Солтүстік және Оңтүстік Корея арасындағы қақтығыс

Кіріспе

Солтүстік және Оңтүстік Корея арасындағы қақтығыс – 1950–1953 жылдардағы Солтүстік және Оңтүстік Корея және олардың қолдаушылары арасындағы соғыс. Корея қақтығысы – Кореяның Солтүстік Корея (Корея Халық Демократиялық Республикасы) мен Оңтүстік Корея (Корея Республикасы) арасындағы бөлінуіне негізделген қақтығыс. Екі мемлекет те бүкіл Кореяның жалғыз заңды үкіметі екенін мәлімдейді. Суық соғыс кезінде Солтүстік Кореяны Кеңес Одағы, Қытай және басқа одақтастар қолдаса, Оңтүстік Кореяны АҚШ, Ұлыбритания және басқа батыс одақтастары қолдады. Кореяны АҚШ және КСРО 1945 жылы Жапонияның жеңілісінен кейін, Кореядағы жапон үкімшілігін тоқтату арқылы бөлді. 1948 жылы екі держава да жеке үкімет құрды. Шиеленіс 1950 жылдан 1953 жылға дейін созылған Корея соғысына әкеп соқты. Соғыс аяқталғаннан кейін екі ел де қирады, бірақ бөлініс күйінде қалды. Солтүстік және Оңтүстік Корея әскери тұрғыдан қарсы тұра берді, мерзімді қақтығыстар орын алды. Бұл қақтығыс Суық соғыстың аяқталуынан кейін де жалғасып келеді. Қазіргі уақытта ол әлемдегі 10 «тоңған» қақтығыстың бірі саналады және Қытай-Тайвань қақтығысымен бірге ең көнелерінің бірі болып есептеледі. АҚШ Оңтүстік Кореяға КСРО-Корея өзара қорғаныс шарты бойынша көмек көрсету үшін Оңтүстік Кореяда әскери күштерін сақтап тұрады. 1997 жылы АҚШ президенті Билл Клинтон Кореяның бөлінуін «Суық соғыстың соңғы бөлінісі» деп сипаттады. 2002 жылы АҚШ президенті Джордж Буш Солтүстік Кореяны «жамандық осі» құрамына кіретін мемлекет деп атады. Күшейіп бара жатқан оқшаулыққа байланысты Солтүстік Корея зымырандық және ядролық қабілеттерін дамытты. 2017 жылдың және 2018 жылдың басының жоғары шиеленісінен кейін, 2018 жылы Солтүстік Корея, Оңтүстік Корея және АҚШ бейбітшілік пен ядролық қарусыздануға бағытталған бірқатар саммиттер өткізді. Бұл 2018 жылдың 27 сәуірінде Панмунджом декларациясына әкеп соқты, онда Солтүстік және Оңтүстік жарым аралды ядролық қарудан тазалау, корейлік қарым-қатынастарды жақсарту, қақтығысты ресми тоқтату және бейбіт қайта бірігуге қадам жасау үшін бірлесіп жұмыс істеуге келісті. Кейінгі жылдары дипломатиялық күш-жігер әлсіреп, әскери шиеленіс қайтадан күшейді. Корея шекарасы әлемдегі ең әскерилендірілген аймақ болып қала береді, солтүстікте Корея Халық Армиясы, оңтүстікте Корея Республикасының және АҚШ күштері (біріккен күштері арқылы ерекше атап көрсетіледі) және Кореяның демилитаризацияланған аймағында (JSA және Бонифас лагері) Біріккен Ұлттар Ұйымының күштері орналасқан.

Conflict between North and South Korea
the 1950–1953 war between North and South Korea and their supporters

The Korean conflict is an ongoing conflict based on the division of Korea between North Korea (Democratic People's Republic of Korea) and South Korea (Republic of Korea), both of which claim to be the sole legitimate government of all of Korea. During the Cold War, North Korea was backed by the Soviet Union, China, and other allies, while South Korea was backed by the United States, United Kingdom, and other Western allies. The division of Korea by the United States and the Soviet Union occurred in 1945 after the defeat of Japan ended Japanese rule of Korea, and both superpowers created separate governments in 1948. Tensions erupted into the Korean War, which lasted from 1950 to 1953. When the war ended, both countries were devastated, but the division remained. North and South Korea continued a military standoff, with periodic clashes. The conflict survived the end of the Cold War and is still ongoing. It is now considered one of the 10 frozen conflicts of the world and is considered one of the oldest, along with the Sino Taiwanese conflict. The U. S. maintains a military presence in the South to assist South Korea in accordance with the ROK–U. S. Mutual Defense Treaty. In 1997, U. S. President Bill Clinton described the division of Korea as the "Cold War's last divide". In 2002, U. S. President George W. Bush described North Korea as a member of an "axis of evil". Facing increasing isolation, North Korea developed missile and nuclear capabilities. Following heightened tension throughout 2017, and some parts of 2018, 2018 saw North Korea, South Korea, and the U. S. holding a series of summits, which promised peace and nuclear disarmament. This led to the Panmunjom Declaration on 27 April 2018, when the North and the South agreed to work together to denuclearize the peninsula, improve inter Korean relations, end the conflict officially, and move towards the peaceful reunification. In subsequent years, diplomatic efforts faltered and military confrontation returned to the fore. The Korean border remains the most militarized private area in the world with the presence of the Korean People's Army in north; the Forces of the Republic of Korea and the United States Forces Korea (highlighted notably through the Combined Forces) in south and the presence of the forces of United Nations in the Korean Demilitarized Zone (JSA and Camp Bonifas).

Өмірбаян

Корея 1910 жылғы 22 тамызда Жапон империясымен аннексияланды және 1945 жылғы 2 қыркүйекке дейін оның үстемдігінде болды. Кореяның жапондық оккупациясы кезінде, көбінесе эмиграцияда, тәуелсіздік үшін күрескен ұлтшыл және радикалды топтар пайда болды. Олардың көзқарастары мен тәсілдері әртүрлі болғандықтан, бірыңғай ұлттық қозғалыс құруға қол жеткізе алмады. Қытайда құрылған Корея Уақытша үкіметі кеңінен мойындық таппады. Корея тәуелсіздігін жақтаған көптеген көшбасшылардың арасында консервативті және АҚШ-та білім алған Сингман Ри, АҚШ үкіметінде лоббилеу жұмыстарын жүргізген, сондай-ақ көрші Маньчжуриядан жапондарға қарсы партизандық соғыс жүргізген коммунист Ким Ир Сен болды. Оккупация аяқталғаннан кейін, көптеген жоғары лауазымды корейлер жапон империализмімен ынтымақтастық жасады деген айып тағылды. Кореяны басқаруға ниеттенген түрлі тұлғалар мен саяси топтар арасында қатыгез және қанды күрес басталды.

Кореяның бөлінуі (1945 - 1949)

1945 жылдың 9 тамызында, Потсдам конференциясында одақтастар келіскендей, Кеңес Одағы Жапонияға соғыс жариялап, Кореяға ілгері жылды. АҚШ үкіметі совет әскерлерінің 38-ші параллельде ілгері жылжуын тоқтатуын сұрады. АҚШ күштері 38-ші параллельдің оңтүстігіндегі аймақты, соның ішінде астана Сеулді басып алуға тиіс болды. Бұл Кореяның екі оккупациялық аймаққа бөлінуіне әкелді, және ол 1945 жылдың 15 тамызында Жапония капитуляциясынан кейін жапон күштеріне берілген №1 жалпы бұйрыққа енгізілді. 1945 жылдың 24 тамызында Қызыл Армия Пхеньянға кірді және 38-ші параллельдің солтүстігінде Корея үкіметін орнатып, әскери басқаруды жүзеге асырды. 1945 жылдың 8 қыркүйегінде американдық күштер оңтүстікке қонды және Кореяда АҚШ әскери үкіметін құрды. Одақтастар бастапқыда Кореяны тәуелсіздікке қарай жетелеу үшін бірлескен сенімділікпен басқаруды көздеген, бірақ көптеген корей ұлтшылдары дереу тәуелсіздік алғысы келді. Сонымен қатар, Кеңес Одағы мен АҚШ арасындағы соғыс кезіндегі ынтымақтастық Суық соғыс күшейген сайын нашарлады. Екі оккупациялық билік те өздерінің саяси көзқарастарымен келісетін корейлерді билікке көтеруге және олардың қарсыластарын ығыстыруға кірісті. Осы жаңа саяси лидерлердің көпшілігі елден оралған эмигранттар еді, бірақ олар халықтан аз қолдауға ие болды. Солтүстік Кореяда Кеңес Одағы корей коммунистерін қолдады. 1941 жылдан бері Кеңес Армиясында қызмет еткен Ким Ир Сен маңызды саяси тұлғаға айналды. Қоғам совет үлгісі бойынша орталықтандырылып, коллективтендірілді. Оңтүстік Кореядағы саясат көбірек даулы болды, бірақ АҚШ-та білім алған, коммунизмге қарсы Сингман Ри ең танымал саясаткер ретінде бекітілді. Оңтүстік Кореяда 1948 жылдың 10 мамырында жалпы сайлау өтті. Корея Республикасы (немесе ROK) Сингман Ри президенті ретінде құрылды және 15 тамызда АҚШ әскери оккупациясын ресми түрде алмастырды. Солтүстік Кореяда 8 қыркүйекте Корея Халық Демократиялық Республикасы (немесе КХДР) жарияланды, Ким Ир Сен премьер-министр болды. Кеңес оккупациялық күштері 1948 жылдың 10 желтоқсанында КХДР-дан шықты. АҚШ күштері келесі жылы ROK-ты тастап кетті, бірақ Корея Республикасы Армиясын даярлау үшін АҚШ-тың Корея әскери кеңесші тобы қалды. Жаңа режимдер тіпті Кореяның әр түрлі атауларын қабылдады: Солтүстік Чосонды, ал Оңтүстік Хангук таңдады. Екі қарсы үкімет те өздерін бүкіл Корея түбегінің үкіметі деп есептейді (қазір де солай), және екеуі де бөлінуді уақытша деп санайды. Ким Ир Сен қайта біріктіру соғысына қолдау көрсету үшін Сталин мен Маоға лобби жасады, ал Сингман Ри Солтүстікті басып алуға деген ниетін бірнеше рет білдірді. 1948 жылы барлық генераторлары бар Солтүстік Корея Оңтүстікке электр беруді тоқтатты. Азамат соғысының басталуына дейін 38-ші параллель бойында жиі қақтығыстар болды, әсіресе екі тараптың бастамасымен Кэсон мен Онгжин қалаларында. Осы кезеңде Оңтүстікте Джеджу көтерілісі және Ёсу-Сончхон көтерілісі сияқты қатыгездықпен басылған көтерілістер болды. Корея соғысы басталғанға дейін Кореядағы қақтығыстарда жүз мыңнан астам адам қаза тапты.

On August 9, 1945, as agreed by the Allies at the Potsdam Conference, the Soviet Union declared war on Japan and advanced into Korea. The U. S. government requested that the Soviet advance stop at the 38th parallel. The U. S. forces were to occupy the area south of the 38th parallel, including the capital, Seoul. This division of Korea into two zones of occupation was incorporated into General Order No. 1, which was given to Japanese forces after the surrender of Japan on August 15, 1945. On August 24, 1945, the Red Army entered Pyongyang and established a military government over Korea north of the parallel. American forces landed in the south on September 8, 1945, and established the U. S. Army Military Government in Korea. The Allies had originally envisaged a joint trusteeship which would steer Korea towards independence, but most Korean nationalists wanted independence immediately. Meanwhile, the wartime co operation between the Soviet Union and the U. S. deteriorated as the Cold War took hold. Both occupying powers began promoting into positions of authority Koreans aligned with their side of politics and marginalizing their opponents. Many of these emerging political leaders were returning exiles with little popular support. In North Korea, the Soviet Union supported Korean communists. Kim Il Sung, who from 1941 had served in the Soviet Army, became the major political figure. Society was centralized and collectivized, following the Soviet model. Politics in the South were more tumultuous, but the strongly anti communist Syngman Rhee, who had been educated in the U. S., was positioned as the most prominent politician. In South Korea, a general election was held on May 10, 1948. The Republic of Korea (or ROK) was established with Syngman Rhee as president, and formally replaced the U. S. military occupation on 15 August. In North Korea, the Democratic People's Republic of Korea (or DPRK) was declared on September 8, with Kim Il Sung, as prime minister. Soviet occupation forces left the DPRK on December 10, 1948. U. S. forces left the ROK the following year, though the U. S. Korean Military Advisory Group remained to train the Republic of Korea Army. The new regimes even adopted different names for Korea: the North choosing Choson, and the South Hanguk. Both opposing governments considered themselves to be the government of the whole of Korean Peninsula (as they do to this day), and both saw the division as temporary. Kim Il Sung lobbied Stalin and Mao for support in a war of reunification, while Syngman Rhee repeatedly expressed his desire to conquer the North. In 1948, North Korea, which had almost all the generators, turned off the electricity supply to the South. In the lead up to the outbreak of civil war, there were frequent clashes along the 38th parallel, especially at Kaesong and Ongjin, initiated by both sides. Throughout this period there were uprisings in the South, such as the Jeju Uprising and the Yeosu–Suncheon Rebellion, that were brutally suppressed. In all, over one hundred thousand people died in fighting across Korea before the Korean War began.

Корея соғысы (1950-1953 жж.)

1950 жылға қарай Солтүстік Кореяның Оңтүстік Кореядан әскери басымдығы айқын болды. Кеңес оккупациялық билігі оны артық ақпаратты қару-жарақпен жарақтандырып, оқытумен қамтамасыз етті. Солтүстік Кореяға оралған көптеген әскерлер жаңа ғана аяқталған Қытай Азамат соғысына қатысқандықтан, соғыс тәжірибесіне ие болған. Ким Ир Сен жеңістің тез болатынын күткен, Оңтүстікте коммунистік көтерілістер болады және АҚШ араласпайды деп болжаған. Алайда, Батыс бұл қақтығысты азаматтық соғыс ретінде емес, Қытай мен Шығыс Еуропадағы жаңа оқиғалармен байланысты, "суық соғыс" тұрғысынан коммунистік агрессия деп қарастырды. 1950 жылдың 25 маусымында Солтүстік Корея Оңтүстік Кореяға шабуыл жасап, елдің көп бөлігін жылдам басып алды. 1950 жылдың қыркүйегінде АҚШ басшылығымен Біріккен Ұлттар Ұйымы Оңтүстікті қорғау үшін араласты, ал Инчхонға түсу және Пусан периметрінен шығудан кейін Солтүстік Кореяға қарқынды ілгеріледі. БҰҰ күштері Қытай шекарасына жақындағанда, Қытай әскерлері Солтүстік Корея тарапынан араласып, соғыстың күш тепе-теңдігін қайта өзгертті. 1953 жылдың 27 шілдесінде соғыс аяқталды, нәтижесінде Солтүстік және Оңтүстік Корея арасындағы бұрынғы шекара шамамен қалпына келтірілді. Солтүстік Кореядағы барлық маңызды ғимараттар қиратылды. Осының салдарынан Солтүстік Кореялықтардың АҚШ-қа деген терең қарсылығы қалыптасты.

Президент Ли Сын Ман келісімге қол қоюға қарсы болды, өйткені ол Кореяны бөлінген күйде қалдырады. Келіссөздер аяқталуға жақын қалғанда, ол тұтқындарды босату жоспарларын саботаждауға тырысты және соғыс бітіруге қарсы жаппай митингтер ұйымдастырды. Ол келісімге қол қоюдан бас тартты, бірақ оны орындауға мәжбүр болды. Бұл келісім екі Корея арасындағы ресми атысты тоқтатуды білдірді, бірақ екі Корея арасында бейбітшілік шарты жасалмады. Ол 38-ші параллельді қиып өтетін, бірақ одан өзгеше бағытта жүретін екі тараптың арасындағы буферлік аймақ – Кореяның демилитаризацияланған аймағын (ДМЗ) құрды.

Салқын соғыс кезеңі (1953-1991)

Соғыстан кейін қытай әскерлері кетіп қалды, бірақ АҚШ әскерлері оңтүстікте қалды. Кезен-кезектегі қақтығыстар жалғасты. Солтүстік Кореяның Оңтүстік Кореяны басып алуы Чолла провинциясында партизан қозғалысын қалдырды, ол ұзақ уақыт сақталды. 1958 жылы АҚШ Оңтүстік Кореяға ядролық қару орналастырды. 1961 жылы Солтүстік Корея КСРО және Қытаймен өзара қорғаныс туралы шарттарға қол қойды. Қытай-Солтүстік Корея өзара көмек және ынтымақтастық туралы достық шартында Қытай Солтүстік Кореяға кез келген сыртқы шабуылға қарсы барлық тәсілдермен дереу әскери және басқа да көмек көрсетуге міндеттенді. Осы кезеңде бұрынғы ЦРУ директоры Роберт Гейтс Солтүстік Кореяны "әлемдегі ең қиын барлау нысаны" деп сипаттады. Әскери қақтығыстармен қатар, үгіт соғысы жүргізілді, оның ішінде ауа шарымен үгіт тарату кампаниялары да болды. Екі режим де суық соғыстағы қарама-қарсы жақтарға қосылды. Екі тарап та қарсыласып отырған блоктардан Кореяның заңды үкіметі ретінде танылды. Оңтүстік Корея қатаң коммунизмге қарсы әскери диктатураға айналды. Солтүстік Корея өзін Кеңес Одағы мен Қытайдан ерекше, коммунизмнің ортодоксалды жақтасы ретінде көрсетті. Режим Juche, яғни өзіне сену доктринасын дамытты, ол өте жоғары әскери жұмылдыруды қамтыды. Ядролық соғыс қаупіне жауап ретінде, ол жер астында және тауларда кең ауқымды құрылыстар салды. 1970 жылдардың басына дейін Солтүстік Корея экономикалық жағынан Оңтүстік Кореямен теңесті. Оңтүстік Корея Вьетнам соғысына белсенді қатысты. Жүздеген Солтүстік Корея ұшқыштары Вьетнамға барып, 26 АҚШ ұшағын атып түсірді. Солтүстік Кореяның психологиялық соғыс мамандары Оңтүстік Корея әскерлерін нысанаға алды, ал Вьетнамдық партизандар Солтүстік Кореяда оқытылды. 1960 жылдардың соңында Солтүстік және Оңтүстік арасындағы шиеленіс Кореяның демилитаризацияланған аймағындағы қарулы қақтығыстар сериясымен күшейді. 1966 жылы Ким "оңтүстікті азат етуді" "ұлттық міндет" деп жариялады. 1968 жылы Солтүстік Кореяның коммандостары Көк үйге шабуыл жасап, Оңтүстік Корея президенті Пак Чун Хиді өлтіруге тырысты. Көп ұзамай Солтүстік Кореяның әскери-теңіз күштері американдық USS Pueblo тыңшы кемесін басып алды. Америкалықтар дағдарысты коммунизмпен жаһандық қақтығыс тұрғысынан қарады, бірақ совет үкіметі оқиғаны ұйымдастырмағандықтан, алаңдады. Дағдарысты Ким бастады, оған Вьетнам соғысындағы коммунистік табыстар шабыт берді. 1967 жылы Оңтүстік Корея агенттері Батыс Германияда Кореяда туған композитор Исхан Юнды ұрлап алып, Солтүстік Корея үшін тыңшылық жасады деген айыппен Оңтүстік Кореяда тұтқындады. Ол халықаралық наразылықтан кейін босатылды. 1969 жылы Солтүстік Корея Жапон теңізінде АҚШ-тың EC 121 тыңшы ұшағын атып түсірді, оның барлық 31 экипаж мүшесі қаза тапты, бұл суық соғыс кезеңінде АҚШ әуе күштерінің ең көп шығыны болды. 1969 жылы Korean Air Lines YS 11 ұшағы Солтүстік Кореяға ұшып кетті. Сол сияқты 1970 жылы Жапон әуе компаниясының 351 рейсін ұрлағандарға Солтүстік Кореяда пана берілді. Көк үйге шабуылға жауап ретінде Оңтүстік Корея үкіметі Ким Ир Сенді өлтіру үшін арнайы бөлімше құрды, бірақ 1972 жылы миссия тоқтатылды. 1970 жылдары Оңтүстік Корея өз ядролық қаруын жасауға тырысты, бірақ АҚШ одан бас тартты. 1974 жылы Солтүстік Кореяның жақтасы президент Пакты өлтіруге тырысып, оның әйелі Юк Ён Суды өлтірді. 1976 жылы Панмунжом балта оқиғасы DMZ-де екі АҚШ армия офицерінің өліміне әкелді және кең ауқымды соғысқа ұласу қаупін тудырды. 1970 жылдары Солтүстік Корея бірнеше жапон азаматтарын ұрлап әкетті. Оңтүстік Кореяның аман қалғандарға өтемақы төлеуді талап ететін саясаткерлерінің мәлімдемесіне сәйкес, 1953 жылдан 1972 жылға дейін Солтүстік Кореяға 7700-ден астам құпия агенттер кірді, олардың шамамен 5300-і қайтып келмеді деп есептеледі. Бұл шабуылдардың егжей-тегжейі аз ғана жарияланды, соның ішінде 1967 жылы Оңтүстік Корея күштерінің Солтүстік Кореяның 50 нысанын саботаждаған рейдтері туралы мәліметтер бар. Басқа миссиялардың мақсаты Қытай мен Кеңес Одағының кеңесшілерін нысанаға алу және Солтүстік Корея мен оның одақтастары арасындағы қарым-қатынасты әлсірету болды. 1977 жылы Шығыс Германия басшысы Эрих Хонеккер келді, ол Ким Ир Сеннің ең жақын шетелдік достарының бірі болды. 1986 жылы Шығыс Германия мен Солтүстік Корея әскери ынтымақтастық туралы келісімге қол қойды. Ким сондай-ақ Югославияның Жосип Броз Тито және Румынияның Николае Чаушеску сияқты ерекше коммунистік көшбасшылармен жақын болды. Ливия басшысы Муаммар Каддафи Ким Ир Сенмен кездесіп, ҚХР-дың жақын одақтасы болды. Солтүстік Корея жаһандық радикалдық қозғалысқа қатыса бастады, АҚШ-тың "Қара пантера" партиясы, Ирландия жұмысшы партиясы және Африка Ұлттық Конгресі сияқты әртүрлі топтармен байланыс орнатты. Өзінің тәуелсіздігін күшейте отырып, Солтүстік Корея Juche ("өзіне сену") доктринасын ортодоксалды марксизм-ленинизмге балама ретінде және дамытылып келе жатқан елдер үшін үлгі ретінде насихаттады. 1972 жылы Солтүстік-Оңтүстік диалог басталғаннан кейін Солтүстік Корея коммунистік блоктан тыс елдерден дипломатиялық тануын ала бастады. Төрт жыл ішінде Солтүстік Корея 93 елден танылды, бұл Оңтүстік Кореяның 96 елден танылу деңгейімен теңесті. Солтүстік Корея Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымына қатысты және нәтижесінде Біріккен Ұлттар Ұйымына (БҰҰ) тұрақты өкілдерін жіберді. 1975 жылы ол Таяу Емес Біріккен Қозғалысқа қосылды. 1970 жылдарда Солтүстік және Оңтүстік екі жақ та әскери қуатын арттыра бастады. Солтүстік Кореяның DMZ астына мыңдаған әскерлерді орналастыра алатын туннельдер қазғаны анықталды. АҚШ-тың қолдауын жоғалту перспективасынан алаңдаған Оңтүстік Корея Вашингтонның қарсылығына қарамастан, құпия ядролық қару бағдарламасын бастады. 1977 жылы АҚШ президенті Джимми Картер Оңтүстік Кореядан әскерді шығаруды ұсынды. Америка мен Оңтүстік Кореяда кеңінен қарсылық болды, сыншылар бұл Солтүстік Кореяға Сеулді басып алуға мүмкіндік береді деп мәлімдеді. Картер бұл қадамды кейінге шегерді, ал оның ізбасары Рональд Рейган саясатты кері қайтарды, әскер санын қырық үш мыңға дейін арттырды. Рейган Оңтүстік Кореяға F 16 истребитерін жеткізгеннен кейін және Ким Ир Сен 1984 жылы Мәскеуге барғаннан кейін КСРО Солтүстік Кореяға әскери көмек пен ынтымақтастықты қайта жаңартты. Оңтүстік Кореядағы наразылықтар 1980 жылы Кванчжу көтерілісімен жекеленіп, диктатура наразылықты Солтүстік Кореяның қиянаттылығымен теңестірді. Екінші жағынан, кейбір жас наразылар АҚШ-ты саяси репрессияға қатысқан деп қарады және Солтүстіктің ұлтшылдық үгітімен сәйкес келеді. 1983 жылы Солтүстік Корея Рангунды бомбалауды жасады, Оңтүстік Корея президенті Чун Ду Хван Бирманы зерттеу кезінде жасалған сәтсіз қастандық әрекеті. 1987 жылы Корей Эйр Флайт 858-ді бомбалау, Сеул Олимпиадасына дейін, АҚШ үкіметі Солтүстік Кореяны террористік елдер тізіміне енгізуіне әкелді. Солтүстік Корея Куба, Эфиопия, Албания және Сейшель аралдарының қолдауымен Ойындарқа бойкот жариялады. 1986 жылы бұрынғы Оңтүстік Корея сыртқы істер министрі Чхве Док Син Солтүстік Кореяға қашып өтіп, Чондоист Чонгу партиясының жетекшісі болды. 1980 жылдары Оңтүстік Корея үкіметі DMZ-дегі Дэсондон ауылында биік тікбағаны салды. Жауап ретінде Солтүстік Корея жақын орналасқан Киджондон ауылында биік тікбағаны салды. Солтүстік Корея үкіметі құлап, түбек бірігеді деген үміт болды. АҚШ-тың ядролық қаруы Оңтүстік Кореядан алынып тасталды. Оның орнына 1994 жылы АҚШ және Солтүстік Корея Солтүстік Кореяның ядролық бағдарламасын тоқтатуға бағытталған Келісімге қол қойды. 1998 жылы Оңтүстік Корея президенті Ким Дэ Чжун Солтүстік Кореямен жақсы қарым-қатынасты нығайтуға бағытталған Күн сәулесі саясатын бастады. Бірақ 11 қыркүйек шабуылдарынан кейін АҚШ президенті Джордж У. Буш бұл саясатты айыптады және 2002 жылы Солтүстік Кореяны "жамандық осінің" мүшесі деп атады. Күн сәулесі саясаты 2007 жылы сайлаудан кейін Оңтүстік Корея президенті Ли Мён Бакпен ресми түрде тоқтатылды. 21 ғасырдың басында концентрацияның жоғары деңгейі...

After the war, the Chinese forces left, but U. S. forces remained in the South. Sporadic conflict continued. The North's occupation of the South left behind a guerrilla movement that persisted in the Cholla provinces. In 1958, the United States stationed nuclear weapons in South Korea. In 1961, North Korea signed mutual defense treaties with the USSR and China. In the Sino North Korean Mutual Aid and Cooperation Friendship Treaty, China pledged to render immediate military and other assistance by all means to North Korea against any outside attack. During this period, North Korea was described by former CIA director Robert Gates to be the "toughest intelligence target in the world". Alongside the military confrontation, there was a propaganda war, including balloon propaganda campaigns. The opposing regimes aligned themselves with opposing sides in the Cold War. Both sides received recognition as the legitimate government of Korea from the opposing blocs. South Korea became a strongly anti Communist military dictatorship. North Korea presented itself as a champion of orthodox Communism, distinct from the Soviet Union and China. The regime developed the doctrine of Juche or self reliance, which included extreme military mobilization. In response to the threat of nuclear war, it constructed extensive facilities underground and in the mountains. Until the early 1970s, North Korea was an economic equal of the South. South Korea was heavily involved in the Vietnam War. Hundreds of North Korean fighter pilots went to Vietnam, shooting down 26 U. S. aircraft. Teams of North Korean psychological warfare specialists targeted South Korean troops, and Vietnamese guerrillas were trained in the North. Tensions between North and South escalated in the late 1960s with a series of low level armed clashes known as the Korean DMZ Conflict. In 1966, Kim declared "liberation of the south" to be a "national duty". In 1968, North Korean commandos launched the Blue House raid, an unsuccessful attempt to assassinate the South Korean President Park Chung Hee. Shortly after, the American spy ship USS Pueblo was captured by the North Korean navy. The Americans saw the crisis in terms of the global confrontation with Communism, but, rather than orchestrating the incident, the Soviet government was concerned by it. The crisis was initiated by Kim, inspired by Communist successes in the Vietnam War. In 1967, Korean born composer Isang Yun was kidnapped in West Germany by South Korean agents and imprisoned in South Korea on the charge of spying for the North. He was released after an international outcry. In 1969, North Korea shot down a U. S. EC 121 spy plane over the Sea of Japan, killing all 31 crew on board, which constituted the largest single loss of U. S. aircrew during the Cold War. In 1969, Korean Air Lines YS 11 was hijacked and flown to North Korea. Similarly, in 1970, the hijackers of Japan Airlines Flight 351 were given asylum in North Korea. In response to the Blue House raid, the South Korean government set up a special unit to assassinate Kim Il Sung, but the mission was aborted in 1972. In the 1970s, South Korea pursued its own nuclear weapons, but was discouraged by the US. In 1974, a North Korean sympathizer attempted to assassinate President Park and killed his wife, Yuk Young soo. In 1976, the Panmunjeom Axe incident led to the death of two U. S. Army officers in the DMZ and threatened to trigger a wider war. In the 1970s, North Korea kidnapped a number of Japanese citizens. According to South Korean politicians who have campaigned for compensation for the survivors, more than 7,700 secret agents infiltrated North Korea from 1953 to 1972, of which about 5,300 are believed not to have returned. Details of only a few of these incursions have become public, including raids by South Korean forces in 1967 that had sabotaged about 50 North Korean facilities. Other missions included targeting advisers from China and the Soviet Union in order to undermine relations between North Korea and its allies. The East German leader, Erich Honecker, who visited in 1977, was one of Kim Il Sung's closest foreign friends. In 1986, East Germany and North Korea signed an agreement on military co operation. Kim was also close to maverick Communist leaders, Josip Broz Tito of Yugoslavia, and Nicolae Ceaușescu of Romania. Libyan Leader Muammar Gaddafi met with Kim Il Sung and was a close ally of the DPRK. North Korea began to play a part in the global radical movement, forging ties with such diverse groups as the Black Panther Party of the U. S., the Workers' Party of Ireland, and the African National Congress. As it increasingly emphasized its independence, North Korea began to promote the doctrine of Juche ("self reliance") as an alternative to orthodox Marxism Leninism and as a model for developing countries to follow. When North South dialogue started in 1972, North Korea began to receive diplomatic recognition from countries outside the Communist bloc. Within four years, North Korea was recognized by 93 countries, on par with South Korea's recognition by 96 countries. North Korea gained entry into the World Health Organization and, as a result, sent its first permanent observer missions to the United Nations (UN). In 1975, it joined the Non Aligned Movement. During the 1970s, both North and South began building up their military capacity. It was discovered that North Korea had dug tunnels under the DMZ which could accommodate thousands of troops. Alarmed at the prospect of U. S. disengagement, South Korea began a secret nuclear weapons program which was strongly opposed by Washington. In 1977, U. S. President Jimmy Carter proposed the withdrawal of troops from South Korea. There was a widespread backlash in America and in South Korea, and critics argued that this would allow the North to capture Seoul. Carter postponed the move, and his successor Ronald Reagan reversed the policy, increasing troop numbers to forty three thousand. After Reagan supplied the South with F 16 fighters, and after Kim Il Sung visited Moscow in 1984, the USSR recommenced military aid and co operation with the North. Unrest in South Korea came to a head with the Gwangju Uprising in 1980. The dictatorship equated dissent with North Korean subversion. On the other hand, some young protesters viewed the U. S. as complicit in political repression and identified with the North's nationalist propaganda. In 1983, North Korea carried out the Rangoon bombing, a failed assassination attempt against South Korean President Chun Doo hwan while he was visiting Burma. The bombing of Korean Air Flight 858 in 1987, in the lead up to the Seoul Olympics, led to the U. S. government placing North Korea on its list of terrorist countries. North Korea launched a boycott of the Games, supported by Cuba, Ethiopia, Albania and the Seychelles. In 1986, former South Korean foreign minister Choe Deok sin defected to North Korea, becoming a leader of the Chondoist Chongu Party. In the 1980s, the South Korean government built a tall flagpole in the village of Daeseong dong in the DMZ. In response, North Korea built a tall flagpole in the nearby village of Kijŏng dong. there were expectations that the North Korean government could collapse and the peninsula would be reunified. US nuclear weapons were removed from South Korea. Instead, in 1994, the U. S. and North Korea signed an Agreed Framework, which aimed to freeze North Korea's nuclear program. In 1998, South Korean President Kim Dae jung initiated the Sunshine Policy, which aimed to foster better relations with the North. However, in the aftermath of the September 11 attacks, U. S. President George W. Bush denounced the policy, and in 2002 branded North Korea a member of an "Axis of Evil". The Sunshine Policy was formally abandoned by South Korean President Lee Myung bak after his election in 2007. In the start of the 21st century, it was estimated that the concentration of firepower in the area between Pyongyang and Seoul was greater than that in central Europe during the Cold War. The North's Korean People's Army was numerically twice the size of South Korea's military and had the capacity to devastate Seoul with artillery and missile bombardment. South Korea's military, however, was assessed as being technically superior in many ways. U. S. forces remained in South Korea and carried out annual military exercises with South Korean forces, including Key Resolve, Foal Eagle, and Ulchi Freedom Guardian. These were routinely denounced by North Korea as acts of aggression. Between 1997 and 2016, the North Korea government accused other governments of declaring war against it 200 times. Analysts have described the U. S. garrison as a tripwire ensuring American military involvement, but some have queried whether sufficient reinforcements would be forthcoming. During this period, two North Korean submarines were captured after being stranded on the South Korean coast, one near Gangneung in 1996 and one near Sokcho in 1998. In December 1998, the South Korean navy sank a North Korean semi submersible in the Battle of Yeosu. In 2001, the Japanese Coast Guard sank a North Korean spy ship in the Battle of Amami Ōshima. South Korea ceased sending "North Korea Demolition Agents" to raid the North in the early 2000s. Conflict intensified near the disputed maritime boundary known as the Northern Limit Line in the Yellow Sea. In 1999 and 2002, there were clashes between the navies of North and South Korea, known as the First and Second battle of Yeonpyeong. On 26 March 2010, a South Korean naval vessel, the ROKS Cheonan, sank, near Baengnyeong Island in the Yellow Sea and a North Korean torpedo was blamed. On 23 November 2010, in response to a joint military exercise, North Korea fired artillery at South Korea's Greater Yeonpyeong island in the Yellow Sea, and South Korea returned fire. In 2013, amidst tensions about its missile program, North Korea forced the temporary shutdown of the jointly operated Kaesong Industrial Region. The zone was shut again in 2016. A South Korean parliamentarian was convicted of plotting a campaign of sabotage to support the North in 2013 and jailed for 12 years. In 2014, according to the New York Times, U. S. President Barack Obama ordered the intensification of cyber and electronic warfare to disrupt North Korea's missile testing, but this account has been disputed by analysts from the Nautilus Institute. In 2016, in the face of protests, South Korea decided to deploy the U. S. THAAD anti missile system in response to nuclear and missile threats by North Korea. After North Korea's fifth nuclear test in September 2016, it was reported that South Korea had developed a plan to raze Pyongyang if there were signs of an impending nuclear attack from the North. A North Korean numbers station started broadcasting again, after a break of 16 years, apparently sending coded messages to agents in the South. In turn, Park's supporters accused the opposition Liberty Korea Party of basing its logo on Pyongyang's Juche Tower. In March 2017, it was reported that the South Korean government had increased the rewards to North Korean defectors who brought classified information or military equipment with them. It was also reported that, in 2016, North Korea hackers had stolen classified South Korean military data, including a plan for the killing of Kim Jong Un. According to cybersecurity experts, North Korea maintained an army of hackers trained to disrupt enemy computer networks and steal both money and sensitive data. In the previous decade, it was blamed for numerous cyber attacks and other hacking attacks in South Korea and elsewhere, including the hack of Sony Pictures supposedly in retaliation for the release of the 2014 film The Interview, which depicts the assassination of Kim Jong Un.

Кернеу және детанция (2017 - 2021)

2017 жылы АҚШ пен Солтүстік Корея арасындағы қарым-қатынастардың шиеленісуі күшейді. Жыл басында АҚШ-тың жаңа президенті Дональд Трамп бұрынғы Обама әкімшілігімен байланысты "стратегиялық шыдамдылық" саясатын тоқтатты. Кейін сол жылы Мун Чжэ Ин Оңтүстік Корея президенті болып сайланды. 2017 жылдың 4 шілдесінде Солтүстік Корея "Хвасонг-14" деп аталған континентаралық баллистикалық зымыранды (ICBM) сәтті сынақтан өткізді. 28 шілдеде тағы бір сынақ жүргізілді. 2017 жылдың 5 тамызында БҰҰ Солтүстік Корея үкіметінің қарсылығына ұшыраған қосымша санкциялар салды. Санкцияларға жауап ретінде Трамп Солтүстік Кореяның ядролық қауіптеріне "дүние бұрын-соңды көрмеген от, ашу-ыза және күшпен жауап беретінін" ескертті. Бұған жауапта Солтүстік Корея АҚШ-қа қарасты Гуам аймағына жақын жерге зымырандарды жіберу мүмкіндігін қарастырып жатқанын мәлімдеді. Солтүстік Корея 3 қыркүйекте алтыншы ядролық сынағын жасады. Сынақ халықаралық қоғамдастықтың наразылығын тудырып, Солтүстік Кореяға қарсы тағы бір экономикалық санкциялар салынды. 28 қарашада Солтүстік Корея тағы бір зымыран ұшырды, сарапшылардың пікірінше, ол АҚШ-тың кез келген нүктесіне жете алатын еді. Бұл сынақтан кейін Біріккен Ұлттар Ұйымы елге қосымша санкциялар енгізді. 2018 жылдың қаңтарында Канада мен АҚШ бірлесіп Корея түбегіндегі қауіпсіздік және тұрақтылық мәселелері бойынша Сыртқы істер министрлерінің кездесуін Ванкуверде өткізді. Кездесудің төрағалары (Канаданың Сыртқы істер министрі Фриланд және АҚШ-тың Мемлекеттік хатшысы Тиллерсон) Солтүстік Кореяны ядролық қарудан бас тартуға көндірудің маңыздылығын және дипломатиялық шешімге жағдай жасау үшін санкциялардың қажеттігін атап көрсеткен қорытынды жариялады. Ким Чен Ын Жаңа жылдық үндеуінде Оңтүстік Кореяда өтетін 2018 жылғы Қысқы Олимпиадасына қатысуды ұсынғанда, Сеул-Пхеньян байланыс желісі шамамен екі жылдан кейін қайта ашылды. Ақпан айында Солтүстік Корея Ким Чен Ынның қарындасы Ким Ё Чжон және президент Ким Ён Нам басқаратын жоғары деңгейдегі делегацияны Олимпиадаға жіберді. Олар президент Мунға Солтүстік Кореяға сапар шегу туралы шақыру жолдады. Ким Чен Ын мен Мун 27 сәуірде Біріккен қауіпсіздік аймағында кездесіп, екі ел үкіметінің ядролық қарусыздалған Корея түбегінде бейбітшілік орнату және Солтүстік және Оңтүстік Корея арасындағы бейбітшілікті ресми түрде бекіту үшін жұмыс істейтінін мәлімдеді. 12 маусымда Ким Сингапурда Дональд Трамппен кездесіп, осы міндеттемелерді растайтын декларацияға қол қойды. Трамп Оңтүстік Кореямен бірлескен әскери жаттығуларды тоқтатуды және американдық әскерлерді толығымен шығару мүмкіндігін айтты. 2018 жылдың қыркүйегінде Пхеньянда Мунмен өткен саммитте Ким АҚШ өзара шаралар қолданса, Солтүстік Кореяның ядролық қару қондырғыларын жоюға келісті. Екі ел үкіметі де қақтығыстардың алдын алу үшін шекараларында буферлік аймақтар құру туралы мәлімдеді. 1 қарашада DMZ бойында буферлік аймақтар құрылды, бұл құрлықта, теңізде және әуедегі жаушылықтың аяқталуын қамтамасыз етуге көмектеседі. Буферлік аймақтар Батыс теңіздегі Деокджеок аралының солтүстігінен Чо аралының оңтүстігіне және Шығыс (Сары) теңіздегі Сокчо қаласының солтүстігінен Тонгчон ауданының оңтүстігіне дейін созылды. Сонымен қатар, DMZ бойында ұшуға тыйым салынған аймақтар белгіленді. 2019 жылдың 30 маусымында президент Трамп Ким Чен Ынмен және Мун Чжэ Инмен DMZ-де кездесті, бұл оны Солтүстік Кореяға кірген алғашқы АҚШ президенті етті. АҚШ пен Солтүстік Кореяның келіссөзшілер тобы арасындағы келіссөздер 2019 жылдың 5 қазанында Стокгольмде басталды, бірақ бір күннен кейін тоқтатылды. 2020 жылдың 16 маусымында сағат 14:49-да Солтүстік Кореяның Ким Чен Ын режимі Каэсонг индустриалды кешеніндегі Солтүстік-Оңтүстік бірлескен байланыс кеңсесін жарылқады. 2021 жылдың соңында президент Мун өзінің бес жылдық өкілеттігінің соңына жақындап, "Соғыс аяқталуы туралы декларация: шектеулер мен перспективалар" атты форумын өткізді, дипломатиялық прогреске қол жеткізуге тырысты, бірақ бұл шараға Кейбір спикерлер, оның ішінде Халық күші партиясының өкілдері қарсылық көрсетті.

The year 2017 saw a period of heightened tension between the U. S. and North Korea. Early in the year, the incoming U. S. President Donald Trump abandoned the policy of "strategic patience" associated with the preceding Obama administration. Later in the year, Moon Jae in was elected President of South Korea with a promise to return to the Sunshine Policy. On July 4, 2017, North Korea successfully conducted its first test of an intercontinental ballistic missile (ICBM), named Hwasong 14. It conducted another test on 28 July. On 5 August 2017, the UN imposed further sanctions which were met with defiance from the North Korean government. Following the sanctions, Trump warned that North Korean nuclear threats "will be met with fire, fury and frankly power, the likes of which the world has never seen before". In response, North Korea announced that it was considering a missile test in which the missiles would land near the U. S. territory of Guam. North Korea conducted its sixth nuclear test on September 3. The test was met with international condemnation and resulted in further economic sanctions being taken against North Korea. On November 28, North Korea launched a further missile, which, according to analysts, would be capable of reaching anywhere in the United States. The test resulted in the United Nations placing further sanctions on the country. In January 2018, the Vancouver Foreign Ministers' Meeting on Security and Stability on Korean Peninsula was co hosted by Canada and the U. S., regarding ways to increase the effectiveness of the sanctions on North Korea. The co chairs (Canadian Foreign Minister Freeland and U. S. Secretary of State Tillerson) issued a summary that emphasized the urgency of persuading North Korea to denuclearize and emphasizing the need for sanctions to create conditions for a diplomatic solution. When Kim Jong Un proposed participating in the 2018 Winter Olympics in South Korea in his New Year's address, the Seoul–Pyongyang hotline was reopened after almost two years. In February, North Korea sent an unprecedented high level delegation to the Games, headed by Kim Yo jong, sister of Kim Jong Un, and President Kim Yong nam, which passed on an invitation to President Moon to visit the North. Kim Jong Un and Moon met at the Joint Security Area on April 27, where they announced that their governments would work toward a denuclearized Korean Peninsula and formalize peace between North and South Korea. On June 12, Kim met with Donald Trump at a summit in Singapore and signed a declaration, affirming the same commitment. Trump announced that he would halt military exercises with South Korea and foreshadowed withdrawing American troops entirely. In September 2018, at a summit with Moon in Pyongyang, Kim agreed to dismantle North Korea's nuclear weapons facilities if the United States took reciprocal action. The two governments also announced that they would establish buffer zones on their borders to prevent clashes. On November 1, buffer zones were established across the DMZ to help ensure the end of hostility on land, sea and air. The buffer zones stretched from the north of Deokjeok Island to the south of Cho Island in the West Sea and the north of Sokcho city and south of Tongchon County in the East (Yellow) Sea. In addition, no fly zones were established along the DMZ. On June 30, 2019, President Trump met with Kim Jong Un along with Moon Jae in at the DMZ, making him the first sitting U. S. president to enter North Korea. Talks in Stockholm began on 5 October 2019 between U. S. and North Korean negotiating teams, but broke down after one day. On June 16, 2020, at approximately 2:49 p. m., the North Korean regime of Kim Jong un blew up the North South Joint Liaison Office in the Kaesong Industrial Complex. In late 2021, President Moon, nearing the end of his five year term, convened a forum, "Declaration of the End of the War: The Limitations and Prospects" continuing to seek a diplomatic breakthrough; but this was opposed by some speakers, including representatives of the People Power Party.

Жарықтан тынығудың аяқталуы (2021 - бүгінгі күн)

2022 жылдың 9 қыркүйегінде Солтүстік Корея өзін ядролық қарулы мемлекет деп жариялау туралы заң қабылдады. 2022 жылдың қарашасында АҚШ пен Оңтүстік Кореяның әуе күштері өткізген Vigilant Storm жаттығуына жауап ретінде Солтүстік Корея зымыран сынақтары мен әуе күштерінің жаттығуларын жүргізді. 2022 жылдың желтоқсанында бес Солтүстік Корея дроны Оңтүстік Кореяның әуе кеңістігіне кірді, Оңтүстік Кореяның қорғаныс жүйесінен жалтап өтіп, біреуі Көк үй маңындағы ұшуға тыйым салынған аймаққа енді. 2022 жылдың соңында Оңтүстік Кореяның Ұлттық барлау қызметі Солтүстік Кореяның тыңшылық желілері деп саналатын бірнеше орындарға рейдтер ұйымдастырды. 2023 жылдан бастап Солтүстік Кореяның басылымдары Оңтүстік Кореяда цензураланды. Ал Солтүстік Корея шетелдік мәдениетке қарсы науқан жүргізіп, АҚШ үкіметі Солтүстік Кореяға сыртқы ақпарат ағынын ынталандырып қолдады. 2024 жылдың 5 қаңтарында Солтүстік Корея Йонпхён аралына 200 снаряд атты. 2024 жылдың 10 қаңтарында Кореяның Жұмысшы партиясының 8-ші Орталық комитетінің 9-шы пленумында сөйлеген сөзінде Ким Солтүстік Кореяның Оңтүстік Кореяға қатысты ұстанымын "негізгі өзгертуге" шақырды және Оңтүстік Кореяны "жау" деп атады. Ол "Партияның ондаған жылдар бойы Корея аралық қатынастарды қарастырғаннан кейінгі қорытындысы – Кореяның "қарсы тарапты жұтып алу арқылы бірігуді" және "либералды демократия негізінде бірігуді" мемлекеттік саясат ретінде қабылдаған сол "Оңтүстік Кореяның" адамдарымен бірігуге ешқашан қол жеткізу мүмкін емес" деді, бұл "біздің ұлттық бірігу жолымызбен – бір ұлт, екі жүйелі бір мемлекет" дегенге қатаң қайшы келеді. Ким Оңтүстік Кореяның Корея түбегіне қатысты конституциялық талаптары мен Оңтүстік Корея президенті Юн Сок Ёлдың солтүстікке қатысты саясатын Оңтүстік Кореяның бірігуге жарамсыз серіктес екендігінің дәлелі ретінде келтірді. Ол "біз бұрын қолданған "бір туысқан ел" деген сөздерімізге қарамастан, АҚШ-тың отаршылдық марионеткасы ғана болып табылатын осы ерекше [Оңтүстік Корея] кланымен бірігу мәселесін талқылаудың қажеті жоқ" деп жалғастырды. Ким сондай-ақ Кореяаралық қатынастарға қатысты ұйымдарды, соның ішінде Кореяның Жұмысшы партиясының Біріккен майдан бөлімін реформалауды Корея Жұмысшы партиясына тапсырды. Ол теңіздегі Солтүстік шекара сызығын да мойындамады, "Егер Корея Республикасы біздің жер аумағымызға, әуе кеңістігіне немесе аумақтық суларымызға 0,001 мм-ге дейін басып кірсе, ол соғысқа шақыру болып есептеледі" деді. Сонымен қатар, Жоғарғы Халық Ассамблеясы үш Кореялық ынтымақтастық ұйымды тарату туралы шешім қабылдады: Отанның бейбіт қайта бірігуі жөніндегі комитет, Корея халқының ынтымақтастық басқармасы және Кумгангсан халықаралық туризм басқармасы. Ким Чен Ын Корея Халық Демократиялық Республикасының 14-ші Жоғарғы Халық Ассамблеясының 10-шы сессиясында: "Біз сондай-ақ, астанамыз Пхеньянның оңтүстік кіреберісінде тұрған "Ұлттық қайта бірігудің үш қағидасына" арналған ескерткіштің бұзуы сияқты қадамдар жасауымыз керек, осылайша "бірігу", "келісім" және "қан бауырлардың" тарихы сияқты ұғымдарды толығымен жоюға болады" деді. 2024 жылдың 19 ақпанында Солтүстік Корея өзінің негізгі веб-сайттарынан бірігудің символы ретінде қаралатын Корея түбегінің суретін өшірді. 2024 жылдың 1 наурызында президент Юн Сок Ёл үкіметі либералды демократия қағидасын қамтитын Солтүстік Кореямен бірігудің жаңа тұжырымдамасын әзірлеуді жоспарлап отыр. Оңтүстік Корея 30 жылдан бері алғаш рет бірігу туралы тұжырымдамасын жаңартуды жоспарлап отыр. Бұл 1994 жылдың тамыз айында қайтыс болған президент Ким Ён Сам басшылығымен ұсынылған ұлттық бірлестіктің бірігу формуласының алғашқы қайта қаралуы болып табылады. 2024 жылдың 14 сәуірінде АҚШ-тың БҰҰ-дағы елшісі Линда Томас Гринфилд қақтығысты талқылау үшін Оңтүстік Кореяға келді.

On September 9, 2022, North Korea passed a law to declare itself a nuclear weapons state. In November 2022, a U. S. South Korean air force exercise called Vigilant Storm was countered by missile tests and an air force exercise by North Korea. In December 2022, five North Korean drones entered South Korean airspace, eluding South Korean defences, one entering the no fly zone around the Blue House. In late 2022, the South Korean National Intelligence Service began a series of raids targeting alleged North Korean spy cells. As of 2023, North Korean publications remained censored in South Korea. Meanwhile, North Korea campaigned against foreign culture, while the US government sponsored the flow of outside information into North Korea. On January 5, 2024, North Korea fired 200 shells towards Yeonpyeong Island. In 10 January 2024, during a speech at the 9th plenum of the 8th Central Committee of the Workers' Party of Korea, Kim called for a "fundamental turnabout" in North Korea's stance towards South Korea, calling the South the "enemy". He stated "the party’s comprehensive conclusion after reviewing decades long inter Korean relations is that reunification can never be achieved with those ROK riffraffs that defined the 'unification by absorption' and 'unification under liberal democracy' as their state policy", which he said is in "sharp contradiction with what our line of national reunification was: one nation, one state with two systems". Kim cited South Korean constitution's claims over the entire Korean Peninsula and South Korean President Yoon Suk Yeol's policy towards the north as evidence that South Korea is an unsuitable partner for reunification. continuing by saying it is "unsuitable" to discuss the issue of reunification "with this strange clan [South Korea], who is no more than a colonial stooge of the U. S. despite the rhetorical word [we used to use] — 'the fellow countrymen'." Kim also instructed the WPK on reforming organizations related to inter Korean relations, including the WPK's United Front Department. He also rejected the maritime Northern Limit Line, saying that "If the Republic of Korea invades our ground territory, territorial air space, or territorial waters by even 0.001 mm, it will be considered a provocation of war". The SPA also voted on the abolition of three inter Korean cooperation organizations; the Committee for the Peaceful Reunification of the Fatherland, the Korean People’s Cooperation Administration, and the Kumgangsan International Tourism Administration. Kim Jong Un said at the 10th session of the 14th Supreme People’s Assembly of the Democratic People’s Republic of Korea: "We should also take steps such as the demolition of the "Monument to the Three Charters of National Reunification" which stands unceremoniously at the southern entrance to the capital, Pyongyang, in order to completely eliminate the very concepts of "reunification", "reconciliation" and "fratricidal" national history of the DPRK." On February 19, 2024, North Korea has erased an image of the Korean Peninsula, viewed as a unification reference, from its major websites. On March 1, 2024, the government of President Yoon Suk Yeol plans to develop a new vision of unification with North Korea to include the principle of liberal democracy. South Korea plans to update its vision of unification for the first time in 30 years. This is the first revision of the Unification Formula of the national community, South Korea’s unification policy unveiled in August 1994 under the administration of late President Kim Young sam. On Sunday, April 14, 2024, the Ambassador of the United States in the UN Linda Thomas Greenfield arrived in South Korea to discuss the conflict.