Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі жол, ортағасырлық Англияның "Төрт бағдарламалық жолының" бірі. Англияның оңтүстік және шығысындағы ежелгі жол.
Ancient trackway, one of the "Four Highways" of medieval England
the ancient trackway in southern and eastern England
Икнильд жолы – Англияның оңтүстік және шығысында Норфолктан Уилтширге дейін созылатын ежелгі жол. Ол Беркшир Даунс және Чилтерн Хиллзді қамтитын бор тауларының қатарлы тізбегімен өтеді.
The Icknield Way is an ancient trackway in southern and eastern England that runs from Norfolk to Wiltshire. It follows the chalk escarpment that includes the Berkshire Downs and Chiltern Hills.
Өмірбаян
Ұлыбритания ішінде ол ең көне жолдардың бірі саналады, оның маршруты қазірге дейін іздестірілуде, бұл римдіктер елді жаулағанға дейін бар болған аз ғана ұзақ қашықтықтағы жолдардың бірі. Дегенмен, бұл мәселе даулы, және оның тарихқа дейінгі кезеңдегі жол болғанына қатысты дәлелдер күмәнді.
It is generally said to be, within Great Britain, one of the oldest roads the route of which can still be traced, being one of the few long distance trackways to have existed before the Romans occupied the country. However, this has been disputed, and the evidence for its being a prehistoric route has been questioned.
Ортағасырлық Англияның "төрт тас жолы"
Икнильд жолы 1130 жылдардағы әдебиетте кездесетін төрт магистральдық жолдың бірі болды. Генрих Гантингдон Эрмин көшесі, Фосс жолы, Уотлинг көшесі және Икнильд жолы корольдік билікпен салынғанын жазды. Эдвард Конфессордың заңдары осы жолдармен саяхаттайтындарға корольдік қорғауды берді, ал Икнильд жолы корольдіктің ені бойымен созылған делінеді. Джеффри Монмутский осы әңгімені кеңейтіп, Белиннің төрт жолды жақсартқанын, осылайша олардың қорғалған магистральдар екені анық болды деді. Көптеген қазіргі заманғы жолдар Икнильд жолының бағытымен өтеді, мысалы, Астон Клинтоннан Данстеблге дейінгі B489 және Балдоктан Ройстонға дейінгі A505. Кейбір жерлерде, әсіресе Бедфордширдегі Лютонның шығысынан Хертфордширдегі Хитчинге жақын Айклфордқа дейін (аты осы жолмен өтетін өзеннен шыққан), маршрутқа шағын жолдар ілеседі және көптеген жерлерде ерекшеленбейді, тек маршрутты бойлай орналасқан обалар мен үйінділер сияқты ландшафт ерекшеліктерімен және ежелгі және жиі пайдаланудан пайда болған ойыстармен ғана ажыратуға болады. Оны археологиялық орындармен аралап жатқан белдеу деп сипаттауға болады. Икнильд жолы Гертфордшир мен Кембриджшир арасындағы шекараның бір бөлігін құрады, ал бір кезде Ройстон осы шекарамен екіге бөлінген. Ройстон – Икнильд жолының Эрмин көшесімен қиылысқан жері. Оңтүстік-батыста кейбір авторлар жолды Эксетерге дейін созады, ал басқалары оны Солсбериге дейін ғана жеткізеді. Солтүстік-шығыста Иклингем (Суффолк), Каистор (Норвич маңында), Ярмут және Хунстантон (Норфолк) бағыт ретінде ұсынылған. Автор Рей Куинлан Вессекс жолының көп бөлігін, Риджвей ұлттық жолын, Икнильд жолының бағытын, Педдарс жолын және Норфолк жағалау жолының шағын бөлігін біріктіріп, ол Ұлы Риджвей деп атаған жолды құрды, оның ұзындығы шамамен Лайм Регистен Хунстантонға дейін созылады. Икнильд жолының ең танымал әдеби саяхатшыларының бірі – ақын Эдвард Томас, ол 1911 жылы осы жолмен жүріп, 1913 жылы жазған еңбектерін жариялады. Томас ежелгі жолдарға қызығушылық танытты және Хилер Беллоктың «Ескі жол» және Констебл баспасында жарық көрген Р. Хипписли Кокс, Гарольд Дж. Пик және басқалардың саяхат естеліктерінен шабыт алды. Кітап бір 10 күндік сапар түрінде жазылғанмен, Томас оны бір жыл бойы кезең-кезеңмен жазды. Оған ағасы Джулиан жиі қосылып, екеуі де таңғы сағат 5-те немесе 6-да тұрып, күн сайын жол жүретін. Ол поэтикалық сипаттамаларға көбірек қызығушылық танытса да, баспагер оған маршрутының нақтырақ мәліметтерін беруді тапсырды, сондықтан кітап Томастың бұрынғы поэтикалық саяхат кітаптарына қарағанда жолдама кітабына жақын. Томастың саяхатынан шабыт алған британдық табиғат жазушысы Роберт Макфарлейн өзінің ежелгі жолдармен жүру туралы кітабын «Ескі жолдар» деп атап, Икнильд жолымен бастады, «оны [Томасты] шақыруға үміттене отырып, ол жүрген жерлермен өтті». Джордж Р. Р. Мартин өзінің «Мұз бен от әні» романдарының Кингсвейін жасау үшін «Төрт магистральдық жолды» үлгі ретінде пайдаланды. 2016–17 жылғы Тони Робинсонның «Британияның ежелгі жолдары» деректік сериясының бірінші бөлімі Икнильд жолына арналған, сонымен қатар соқпақтың әуеден түсірілген көріністерін қамтыды.
The Icknield Way was one of four highways that appear in the literature of the 1130s. Henry of Huntingdon wrote that the Ermine Street, Fosse Way, Watling Street and Icknield Way had been constructed by royal authority. The Leges Edwardi Confessoris gave royal protection to travellers on these roads, and the Icknield Way was said to extend across the width of the kingdom. Geoffrey of Monmouth elaborated the story by saying that Belinus had improved the four roads so that it was clear that they were the protected highways. Many modern roads follow the Icknield Way, such as the B489 from Aston Clinton to Dunstable and the A505 from Baldock to Royston. In some places, especially from the east of Luton in Bedfordshire to Ickleford (so named from the Way crossing a stream) near Hitchin in Hertfordshire, the route is followed by minor roads, and is not distinguishable at all in many places, except by landscape features such as barrows and mounds which line the route, and indentation presumably from ancient and frequent use. It could be described as a belt studded with archaeological sites found at irregular intervals. The Icknield Way used to form part of the boundary between Hertfordshire and Cambridgeshire, and at one time Royston was cut in two by this boundary. Royston is where the Icknield Way crosses Ermine Street. In the south west some writers take the Way to Exeter, while others only take it as far as Salisbury. To the north east, Icklingham, Suffolk, and Caistor by Norwich, Yarmouth and Hunstanton, Norfolk, have all been proposed as the destination. The author Ray Quinlan has combined most of the Wessex Ridgeway, the Ridgeway National Trail, the Icknield Way Path, the Peddars Way, and a small part of the Norfolk Coast Path to form a path that he calls the Greater Ridgeway, with a length of approximately from Lyme Regis to Hunstanton. One of the best known literary travellers of the Icknield Way is the poet Edward Thomas, who walked the path in 1911 and published his account in 1913. Thomas was interested in ancient roads and inspired by Hilaire Belloc's Old Road and other travel memoirs published by Constable written by R. Hippisley Cox, Harold J. E. Peake and others. Although the book takes the form of a single 10 day journey, Thomas wrote the book in stages over the course of a year. He was often joined by his brother Julian, both rising at 5 am or 6 am to walk a day. Although more interested in poetic description, his publisher directed him to give more concrete details of his route, thus the book is closer to being a guidebook than Thomas' earlier, more poetic, travel books. Inspired by Thomas's journey, contemporary British nature writer Robert MacFarlane begins his book of walking ancient paths, The Old Ways, by walking the Icknield Way, "hoping to summon him [Thomas] by walking where he had walked". George R. R. Martin used the "Four Highways" as the model for the Kingsway in his A Song of Ice and Fire novels. The first episode of the 2016–17 documentary series Britain's Ancient Tracks with Tony Robinson was about the Icknield Way and included drone views of the trail.