"Сайдка́р: Классика́лық коктейлдің тарихы мен рецептері"
Sidecar (cocktail)
«Сайдкар» коктейлі: коньяк, апельсин ликері, лимон шырынынан жасалған дәстүрлі сусын. Тарихы, дайындалуы, «бранді круста» және «дайкири» коктейлімен байланысы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коктейль дәстүрлі түрде коньяк, апельсин ликері және лимоннан жасалады. Сайдкар – коньяк, апельсин ликері (Койнтро, Гранд Марнье, құрғақ курасао немесе трипл сек) және лимон шырынынан дәстүрлі түрде дайындалатын кез келген коктейль. Оның құрамындағы ингредиенттері бойынша бұл сусын, әсіресе ескі брендидің крустасына ұқсас, бірақ одан ұсынылуы және құрамындағы компоненттерінің пропорциясымен ерекшеленеді.
Cocktail traditionally made with cognac, orange liqueur and lemon
The sidecar is any cocktail traditionally made with cognac, orange liqueur (Cointreau, Grand Marnier, dry curaçao, or a triple sec), plus lemon juice. In its ingredients, the drink is perhaps most closely related to the older brandy crusta, which differs both in presentation and in proportions of its components.
Сипаттама
Дайкири сияқты, сайдка́р да бастапқы қышқыл формуласынан дамыды, бірақ сайдка́рлар көбінесе қышқыл сусындардан құрғақ болады, олар курасао сияқты ликёрлерді цитрус жемістерімен үйлестіреді. Бармендер үшін сайдка́р жасау қиындық тудырады, себебі әртүрлі тәттілік деңгейіне ие ликёрлерде ингредиенттердің пропорциясын дұрыс табу өте қиын.
Like the daiquiri, the sidecar evolved from the original sour formula, but sidecars are often drier than sours, combining liqueurs like curaçao with citrus. Sidecars are considered more of a challenge for bartenders because the proportion of ingredients is more difficult to balance for liqueurs of variable sweetness.
Шығу тегі
Бұл машинаның шығу тегі нақты белгісіз, бірақ ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Лондон немесе Париж қалаларында ойлап табылған деп есептеледі. Сусынға сол кезде кеңінен қолданылып жүрген мотоциклдің тіркемесінің аты берілген. Париждегі «Ритц» қонақ үйі осы сусынның шығу тегіне қатысты талаптар айтады. «Сайдкар» сусынының алғашқы рецепттері 1922 жылы Гарри МакЭлхоунның «Гарридің коктейльдерді араластыру ABC-сі» және Роберт Вермейрдің «Коктейльдер және оларды қалай араластыру керек» кітаптарында жарияланды. Бұл сусын Дэвид А. Эмберидің «Сусындарды араластырудың жоғары өнері» (1948) кітабындағы алты негізгі сусынның бірі ретінде тізілген. МакЭлхоунның кітабының алғашқы басылымдарында сусынды ойлап тапқан адам ретінде «Бакс клубының танымал бармені» Пэт МакГарри деп көрсетілген, бірақ кейінгі басылымдарында ол өзін автор деп атайды. Вермиердің сөзіне сүйенсек, бұл сусын «Францияда өте танымал болған. Оны алғаш рет Лондонда Бакс клубының әйгілі бармені МакГарри ұсынған». Эмбери бұл сусынды Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Парижде болған американдық әскер капитанының еңбегі деп санайды және сусынның атын капитан пайдаланған мотоциклдің тіркемесінен алғандығын айтады. Журналист О.О. МакИнтайр 1937 жылы Нью-Йоркке жасаған сапары туралы жазған мақаласында бармендердің бұл сусынды американдық эмигранттар Эрскин Гьюнн мен Базил Вунға жатқызғанын хабарлайды. МакЭлхоун мен Вермиер рецептін коньяк, Куантро және лимон шырынының тең пропорцияларында беруді ұсынады, бұл қазір «француз мектебі» деп аталады. Кейіннен «Савой коктейль кітабында» (1930) жарияланған «ағылшын мектебі» пайда болды, онда коньяк екі бөлік, ал Куантро мен лимон шырыны бір бөліктей болуы керек. Эмберидің пікірінше, бастапқы «сайдкар» сусыны бірнеше ингредиенттерден тұрған, бірақ олар «жайылып кеткен». Эмбери сондай-ақ бұл сусынның ромның орнына коньякпен, ал қант сиропының орнына Куантромен жасалған дайкиридің бір түрі екенін айтады. Ол екеуі үшін де бірдей пропорцияны (8:2:1) ұсынады, бұл «сайдкарды» әлдеқайда аз тәтті етеді. Алайда, Саймон Диффорд өзінің «Коктейльдер энциклопедиясында» Гарри Крэддоктың «Савой коктейль кітабындағы» 2:1:1 арақатынасын атап өтеді, содан кейін Крэддоктың рецепті мен «француз мектебінің» тең пропорциялы рецепті арасындағы орта жолды ұсынады – 3:2:2, Эмберидің дайкири формуласын «тынышсыздық тудыратын құрғақ» деп сипаттайды. «Сайдкар» сусынының стаканының жиегіне қант салу туралы алғашқы мәліметтер 1934 жылы үш кітапта жарияланды: Беркстің толық коктейль және сусын рецепттері, Гордонның коктейль және тамақ рецепттері және «Араластырылған сусындар» (Пол Э. Лоудың 1904 жылғы кітабының қайта басылған нұсқасы).
The exact origin of the sidecar is unclear, but it is thought to have been invented around the end of World War I in either London or Paris. The drink was directly named for the motorcycle attachment, which was very commonly used at the time. The Ritz Hotel in Paris claims origin of the drink. The first recipes for the sidecar appear in 1922, in Harry MacElhone's Harry's ABC of Mixing Cocktails and Robert Vermeire's Cocktails and How to Mix Them. It is one of six basic drinks listed in David A. Embury's The Fine Art of Mixing Drinks (1948). In early editions of MacElhone's book, he cites the inventor as Pat MacGarry, "the popular bartender at Buck's Club, London", but in later editions he cites himself. While Vermiere states that the drink was "very popular in France. It was first introduced in London by MacGarry, the celebrated bartender of Buck's Club." Embury credits the invention of the drink to an American army captain in Paris during World War I and named after the motorcycle sidecar that the captain used. Journalist O. O. McIntyre reports in his 1937 summary of a visit to New York City that bartenders there attributed the drink to American expatriates Erskine Gywnne and Basil Woon. Both MacElhone and Vermiere state the recipe as equal parts cognac, Cointreau, and lemon juice, now known as "the French school". Later, an "English school" of sidecars emerged, as found in the Savoy Cocktail Book (1930), which call for two parts cognac and one part each of Cointreau and lemon juice. According to Embury, the original sidecar had several ingredients, which were "refined away". Embury also states the drink is simply a daiquiri with brandy as its base rather than rum, and with Cointreau as the sweetening agent rather than sugar syrup. He recommends the same proportions (8:2:1) for both, making a much less sweet sidecar. However, Simon Difford, in his book Encyclopedia of Cocktails, notes Harry Craddock's ratio of 2:1:1 in The Savoy Cocktail Book, and then suggests a middle ground between Craddock's recipe and the "French school" equal parts recipe of 3:2:2, calling Embury's daiquiri formula "overly dry" for a sidecar. The earliest mention of sugaring the rim on a sidecar glass is 1934, in three books: Burke's Complete Cocktail & Drinking Recipes, Gordon's Cocktail & Food Recipes, and Drinks As They Are Mixed (a revised reprint of Paul E. Lowe's 1904 book).