері Ото күштерін Бедриакүм шайқасында жеңуге Вителлиуске көмектесті. Батав әскеріне үйіне қайтуға бұйрық берілді. Бірақ осы кезде Сириядағы күштерінің командирі, бес легионнан тұратын әскеріне Дунайдағы легиондар да қосылған Титус Флавий Веспасианның бүлік туралы хабар келді. Вителлиус Германияның төменгі губернаторы, көбірек әскер жинауға тырысып, Батавтармен жасасқан келісімде белгіленген лимиттен артық Батавтарды әскери қызметке шақыруға тырысып, Батавтардың ықыласын жоғалтты. Батав балаларына жасалған көптеген жыныстық шабуылдарға жауапты болған римдік рекруттердің қатыгездігі мен жемқорлығы Батав отанындағы наразылықты одан әрі күшейтті.

The Batavi were a sub tribe of the Germanic Chatti tribal group who had migrated to the region between the Old Rhine and Waal rivers (still today called the Betuwe after them) in what became the Roman province of Germania Inferior (S Netherlands/Nordrhein). Their land, in spite of potentially fertile alluvial deposits, was largely uncultivable, consisting mainly of Rhine delta swamps. Thus the Batavi population it could support was tiny: not more than 35,000 at this time. However in the century after the Roman conquest of neighbouring Gaul trade had flourished with Roman, Gaulish and Germanic material culture are found combined in the region. They were a warlike people, skilled horsemen, boatmen and swimmers. They were therefore excellent soldier material. In return for the unusual privilege of exemption from tributum (direct taxes on land and heads that most peregrini were subject to), they supplied a disproportionate number of recruits to the Julio Claudian auxilia, particularly in the cavalry: one ala and eight cohortes. They also provided most of the emperor Augustus' elite regiment of Germanic bodyguards (Germani corpore custodes), which continued in existence until AD 68. The Batavi auxilia amounted to about 5,000 men, implying that for the entire Julio Claudian period, over 50% of all Batavi males reaching military age (16 years) may have enlisted in the auxilia. Thus, the Batavi, although just about 0.05% of the total population of the empire in AD 23, supplied about 4% of the total auxilia, i. e. 80 times their proportionate share. They were regarded by the Romans as the best and bravest (fortissimi, validissimi) of their auxiliary, and indeed of all their forces. In Roman service, they had perfected a unique technique for swimming across rivers wearing full armour and weapons. Gaius Julius Civilis (not his given name) was a hereditary prince of the Batavi and the prefect (commanding officer) of a Batavi cohort. A veteran of 25 years' distinguished service in the Roman army, he and the eight Batavi cohorts had played an important role in the Roman invasion of Britain in AD 43 and the subsequent subjugation of that country (43–66). By 69, however, Civilis, the Batavi regiments and the Batavi people had become utterly disaffected from Rome. After the Batavi regiments were withdrawn from Britain in 66, Civilis and his brother (also a prefect) were arrested by the governor of Germania Inferior on false accusations of treason. The governor ordered the brother's execution, and sent Civilis to Rome in chains for judgement by the Roman emperor Nero. (The difference in treatment indicates that the brother was still a peregrinus, i. e. a non citizen subject of the empire, while Civilis, as his name implies, had been accorded Roman citizenship, which entitled him to have his case heard by the emperor in person). While Civilis was in prison awaiting trial, Nero was overthrown in AD 68 by an army led into Italy by the governor of Hispania Tarraconensis, the veteran general Galba. Nero committed suicide, ending the rule of the Julio Claudian dynasty, founded a century earlier by Augustus. Galba was proclaimed emperor. He acquitted Civilis of the treason charge and allowed him to return home. Back in Germania Inferior, however, it seems that Civilis was arrested again, this time on the order of the new governor Aulus Vitellius, acting at the urging of the legions under his command, which demanded Civilis' execution. Meanwhile, Galba disbanded the German Bodyguards Regiment, which he distrusted due to the loyalty they had given to Nero in the latter's final days. This alienated several hundred crack Batavi troops, and indeed the whole Batavi nation, who considered it a grave insult. At the same time, relations collapsed between the eight Batavi cohorts and their parent legion XIV Gemina, to which they had been attached since the invasion of Britain 25 years earlier. The seething hatred between the Roman legionaries and their German auxiliaries erupted in serious fighting on at least two occasions. At this juncture, the Roman Empire was convulsed by its first major civil war for a century, the Year of the Four Emperors. The cause was the fall of the Julio Claudian dynasty. The descendants of Augustus had enjoyed the automatic and fervent loyalty of ordinary legionaries in the frontier armies, but Galba possessed no such legitimacy in their eyes. Supreme power was now open to whichever general was strong enough to seize it (and keep it). First, in AD 69, Galba's deputy, Otho, carried out a coup d'état in Rome against his leader. Amongst all the chaos, Galba was killed by the Praetorian Guard under Otho's command. Then Vitellius launched his own bid for power and prepared to lead the Rhine legions into Italy against Otho. Now in urgent need of the Batavi's military support, Vitellius released Civilis. In return, the Batavi regiments helped Vitellius defeat Otho's forces at the Battle of Bedriacum. The Batavi troops were then ordered to return home. But at this point news arrived of the mutiny of general Titus Flavius Vespasianus, commander of forces in Syria, whose own massive army of five legions was soon joined by the legions on the Danube. Vitellius' governor in Germania Inferior, desperate to raise more troops, lost the goodwill of the Batavi by attempting to conscript more Batavi than the maximum stipulated in their treaty. The brutality and corruption of the Roman recruiting centurions, who were also responsible for many cases of sexual assault on Batavi boys, brought already deep discontent in the Batavi homeland to the boil.

Көтеріліс

69 жылы жазда Цивилис Рейн легиондарына бөлінген батавиялық қосымша әскерлердің қолбасшысы болды. Ол римдік әскери тактиканы жақсы білгендіктен, оларды қалай жеңуге болатынын ойлады. Бірінші қадам – алдау жасау болды, және Цивилис Батавиядан тыс жерде көтеріліс ұйымдастырып, Солтүстік римдік армияны шашыратты. Сирия, Кіші Азия және Шығыс, деспотизмге үйренген, құлдыққа бағынсын! Бостандық – табиғаттың тіпті ең қарапайым жануарларға да сыйлаған нәрсесі. Батылдық – адамның ерекше қасиеті, ал құдайлар батыл жаққа көмектеседі. — Гай Юлий Цивилис

Канефат тайпасы батавиялықтар мен Солтүстік теңіз арасындағы жерлерде өмір сүрді. Цивилис көтеріліс тудыру үшін қандай ынталандырулар қолданғаны белгісіз, бірақ олардың басшысы Бринно бастаған канефаттар бірнеше римдік бекіністеріне, соның ішінде Траектумға (Утрехт) шабуыл жасады. Италиядағы әскерлердің көп бөлігі азаматтық соғыста соғысып жатқандықтан, римдіктер дайындықсыз болды. Рейн легиондарының қолбасшысы Флаккус жағдайды бақылауға алу үшін қосымша әскерлер жіберді. Нәтижесінде римдіктер тағы бір апатқа ұшырады. Цивилис көтерілістің бас ұйымдастырушысы болды және қазіргі Арнемнің жанында римдіктерді жеңді. Флаккус V Алауда және XV Примигения легиондарына көтерілісшілермен күресуге бұйрық берді. Олармен бірге үш қосымша бөлім, соның ішінде Цивилистің белгілі жауы Клавдий Лабео басқаратын батавиялық атқыштар эскадрильясы да болды. Шайқас қазіргі Нимгегеннің жанында өтті. Батавиялық полк өз отандастарына қашып кетіп, римдіктердің әлсіз рухына соққы берді. Римдік армия жеңіліп, легиондар Ветераға (қазіргі Ксантен) шегінуге мәжбүр болды. Осы кезде батавиялықтар айқын басымдыққа ие болды. Тіпті императорлық тақ үшін Вителлиуспен күресіп жатқан Веспасиан да, оның жауларын Рейн легиондарын Италияға шақырудан алған көтеріліске ризашылық білдірді. Батавияға тәуелсіздік уәде етілді және Цивилис патша болуға аяқ басқандай болды.

Кастра Ветера

Белгісіз себептермен батавиялықтарға бұл жеткіліксіз болды. Сивилис кек алуды таңдап, екі римдік легионды жоюға ант берді. Уақыты дұрыс таңдалды. Төрт император жылындағы азамат соғысы шыңына жеткенде, Рим тиімді қарсы шабуыл жасау үшін біраз уақыт қажет болды. Сонымен қатар, Вителлидің әскерінің сегіз батавиялық қосымша жасағы үйлеріне қайтып бара жатқан еді және оларды тәуелсіз Батавия үшін бүлікке қосылуға оңай болатын. Бұл маңызды күшейту болды. Ардагерлер болғандықтарынан бөлек, олардың саны Могунтиякум (Майнц) және Бонна (Бонн) қалаларында орналасқан римдік әскерлердің жиынтығынан көп болды. 69 жылдың қыркүйегінде Сивилис V Алауда және XV Примигенияның 5000 легионерлерінің лагері – Кастра Ветераны қоршауға алды. Лагерь өте жаңа, жабдықтары мол, жақсы қорғалған, қабырғалары саз, кірпіш, ағаштан, мұнаралары және екі қазаншұңқыры бар еді. Лагерьді күшпен басып алуға бірнеше рет тырысқаннан кейін, Сивилис әскерлерді аштықпен өлтіріп, қарсы тұруын тоқтатуға мәжбүрлеуді шешті. Осы уақытта Флакк Италиядағы соғыстың нәтижесін күтуге шешім қабылдады. Рейн легиондары бұрын Галбамен Галлия Лугдуненсистің бүлікшісі Виндекске қарсы әрекеттері үшін жазаланған еді. Веспасиан соғыста жеңіске жетіп жатты және Сивилис оған император болуға көмектесіп, Кастра Ветерада қоршауға алынған екі легионның, Вителлиуске адал болғандарының, оған көмеске келмейтініне кепілдік берді. Флакк пен оның қолбасшылары екінші рет әскери қателік жасағысы келмеді және нұсқауларды күтуге шешім қабылдады. Вителлидің жеңілгені туралы жаңалық келгенде, Сивилис қоршауды жалғастырды. Ол Веспасиан үшін емес, Батавия үшін күресіп жатқан. Флакк қоршауға алынған легиондарды құтқару үшін қарсы шабуылға дайындала бастады. Сивилис олардың толық дайындыққа жеткенше күтпей, күтпеген шабуыл жасады. 1 желтоқсанның кешінде оның ең жақсы сегіз атты жасағы Крефельдте римдіктерге шабуыл жасады. Рим әскері жеңіске жетіп, батавиялық атты әскерді жойды, бірақ олардың өзі де ауыр шығынға ұшырады. Римдіктердің Кастра Ветераға келетінін білген Сивилис қоршаудан бас тартып, Могунтиякумға шабуыл жасаумен қорқытты. Римдіктер жаңылып, Германияның Жоғарғы бөлігіндегі негізгі базасын құтқаруға асықты. Могунтиякумда олар Веспасианның таққа отырғаны туралы хабар алды. Флакк бұл оқиғаны легиондарға ақша таратып атап өтуді шешті, бірақ бұл легиондар тарихи тұрғыдан бұрынғы қолбасшысы Вителлиуске адал болды және бұл жомарттық әрекет олардың намысына тиді деп түсіндірді. Флакк өлтіріліп, оның орынбасары дезертирлік жасады, рим әскерін шатастырып тастады. Сивилис мүмкіндігін пайдаланып, римдіктер не болып жатқанын түсінгенше, оның әскерлері Кастра Ветераны тағы да қоршады.

For unknown reasons, this was not enough for the Batavians. Civilis chose to pursue vengeance and swore to destroy the two Roman legions. The timing was well chosen. With the civil war of the Year of the Four Emperors at its peak, it would take some time before Rome could produce an effective counterattack. Moreover, the eight Batavian auxiliary units of Vitellius' army were on their way home and could be easily persuaded to join the rebellion for an independent Batavia. This was an important reinforcement. Apart from being veteran troops, their numbers were greater than the combined Roman troops stationed in Moguntiacum (Mainz) and Bonna (Bonn). In September 69, Civilis initiated the siege of Castra Vetera, the camp of the 5,000 legionaries of V Alaudae and XV Primigenia. The camp was very modern, filled with supplies and well defended, with walls of mud, brick, and wood, towers, and a double ditch. After some failed attempts to take the camp by force, Civilis decided to starve the troops into surrender. Meanwhile, Flaccus decided to wait for the result of the war in Italy. Not long before, the Rhine legions had been punished by Galba for their actions against the rebel Vindex of Gallia Lugdunensis. Vespasian was winning the war and Civilis was helping him to become emperor by preventing at least the two legions besieged in Castra Vetera, loyal to Vitellius, from coming to his rescue. Flaccus and his commanders did not want to risk a second military gaffe and decided to wait for instructions. When the news of Vitellius' defeat arrived, Civilis still continued the siege. He was not fighting for Vespasian, he was fighting for Batavia. Flaccus started to prepare a counterattack to rescue the besieged legions. Civilis was not going to wait until they were fully prepared and launched a surprise attack. In the evening of 1 December, his best eight cavalry cohorts attacked the Romans in Krefeld. The Roman army won the battle and destroyed the Batavian cavalry, but their own losses were enormous. Knowing that the Romans would come to Castra Vetera, Civilis abandoned the siege and threatened to attack Moguntiacum. The Romans were misled and rushed to the rescue of their main base in Germania Superior. In Moguntiacum they received the news of Vespasian's accession to the throne. Flaccus decided to celebrate the event by distributing a sum of money to the legions, but these legions were historically loyal to Vitellius, their former commander, and this act of generosity was interpreted as an offense. Flaccus was murdered and his second in command deserted, leaving the Roman army in a state of confusion. Civilis saw his chance and before the Romans knew what was happening, his troops besieged Castra Vetera once more.

Көтеріліс жалғасуда

70 жылы көтерілісшілердің ықпалы күшті болды. Кастра Ветерада екі легион әлі де қоршауда болды, ал Рим армиясының қалған бөлігі көтеріліспен күресуге жеткіліксіз еді. Батавиялық көтерілістен өзге, Тревирандықтар мен Лингондықтар Галлияның тәуелсіздігін жариялады. Көтерілісші император Юлий Сабин I Герман және XVI Галлика легиондарын өзіне тартып алды. Кастра Ветерадағы жағдай қиын болды. Азық-түлік аяқталып, қоршаудағы әскерлер тірі қалу үшін жылқы мен есек жеуге мәжбүр болды. Көмекке үміт болмағандықтан, әскердің қолбасшысы Муний Луперк бас сауғалап, капитуляциялауға шешім қабылдады. Легиондар лагерьтен шығып, көтерілісшілерге тонау үшін берілген жағдайда қауіпсіз өтуге келісім берілді. Барлық қару-жарақ, артиллериялық жабдықтар және алтын тонауға қалдырылды. V Алауда және XV Примигения лагерьден шықты, бірақ бірнеше шақырымнан кейін германдық әскерлердің шабуылына ұшырап, талқандалды. Командирлер мен жоғары шенді офицерлер құлдарға айналдырылып, батавиялықтардың көтерілісін болжаған Веледа пайғамбарға сыйлық ретінде ұсынылды. Осы жетістіктен кейін Цивилис Агриппина колониясына (Кельн) барып, онда лагерь құрды. Келесі айларда ол солтүстік Галлия мен Германияның басқа тайпаларын көтеріліске қосылуға көндіруге күш салды.

Рим жауды жазалайды

Германиядағы көтеріліс империя үшін нақты қауіпті құрады. Екі легион жоғалып, тағы екеуі (I Germanica және XVI Gallica) көтерілісшілердің бақылауында болды. Бұған бұдан көп рұхсат етуге болмайтын еді. Веспасиан империяны өзіне бағындырып, Италиядағы жағдайды тұрақтандырған соң, әрекет етуге шешім қабылдады. Ол жаудың қайырымдылығын күткен күштердің бас қолбасшысы ретінде жақын туысы және тәжірибелі генерал Квинт Петилий Цериалисті тағайындады. Жеңіліске ұшырамас үшін, зор әскер шақырылды. VIII Augusta, XI Claudia, XIII Gemina, XXI Rapax және жақында құрылған II Adiutrix легиондары дереу Германияға жіберілді. Сонымен қатар, I Adiutrix және VI Victrix легиондары Испаниядан, ал XIV Gemina Британиядан шақырылды. Бұл легиондардың көп бөлігі Галлия мен Жоғарғы Германияның басқа бөліктерін бақылауға және Рейн шебін қорғауға жіберілді. Дегенмен, Цериалистің әскері зор болғандықтан көтерілісшілерге үлкен қауіп төндірді. Алда келе жатқан әскер туралы хабарды естіген Юлий Тютор, Цивилистің одақтастарының бірі, қарсыласудан бас тартты. "Тұтқынға алынған" I Germanica және XVI Gallica легиондары капитуляциялады. Олар ар-намысын жоғалтты және енді Римнің сеніміне ие болмады. I Germanica таратылды, ал оның легионерлері Паннониядағы VII Gemina легионына қосылды. XVI Gallica XVI Flavia Firma легионы деген атпен қайта құрылды. Барлық бағыттан қысым көрсетіп, Цериалис көтерілісшілерді және олардың (қазір азайған) одақтастарын солтүстікке шегінуге мәжбүрледі. Көтеріліс енді Төменгі Германиямен шектелді. Өзінің отаны Батавиядан Цивилис Рим әскеріне бірнеше шабуылдар жасауға тырысты, құрлықта және Вааль және Рейн өзендеріндегі флоттың көмегімен. Шабуылдардың бірінде Цивилис Рим флотының флагманына қол жеткізді. Бұл Римнің жауабын талап ететін қорлық еді. Цериалис күтпей, Батавияға шабуыл жасады. Көтеріліс басталғанда Рим бірінші яһуди-рим соғысы кезінде Яһудеядағы маңызды әскери операциялармен айналысып жатты. Алайда, 70 жылы сәуірде басталған Иерусалим қоршауы қыркүйек айының басында аяқталды және соғыс іс жүзінде аяқталды. Цивилис Иерусалимнің құлағанын естіп, Рим енді барлық күшін оған қарсы қолданатынын түсінген соң, бейбітшілікке келісуге мәжбүр болды. Бейбіт келісімдерге қатысты келіссөздер басталды. Соғысқан тараптар екі жағынан да жақындасқан Набалия өзенінен көпір салынды. Жалпы келісімдердің мәліметтері белгісіз, бірақ олар батавиялықтар үшін тиімді болды, батавиялықтар Рим империясымен одақты жаңартуға және тағы сегіз қосымша кавалерия жасағын құруға міндетті болды. Батавияның Нимгеген қаласы қиратылып, тұрғындарына оны бірнеше шақырым төменде, қорғанышсыз жағдайда қайта құруға бұйрық берілді. Сонымен қатар, X Gemina жақын жерде бейбітшілікті сақтау үшін орналастырылды. Цивилистің тағдыры белгісіз.

The rebellion in Germania was now a real threat to the Empire. Two legions had been lost, two others (I Germanica and XVI Gallica) were controlled by the rebels. This could not be allowed for much longer. As soon as Vespasian had the Empire in his hands and the situation in Italy under control, he decided to act. He nominated Quintus Petillius Cerialis, a close relative and experienced general, as commander of the avenging force. Not wanting to risk a defeat, an enormous army was summoned. The legions VIII Augusta, XI Claudia, XIII Gemina, XXI Rapax, and the recently levied II Adiutrix were immediately sent to Germania. Additionally, the legions I Adiutrix and VI Victrix were summoned from Hispania and XIV Gemina from Britannia. Most parts of these legions were deployed to pacify other parts of Gaul and Germania Superior and secure the Rhine frontier. Still, Cerialis' army was a massive one and posed a serious threat to the rebels. On the news of the approaching army, Julius Tutor, one of Civilis' allies, surrendered. The "imprisoned" legions, I Germanica and XVI Gallica, capitulated. They were disgraced and no longer had the confidence of Rome. The I Germanica was disbanded and its legionaries were added to the VII Gemina in Pannonia. XVI Gallica was reconstituted with the name of Legio XVI Flavia Firma. Pushing down from all directions, Cerialis forced the rebels and their (now scarce) allies to retreat to the North. The rebellion was now confined to Germania Inferior. From his homeland of Batavia, Civilis tried for some time to attack the Roman army in a series of raids by land and, with the help of his fleet, in the rivers Waal and Rhine. In one of these raids, Civilis managed to capture the flagship of the Roman fleet. This was a humiliation that demanded a response. Cerialis decided to wait no longer and invaded Batavia. At the outset of the rebellion, Rome was heavily preoccupied with major military operations in Judea during the First Jewish–Roman War. However, the siege of Jerusalem that began in April 70 AD was over by early September, and the war was essentially over. When Civilis heard that Jerusalem had fallen, and he realized that Rome would now bring its full resources to bear upon him, Civilis made peace. Peace talks followed. A bridge was built over the river Nabalia, where the warring parties approached each other on both sides. The general agreements are unknown, but they were favourable to the Batavians, the Batavians were to renew their alliance with the Roman Empire and to levy another eight auxiliary cavalry units. The Batavian capital of Nijmegen was destroyed and its inhabitants ordered to rebuild it a few kilometers downstream, in a defenseless position. Moreover, X Gemina would be stationed close by, to secure peace. The fate of Civilis is unknown.

Нидерландыдағы мәдени ықпал

XVII-XVIII ғасырлардағы голланд жазушылары тәуелсіздік пен бостандықты ұнататын батавиялықтардың көтерілісін Испанияға қарсы голландтар көтерілісімен және басқа да зорлық-зомбылық түрлерімен салыстырды. Бұл ұлтшылдық көзқарас бойынша батавиялықтар голландтардың "нағыз" ата-бабалары саналды, осы себепті атау ғасырлар бойы қайта-қайта қолданылып келді. 1619 жылы голландтар Джакартаны "Батавия" деп атады. 1795 жылы француз революциялық принциптеріне негізделген Голландия республикасы Батавия Республикасы деп аталды. Сондықтан Батавия көтерілісінің басшыларына голланд ұлттық батыры мәртебесі берілді, ал олардың римдік билікке қарсы көтерілісі 16 ғасырдағы испан билігіне қарсы голланд көтерілісінің алғы күші ретінде қарастырылды. Осы беттегі жоғарыдағы Рембрандттың суреті Батавия көтерілісіне қатысты осы көзқарастың бір бөлігі болып табылады. 1613 жылы Отто ван Вен Батавия көтерілісі туралы бірнеше суреттер сериясын жасады. Күні бүгінге дейін "батавиялық" термині голланд халқын сипаттау үшін қолданылады; бұл француз халқын сипаттау үшін қолданылатын "галл" және неміс халқын сипаттау үшін қолданылатын "тевтон" терминдеріне ұқсас.