Кіріспе

Өзін-өзі қамтамасыз ететін шаруашылық тіршілік салтына қолдау көрсететін аграрлық қозғалыс

Жерге қайту қозғалысы – әртүрлі тарихи кезеңдердегі түрлі аграрлық қозғалыстардың бірі. Олардың ортақ белгісі – адамдардың шағын шаруашылықтар ұйымдастырып, жерден азық-түлік өсіруге шақыруы, бұл ретте өзін-өзі қамтамасыз етудің, тәуелсіздіктің және жергілікті қауымдастықтың жоғары деңгейіне басымдық беріледі, мұндай жағдай қазіргі өнеркәсіптік немесе өнеркәсіптен кейінгі өмір салтында сирек кездеседі. Мұндай қозғалыстардың артында әлеуметтік реформа, жер реформасы және соғысқа азаматтық қолдау көрсету сияқты түрлі себептер жатыр. Бұл қозғалыстарға саяси реформаторлар, контрмәдениет өкілдері және діни сепаратистер кірген. Бұл идеяны 20 ғасырдың басында американдық белсенді Болтон Холл танымал етті, ол Нью-Йорк қаласында бос жатқан жерлерді шаруашылыққа айналдырып, осы тақырыпта көптеген кітаптар жазды; ал оның ізбасары Ральф Борсоди 1920 және 1930 жылдары өзін-өзі қамтамасыз етудегі тәжірибелерімен белгілі болды. Дегенмен, бұл тәжірибе осыған дейін Еуропада да кең таралған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Ұлыбритания неміс теңізшілерінің блокадасына тап болғанда, "Жеңіс үшін еңбек ет" кампаниясы азаматтарды қолда бар жердің кез келген бөлігінде көкөніс өсіру арқылы азық-түлік тапшылығымен күресуге шақырды. АҚШ-та 1960 жылдардың ортасы мен 1970 жылдардың ортасы аралығында жерге қайту қозғалысы қайта жанданды, көптеген адамдар қалалардан ауылдық жерлерге көшіп кетті. Жерге қайту қозғалысының идеологиялық байланысы дистрибутивизммен, капитализм мен социализм арасындағы "үшінші жолды" табуға бағытталған 1920 және 1930 жылдардағы әрекеттермен байланысты.

Тарих бойы

Американдық әлеуметтік сыншы және ақын Гэри Снайдер ғасырлар бойы және бүкіл әлемде, көбінесе адамдар жақсырақ өмір сүру қажеттілігін сезінген, немесе тіпті жай ғана өмір сүру үшін қиын қалалық мәселелерге байланысты жерге оралу қозғалыстары болғанын айтады. Қала құрылысы тарихшысы және философы Джейн Джейкобс Стюарт Брэндпен сұхбаттасқанда, Рим құлағаннан кейін қала тұрғындары аймақтың ауылдық жерлерін қайта мекендегенін атап көрсетті. Басқа бір тұрғыдан алғанда, И Фу Туан мұндай тенденциялар көбінесе жеңілдік пен сезімге негізделген деп санайды. "Өткенді білу – жерді сүюдің маңызды бөлігі", – деп жазады ол 1974 жылғы "Топофилия" кітабында. Туан табиғатқа құрмет көрсету байлықтан, жеңілдіктен және қалалардың қарама-қарсы құндылықтарынан туындайды деп жазады. Ол жер туралы әдебиет (содан кейін жерге қайту туралы) көбінесе сезімтал екенін айтады; "аз", – деп жазады ол, "шаруаның табиғатқа қатысты көзқарастары белгілі". Туан эллинистік, римдік, Август және романтикалық дәуірлерде өркениетті адамдардың өркениеттен қашуға ұмтылған тарихи мысалдарын, сондай-ақ ең ерте жазылған мифтердің бірі – "Гильгамеш дастанынан" табады.

Солтүстік Америка

Солтүстік Америкаға қатысты, көптеген адамдар мен үй шаруашылықтары әр түрлі уақытта қалалық немесе қала маңындағы өмір салтынан ауылдық жерге көшіп келді; мысалы, экономикалық теоретик және американдық тәжірибеші Ральф Борсоди (авторы «Қаладан қашу») Ұлы депрессия кезінде мыңдаған қала тұрғынын заманауи шаруашылыққа көшуге ықпал етті. Артурдейл қаласы (Батыс Вирджиния штаты), 1933 жылы сол кездегі «жерге оралу» идеяларымен салынды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ауылдық жерге қызығушылық қайта жанданды. 1947 жылы Бетти Макдональд «Мен және жұмыртқа» атты танымал кітабын жариялады, онда ол үйленгеннен кейін Вашингтон штатындағы Олимпиада түбегіндегі шағын фермаға көшкен оқиғасын баяндады. Бұл оқиға Клодетт Колберт пен Фред МакМюррейдің қатысуымен түсірілген сәтті комедиялық фильмнің негізі болды. Канадалық жазушы Фарли Моват, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген әскерлер қазіргі соғыстың қараңғы жағынан алыс, мағыналы өмірді іздегенін айтады. Канадада қалалардан, қала маңынан және кішкентай қалалардан толығымен тыс өмірді іздегендер көбінесе жартылай шөл далаға көшіп кетті. Бірақ 1960 және 1970 жылдардағы кейінгі құбылысты ерекше маңызды еткен нәрсе – ауылдық жерге көшу үрдісі американдық демографиялық статистикада анықталды. Бұл қозғалыстың тамыры Брэдфорд Анджиердің «Орманда үйімде» (1951) және «Бізге жабайы ұнайды» (1963) кітаптарында, Луиза Дикинсон Ричтің «Біз орманда болдық» (1942) және одан кейінгі кітаптарында, немесе тіпті 1954 жылы Хелен мен Скотт Нирингтің «Жақсы өмір сүру» кітабының жарық көргенінен табуға болады. Бұл кітапта Нирингтер Вермонт штатының ауылдық аймағындағы ескі үйге көшкендері және өздерін-өздерімен қамтамасыз ететін қарапайым өмір салты туралы айтылады. Нирингтердің алғашқы қадамына Ұлы депрессияның жағдайы және бұрынғы жазушылардың, әсіресе Генри Дэвид Тороның ықпалы тиді. Олардың кітабы эколог және экологиялық белсенді Алдо Леопольдтың «Сэнд-Каунти Альманахи» (1948) кітабынан алты жыл кейін жарық көрді. Бұдан бөлек, Нирингтер жоспарлап, көп жұмыс істеді, он екі тармақты жоспар бойынша өздерінің шаруашылықтарын және өмірлерін дамытты. Фил Кузиноның «Экологиялық дизайн: болашақты ойлап табу» атты деректі фильмінде Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі онжылдықтарда «әлем ғылым мен өнеркәсіптің қара көлеңкесімен бетпе-бет келді. Адам өлшемді өмірге оралуға шақыру болды» делінеді. 1960 жылдардың соңында көптеген адамдар қалалық немесе қала маңындағы өмірін тастап, тамақ көздері (мысалы, картоптың қалай өсетіні немесе сиырды қалай сауу керегі) сияқты өмірдің негізгі жақтарымен мүлдем таныс емес екенін мойындады және жалпы табиғаттан алшақ болды. Жерге оралу қозғалысы 1960 жылдардағы контрмәдениеттің тікелей бөлігі болмаса да, екі қозғалыстың қатысушыларының арасында белгілі бір ортақ нәрсе болды. Көптеген адамдар жоғарыда аталған негіздермен байланысқа түсуге ұмтылды, бірақ бұл қозғалыс қазіргі заманғы өмірдің теріс жақтарынан да туындауы мүмкін: кең таралған тұтынушылық, үкімет пен қоғамның сәтсіздіктері, соның ішінде Вьетнам соғысы және қалалық құлдырау, соның ішінде ауа мен судың ластануына қатысты қоғамдық алаңдаушылықтың өсуі. Уотергейт жанжалы және 1973 жылғы энергетикалық дағдарыс сияқты оқиғалар осы көзқарастарға ықпал етті. Кейбіреулер «компаниялық сатымен жоғары көтерілу» қиындығы мен жалықтыруын қабылдамады. Табиғатпен қайта байланысуға деген ұмтылысқа физикалық еңбекпен қайта байланысу да серпіліс берді. Фермер және жазушы Джин Логсдон мақсатын былай түсіндірді: «Мен қанша тамақ, киім, баспана және қанағат әкеле алатыныммен табыстың өлшемді анықтау, сатып ала алатыныммен емес». Қозғалыстың ішінде ауылдық өмір мен шаруашылықпен таныс, біліктілігі бар және өздерінің жерінде органикалық шаруашылықты тиімді және экономикалық тұрғыдан табысты етуге ниеттенгендер де болды. Nearings және басқа да авторлардан басқа, американдық баспа әлемінің тағы бір ықпалы – «Жер шарының толық каталогтары» болды. Стюарт Брэнд және достары мен отбасы тобы 1968 жылы бұл жұмысты бастады, өйткені Брэнд «тұрақты» деп аталатын өркениетті өзгертуге ниеттенген биологтар, дизайнерлер, инженерлер, әлеуметтанушылар, органикалық фермерлер және әлеуметтік тәжірибешілердің үлкен қозғалысы бар екеніне сенді. Брэнд және оның серіктері «құралдардың» каталогын жасады, оларға пайдалы кітаптар, дизайн көмекші құралдары, карталар, бағбандық құралдары, ағаш өңдеу және тас қалау құралдары, металл өңдеу жабдықтары және т.б. кірді. Тағы бір маңызды жарияланым – «Ана-Жер жаңалықтары», газет қағазында жарық көрген журнал, ол Каталогтан екі жыл кейін негізделді. Көптеген таралымға ие болған журнал қалай жасауға болады, сәтті және жаңадан бастаған шаруашылықтардың жеке баяндары, негізгі ойшылдармен сұхбаттар және т.б. туралы мақалаларға бағытталған. Журнал өзінің философиясы адамдарға өз өміріне көбірек бақылауды қайтаруға негізделгенін мәлімдеді. Солтүстік Американың 1960 және 1970 жылдардағы жерге оралушыларының көптеген адамдары «Ана-Жер жаңалықтарын», «Жер шарының толық каталогтарын» және олардан туындаған жарияланымдарды пайдаланды. Бірақ уақыт өте келе, қозғалыс өзіне көбірек адамдарды тартты, баспа әлемінен алынған бастамасыз.