Иоганн Готфрид Гердер: өмір және шығармалары

Кіріспе

Неміс философы, теологы, ақыны (1744–1803)

Иоганн Готфрид фон Хердер (/hɜr/dər/ HURdər, ; 25 тамыз 1744 – 18 желтоқсан 1803) – неміс философы, теологы, ақыны және әдеби сыншысы. Ол Ағартушылық, «Дауыл мен құйын» және Веймар классицизмімен байланысты. Ол романтикалық философ және ақын болды, ол нағыз неміс мәдениетін қарапайым халықтың (das Volk) арасында табуға болады деп сақты. Халық әндері, халық поэзиясы және халық билері арқылы ұлттың нағыз рухы (der Volksgeist) танымал болатынын айтты. Ол герменевтика, лингвистика, антропология және «дінсіз тарих философиясы» сияқты маңызды ғылымдарды қалыптастыруға немесе дамытуға үлкен үлес қосты.

Өмірбаян

Пруссия Корольдігінің Морунген қаласында (қазіргі Моранг, Польша) туған, оның ата-анасы Готфрид Хердер (1706–1763) және оның әйелі Анна Элизабет Хердер, қызы Пелц (1717–1772) кедей отбасында өсіп, әкесінің Киелі кітабы мен ән жинағынан білім алған. 1762 жылы, 17 жасында, Морунгеннен солтүстікке қарай шамамен 100 шақырым қашықтықта орналасқан Кенигсберг университетіне қабылданды, онда Иммануил Канттың шәкірті болды. Сонымен қатар, Гердер Кенигсберг философы Иоганн Георг Хаманның зиялық қорғауында болды, ол таза секулярлық акыл-ойының талаптарын жоққа шығарды. Хаманның ықпалы Гердерді кейінірек әйеліне "Менің ақылым жеткіліксіз және ерекшеліктерім тым көп" деп мойындауға итермеледі, бірақ Гердер неміс саяси ойлауының жаңа мектебін құрған деп санауға болады. Өзі қоғамдық өмірге бейім емес болғанымен, Гердер замандастарына зор әсер етті. 1785 жылы бір досы оған хат жазып, оның еңбектерін "Құдайдан шабыттанған" деп мақтады. Кейінірек түрлі теориялық бағыттың өкілдері Гердердің толық емес идеяларынан шабыт алды. 1764 жылы дін қызметкері болған Хердер Ригаға оқыту үшін барды. Осы кезеңде ол өзінің алғашқы маңызды еңбектерін жазды, олар әдеби сын еңбектері болды. 1769 жылы Гердер кемемен Францияның Нант портына сапар шекті, содан кейін Парижге жол тартты. Бұл оның саяхаты туралы есептемесін жазуымен қатар, автор ретінде өзінің өзін қабылдауында да өзгерістерге әкелді. 1770 жылы Гердер Страсбургке барды, онда жас Гётемен танысты. Бұл оқиға неміс әдебиеті тарихындағы маңызды кезең болды, өйткені Гёте Гердердің әдеби сын-пікірінен шабыт алып, өзінің стильін дамытты. Бұл "Дауыл мен сергелдең" қозғалысының басталуы деп қарастырылуы мүмкін. 1771 жылы Гердер Шаумбург-Липпе графы Вильгельмнің басшылығымен Бюкебургте бас пастор және сот уағызшысы болып тағайындалды. 1770-ші жылдардың ортасында Гёте белгілі жазушы болды және Веймар сарайындағы ықпалын пайдаланып, Гердерге Бас инспектор лауазымын алуға көмектесті. 1776 жылы Гердер сол жерге көшіп келді, онда оның көзқарасы классицизмге қарай өзгере бастады. 1773 жылдың 2 мамырында Гердер Дармштадтта Мария Каролина Флаксландқа (1750–1809) үйленді. Оның ұлы Готфрид (1774–1806) Бюкебургте дүниеге келді. Оның екінші ұлы Август (1776–1838) де Бюкебургте дүниеге келді. Оның үшінші ұлы Вильгельм Людвиг Эрнст 1778 жылы дүниеге келді. Оның төртінші ұлы Карл Эмиль Адельберт (1779–1857) Веймарда дүниеге келді. 1781 жылы оның қызы Луиза (1781–1860) дүниеге келді, сондай-ақ Веймарда. Оның бесінші ұлы Эмиль Эрнст Готфрид (1783–1855). 1790 жылы оның алтыншы ұлы Ринальдо Готфрид дүниеге келді. Мансабының соңына қарай Гердер Француз төңкерісін қолдады, бұл оған көптеген әріптестерінің наразылығын тудырды. Сонымен қатар, Гётемен жеке қарым-қатынасы да ушықты. Кант философиясына жасаған оның танымал емес шабуылдары кейінгі жылдары оқшаулануының тағы бір себебі болды. 1802 жылы Гердер Баварияның сайлаушы ханзадасы тарапынан абыройлы атаққа ие болды, бұл оның тегіне "фон" префиксін қосты. 1803 жылы 59 жасында Веймарда қайтыс болды.

Born in Mohrungen (now Morąg, Poland) in the Kingdom of Prussia, his parents were teacher Gottfried Herder (1706–1763) and his wife Anna Elizabeth Herder, nee Peltz (1717–1772) grew up in a poor household, educating himself from his father's Bible and songbook. In 1762, as a youth of 17, he enrolled at the University of Königsberg, about 60 miles (100 km) north of Mohrungen, where he became a student of Immanuel Kant. At the same time, Herder became an intellectual protégé of Johann Georg Hamann, a Königsberg philosopher who disputed the claims of pure secular reason. Hamann's influence led Herder to confess to his wife later in life that "I have too little reason and too much idiosyncrasy", yet Herder can justly claim to have founded a new school of German political thought. Although himself an unsociable person, Herder influenced his contemporaries greatly. One friend wrote to him in 1785, hailing his works as "inspired by God." A varied field of theorists were later to find inspiration in Herder's tantalizingly incomplete ideas. In 1764, now a clergyman, Herder went to Riga to teach. It was during this period that he produced his first major works, which were literary criticism. In 1769 Herder traveled by ship to the French port of Nantes and continued on to Paris. This resulted in both an account of his travels as well as a shift of his own self conception as an author. By 1770 Herder went to Strasbourg, where he met the young Goethe. This event proved to be a key juncture in the history of German literature, as Goethe was inspired by Herder's literary criticism to develop his own style. This can be seen as the beginning of the Sturm und Drang movement. In 1771 Herder took a position as head pastor and court preacher at Bückeburg under William, Count of Schaumburg Lippe. By the mid 1770s, Goethe was a well known author, and used his influence at the court of Weimar to secure Herder a position as General Superintendent. Herder moved there in 1776, where his outlook shifted again towards classicism. On 2 May 1773 Herder married Maria Karoline Flachsland (1750–1809) in Darmstadt. His son Gottfried (1774–1806) was born in Bückeburg. His second son August (1776–1838) was also born in Bückeburg. His third son Wilhelm Ludwig Ernst was born 1778. His fourth son Karl Emil Adelbert (1779–1857) was born in Weimar. In 1781 his daughter Luise (1781–1860) was born, also in Weimar. His fifth son Emil Ernst Gottfried (1783–1855). In 1790 his sixth son Rinaldo Gottfried was born. Towards the end of his career, Herder endorsed the French Revolution, which earned him the enmity of many of his colleagues. At the same time, he and Goethe experienced a personal split. His unpopular attacks on Kantian philosophy were another reason for his isolation in later years. In 1802 Herder was ennobled by the Elector Prince of Bavaria, which added the prefix "von" to his last name. He died in Weimar in 1803 at age 59.

Шығармалары мен идеялары

Гердер өзінің академиялық кеңесшісі Иммануэль Канттан, сондай-ақ XVII ғасыр философтары Спиноза мен Лейбництен әсер алды. Ол Гегельге, Ницшеге, Гётеге, Джон Стюарт Миллге, Карл Вильгельм Фридрих Шлегельге, Вильгельм фон Гумбольдтқа, Франц Боасқа және Уолтер Раушенбушка әсер етті. 1772 жылы Гердер «Тілдің пайда болуы туралы трактат» жариялады және тілді дамытуда бұрынғы «Сенаның сұмдық саздығын төгіп таста, немісше сөйле, неміс!» деген француздарға қарсы бұйрығынан да ары басты. Осылайша Гердер жаңа саяси көзқарастар ағымында салыстырмалы филологияның негізін қалады. Гердер Шекспир туралы маңызды эссе жазды және 1773 жылы Гёте мен Юстус Мёзердің үлестерімен бірге «Оссиан және ежелгі халықтардың әндері туралы хат алмасудан үзінді» манифестінде жариялады. Гердер: «Шығармашы – өзінің айналасындағы ұлттың жаратушысы, ол оларға көруге әлемді береді және оларды сол әлемге жетектеу үшін олардың жандарын қолында ұстайды» деп жазды. Ол үшін мұндай поэзияның ең үлкен тазалығы мен күші ескі Келісімде, Эддада және Гомерде көрсетілгендей, өркениетке айналғанға дейін халықтарда болды. Ол ежелгі неміс халық әндерінен, норвег поэзиясы мен мифологиясынан осындай қасиеттерді табуға тырысты. Гердер 1791 жылы Георг Форстердің санскриттен аударған «Шакунтала» пьесасынан кейін индуизм мен үнді әдебиетінің діни бейнелеріне ие болды, ол бұл тақырыпта бірнеше эссе жазып, 1803 жылғы «Шакунтала» басылымына алғы сөз жазды. 1776 жылы Бас суперинтендант болғаннан кейін Гердердің философиясы классицизмге қарай ауысты және ол «Адамзат философиялық тарихының сызбасы» сияқты аяқталмаған еңбектерді жазды, ол тарихи ойлау мектебінің бастауы болды. Гердердің философиясы терең субъективті болды, ол физикалық және тарихи жағдайлардың адам дамуына әсерін атап өтті, «біреу дәуірге, аймаққа, бүкіл тарихқа еніп, барлық нәрсені сезінуі керек» деді. Тарихшы өткеннің «қайта жаңғырған замандасы» болуы керек, ал тарих ғылымды «ең шынайы патриоттық рухтың құралы» ретінде қарастыруы керек. Германияда XIX ғасырға дейін ұлттық мемлекет болған жоқ. Герман тілдерінде сөйлейтіндер саяси жағынан байланысы жоқ елдер мен топтарда өмір сүрді. Гердер неміс мәдени бірігуінің және неміс тілі мен әдебиетінің негізін қалаушы алғашқы неміс зиялыларының бірі болды. Рационалдылық Ағартушы философтардың басты құндылығы болса да, Гердердің сезімге жүгінуі оны неміс романтизміне жатқызады. Ол немістерге өздерінің шығу тегімен мақтануға, грек өнеріне (грек қайта жаңғыруына) берілген беделділікті өзгертуге мүмкіндік берді. Ол орта ғасырда туылғанын қалап, «Шваб императорларының дәуірі» «неміс ойлау тәсіліне сәйкес олардың шынайы жарығында баяндалуға лайық емес пе?» деп ойланды. Гердер неміс тілін готикамен теңестіріп, Дюрер мен готиканың барлығын жақтырады. Өнер саласында да, тіл саласында да ұлттық міндетті жариялады. Ол 1617 жылы латын тілінде «Aristarchus, sive de contemptu linguae Teutonicae» атты еңбегін жазған Мартин Опицтен кейінгі неміс жазушыларының қатарын жалғастырды. Ол немістерді осы уақытқа дейін жек көрінген тілінде даңқ табуға шақырды. Гердердің халық поэзиясының кең жинақтары Германияда бұл елеусіз қалдырылған тақырыпқа үлкен қызығушылық тудырды. Гердер тілдің әр тілдік қауымдастық ойлап, сезінетін құрылымдар мен үлгілерді қалыптастыруға ықпал ететінін бірінші болып дәлелдеді. Гердер үшін тіл – «ойлау органы». Алайда, бұл жиі қате түсіндіріледі. Гердер де, ұлы тіл философы Вильгельм фон Гумбольдт та тіл (жазба немесе ауызша) ойды анықтайды деп айтқан жоқ. Керісінше, тіл – адамның сыртқы әлемді ерекше белгілер (меркмеле) арқылы санасына сіңіруі. Аргументтерін тұжырымдағанда Гердер Мұса Мендельсон мен Томас Аббттың еңбектерінен мысал келтірді. Адамның шығу тегі туралы болжамды баяндауында Гердер тіл ойды анықтамаса да, алғашқы адамдар қой мен олардың блеятын немесе субъектілер мен сәйкес меркмельді бір және бірдей деп қабылдады деп мәлімдеді. Яғни, осы болжамды ата-бабалар үшін қойлар – блейдер, және керісінше. Сондықтан, прелингвистикалық ойлар Гердердің болжамды баяндамаларында көп орын алмады. Гердер тіпті адамзаттың шығу тегі туралы баяндамасынан асып, егер белсенді ойлану (бесоннехит) және тіл адам санасында сақталса, онда адамның білдіру импульстері адамзат тарихының өткенінде, қазіргі және болашағында болды деп мәлімдеді. Ави Лифшиц кейіннен Гердердің «ойлау органы» деген цитатасын қайта қарастырды: «Гердердің сөз бен идеяны, тіл мен тануды теңестіруі, табиғи дыбыстарды еліктеуге, дауыс мүшелерінің физиологиясына немесе әлеуметтік конвенцияға бірінші сөздерді жатқызуға қарсы тағы бір шабуылға әкелді [Гердер] біздің тануымыздың тілдік сипатына, сонымен қатар адам тілінің танымдық табиғатына талап қойды. Тілсіз ойлау мүмкін емес, Ағартушылардың көптеген ойшылдары айтқандай, бірақ сонымен бірге әлемді бірегей адамдық тәсілмен қабылдамайынша дұрыс сөйлеуге болмайды. Адам тілсіз және белсенді ойланусыз өзі болмайды, ал тіл барлық адамның танымдық аспектісі ретінде ғана лайықты аталуы керек». Осы мәлімдемелерге қарсы сынға жауап ретінде Гердер өзінің тұжырымдамаларын «болжамды» өткен деп сипаттауға қарсылық көрсетті және адамдардағы танудың жетіспеушілігі және «тілдің пайда болуы мәселесін диахрондық емес, синхрондық мәселе ретінде қарастырды». Осы мағынада, Гумбольдт барлық ойлау тілде ойлау екенін айтқанда, ол Гердерлік дәстүрді жалғастырып келеді. Гердер сонымен қатар көптеген «нақты» Völk тұжырымдамаларын және жеке тұлға мен табиғи заңның бірлігін дамытты, ол оның ХХ ғасыр шәкірттері үшін материал болды. Гердердің идеялары ойшылдарға, тіл біліміне және антропологтарға әлі де әсер етеді және олар көбінесе Сапир-Уорф гипотезасымен және Франц Боас лингвистикалық салыстыру мен тарихи ерекшеліктерді неокантиандық/Гердерлік төрт салалық тәсілмен біріктіруімен байланысты, сондай-ақ, соңғы кезде Делл Хаймс жүргізген антропологиялық зерттеулермен байланысты. Гердердің тіл мен мәдени дәстүрлерді «ұлттық» құратын байланыстарға назар аударуы халық әдебиеті, би, музыка және өнерді қамтыды және Якоб пен Вильгельм Гримдерге неміс халық ертегілерін жинауда шабыттандырды. Әрине, Гердердің тіл философиясының ең үлкен мұрагері Вильгельм фон Гумбольдт болды. Гумбольдттың үлкен үлесі Гердердің тілдің «ойлау органы» екенін айтуын өз сеніміне айналдырды, тілдер әртүрлі әлемдік көзқарастар (Weltansichten) екенін айтты, Jürgen Trabant Вильгельм фон Гумбольдт лекцияларында айтқандай, Руан этнолингвистикалық жобасының веб-сайтында. Гердер ұлттық сезім мен патриотизм ұғымына ерекше мән берді, «патриоттық рухын жоғалтқан адам өзін және өзінің айналасындағы бүкіл әлемді жоғалтқан», - деді, сонымен бірге «әлдебір мағынада кез келген адамдық жетілу ұлттық» екенін айтты. Гердер халық теориясын одан әрі дамытып, «мемлекетте бір ғана класс бар, ол – халық (ешқандай қарапайым халық емес), және король осы классқа шаруа сияқты жатады» деп мәлімдеді. Халық қарапайым халық емес екенін түсіндіру осы дәуірде жаңа ұғым болды және Гердермен «халықтың» сыныптық емес, бірақ иерархиялық ұлттық құрылымның негізі ретінде пайда болуын көруге болады. Алайда, ұлт жеке және бөлек болды, ...

Herder was influenced by his academic advisor Immanuel Kant, as well as seventeenth century philosophers Spinoza and Leibniz. In turn, he influenced Hegel, Nietzsche, Goethe, John Stuart Mill, Karl Wilhelm Friedrich Schlegel, Wilhelm von Humboldt, Franz Boas, and Walter Rauschenbusch among others. In 1772, Herder published Treatise on the Origin of Language and went further in this promotion of language than his earlier anti French injunction to "spew out the ugly slime of the Seine. Speak German, O You German". Herder now had established the foundations of comparative philology within the new currents of political outlook. Herder wrote an important essay on Shakespeare and Auszug aus einem Briefwechsel über Ossian und die Lieder alter Völker (Extract from a correspondence about Ossian and the Songs of Ancient Peoples) published in 1773 in a manifesto along with contributions by Goethe and Justus Möser. Herder wrote that "A poet is the creator of the nation around him, he gives them a world to see and has their souls in his hand to lead them to that world." To him such poetry had its greatest purity and power in nations before they became civilised, as shown in the Old Testament, the Edda, and Homer, and he tried to find such virtues in ancient German folk songs and Norse poetry and mythology. Herder – most pronouncedly after Georg Forster's 1791 translation of the Sanskrit play Shakuntala – was influenced by the religious imagery of Hinduism and Indian literature, which he saw in a positive light, writing several essays on the topic and the preface to the 1803 edition of Shakuntala. After becoming General Superintendent in 1776, Herder's philosophy shifted again towards classicism, and he produced works such as his unfinished Outline of a Philosophical History of Humanity, which largely originated the school of historical thought. Herder's philosophy was of a deeply subjective turn, stressing influence by physical and historical circumstance upon human development, stressing that "one must go into the age, into the region, into the whole history, and feel one's way into everything". The historian should be the "regenerated contemporary" of the past, and history a science as "instrument of the most genuine patriotic spirit". Germans did not have a nation state until the nineteenth century. Those who spoke Germanic languages lived in politically unconnected lands and groups. Herder was among the first German intellectuals to craft a foundation for German cultural unification and German national consciousness based mostly on German language and literature. While rationality was the prime value of Enlightenment philosophers, Herder's appeal to sentiment places him within German Romantiscm. He gave Germans new pride in their origins, modifying that dominance of regard allotted to Greek art (Greek revival) extolled among others by Johann Joachim Winckelmann and Gotthold Ephraim Lessing. He remarked that he would have wished to be born in the Middle Ages and mused whether "the times of the Swabian emperors" did not "deserve to be set forth in their true light in accordance with the German mode of thought?". Herder equated the German with the Gothic and favored Dürer and everything Gothic. As with the sphere of art, he also proclaimed a national message within the sphere of language. He topped the line of German authors emanating from Martin Opitz, who had written his Aristarchus, sive de contemptu linguae Teutonicae in latin in 1617, urging Germans to glory in their hitherto despised language. Herder's extensive collections of folk poetry began a great craze in Germany for that neglected topic. Herder was one of the first to argue that language contributes to shaping the frameworks and the patterns with which each linguistic community thinks and feels. For Herder, language is "the organ of thought." This has often been misinterpreted, however. Neither Herder nor the great philosopher of language, Wilhelm von Humboldt, argue that language (written or oral) determines thought. Rather, language was the appropriation of the outer world within the human mind by means of distinguishing marks (merkmale). In positing his arguments, Herder reformulated an example from works by Moses Mendelssohn and Thomas Abbt. In his conjectural narrative of human origins, Herder argued that, although language did not determine thought, the first humans perceived sheep and their bleating, or subjects and corresponding Merkmale, as one and the same. That is, for these conjectured ancestors, the sheep were the bleating, and vice versa. Hence, prelinguistic thought did not figure largely in Herderian conjectural narratives. Herder even moved beyond his narrative of human origins to contend that if active reflection (besonnenheit) and language persisted in human consciousness, then human impulses to signify were immanent in the pasts, presents, and futures of humanity. Avi Lifschitz subsequently reframed Herder's "the organ of thought" quotation: "Herder's equation of word and idea, of language and cognition, prompted a further attack on any attribution of the first words to the imitation of natural sounds, to the physiology of the vocal organs, or to social convention [Herder argued] for the linguistic character of our cognition but also for the cognitive nature of human language. One could not think without language, as various Enlightenment thinkers argued, but at the same time one could not properly speak without perceiving the world in a uniquely human way man would not be himself without language and active reflection, while language deserved its name only as a cognitive aspect of the entire human being." In response to criticism of these contentions, Herder resisted descriptions of his findings as "conjectural" pasts, casting his arguments for a dearth of cognition in humans and "the problem of the origin of language as a synchronic issue rather than a diachronic one." And in this sense, when Humboldt argues that all thinking is thinking in language, he is perpetuating the Herderian tradition. Herder additionally advanced select notions of myriad "authentic" conceptions of Völk and the unity of the individual and natural law, which became fodder for his self proclaimed twentieth century disciples. Herderian ideas continue to influence thinkers, linguists and anthropologists, and they have often been considered central to the Sapir–Whorf hypothesis and Franz Boas' coalescence of comparative linguistics and historical particularism with a neo Kantian/Herderian four field approach to the study of all cultures, as well as, more recently, anthropological studies by Dell Hymes. Herder's focus upon language and cultural traditions as the ties that create a "nation" extended to include folklore, dance, music and art, and inspired Jacob and Wilhelm Grimm in their collection of German folk tales. Arguably, the greatest inheritor of Herder's linguistic philosophy was Wilhelm von Humboldt. Humboldt's great contribution lay in developing Herder's idea that language is "the organ of thought" into his own belief that languages were specific worldviews (Weltansichten), as Jürgen Trabant argues in the Wilhelm von Humboldt lectures on the Rouen Ethnolinguistics Project website. Herder attached exceptional importance to the concept of nationality and of patriotism"he that has lost his patriotic spirit has lost himself and the whole worlds about himself", whilst teaching that "in a certain sense every human perfection is national". Herder carried folk theory to an extreme by maintaining that "there is only one class in the state, the Volk, (not the rabble), and the king belongs to this class as well as the peasant". Explanation that the Volk was not the rabble was a novel conception in this era, and with Herder can be seen the emergence of "the people" as the basis for the emergence of a classless but hierarchical national body. The nation, however, was individual and separate, distinguished, to Herder, by climate, education, foreign intercourse, tradition and heredity. Providence he praised for having "wonderfully separated nationalities not only by woods and mountains, seas and deserts, rivers and climates, but more particularly by languages, inclinations and characters". Herder praised the tribal outlook writing that "the savage who loves himself, his wife and child with quiet joy and glows with limited activity of his tribe as for his own life is in my opinion a more real being than that cultivated shadow who is enraptured with the shadow of the whole species", isolated since "each nationality contains its centre of happiness within itself, as a bullet the centre of gravity". With no need for comparison since "every nation bears in itself the standard of its perfection, totally independent of all comparison with that of others" for "do not nationalities differ in everything, in poetry, in appearance, in tastes, in usages, customs and languages? Must not religion which partakes of these also differ among the nationalities?" Following a trip to Ukraine, Herder wrote a prediction in his diary (Journal meiner Reise im Jahre 1769) that Slavic nations would one day be the real power in Europe, as the western Europeans would reject Christianity and rot away, while the eastern European nations would retain their religion and their idealism, and would this way become the power in Europe. More specifically, he praised Ukraine's "beautiful skies, blithe temperament, musical talent, bountiful soil, etc. someday will awaken there a cultured nation whose influence will spread throughout the world." One of his related predictions was that the Hungarian nation would disappear and become assimilated by surrounding Slavic peoples; this prophecy caused considerable uproar in Hungary and is widely cited to this day.

Эволюция

Кейбір ғылым тарихшылары Гердерді эволюциялық ой-пікірдің алға басушысы ретінде сипаттаған, бірақ басқалары мұны даулаған. Жердегі тіршіліктің тарихына қатысты Гердер табиғи және метафизикалық (діни) идеяларды ұсынды, оларды ажырату мен түсіндіру қиын. Дегенмен, биограф Вулф Көпке оған келіспей, "жануарлардан адамға биологиялық эволюция оның ой-өрісінен тыс болды, ол әлі де құдайлық жаратылыс идеясының ықпалында болды" деп мәлімдеді.

Ағылшын тіліндегі шығармалары

Хердердің «Болу туралы эссесі». Аударма және сындық талдаулар. Джон К. Нойес редакциялап, аударған. Рочестер: Camden House, 2018. Гердердің метафизикаға қатысты жазылған алғашқы эссесі, бірнеше сындық пікірлермен бірге аударылған. «Ән халықты жақсы көреді»: музыка және ұлтшылдық туралы Гердер. Филип Вилас Болман (Беркли: Калифорния университетінің баспасы, 2017) редакциялап, аударған. Халық әндерінен бастап қасиетті әндерге дейінгі музыкалық жазбалар жинағы. Эстетика туралы таңдамалы жазбалар. Грегори Мур редакциялап, аударған. Принстон университетінің баспасы, 2006. x + 455 бет. Бұл басылым Гердердің эстетикаға қатысты көптеген еңбектерін алғаш рет ағылшын тілінде қолжетімді етті. Тарих философиясының тағы бір түсіндірмесі және таңдалған саяси жазбалар, ред. Иоаннис Д. Евригенис және Даниэль Пелер (Индианаполис: Hackett Pub., 2004). «Auch eine Philosophie» және басқа да еңбектердің аудармасы. Философиялық жазбалар, ред. Майкл Н. Форстер (Кембридж: Кембридж университетінің баспасы, 2002). Ертедегі Гердердің ағылшын тіліндегі ең маңызды философиялық еңбектері, соның ішінде «Тілдің пайда болуы туралы трактаттың» толыққанды нұсқасы және «Адамзаттың қалыптасуы үшін тарих философиясы». «Скульптура: Пігмалионның шығармашылық арманынан пішін мен формаға қатысты бірнеше ойлар», ред. Джейсон Гейгер (Чикаго: Чикаго университетінің баспасы, 2002). Гердердің «Plastik» еңбегі. Таңдалған ертедегі еңбектер, ред. Эрнест А. Мензе және Карл Менгес (University Park: The Pennsylvania State Univ. Баспасы, 1992). «Жаңа неміс әдебиеті» атты маңызды мәтіннің ішінара аудармасы. Әлем тарихы, ред. Ханс Адлер және Эрнест А. Мензе (Армонк, Нью-Йорк: M. E. Sharpe, 1997). Әртүрлі мәтіндерден тарихқа қатысты қысқаша үзінділер. Дж. Г. Гердер әлеуметтік және саяси мәдениет туралы (Кембридж саясат тарихы мен теориясы бойынша зерттеулер), ред. Ф. М. Барнард (Кембридж университетінің баспасы, 2010 (алғаш рет 1969 жылы жарияланған)). Таңдалған мәтіндер: 1. 1769 жылғы саяхатымның күнделігі; 2. Тілдің пайда болуы туралы эссе; 3. Тарих философиясының тағы бір түсіндірмесі; 4. Мемлекеттік басқару мен ғылымның өзара әсері туралы диссертация; 5. Адамзат тарихының философиясы туралы идеялар. Herder: Философиялық жазбалар, ред. Десмонд М. Кларк және Майкл Н. Форстер (Кембридж университетінің баспасы, 2007). Мазмұны: І бөлім. Жалпы философиялық бағдарлама: 1. Философия қалай халықтың игілігі үшін әмбебап және пайдалы бола алады (1765); ІІ бөлім. Тіл философиясы: 2. Жаңа неміс әдебиеті туралы фрагменттер (1767–68); 3. Тілдің пайда болуы туралы трактат (1772); ІІІ бөлім. Ақыл-ой философиясы: 4. Томас Аббттың жазбалары туралы (1768); 5. Адам жанының екі негізгі күші – таным мен сезім туралы; 6. Адам жанының екі негізгі күші – таным мен сезім туралы (1775); IV бөлім. Тарих философиясы: 7. Дәмнің өзгеруі туралы (1766); 8. Ескі сынды орман (1767/8); 9. Адамзаттың қалыптасуы үшін тарих философиясы (1774); V бөлім. Саяси философия: 10. Адамзаттың дамуы туралы хаттар (1792); 11. Адамзаттың дамуына арналған хаттар (1793–97). Herder ұлттық ерекшеліктер, адамзат және тарих туралы, Ф. М. Барнард. (Монреаль және Кингстон: McGill Queen's University Press, 2003). Гердердің әлеуметтік және саяси ойлары: ағартушылықтан ұлтшылдыққа дейін, Ф. М. Барнард, Оксфорд, баспагер: Clarendon Press, 1967.

Herder's Essay on Being. A Translation and Critical Approaches. Edited and translated by John K. Noyes. Rochester: Camden House 2018. Herder's early essay on metaphysics, translated with a series of critical commentaries. Song Loves the Masses: Herder on Music and Nationalism. Edited and translated by Philip Vilas Bohlman (Berkeley: University of California Press, 2017). Collected writings on music, from Volkslieder to sacred song. Selected Writings on Aesthetics. Edited and translated by Gregory Moore. Princeton U. P. 2006. pp. x + 455. Edition makes many of Herder's writings on aesthetics available in English for the first time. Another Philosophy of History and Selected Political Writings, eds. Ioannis D. Evrigenis and Daniel Pellerin (Indianapolis: Hackett Pub., 2004). A translation of Auch eine Philosophie and other works. Philosophical Writings, ed. Michael N. Forster (Cambridge: Cambridge Univ. Press, 2002). The most important philosophical works of the early Herder available in English, including an unabridged version of the Treatise on the Origin of Language and This Too a Philosophy of History for the Formation of Mankind. Sculpture: Some Observations on Shape and Form from Pygmalion's Creative Dream, ed. Jason Gaiger (Chicago: University of Chicago Press, 2002). Herder's Plastik. Selected Early Works, eds. Ernest A. Menze and Karl Menges (University Park: The Pennsylvania State Univ. Press, 1992). Partial translation of the important text Über die neuere deutsche Litteratur. On World History, eds. Hans Adler and Ernest A. Menze (Armonk, N. Y.: M. E. Sharpe, 1997). Short excerpts on history from various texts. J. G. Herder on Social & Political Culture (Cambridge Studies in the History and Theory of Politics), ed. F. M. Barnard (Cambridge University Press, 2010 (originally published in 1969)) Selected texts: 1. Journal of my voyage in the year 1769; 2. Essay on the origin of language; 3. Yet another philosophy of history; 4. Dissertation on the reciprocal influence of government and the sciences; 5. Ideas for a philosophy of the history of mankind. Herder: Philosophical Writings, ed. Desmond M. Clarke and Michael N. Forster (Cambridge University Press, 2007), Contents: Part I. General Philosophical Program: 1. How philosophy can become more universal and useful for the benefit of the people (1765); Part II. Philosophy of Language: 2. Fragments on recent German literature (1767–68); 3. Treatise on the origin of language (1772); Part III. Philosophy of Mind: 4. On Thomas Abbt's writings (1768); 5. On cognition and sensation, the two main forces of the human soul; 6. On the cognition and sensation, the two main forces of the human soul (1775); Part IV. Philosophy of History: 7. On the change of taste (1766); 8. Older critical forestlet (1767/8); 9. This too a philosophy of history for the formation of humanity (1774); Part V. Political Philosophy: 10. Letters concerning the progress of humanity (1792); 11. Letters for the advancement of humanity (1793–97). Herder on Nationality, Humanity, and History, F. M. Barnard. (Montreal and Kingston: McGill Queen's University Press, 2003.) Herder's Social and Political Thought: From Enlightenment to Nationalism, F. M. Barnard, Oxford, Publisher: Clarendon Press, 1967.