Кіріспе
Еуразия мен Солтүстік Африкада табиғи ортасында өсетін мустелидтер тұқымдасының бір түрі, «полекат» деп аталатын сүтқоректілер. Еуропалық полекат (Mustela putorius), сондай-ақ жалпы полекат, қара полекат және орман полекаты деп те аталады, – бұл Батыс Еуразия мен Солтүстік Африкаға тән мустелидтердің бір түрі. Оның түсі көбінесе қара қоңыр, құрсағы ақшыл, ал бетінде қара маска болады. Кейде альбиностар, лейцистер, изабеллинистер, ксантохромистер, амеланистер және эритристер сияқты түс өзгерістері кездеседі. Әдетте, жаздың басында бес-онға дейін балалайды, олар екі-үш айлық шағында тәуелсіз болады. Еуропалық полекаттар шағын кеміргіштермен, құстармен, қосмекенділермен және жорғалаушылармен қоректенеді. «Фитчет» сөзі Солтүстік Америкадағы балықшыға қатысты, оны Америкадағы голланд отаршылары екі түрдің ұқсастығын байқағандықтан атады. Жаңа Зеландия сияқты кейбір елдерде «фич» термині, әсіресе терісі үшін өсірілетін, туысқан жануарлар, мысалы, күзендерге қатысты кеңінен қолданыла бастады. 2002 жылы «The Mammal Society's Mammal Review» журналында жарияланған мақалада Еуропалық полекаттың Ұлыбританияда туа біткен жануар екендігіне күмән келтірілді, себебі оның қазба қалдықтары аз және тілдік дәлелдері бар. Көптеген британдық сүтқоректілерден айырмашылығы, полекаттың уэльс тіліндегі атауы (ffwlbart, орта ағылшын тіліндегі foulmart) кельт тегіне жатпайды, ал инвазивті түрлердің уэльс тіліндегі атаулары, мысалы, еуропалық қоян және жапырақты бұғы (cwningen, орта ағылшын тіліндегі konyng және danas, ескі француз тіліндегі dain) орта ағылшын немесе ескі француз тілінен шыққан. Полекаттар 1066 жылы нормандар Англияны басып алғанға дейін англосаксон немесе уэльс әдебиетінде есімдері жоқ, ал түрдің уэльс тіліндегі алғашқы жазбалары 14 ғасырға жататын «Llyfr Coch Hergest» және ағылшын тілінде Шосердің «Кешірімшіл ертегісі» (1383) еңбектерінде кездеседі. Керісінше, қара шағаланың уэльс тіліндегі атауының (bele) куәлігі кем дегенде 10 ғасырға жататын Уэльс заңдарында және мүмкін Солтүстік Англияда одан да ертерек кездеседі.
a species of mammal referred to as "polecat"
The European polecat (Mustela putorius), also known as the common polecat, black polecat and forest polecat, is a mustelid species native to western Eurasia and North Africa. It is of a generally dark brown colour, with a pale underbelly and a dark mask across the face. Occasionally, colour mutations including albinos, leucists, isabellinists, xanthochromists, amelanists and erythrists occur. It usually gives birth in early summer to litters consisting of five to ten kits, which become independent at the age of two to three months. The European polecat feeds on small rodents, birds, amphibians and reptiles. The word fitchet is the root word for the North American fisher, which was named by Dutch colonists in America who noted similarities between the two species. In some countries such as New Zealand, the term "fitch" has taken on a wider use to refer to related creatures such as ferrets, especially when farmed for their fur. A 2002 article in The Mammal Society's Mammal Review contested the European polecat's status as an animal indigenous to Britain on account of a scarce fossil record and linguistic evidence. Unlike most native British mammals, the polecat's Welsh name (ffwlbart, derived from the Middle English foulmart) is not of Celtic origin, much as the Welsh names of invasive species such as the European rabbit and fallow deer (cwningen, derived from the Middle English konyng and danas, derived from the Old French dain, respectively) are of Middle English or Old French origin. Polecats are not mentioned in Anglo Saxon or Welsh literature prior to the Norman conquest of England in 1066, with the first recorded mention of the species in the Welsh language occurring in the 14th century's Llyfr Coch Hergest and in English in Chaucer's The Pardoner's Tale (1383). In contrast, attestations of the Welsh word for pine marten (bele), date back at least to the 10th century Welsh Laws and possibly much earlier in northern England.
Латынша атауы
Иіске қатысты бірнеше жергілікті атаулардан басқа (жоғарыда қараңыз), Mustela putorius ғылыми атауы да осы түрдің жағымсыз иісінен туындаған. Латынша putorius сөзі "сасық немесе жаман иіс" деп аударылады және ағылшын тіліндегі putrid сөзінің бастауы болып табылады.
Эволюция
Ең алғашқы нағыз жолақ құсбегі – *Mustela stromeri* болған, ол Виллафранк кезеңінің соңында пайда болды. Ол қазіргі түрінен әлдеқайда кішкентай болған, демек жолақ құсбегілер салыстырмалы түрде кейін дамыған. Қазіргі заманғы ең көне жолақ құсбегі қазбалары Германияда, Ұлыбританияда және Францияда табылған, олардың жасы Орта плейстоценге дейін жетеді. Еуропалық жолақ құсбегінің ең жақын туыстары – далалық жолақ құсбегі және қара аяқты тышқан, олардың *Mustela stromeri*-мен ортақ ата-тегі болған деп саналады. Дегенмен, еуропалық жолақ құсбегі, бас сүйегі мен тістерінің құрылысы жағынан далалық жолақ құсбегідей ет жеуге толыққанды бейімделмеген. IRBP бойынша еуропалық жолақ құсбегі 1,5 миллион жыл бұрын далалық жолақ құсбегіден бөлініп шыққан, бірақ цитохром b транверсиясы 430 000 жыл бұрынғы мерзімді көрсетеді. Бұдан өзге, ол Еуропалық сусармен жақын туыс, және олардың арасында будандасу мүмкін.
Үйге үйрету
Морфологиялық, цитологиялық және молекулалық зерттеулер еуропалық құсқұйрықтың жалғыз ата-тегі екенін растайды, сонымен қатар құсқұйрықтың пайда болуына қатыс еткен деп есептелген далалық құсқұйрықпен байланыстың жоқ екенін көрсетеді. Құсқұйрық пен еуропалық құсқұйрық мөлшері мен дене пропорциялары жағынан ұқсас, тіпті қара түсті құсқұйрықтарды жабайы туыстарынан ажырату қиын, алайда құсқұйрықтың бас сүйегінің көлемі кішірек және пост-орбитальдық тарылуы тар. Еуропалық құсқұйрыққа қарағанда құсқұйрықтың миы әлдеқайда кіші, бірақ бұл салыстыру Жерорта теңізі құсқұйрықтарымен жасалмаған, себебі құсқұйрықтар олардан шыққан болуы мүмкін. Жерорта теңізінің шығу тегі туралы теорияны құсқұйрықтың солтүстік құсқұйрықтарға қарағанда суыққа төзімділігінің төмен болуымен нығайтуға болады. Басқа түршелерден айырмашылығы, олар көбінесе жалғыз өмір сүретін болса, құсқұйрықтар оңай топтасып тіршілік етеді. Құсқұйрық құсқұйрықтан барлық қозғалыстарында баяу, және иық бездерін дерлік қолданбайды. Жалпы алғанда, құсқұйрық – құсқұйрықтың неотениялық түрі.
Құрылыс
Еуропалық шұбардың сыртқы түрі *Mustela* туысына жататын өкілдерге тән, бірақ ол көбінесе дене бітімі жағынан тығыз және қысқа аяқты болғанымен, еуропалық норка немесе далалық шұбарға қарағанда денесі аз ұзын болады. Құйрығы қысқа, дене ұзындығының шамамен үштен бірін құрайды. Аяқтары орташа ұзындықта және туыстың басқа өкілдеріне қарағанда мықтырақ. Шұбардың жүріс-тұрысы норка немесе сусардың күрделі және иілгіш жүрісінен гөрі қарапайым, сондай-ақ таулы сусар (солонгой), сусар немесе ең кішкентай сусар сияқты жылдам емес, тіпті жаттығу жасаған адамнан да озып кете алады. Оның сезім мүшелері жақсы жетілген, бірақ түстерді ажырата алмайды. Еуропалық шұбардың өлшемдері кең ауқымда өзгереді. Бұл түр Бергманның ережесіне бағынбайды, өлшемдердің өзгеруі шығыстан батысқа қарай ұлғаю тенденциясын көрсетеді. Еркектердің дене ұзындығы ал эми ұрғашыларының дене ұзындығы құрайды. Еркектердің құйрығы 115–167 мм, ал ұрғашылардың құйрығы 84–150 мм. Ересек еркектердің салмағы Орталық Еуропада құрайды, ал ұрғашылардың салмағы құрайды. Шұбарларда гигантизм кездеседі, бірақ мұндай үлгілер шұбар-норка будандасуының нәтижесі болуы мүмкін.
Қалпақ
Қысқы мех еуропалық полькаттың қоңыр қара немесе қара қоңыр түсті, оның қарқындылығы ұзын сақшыл шаштарының түсіне байланысты анықталады. Арқасы мен бүйіріндегі қара түс, ақшыл сары, кейде сары-сұр түсті тері асты түк арқылы жарықтанады. Ашық түсті тері асты түк, дененің әртүрлі бөліктерінде бірдей көрінбейді. Арқасы мен артқы жағында тері асты түк, қара сақшыл шаштармен толық жабылады. Бірақ, бүйірінде жарық анық байқалады және арқаның жалпы түсіне қарама-қарсы келеді. Тамағы, мойынның төменгі бөлігі, кеуде және құрсақ қара немесе қара қоңыр түсті. Аяқтары қара немесе қоңыр реңі бар қара, ал құйрығы қара немесе қара қоңыр, астында ашық түк жоқ. Көздің айналасы мен арасы қара қоңыр түсті, мұрынның үстінен ұқсас түсті бойлық жолақ өтеді. Құлақтары қара қоңыр, шеттері ақ. Жазғы мех қысқа, сирек және қатаң. Оның түсі сұр, көмескі, қысқы мехтей жылтыр емес. Жазғы мехтегі тері асты түк нашар дамыған, қоңыр сұр немесе тотыққан сұр түсті болады. Полькат жақсы жүзуші, бірақ оның мехы американдық норка мехындай суық суға қарсы жақсы оқшауланбайды; норканың суық температурада суынуына 118 минут кетеді, ал полькат 26-28 минутта тез суынады. Полькаттар екі негізгі фенотипте кездеседі: стандартты түрі және қара маскасы жоқ қара түсті түрі. Түс мутацияларына альбинос, лейцист, изабеллин, ксантохромист, амеланист және эритрист жатады. Типикалық эритристік тұлғаларда тері асты түк әдетте жарқыраған қызыл түсті болады. Денесіндегі сақшыл шаштар жарқыраған қызыл немесе қызыл қоңыр түсті. Төменгі денесі мен басында қара сақшыл шаштар жоқ. Кейбір сирек жағдайларда сақшыл шаштар соншалықты ақшыл, оларды ашық сары тері асты түктен ажырату қиын. Мұндай тұлғалар "амеланист" деп аталады. Бұл жағдайларда бүкіл жануар өте ашық алтын сары түсті болады. Аналық полькаттар белгілі бір аумақта қоныстанады, ал аталықтар мен таралып жүрген жасөспірімдердің аумағы еркін, олар көшпелі болады. Аталықтар да, аналықтар да өз жыныстағы басқа мүшелермен аумақты бөліседі; аталықтардың аумағы аналықтардан үлкен, бірақ аумақтық белгілердің дәлелі аз. Басқа мустелидтер сияқты, полькат көбінесе үнсіз болады, бірақ ашуланғанда қаһарлы түрде өңкейеді және қорқынышпен сыңғырайды. Сондай-ақ, жұбайына немесе баласына үнсіз, ыңылдап айқайлайды.
Көбею және даму
Еуропалық поликат - маусымдық көбейетін жануар, оның көбейту ритуалдары жоқ. Жұптасу кезінде аталық поликат аналықтың мойнынан ұстап, овуляцияны қозғау үшін сүйреп апарып, содан кейін бір сағатқа дейін жұптасады. Бұл түр көп әйелді, әр аталық поликат бірнеше аналықпен жұптасады. Жүктілік мерзімі 40–43 күнге созылады, балалар әдетте мамырдың басында немесе мамыр айында туады. Әр балапан әдетте бес-он балапаннан тұрады. Туған кезде балапанның салмағы мен дене ұзындығы өлшенеді, олар соқыр және саңырау болады. Бір апталық шағында балапанның денесі жібектей ақ түсті түкпен жабылады, ал 3–4 апталық шағында ол қызыл қоңыр, сұрғылт, жұмсақ жүнді қапталмен ауыстырылады. Емізу үш апталық жасында басталады, ал тұрақты тістер 7–8 аптадан кейін шыға бастайды. Балапан екі-үш айдан кейін тәуелсіз болады. Аналықтары өз балаларын қатты қорғайды және тіпті балапандарына тым жақын келген адамдармен де бетпе-бет кездесуге дайын.
Диета
Еуропалық поликаттың тамақтануы негізінен тышқанға ұқсас кеміргіштерден, содан кейін қосмекенділер мен құстардан тұрады. Бұрынғы Кеңес Одағы аумағында ең көп ауланатын азығы – қара құс, ал сирек – қызыл құс. Үлкен өзендердің су тасқан жерлерінде су құстары жиі кездеседі. Көктем және қыс айларында қосмекенділер (әсіресе, шөп бақалары мен жасыл жабайылар) маңызды тамақ көзіне айналады. Поликаттың ер жабайыларды таңдап жыртқыштауы, бақа популяцияларында полиандрияның таралуын азайтады. Дегенмен, қосмекенділердің калориялық құндылығы төмен болғандықтан, олардың қаншасын жесе де, поликат майға ішпейді. Орталық Еуропада қыс айларында тамақтану режимінде құстар басым болады, олардың ішінде бөдене, сұр қаз, қарақұйрық, тауық, көгершіндер және ұсақ торғайлар бар. Маусымдық өзгерістермен белсенділік ырғағы негізгі жемтің белсенділігімен үйлеседі. Поликат сирек аулайтын түрлерге еуропалық кірпі, асп жыланы, шөп жыланы, кесірткелер және жәндіктер жатады. Ұлыбританияда ол көбінесе қоңыр егеуқұйрықтар мен еуропалық қояндарды өлтіреді, сондай-ақ қаздар мен қояндар сияқты ірі жемтіні де өлтіре алады. Еуропалық поликат аңды аңдып, тіс тістеп ұстап, мойнынан шағып өлтіретін тәсілмен аулайды. Бұл өлтіру әдісі инстинктке негіделген, бірақ тәжірибемен жетілдіріледі. Поликат кейде тамағын, әсіресе бақалар мен жабайылардың көп кездесетін маусымдарында, жасырып қояды. Кейде ол оларды өлтірмей, бас сүйегінің табанынан шағып, салқындатып, кейін жеу үшін жаңа күйде сақтайды.
Жаулары мен бәсекелестері
Еуропалық тұяқты мысық еуропалық винкпен бірге өмір сүре алады, бірақ инвазивті американдық винк кездесетін аймақтарда зиян көреді, себебі соңғысы еуропалық винктің қарағанда әлдеқайда көптеген сүтқоректілермен қоректенеді және тұяқты мысықты ылғалды жерлерден қуып шығаруға бейім. Еуропалық тұяқты мысық далалық тұяқты мысықпен бірге таралған жерлерде, екі түрдің тамақтануында үлкен ұқсастық бар, алайда біріншісі көбінесе үй шаруашылығындағы тағамдар мен құстарды жейді, ал екіншісі сүтқоректілерді жиірек жейді. Бір рет бұталық мартеннің тұяқты мысықты өлтіргені туралы жазба бар. Еуропалық тұяқты мысық өте кішкентай қарақұбаларды аулауы мүмкін.
Гибридтеу
Ұлыбританияның кейбір аймақтарында үйректерді тастау салдарынан, үйрек пен дала мысығының будандары жабайы табиғатта тіршілік етеді. Үйректер Англияға нормандық жаулаудан кейін немесе он төртінші ғасырда әкелінген болуы мүмкін. Екі жануардың будандары әдетте мойнында ерекше ақ дақ, ақ аяқтары және жүн арасында шашыраңқы ақ түктерге ие болады. Еуропалық дала мысығы еуропалық норкамен будандасып, ресейлік терішілер "хор' тумак" деп атаған ұрпақтар тудырады. Мұндай будандасу жабайы табиғатта өте сирек кездеседі және көбінесе еуропалық норка популяциясы төмендеген жерлерде ғана болады. Дала мысығы-норка буданының бет маскасы нашар байқалады, құлақтарында сары түк, сұр-сары түк және ұзын, қоңыр қорғаныш түктері болады. Олардың денесі ірі болады, аталықтары еуропалық дала мысығына тән ең ірі өлшемге жетеді, ал аналықтары еуропалық норкадан әлдеқайда ауыр болады. Тұтқындықтағы алғашқы дала мысығы-норка буданы 1978 жылы терісі үшін өсірілді, бірақ еуропалық норка популяциясының азаюына байланысты осы будандарды өсіру тоқтап қалды.
Аумағы, тарихы және сақталуы
Еуропалық поликат батыс Палеарктикада Ресей Федерациясының Уралдарына дейін кеңінен таралған, бірақ Ирландияда, Солтүстік Скандинавияда, Балқан аймағының көп бөлігінде және Адриатика теңізінің шығыс жағалауында кездеспейді. Солтүстік Грецияда сирек орын алады. Оның үйретілген түрі – тояқ, Ұлыбританияға, кейбір Жерорта теңізі аралдарына және Жаңа Зеландияға әкелінген. Ұлыбританияда еуропалық поликаттар құс шаруашылығына зиян келтіретін маңызды жануар ретінде қарастырылды, сондықтан оны жою – мал қорғаудың жалғыз жолы деп есептелді. Дегенмен, мұндай қарым-қатынас барлық жерде осылай болған жоқ. Мерионет (Гвинедд) округы туралы айта келе, Питер Хоуп Джонс: «Бұл түрдің бұрынғы кең таралған аймағында жақсы орналасқан Мерионет округында, приходтық сыйлық төлемдері арасында поликаттар туралы өте аз мәлімет бар. Бәлкім, бұл жануар жалпы маңызды зиянкес деп есептелмеген шығар, бірақ нақты себебі қандай болса да, тек екі приходта ғана осы түрге бүгінгі таңда білетін атымен тікелей сілтеме жасалған. 1729-1732 жылдары Тоуин приходында жиырмаға жуық поликат өлтірілген, онда ересегіне 2/6, ал жас «киттин» үшін осы соманың жартысы төленген. Ланфор приходы бойынша мәліметтерге қарағанда, 1720-1758 жылдар аралығында 39 жыл ішінде 42 поликат өлтірілген, төлемақы түлкіге берілетін бағаның жартысына тең болған, яғни ересегіне 2/6, ал жасына 1/3». Мысалы, Кент округында кем дегенде 42 приход поликаттар үшін сыйлық төлеген, олардың үшеуі 19 ғасырға дейін созылған, бірақ бұл кезде тек жалғыз-жалғыз поликат тіркелген, көбінесе көп жылдық үзілістен кейін. Бұл төмендеу Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыс арасындағы 20 жылдық кезеңде аңшылықтың қарқындылығы төмендегенімен тоқтатылды. Еуропалық поликат ұлттық және еуропалық қорғауға ие; ол 1981 жылғы «Жабайы табиғат және ауыл шаруашылығы туралы» заңның 6-қосымшасында және 1994 жылғы «Қорғау (табиғи орталар және т.б.) туралы» ережелердің 41-бабында, сондай-ақ Хабитаттар директивасының V қосымшасында тізілген. 2015 жылы Винсент Жабайы табиғат қоры жүргізген зерттеуде поликаттардың 100 жылдан бері көрінбеген аймақтарға (мысалы, Шығыс Англия және Оңтүстік Йоркшир) тарағаны анықталды. Табиғат зерттеушісі Крис Пакхэм бұл таралуды «табиғаттың ұлы жаңғыруларының бірі» деп атады. Хэмпширдегі Нью-Форестте де қазір кішкентай поликат популяциясы бар, бұл факт ғалымдар камералар орнатып, сортаң мысықтарды түсіргеннен кейін анықталды.
Франция
Еуропалық поликат Корсикадан басқа Францияның барлық аумақтарында кездеседі және бірнеше онжылдықтан бері саны азайып келеді. Дегенмен, Францияның Қызыл кітабында ол «Түсініксіздей» санатында тіркелген. Еуропалық поликат көптеген аймақтарда немесе департаменттерде сирек кездеседі. Рона-Альп аймағында 1990 жылдардан бері оның саны айтарлықтай төмендеді, бұл негізінен мысықтарға қарсы уландыру науқандарының салдарынан болды. 1999 жылғы зерттеу көрсеткендей, осы аймақтағы поликаттардың азаюына байланысты түрдің тірі қалу мүмкіндігі төмен. Басқа жерлерде 22 ауданда сирек немесе эпизодты түрде кездеседі, ал 22 ауданда жоқ немесе жойылған деп есептеледі. Мысалы, Дромда 1975 жылдан бері поликаттардың саны азайып келеді және Изердегі 27 коммунада олар мүлдем жоғалып кеткен. Оның саны Морван және Ариеж аймақтарында азайып, Бретаньде сирек таралған. Аквитанияда да оның саны 1950 жылдан бері төмендеп келеді және таулы аймақтарда өте сирек кездеседі. Нормандияда поликаттардың санының азаю қарқыны біршама баяулаған. Альпілік департаменттерде оның ареалы биіктікпен шектеледі, себебі түрдің өркендеуі үшін Жерорта теңізі климатына ұқсас жағдайлар қажет. Дегенмен, суармалы Крауда олардың саны көп, бірақ аймақтың шығыс бөлігінде кездеспейді, бұл Дюранс және Рона өзендерінің аңғарларымен шектелуіне байланысты болуы мүмкін. Ең ірі популяциялар Солтүстік Францияда – Па-де-Кале, Орталық Францияда, Эльзас, Лотарингияда және Луара аймағында, соның ішінде Вандеде (поликаттардың ең көп байқалу тіркелген жер) кездеседі. Шампан-Арденнаның барлық департаменттерінде кең таралған.
Бұрынғы Кеңес Одағы
Еуропалық поликаттың бұрынғы Кеңес Одағындағы батыс шекарасы оңтүстікте Дунайдың сағасынан басталып, солтүстіктегі Финляндия шекарасындағы Суоярвиден солтүстік-батысқа қарай созылады. Карелияда оның солтүстік шекарасы бұрынғы нүктеден оңтүстік-шығысқа қарай Онега көлінің Спасск шығанағына дейін жетіп, солтүстіктен Батыс Карелияның жоталарын айналып өтеді, содан кейін осы жоталарды шығыстан айналып өтіп, кенеттен тікелей солтүстікке қарай көтеріледі, әсіресе Сегозердің батыс жағалауына жақын және Ругозерге жетеді. Сол жерден шекара сызығы солтүстік-шығысқа бұрылып, Лактадан өтіп, Ақ теңіздегі Кемге жетеді. Архангельсктен бастап шекара Мезенге дейін созылады, осылайша түрдің ең солтүстік ареалына жетеді. Мезен өзенінің сағасынан шекара кенеттен оңтүстікке қайтып, 64° солтүстік ендігі шамасындағы Жоғарғы Мезенге жақындайды. Сол жерден солтүстік шекарасы Жоғарғы Вычегда өзеніне дейін созылып, оңтүстікке және Уралға қарай төмендейді. Оның шығыс ареалы, көрінетіндей, Урал бойымен, батыстан Свердловскіні қамтиды. Оңтүстік Уралда далалық поликат кездесетін болғандықтан, бұл түрдің болуы мүмкін емес. Полекаттың ареалының оңтүстік шекарасы Дунайдың сағасының батысынан басталып, Қара теңіз жағалауымен шығысқа қарай Днепрдің сағасына дейін созылады, одан кейін Азов теңізінің жағалауынан кері бұрылып, Донның сағасына дейін жетеді. Донның сағасынан және төменгі ағысынан оның ареалы Батыс және Орта Кавказдың далалық аймағына өтеді. Еуропалық поликат Трансволганың Саратов далаларында кездеспейді, тек Төменгі Большой және Малый Иргиз өзендерінде ғана кездеседі. Бұдан әрі шекара солтүстікке қарай Волга өзені бойымен өтеді. Самара иілімінде шығысқа қарай бұрылып, Общий Сыртты айналып өтеді және Магнитогорск ендігінде Уралға жетеді. Бұрынғы Кеңес Одағы аумағындағы поликаттың ареалы солтүстікке қарай кеңейді. Мысалы, 1930 жылдан 1952 жылға дейін Солтүстік-Батыс Карелия мен Оңтүстік Финляндияны мекендеді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Ресей империясы әлемдегі поликат терілерінің 50% астамын өндірді. Ресейде поликат терілерін жинау қазан төңкерісінен кейін айтарлықтай артты, бұл Батыс Еуропаның поликат санының төмендеуімен бірге болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ресейдегі поликат популяциясы біршама азайды, ал олардың аулауы кейіннен шектелді, себебі поликаттар зиянды кеміргіштердің санын бақылайтыны анықталды. Полекаттармен ауыратын эктопаразиттерге Ctenocephalides felis, Archaeospylla erinacei, Nosopsyllus fasciatus және Paraceras melis сияқты блохалар жатады. Ixodes hexagonus – поликаттың ең көп таралған эктопаразиті, олар мойын және құлақ артында көптеп табылады. I. canisuga да поликаттарды сирек кездесетін паразиті. Trichodectes jacobi тістегі құтырмысы да поликаттарды ауыртады. Еуропалық поликатты аулау бір кездері Вестморланд аңшылары мен шотландтардың сүйікті ойыны болды, олар оларды қыстың ортасында түнде аулап алыпты. Алайда, адамдардың салған тұзақтарынан туған поликат өлімдерінің көпшілігі кездейсоқ болды, олар көбінесе қоянға арналған болат тұзақтарға түсіп қалыпты. Ай жарығында поликат аулау мектеп оқушыларының арасында да танымал ойын болған. Силихам терьерін шығарған Джон Такер Эдвардс, бір жасар терьерлердің қайраттылығын сынау үшін тұтқынға алынған еркек поликаттарды пайдаланған. Бұрынғы Кеңес Одағында поликаттарды негізінен күздің соңы мен қыстың басында қарумен, аңшылық иттермен, сондай-ақ тұзақтармен және ағаш тұзақтармен аулайды. Дегенмен, тіпті маусымда да аңшылар көбінесе 10-15 поликаттан артық ауламайды. Бұл түр бұрынғы кеңестік коммерциялық аңшылықта маңызды рөл атқармайды және көбінесе кездейсоқ ұсталады. Оның терісі негізінен күрмеше, плащ және пальто тігуге қолданылады. Бұл әсіресе әйелдер киіміне жасалған жиектерге өте қолайлы. Құйрығы кейде қылқалам жасауға пайдаланылады. Алайда, поликат терісінің бір кемшілігі – оның жағымсыз иісі, оны кетіру қиын.
Баулану мүмкіндігі
Еуропалық қатпарлы мысық, аққұба және ең кішкентай жолбарысшадан өзгеше, тұтқындықта өсіру оңай. Қатпарлы мысықтардың балаларын ана мысықтар сәтті өсіріп, емізе алады. Еуропалық қатпарлы мысықты қолға үйретуге жасалған әрекеттер көбінесе ересектердің жүйкелі және қоғамдық емес мінезімен қиындыққа ұшырайды. Қатпарлы мысықтар мен тояқтардың бірінші буын гибридтері, соңғыларының тұқымын жақсарту мақсатымен тудырылған, жабайы ата-аналарына ұқсас мінез-құлық көрсетеді.