Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иоганн Себастьян Бахтың орган музыкасы
Organ music by Johann Sebastian Bach
D минорындағы Токката және Фуга, BWV 565, – ең көне деректерге сәйкес, неміс композиторы Иоганн Себастьян Бахтың органға арналған композициясы және орган репертуарындағы ең танымал туындылардың бірі. Оның жазылған уақыты белгісіз, бірақ ғалымдар оны 1704 және 1750 жылдар аралығында жазылған деп санайды. Туынды токката бөлімімен басталып, содан кейін кодамен аяқталатын фугаға ұласады. Ол барокко дәуіріндегі солтүстік неміс орган мектебінің ерекшеліктерін көрсетеді. Бұл шығарма Иоганнес Ринк жазған, күні көрсетілмеген қолжазбада табылар болғанға дейін оның ертедегі тарихы туралы көп мәлімет болмады. Ол алғаш рет 1833 жылы, Бахтың музыкасына қызығушылықтың қайта жандану кезеңінде, композитор Феликс Мендельсонның күш-жігері арқасында жарияланды. Мендельсон 1840 жылы осы туындыны орындады. Алайда, оның танымалдығы Бахтың басқа орган туындыларынан жоғарылай бастаған XX ғасырда ғана болды. Бұған Уолт Диснейдің 1940 жылғы «Фантазия» анимациялық фильміне қосылуы дәлел, онда Леопольд Стоковскидің 1927 жылғы оркестрлік нұсқасы қолданылған. Бұл туынды көптеген, көбінесе қарама-қайшылықты талдауларға түсті. Оны көбінесе дауылды бейнелейтін бағдарламалық музыка ретінде сипаттайды, ал «Фантазия» фильмінде ол бейнелеусіз немесе абсолютті музыка ретінде ұсынылады. Питер Уильямс және Рольф Дитрих Клаус сияқты ғалымдар оның авторлығына күмән келтірсе, Кристоф Вольф Бахқа жатқызуды қорғады. Ал басқа зерттеушілер авторлық құқыққа қатысты күмәнді жағдайды ескермеді немесе мәселені шешілмеген деп санады.
The Toccata and Fugue in D minor, BWV 565, is a composition for organ by, according to the oldest sources, German composer Johann Sebastian Bach and is one of the most widely recognisable works in the organ repertoire. Although the date of its origin is unknown, scholars have suggested between 1704 and the 1750s. The piece opens with a toccata section followed by a fugue that ends in a coda, and is largely typical of the north German organ school of the Baroque era. Little was known about its early existence until the piece was discovered in an undated manuscript produced by Johannes Ringk. It was first published in 1833 during the early Bach Revival period through the efforts of composer Felix Mendelssohn, who also performed the piece in 1840. It was not until the 20th century that its popularity rose above that of other organ compositions by Bach, as exemplified by its inclusion in Walt Disney's 1940 animated film Fantasia that featured Leopold Stokowski's orchestral transcription from 1927. The piece has been subject to a wide, and often conflicting, variety of analyses. It is often described as a type of program music depicting a storm, while in the context of Fantasia, is promoted as non representational or absolute music. Scholars such as Peter Williams and Rolf Dietrich Claus argued against its authenticity, while Christoph Wolff defended the attribution to Bach. Other commentators ignored the doubts over its authenticity, or considered the attribution issue undecided.
Тарих
BWV 565-тің қазіргі заманға жақын жалғыз сақталған көзі – Йоханнес Ринктің күні көрсетілмеген көшірмесі. Қолжазба сақталатын Берлин мемлекеттік кітапханасының сипаттамасына және RISM каталогындағы сияқты ұқсас библиографиялық сипаттамаларға сәйкес, Ринк бұл көшірмені 1740 және 1760 жылдар аралығында жасаған. Белгілі болғандай, Ринк Бахтың нотасын алғаш рет 1730 жылы, 12 жасында көшірген. Ринктің қолжазбасының титул бетінде шығарманың атауы итальян тілінде «Toccata con Fuga» деп жазылған, композиторы ретінде Иоганн Себастьян Бах көрсетілген, ал тоналдығы «ex. d. #» деп белгіленген, бұл әдетте D минор тональдығын білдіреді. Алайда, Ринктің қолжазбасында кілтте белгілер жоқ (D минорындағы шығарманы жазудың стандартты тәсілі осылай болар еді). Осыған байланысты, Ринктің қолжазбасында шығарма D дорийлік ладта жазылған. Бахтың шығармасы деп саналатын тағы бір туынды «D минорындағы Токката және фуга» деп аталды және ол да «дорийлік» сипаттамасына лайық болды. BWV 538 деп белгіленген осы шығарма «дорийлік» лақап атын алды, бұл атау оны BWV 565-тен ажырату үшін пайдаланылды. BWV 565-тің көптеген ноталық басылымдары Ринктің қолжазбасынан өзгеше, D минор кілттік белгісін қолданады. Ринктің қолжазбасында 18 ғасырда кең таралған педаль бөлігі үшін жеке таяқша қолданылмаған (педальде ойналатын ноталар тізбектің басында «p.» деп жазылған). BWV 565 орган партитурасының басылымдарында педаль партиясы әрқашан жеке таяқшада жазылады. Ринктің қолжазбасында жоғарғы таяқша сопрано кілтімен жазылған (қолжазба жазылған кезде бұл кең таралған), ал басылымдарда үш сызықты кілт қолданылады. Ринктің көшірмесі итальяндық темптік белгілерге, ферматаларға (Ринктің көшірмелерінің ерекшелігі) және стаккато нүктелеріне толы, бұл 1740 жылға дейінгі неміс музыкасына тән емес. Неміс орган мектептері солтүстік неміс (мысалы, Дитерих Букстехуде) және оңтүстік неміс (мысалы, Иоганн Пахельбель) деп бөлінеді. Композиция екі мектептің стильдік ерекшеліктерін көрсетеді: стилус фантастикус және басқа да солтүстік неміс ерекшеліктері айқын байқалады. Алайда, көптеген речитативтік бөлімдер солтүстік композиторлардың шығармаларында сирек кездеседі және Пахельбельдің шәкірті Иоганн Генрих Бутштеттен шабыттанған болуы мүмкін, оның сақталған бірнеше еркін шығармалары, әсіресе D минорындағы прелюдиясы мен каприччиосы, ұқсас ерекшеліктерді көрсетеді. BWV 565 фугасының бір бөлігі Иоганн Пахельбельдің D минорындағы фантазияларының бірінен алынған фразаның нақты көшірмесі болып табылады, ал тақырыптың бірінші жартысы да осы Пахельбель үзіндісіне негізделген. Алайда, сол кезде басқа композиторлардың тақырыптарынан фугалар жасау кең таралған практика болды.
The only extant near contemporary source for BWV 565 is an undated copy by Johannes Ringk. According to the description provided by the Berlin State Library, where the manuscript is kept, and similar bibliographic descriptions, e. g. in the RISM catalogue, Ringk created his copy between 1740 and 1760. As far as is known, Ringk produced his first copy of a Bach score in 1730 when he was 12. The title page of Ringk's manuscript writes the title of the work in Italian as Toccata con Fuga, names Johann Sebastian Bach as the composer of the piece, and indicates its tonality as "ex. d. #. ", which is usually seen as the key signature being D minor. However, in Ringk's manuscript the staves have no symbol at the key (which would be the usual way to write down a piece in D minor). In this sense, in Ringk's manuscript, the piece is written down in D Dorian mode. Another piece listed as Bach's was also known as Toccata and Fugue in D minor, and was equally entitled to the "Dorian" qualification. It was that piece, BWV 538, that received the "Dorian" nickname, that qualifier being effectively used to distinguish it from BWV 565. Most score editions of BWV 565 use the D minor key signature, unlike Ringk's manuscript. Ringk's manuscript does not use a separate staff for the pedal part, which was common in the 18th century (notes to be played on the pedal were indicated by "p." being written at the start of the sequence). Printed editions of the BWV 565 organ score invariably write the pedal line on a separate staff. In Ringk's manuscript the upper staff is written down using the soprano clef (as was common in the time when the manuscript originated), where printed editions use the treble clef. Ringk's copy abounds in Italian tempo markings, fermatas (a characteristic feature of Ringk's copies) and staccato dots, all very unusual features for pre 1740 German music. German organ schools are distinguished into north German (e. g. Dieterich Buxtehude) and south German (e. g. Johann Pachelbel). The composition has stylistic characteristics from both schools: the stylus phantasticus, and other north German characteristics are most apparent. However, the numerous recitative stretches are rarely found in the works of northern composers and may have been inspired by Johann Heinrich Buttstett, a pupil of Pachelbel, whose few surviving free works, particularly his Prelude and Capriccio in D minor, exhibit similar features. A passage in the fugue of BWV 565 is an exact copy of a phrase in one of Johann Pachelbel's D minor fantasias, and the first half of the subject is based on this Pachelbel passage as well. At the time it was however common practice to create fugues on other composers' themes.
Құрылымы
BWV 565 солтүстік неміс құрылымының әдеттегі, қарапайым нұсқасын көрсетеді, оның құрамында еркін бастама (токката), фугалық бөлім (фуга) және қысқа еркін аяқтау бөлімі бар.
BWV 565 exhibits a typical simplified north German structure with a free opening (toccata), a fugal section (fugue), and a short free closing section.
Токта
Токката клавиатураның жоғарғы регистрлерінде жеке дауыстық өрнекпен басталады, октава бойынша екі рет қайталанады және төменгі мордентпен безендіріледі. Содан кейін төмен қарай спираль тәрізді құлдилайды, онда кемітілген жетілік акорды пайда болады (бірақ бұл, шындығында, тоник педальға қарсы кішкентай 9-шысы бар доминант акорды), бір-бір нотадан салынады. Бұл D мажорлық акордына айналады:
The Toccata begins with a single voice flourish in the upper ranges of the keyboard, doubled at the octave and ornamented with a lower mordent. It then spirals toward the bottom, where a diminished seventh chord appears (which actually implies a dominant chord with a minor 9th against a tonic pedal), built one note at a time. This resolves into a D major chord:
Содан кейін үш қысқа бөлім келеді, әрқайсысы қысқа мотивті қайталайды және октава бойынша екі рет қайталанады. Бөлім кемітілген жетілік акордымен аяқталады, ол гүлдену арқылы D минор тоникасына шешіледі. Токкатаның екінші бөлімі – бір-бірімен еркін байланысқан фигуралар мен гүлденулердің жиынтығы; педаль доминант тональность, A минорға ауысады. Бұл бөлім Токкатаның үшінші және соңғы бөліміне өтеді, ол негізінен алтыншыдан екі рет қайталанатын өрнектерден тұрады және бірінші бөлімдегі екі рет қайталанатын өрнектерге ұқсас, бірдей үш ноталық фигураның қайталануын қамтиды. Ұзақ емес педальді гүлденуден кейін, шығарма D минор акордымен аяқталады.
Three short passages follow, each reiterating a short motif and doubled at the octave. The section ends with a diminished seventh chord which resolved into the tonic, D minor, through a flourish. The second section of the Toccata is a number of loosely connected figurations and flourishes; the pedal switches to the dominant key, A minor. This section segues into the third and final section of the Toccata, which consists almost entirely of a passage doubled at the sixth and comprising reiterations of the same three note figure, similar to doubled passages in the first section. After a brief pedal flourish, the piece ends with a D minor chord.
Фуга
Төрт дауысты фуганың тақырыбы толығымен он алтыншы ноталардан құралған, ал оның ішінде қысқа мелодиялық тақырыпқа қарсы педальдік тұрақ орналасқан, ол бастапқыда төмендейді, содан кейін көтеріледі. Мұндай скрипкалық үлгілер барокко музыкасында және Бахтың музыкасында жиі кездеседі, фуга тақырыптары ретінде де, имитацияланбаған шығармалардағы материал ретінде де. Ерекшелігі, жауап дәстүрлі доминант емес, субдоминант тональностьда берілген. Техникалық тұрғыдан төрт бөлімді фуга болғанымен, көбінесе үш дауыс ғана естіледі, ал кейбір аралық бөлімдер екі немесе тіпті бір дауыста (екі рет ноталанған) орындалады. Фугада тек қарапайым триадалық гармония қолданылса да, күтпеген C минор тақырыбының кірісі бар, сондай-ақ, барокко фугасы үшін ерекше ерекшелік – тақырыптың соло педальде орындалуы. Соңғы тақырып енгізілгеннен кейін фуга B мажорлық аккордымен аяқталады, ал орындалу уақыты 10:30-дан асады. Туындының алғашқы бөлімі – Токката, жалпы орындалу уақытының үштен бірінен кемді құрайды. 17 ғасырдың неміс музыкасындағы қалыпты практикаға сәйкес, тіркеу нақты көрсетілмеген, ал орындаушылардың таңдаулары органо плено сияқты қарапайым шешімдерден Харви Грейстің сипаттағандарындай, өте күрделі шешімдерге дейін өзгереді.
The subject of the four voice fugue is made up entirely of sixteenth notes, with an implied pedal point set against a brief melodic subject that first falls, then rises. Such violinistic figures are frequently encountered in Baroque music and that of Bach, both as fugue subjects and as material in non imitative pieces. Unusually, the answer is in the subdominant key, rather than the traditional dominant. Although technically a four part fugue, most of the time there are only three voices, and some of the interludes are in two, or even one voice (notated as two). Although only simple triadic harmony is employed throughout the fugue, there is an unexpected C minor subject entry, and furthermore, a solo pedal statement of the subject—a unique feature for a Baroque fugue. Immediately after the final subject entry, the fugue resolves to a sustained B major chord. and execution times of over 10:30 exist. The first section of the piece, the Toccata, takes somewhat less than a third of the total performance time. As was common practice for German music of the 17th century, the intended registration is not specified, and performers' choices vary from simple solutions such as organo pleno to exceedingly complex ones, like those described by Harvey Grace.
Қабылдау
Оның өмір сүрген алғашқы ғасырында ре-минордағы Токката мен Фуганың бүкіл қабылдау тарихы, мүмкін, бір ғана қолжазба көшірмесі арқылы ғана ұмытылудан құтылды. Кейін, Иоганн Себастьян Бахтың органға арналған, көпке танылмаған шығармасы ретінде алғаш жарық көргеннен бастап, композитордың ең танымал шығармаларының біріне айналуға шамамен бір ғасыр уақыт кетті. Композицияның үшінші ғасырында Бахтың ең көп жазылған орган шығармасынан басталып, тегі белгісіз шығармаға айналды. Мендельсонның пікірінше, ол "бірден білімді де, халыққа арналған нәрсе", содан кейін 19-шы ғасырдың екінші жартысында фортепианоға сәтті транскрипция жасалды, бірақ 20-шы ғасырға дейін Бахтың орган шығармаларының орташа танымалдылығынан асып түспеді. 1940 жылы Уолт Диснейдің "Фантазия" фильмінде (Леопольд Стоковскийдің оркестрлік транскрипциясында) оның пайда болуы танымалдылығын арттырды, сол кезде ғалымдар оның Бахқа жатқандығына күмән келтіре бастады. Композиция "органдарға ерекше жарасымды" деп есептелді. Ол бір ортақ идеямен біріктірілген, бірақ "көргендей қиын емес" деп сипатталды. Ол әсем стильдің көрінісі ретінде ұсынылды, бірақ сол стильге жақын емес, керісінше, одан да драматизмге толы. Сондай-ақ, оның авторлары Николаус Брунс және Иоганн Генрих Бутштетт сияқты басқалар да болды, сонымен қатар басқа аспаптарға және/немесе басқа композиторларға жатқызылатын іздеуге келмейтін бұрынғы нұсқалары да бар. Оның Бах жазғанға тым қарапайым, ал Бахтан басқа біреу жазғанға тым дарынды екені айтылды. Қазір ол – "барлық уақыттағы ең танымал орган шығармасы", оның атаққа жетуіне түрлі аранжировкалар көмектесті, оның ішінде пианиноның әсерлі орындалулары, толық симфониялық оркестрге арналған нұсқалар және қарапайым жеке аспаптарға арналған баламалы орындалулар бар.
In the first century of its existence the entire reception history of the Toccata and Fugue in D minor consists of being saved from oblivion by maybe not more than a single manuscript copy. Then it took about a century from its first publication as a little known organ composition by Johann Sebastian Bach to becoming one of the signature pieces of the composer. The composition's third century took it from Bach's most often recorded organ piece to a composition with an unclear origin. Despite Mendelssohn's opinion that it was "at the same time learned and something for the people", followed by a fairly successful piano transcription in the second half of the 19th century, it was not until the 20th century that it rose above the average notability of an organ piece by Bach. The work's appearance (in an orchestral transcription by Leopold Stokowski) in the 1940 Walt Disney film Fantasia contributed to its popularity, around which time scholars started to seriously doubt its attribution to Bach. The composition has been deemed both "particularly suited to the organ" It has been seen as united by a single ground thought, yet also described as being "not so difficult as it sounds". It has been presented as an emanation of the galant style, yet too dramatic to be anything near that style. and by others (including Nicolaus Bruhns and Johann Heinrich Buttstett), as well as with untraceable earlier versions for other instruments and/or by other composers. It has been deemed too simplistic for it to have been written down by Bach, and too much a stroke of genius to have been composed by anyone else but Bach. What remains is "the most famous organ work in existence", that in its rise to fame was helped by various arrangements, including bombastic piano settings, versions for full symphonic orchestra, and alternative settings for more modest solo instruments.
Музыкалық нұсқалар
1833 жылы Бахтың «әзірше көпке таныс емес» органдық шығармаларының үш жинағынан бірінде BWV 565 алғаш рет жарық көрді. Басылымды 1830 жылға дейін репертуарында BWV 565 болған Феликс Мендельсон қадағалап, жартылай дайындаған. 1846 жылы К.Ф. Петерс «Токката кон фуганы» Бахтың органдық шығармаларының төртінші томында №4 ретінде жариялады. 1867 жылы Бах қоғамы оны Бахтың барлық шығармаларының толық жинағының 15-томына қосты. 1886 жылы Новелло бұл шығарманы Бахтың органдық шығармаларының алтыншы томында №1 ретінде жариялады. 1910 жылдардың басында Альберт Швейцер Шарль Мари Видормен бірлесіп Бахтың органдық шығармаларының толық жинағын құрастырып, Ширмер баспасында жариялады. 1912 жылы BWV 565 Бахтың «алғашқы шеберлік кезеңінің» шығармаларын қамтитын екінші томда жарық көрді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған шамада Аугенер Уильям Томас Бестің 19 ғасырдың соңындағы басылымын Бахтың органдық шығармаларының толық жинағының 2-томында қайта жариялады. 1950 жылдан кейін Бахтың Werkeverzeichnis жинағы жарық көргеннен кейін, D минорындағы Токката мен Фуганы «Петерс, IV том, №4», «BGA XV том, 267 бет», «Novello VI, 1» деп көрсету қажеттігі туындамады, немесе оны бірдей тональностьдағы Токката мен Фугадан ажырату үшін «дориан» атауын қоюдың қажеті болмады. Содан бері шығарманы жай ғана BWV 565 деп атап, екіншісін, «дориан» деп аталатынын BWV 538 деп белгіледі. 1964 жылы «Жаңа Бах басылымы» BWV 565-ті IV серияның 6-томына енгізді, ал оның сындық түсіндірмесі 1979 жылы 5-томда жарық көрді. Бұл томдардың редакторы Дитрих Килиан 6-томға жазған кіріспесінде «Жаңа Бах басылымының» ноталық материалдарын жасауда бастапқы, сенімді көздерге жақын болуға ұмтылатынын түсіндірді. BWV 565 үшін бұл Ринк қолжазбасына жақын болуды білдіреді. Осының салдарынан шығарманың аты итальян тілінде қайтадан Toccata con Fuga деп берілді, ал шығарма қайтадан D дориан тональностьда (яғни тональность белгісіз) жазылды. Дегенмен, жоғарыдағы кілтті қолдану және педаль үшін жеке таяқ пайдалану сияқты қазіргі заманғы конвенциялар сақталды. 2010 жылы Breitkopf & Härtel Бахтың органдық шығармаларының жаңа басылымын бастады, онда BWV 565 төртінші томда пайда болды. Франц Лист бұл шығарманы өзінің орган репертуарына қосты. Ол басылымның басындағы Престиссимо үштіктері үшін глокеншпиль тірегін, ал 12-15 такттардағы қайталамалы ноталар үшін квинтадена тірегін пайдаланды. Бұл шығарманы алғаш рет (қысқартылған түрінде «Токката мен Финал») Джон Дж. Макклеллан 1910 жылдың тамыз айының соңында немесе қыркүйек айының басында Солт-Лейк-Ситидегі Солт-Лейк-Табернакл органында Колумбия Графофон компаниясы жазды. Ол оны 1911 жылы АҚШ-та Колумбияның 10 дюймдік A945 дискісінде және Ұлыбританияда Колумбия Рено 1704 дискісінде шығарды, бұл алғашқы коммерциялық құбырлы орган жазбаларының бірі болды. 1926 жылы BWV 565-тің органдық нұсқасы 78 айналымдық дискілерге жазылды. 1928 жылғы концерттік бағдарламасында Швейцер BWV 565-ті Бахтың «ең танымал» шығармаларының бірі деп атап, оны жастар туындысы деп есептеді. Швейцердің бұл шығарманы алғаш рет жазғаны 1935 жылы шықты. 1951 жылы ол оны қайтадан жазды. Бұл және Валханың BWV 565-ті Deutsche Grammophon (DG) компаниясында жазған келесі жазбаларында, Бахтың «көптеген шығармаларының бірі» болған шығарма композитордың нақты белгісіне айналғаны айқын көрінеді. Archiv Produktion-нің алғашқы шығарылымдарында мұқабадағы тізімде органдық шығармалар жазбада пайда болған тәртіппен ажыратылмастан келтірілді; 1980 жылдары BWV 565-тің қаріп өлшемі басқа шығармаларға қарағанда үлкен болды; ал 1990 жылдары Валханың 1963 жылғы жазбасы DG компаниясының Classic Mania CD жинағына енген Бахтың жалғыз шығармасы болды. АҚШ-тың жазба компаниялары BWV 565-ті Бахтың ең танымал органдық шығармасы ретінде жылдам ілгерілетуге көшті. 1955 жылы Э. Пауэр Биггс Токкатаны 14 рет жазды, әртүрлі еуропалық органдарда орындады, ал Колумбия осы жазбаларды бір альбомға шығарды. Ханс Йоахим Шульце жазба мұқабасында шығарманың күшін былай сипаттайды: «Бұл жерде элементарлық және шексіз күш, шыдамсыз жоғары және төмен жүгіруде және хордтардың дөңгелеуі, тек фуганың логикасы мен тепе-теңдігіне орын беру үшін қиындықпен төмендейді. Бастапқы Токкатаның қайталануымен драмалық идея ұшып бара жатқан таразылар арасында және үлкен дыбыстық аяқтаумен аяқталып, шыңына жетеді». BWV 565-ті бірнеше рет жазған органшылардың қатарында Жан Гийо, Лионель Рог және Вольфганг Рубсам бар. Кейбір музыканттар, мысалы, Карл Рихтер, органдық орындауларын жиі жазбаға түсірмейтін, BWV 565-ті антологияларына қосты. Осы ғасырдың соңына таман жүздеген органшылар BWV 565-ті жазды. XXI ғасырда BWV 565-тің бірнеше жазбалары онлайн-де қолжетімді болды, мысалы, Джеймс Киббидің Бах Органдық Шығармалары жобасына енгізілген жазба және 2001 жылы Джон Скотт Уайтлидің BBC телеарнасы үшін жасаған хабарламасы.
In 1833, BWV 565 was published for the first time, in the third of three bundles of "little known" organ compositions by Bach. The edition was conceived and partly prepared by Felix Mendelssohn, who already had BWV 565 in his repertoire by 1830. In 1846, C. F. Peters published the Toccata con Fuga as No. 4 in their fourth volume of organ compositions by Bach. In 1867, the Bach Gesellschaft included it in Band 15 of its complete edition of Bach's works. Novello published the work in 1886 as No. 1 in their sixth volume of Bach's organ works. In the early 1910s, Albert Schweitzer collaborated with Charles Marie Widor to compile a complete edition of Bach's organ compositions, published by Schirmer. In 1912, BWV 565 was published in the second volume, containing works of Bach's "first master period". Around the start of the First World War, Augener republished William Thomas Best's late 19th century edition of the work in volume 2 of their complete edition of Bach's organ works. After 1950, when the Bach Werke Verzeichnis was published, it was no longer needed to indicate the Toccata and Fugue in D minor as "Peters Vol. IV, No. 4", as "BGA Volume XV p. 267", as "Novello VI, 1", or without "Dorian", to distinguish it from the Toccata and Fugue with the same key signature. From then on the work has been simply BWV 565, and the other, the so called "Dorian", has been BWV 538. In 1964, the New Bach Edition included BWV 565 in Series IV, Volume 6, with its critical commentary published in Volume 5 in 1979. Dietrich Kilian, the editor of these volumes, explains in the introduction to Vol. 6 that the New Bach Edition prefers to stay close to authoritative early sources for their score presentations. For BWV 565 that means staying close to the Ringk manuscript. Consequently, the name of the piece was again given in Italian as Toccata con Fuga, and the piece was again written down in D Dorian (i. e. without at the key). However, more modern conventions were maintained with regard to using the treble clef in the upper staff and using a separate staff for the pedal. In 2010, Breitkopf & Härtel initiated a new edition of Bach's organ works, with BWV 565 appearing in its fourth volume. Franz Liszt adopted the piece into his organ repertoire. He used the glockenspiel stop for the Prestissimo triplets in the opening section, and the quintadena stop for the repeated notes in bars 12–15. The work was first recorded (in abridged form as "Toccata and Finale") by John J. McClellan on the Salt Lake Tabernacle organ in Salt Lake City in late August or early September 1910 by the Columbia Graphophone Company, who released it in the US in 1911 on Columbia 10 inch disc A945 and in the UK on Columbia Rena disc 1704, which is one of the first commercial pipe organ recordings. In 1926, the organ version of BWV 565 was recorded on 78 rpm discs. In a 1928 concert program, Schweitzer indicated BWV 565 as one of Bach's "best known" compositions, considering it to be a youth work. Schweitzer's first recording of the piece was issued in 1935. In 1951, he recorded the work again. In that, and subsequent releases of Walcha's recordings of BWV 565 on Deutsche Grammophon (DG), there is an obvious evolution of the work from "one among many" organ compositions by Bach to a definite signature piece by the composer. In early Archiv Produktion releases, the list on the sleeve contained the organ compositions in the order they appeared on the recording without distinction; by the 1980s, the font size for BWV 565 was larger than that of the other compositions; and in the 1990s, Walcha's 1963 recording of the piece became the only piece by Bach included in DG's Classic Mania CD set with popular tunes by various classical composers. US record companies seemed faster in putting BWV 565 forward as Bach's best known organ piece. In 1955, E. Power Biggs recorded the Toccata 14 times, played on different European organs, and Columbia issued those recordings on a single album. Hans Joachim Schulze describes the force of the piece on a record sleeve:Here is elemental and unbounded power, in impatiently ascending and descending runs and rolling masses of chords, that only with difficulty abates sufficiently to give place to the logic and balance of the fugue. With the reprise of the initial Toccata, the dramatic idea reaches its culmination amidst flying scales and with an ending of great sonority. Organists recording BWV 565 more than once include Jean Guillou, Lionel Rogg and Wolfgang Rübsam. Some musicians, such as Karl Richter, who did not record organ performances very often, included BWV 565 in their anthologies. By the end of the century, hundreds of organists had recorded BWV 565. In the 21st century, several recordings of BWV 565 became available online, such as a recording included in James Kibbie's Bach Organ Works project and John Scott Whiteley's broadcast for BBC TV made in 2001.
Пианинолық аранжировкалар
Бахтың Токката мен фугасы тек органмен ғана орындалмаған. Бұл шығарманың алғашқы басылымының бет парағында бір немесе екі орындаушының фортепианода орындауы мүмкін екендігі көрсетілген. BWV 565-тің көптеген фортепианолық транскрипциялары жарияланды, мысалы Луи Брассин, Ферруччо Бусони, Альфред Корто және Макс Регер фортепианоның екі қолмен және төрт қолмен орындауға арналған транскрипцияларын жасады. Таусигтің шығармасының нұсқасы ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында бірнеше рет фортепиано рулондарына жазылды. 1920-ші жылдардың ортасында Мари Новелло BWV 565-тің Таусиг фортепиано нұсқасын 78 айналымдық дискілерге жазды. Перси Грейнгердің 1931 жылы фортепианода жазған нұсқасы, Таусиг пен Бусони транскрипцияларына негізделген, Лесли Ховардтың нотасы түрінде жазылып, кейін басқа суретшілермен жазылды. Игнац Фридман 1944 жылы жариялаған фортепиано нұсқасын жазды. 1950 жылдардан бастап 21 ғасырдың басына дейін Таусигтің фортепиано нұсқасының жарты ондаған, ал Бусонидің бірнеше ондаған жазбалары болды.
Bach's Toccata and Fugue was not performed on the organ exclusively. The title page of the first publication of the piece already indicated that performance on the piano by one or two players was possible. Many more piano transcriptions of BWV 565 were published, for instance by Louis Brassin, Ferruccio Busoni, Alfred Cortot, and by Max Reger in transcriptions for both piano two hands and four hands. Tausig's version of the work was recorded on piano rolls several times in the first decades of the 20th century. In the mid 1920s, Marie Novello recorded the Tausig piano version of BWV 565 on 78 rpm discs. Percy Grainger's 1931 recording on the piano, based on the Tausig and Busoni transcriptions, was written out as a score by Leslie Howard, and then recorded by other artists. Ignaz Friedman recorded the piano version he had published in 1944. From the 1950s to the first decades of the 21st century, there were half a dozen recordings of Tausig's piano version, and several dozen of Busoni's.
Бахтың өмірбаянында
Иоганн Николаус Форкельдің 19-ғасырдың басындағы Бахтың өмірбаянында бұл шығарма еске алынбаған. Форкель, мүмкін, осы композицияны білмеген де шығар. К. Л. Хильгенфельдттың өмірбаянында ол жарияланған туындылар тізімінде ғана келтірілген. Хильгенфельдт Ф-дижордағы Токката мен фуганы Бахтың органға арналған токкаталарының ең сәттісі деп санайды. Карл Герман Биттердің 1865 жылғы Бахтың өмірбаянында BWV 565 тек қосымшада тізімделген. 1873 жылы Филипп Спитта Бахтың өмірбаянының бірінші томында осы шығармаға бір беттен де аз орын берді. Ол бұл туынды Бахтың екінші Веймар кезеңінің алғашқы жылында (1708–1717) жазылған деп болжады. Токкатаның формасында оңтүстік неміс (Пашельбельдің қарапайым және тыныш тәсіліне қарағанда) солтүстік неміс ерекшеліктерін (Бакстехуденің толқымасыз стилін) көбірек байқады. Спитта фуганы «органға өте қолайлы, әсіресе педальді бөлімінде тиімді» деп есептеді. Оның шығарманы сипаттауы ұзақ, артық бөлімдерге сілтеме жасайды: «басты идеямен ешқандай байланысы жоқ, шайқалап тұратын үзінділер» және «салмақты, құбылатын аккордтар жиынтығымен» алмасатын орган речитативтері. Спитта Токката мен фуганың кейбір сөз тіркестерін басқа бір ерте туындымен, яғни Г-минордағы фугамен, BWV 578, теңестірді. Реджинальд Лэйн Пулдің 1882 жылғы өмірбаянында бұл шығарма қайтадан тек тізімделеді. Бахтың өмірбаянының 1905 жылғы алғашқы нұсқасында Альберт Швейцер орган туындылары туралы тарауда BWV 565-ті атамай кеткен. Андре Пирроның 1906 жылғы өмірбаянында Бахтың орган токаталары тек топ ретінде еске алынады. Ол олардың ешқайсысы Бахтың Веймардағы соңғы жылдарынан бұрын жазылмағанын (яғни 1708 жылға қарағанда 1717 жылға жақын) санайды. Осы уақытқа дейін биографтардың ешқайсысы да BWV 565-ке ерекше назар бөлген жоқ. Егер еске алынса, онда ол басқа орган композицияларымен бірге тізімделеді немесе сипатталады, бірақ Бахтың орган композицияларының ең жақсысы немесе ең танымал туындысы деп саналмайды, тіпті оның токаталарының арасында да емес. Алайда, жағдай өзгермек болды. 1908 жылы Швейцер өзінің өмірбаянын алғашқы неміс басылымы үшін қайта өңдеді. Бұл басылымда ол шығарманы «жақсы танымал» деп атады. Бахтың Букстехуде, Фрескобальди және қазіргі итальян композиторларының шәкірті болғанын көрсететін бірнеше орган туындыларын тізімдегеннен кейін, Швейцер «Д минорындағы Токката мен фуганы» композитордың тәуелсіз шеберлікке жеткен туындысы ретінде сипаттайды: «Д минорындағы Токката мен фугада күшті және құштар рух форма заңдарын толыққанды түсінді. Бір драмалық ой токкатаның батыл өрісін біріктіреді, ол толқыннан толқынға үйіледі; ал фугада үзілген аккордтардағы аралас өрістер кульминацияны одан да күшті етеді». Хьюберт Пэрридің 1909 жылғы Бахтың өмірбаянында бұл шығарма «жақсы танымал» және «барлық жағынан [Бахтың] ең тиімді туындыларының бірі» деп сипатталған. Ол Токкатаны «керемет рапсодикалық» деп атайды, фуганы сипаттауда Спиттаның пікірін көбінесе қайталап, кодадан қатты әсер алады: «Бұл кодадан гөрі аспаптың талаптарына барынша сай келетін немесе барынша сәйкес келетін қорытынды үзінді табу қиын». Бюхтехуденің ықпалын байқағаннан басқа, ол фуганың тақырыбын В минорындағы прелюдия мен фуганың тақырыбына теңестіреді, оны кешкі туынды деп санайды. 1979 жылы Бахтың өмірбаянының бірінші томында Альберто Бассо BWV 565-ті «famosissimo» (ең танымал) және «celebratissima» (ең атақты) деп атайды, осы туындылардың танымалдығы осы композицияға байланысты деп санайды. Ол оны 1708 жылға дейін жазылған, стилі жағынан эклектикалық, бірақ сабақтастықты бұзбай біріктірілген жасөспірім туындысы деп санайды. Ол оны солтүстік мектеппен байланыстырады және оның траекториясына әсер еткен Таусиг, Бусони және Стоковскині атайды. Бассо композицияда тым көп нәрсеге көз жеткізуден сақтайды. Ол оны кез келген адамның қол жеткізе алатынын, бірақ ол сыйлық емес, символикамен жүрмейді, тіпті қандай да бір жиынтық та емес деп санайды. 1999 жылғы Бахтың өмірбаянында de бірнеше беттерді Токката мен фугаға арнады. Ол оны ертедегі туынды деп санайды, мүмкін жаңа органның техникалық қасиеттерін сынау үшін жазылған. Ол арпеджиолар арқылы пайда болатын, бір уақытта жүздеген құбырларды қолдануға дейін біртіндеп өсетін крессендо органның жел жүйесі қай кезде жеткіліксіз болатынын дәл көрсете алады деп санайды. Оның пікірінше, шығарманың кейбір ерекшеліктерін Бахтың орган сынамашы ретіндегі қабілетімен түсіндіруге болады. Кристоф Вольф өзінің 2000 жылғы Бахтың өмірбаянында BWV 565-ті ертедегі туынды ретінде қарастырады. Оның пікірінше, ол «құрылымдық тәртіпсіздік пен шеберліксіздікпен қатар, таң қалдыратын қиялымен, әртүрлілігімен және қуаттылығымен ерекшеленеді».
In Johann Nikolaus Forkel's early 19th century biography of Bach, the work is left unmentioned. Forkel probably did not even know of the composition. In C. L. Hilgenfeldt's biography it is merely listed among the published works. Hilgenfeldt considers the Toccata and Fugue in F major the most accomplished of Bach's toccatas for organ. In Karl Hermann Bitter's 1865 Bach biography, BWV 565 is only listed in an appendix. In 1873, Philipp Spitta devoted somewhat less than a page to the work in the first volume of his Bach biography. He assumed the work was written in the first year of Bach's second Weimar period (1708–1717). He saw more north German characteristics (Buxtehude's restless style) in the form of the Toccata, rather than south German (Pachelbel's simple and quiet approach). Spitta considered the fugue "particularly suited to the organ, and more especially effective in the pedal part." His description of the piece refers to long sections that are surfeit: "rocking passages which have no connection whatever with the chief idea" and organ recitatives alternating with "ponderous, roaring masses of chords". Spitta likened some phrases of the Toccata and Fugue to another early work, the Fugue in G minor, BWV 578. In Reginald Lane Poole's 1882 biography, the work is again merely listed. In the 1905 first version of his Bach biography, Albert Schweitzer leaves BWV 565 unmentioned in the chapter on the organ works. In André Pirro's 1906 biography, Bach's organ toccatas are only mentioned as a group. He considers none of them written before Bach's later Weimar years (so closer to 1717 than to 1708). Up to this point, none of the biographers seem to have given any special attention to BWV 565. If mentioned, it is listed or described along with other organ compositions, but is far from being considered the best or the most famous of Bach's organ compositions, or even of his toccatas. However, that was about to change. In 1908, Schweitzer reworked his biography for its first German edition. In that edition he indicates the work as "well known". After listing several organ works in which Bach showed himself a pupil of Buxtehude, Frescobaldi, and various contemporary Italian composers, Schweitzer describes the Toccata and Fugue in D minor as a work in which the composer rises to independent mastery:In the D minor toccata and fugue, the strong and ardent spirit has finally realised the laws of form. A single dramatic ground thought unites the daring passage work of the toccata, that seems to pile up like wave on wave; and in the fugue the intercalated passages in broken chords only serve to make the climax all the more powerful. In Hubert Parry's 1909 Bach biography, the work is qualified as "well known" and "one of the most effective of [Bach's] works in every way". He calls the Toccata "brilliantly rhapsodical", more or less follows Spitta in the description of the fugue, and is most impressed by the coda: "It would be hard to find a concluding passage more imposing or more absolutely adapted to the requirements of the instrument than this coda." Apart from seeing Buxtehude's influence, he likens the theme of the fugue to the theme of the fugue of Prelude and Fugue in B minor, BWV 544, which he considers a late work. In the 1979 first volume of his Bach biography, Alberto Basso calls BWV 565 "famosissimo" (most famous) and "celebratissima" (most celebrated), maintaining that the popularity of these works hinges entirely on this composition. He sees it as a youth work, composed before 1708, that with its underdeveloped fugue is stylistically eclectic but unified without breaking continuity. He links it to the northern school, and mentions Tausig, Busoni and Stokowki as influencing its trajectory. Basso warns against seeing too much in the composition. He feels it may be within reach of everyone but is neither an incantation, nor ridden with symbolism and even less a sum of whatever. In his 1999 Bach biography, de devotes a few pages to the Toccata and Fugue. He considers it an early work, probably composed for testing the technical qualities of a new organ. He feels that the crescendo that develops through arpeggios, gradually building up to the use of hundreds of pipes at the same time, can show exactly at what point the wind system of the organ might become inadequate. In his view, some of the more unusual characteristics of the piece can be explained as resulting from Bach's capacity as an organ tester. Christoph Wolff, in his 2000 Bach biography, sees BWV 565 as an early work. In his view, it is "as refreshingly imaginative, varied, and ebullient as it is structurally undisciplined and unmastered".
Бахтың орган шығармалары туралы кітаптарда
1906 жылы Бахтың өмірбаянын жазғанға дейін Андре Пирро Бахтың орган шығармалары туралы кітап жазған болатын. Ол бұл кітапта BWV 565-ке бір беттен аспайтын уақыт арнады және оны найзағай мен күркіреуді бейнелейтін бағдарламалық музыканың бір түрі деп санайды, соның ішінде молнияның жарқырауы мен дауылдың күркіреуі де бар. Пирро Бахтың бұл музыкамен кішігірім неміс ақсүйектерінде сәттілікке жеткенін болжайды. Жалпы, ол музыканы Бахтың дамуындағы бір қадам ғана деп бағалайды. 1920-жылдардың басында Харви Грейс Бахтың орган шығармалары туралы бірнеше мақала жариялады. Оның пікірінше, шығарманың ноталарын орындау аса қиын емес, бірақ оны орындайтын органшыға ең қиын міндет – интерпретация. Ол шығарманы "мағынасыз шатасу" сияқты естілмеуі үшін қалай орындауға болатыны туралы кеңес береді. Ол фуганы нәзік және қарапайым деп сипаттайды, бірақ бұл форманың "өте шалаң нұсқасы" ғана. Грейс шығарманы сипаттағанда Пирроға сілтеме жасайды, Пирроның "дауыл" аналогиясын кеңейтеді, және Пирро сияқты, Бахтың осы шығармамен гастрольдік сапарлар жасағанына сенімді. Оның орган тіркеуі туралы ұсыныстары шығарманың оркестрмен орындалуымен салыстыру жасайды. Оның шығарманы сипаттауы бұрынғы дауыл туралы аналогияларды қайталайды. Келлер шығарманың алғашқы тақтарындағы бірыңғай үндеулерді "шартықтай жарқырап, толық органның үзілген аккордтарының ұзақ күркіреуі және үштіктердің дауылды толқыны" деп сипаттайды. Осы кітаптың 2003 жылы қайта өңделген, бір томдық басылымында BWV 565-тің нақтылығы және оның бұрынғы нұсқалары талқыланады. Осы арада Уильямс 1981 жылы BWV 565-тің нақтылығы туралы мақала жазды, одан кейін басқа ғалымдардың көптеген жарияланымдары осы тақырыпта жарық көрді. Джордж Стауффер мен Эрнест Мэй редакциялаған 1986 жылғы "J. S. Bach as Organist" мақалалар жинағында Бахтың BWV 565 үшін қолданған тіркеуі талқыланды.
Before his 1906 Bach biography, André Pirro had already written a book on Bach's organ works. In that book he devoted less than a page to BWV 565, and considers it some kind of program music depicting a tempest, including flashes of lightning and rumbling thunder. Pirro supposes Bach had success with this music in the smaller German courts he visited. All in all, he judges the music as superficial, not more than a stepping stone in Bach's development. In the early 1920s, Harvey Grace published a series of articles on Bach's organ works. He considers that the notes of the piece are not too difficult to play, but that an organist performing the work is primarily challenged by interpretation. He gives tips on how to perform the work so that it does not sound like a "meaningless scramble". He describes the fugue as slender and simple, but only a "very sketchy example of the form". In his description of the piece, Grace refers to Pirro, elaborating Pirro's "storm" analogy, and like Pirro, he seems convinced Bach went touring with the piece. His suggestions for the organ registration make comparisons with how the piece would be played by an orchestra. His description of the piece echoes earlier storm analogies. Keller sees the opening bars' unison passages as "descending like a lightning flash, the long roll of thunder of the broken chords of the full organ, and the stormy undulation of the triplets". The reworked edition of this book, in one volume, appeared in 2003, and devotes more pages to discussing the authenticity and possible prior versions of BWV 565. In the meantime, Williams had written a 1981 article on the authenticity of BWV 565; this was followed by numerous publications by other scholars on the same topic. J. S. Bach as Organist, a 1986 collection of essays edited by George Stauffer and Ernest May, discussed the registration Bach would have used for BWV 565.
Симфониялық оркестр үшін аранжировкалар
Грейс өзінің орындау ұсыныстарында оркестрлік нұсқамен салыстыру жасаған шамамен сол кезде Эдвард Элгар Бахтың екі орган туындысын оркестрге бейімдеп жатты, бірақ бұл жұмысқа BWV 565 кірмеді. Элгарға бұл туынды да, Швайцердің оған арнаған мақтау сөздері де әлдеқандай ұнаған жоқ. 1927 жылы Леопольд Стоковский Филадельфия оркестрімен BWV 565 оркестрлеуін жазды. 1947 жылы Юджин Орманди Филадельфия оркестрімен осы туындының оркестрге бейімделген нұсқасын жазды. Стокковскийдің аранжировкасының нотасы 1952 жылы жарияланды. Рене Лейбовиц (1958), Люсьен Кайлье (1967) және Станислав Скровачевский (1968).
Around the same time as Grace made comparisons with an orchestral version in his performance suggestions, Edward Elgar was producing orchestrations of two organ pieces by Bach, which did not include BWV 565. Elgar did not particularly like the work, nor Schweitzer's glowing comments about it. In 1927, Leopold Stokowski recorded his orchestration of BWV 565 with the Philadelphia Orchestra. In 1947, Eugene Ormandy recorded his orchestration of the piece with the Philadelphia Orchestra. The score of Stokowski's arrangement was published in 1952. René Leibowitz (1958), Lucien Cailliet (1967) and Stanisław Skrowaczewski (1968).
Фильмде
BWV 565 дыбысты фильмдер дәуірінен бұрын кино музыкасы ретінде пайдаланылған, қорқыныш пен зұлымдықты бейнелеу үшін стереотипке айналған. Оның дыбыстық фильмдегі алғашқы қолданысына 1931 жылғы «Доктор Джекилл және мистер Хайд» және 1934 жылғы «Қара мысық» фильмдері кірді. 1936 жылдан кейін фильмде BWV 565 қолданудың тағы бір тәсілі қарастырылды. Оскар Фишингер бұрын Бахтың үшінші Бранденбург концертін абстрактілі анимацияларға қосып қолданған еді және Стоковскиге оның BWV 565 оркестрлік нұсқасын да осылай пайдалануға ұсынды. Кейін 1937 жылы Калифорнияда Стоковский мен Дисней Дисней студиясы үшін Дукастың «Шәкірт шегі» атты қысқа анимациялық фильмін түсіру туралы әңгімелесті, мақсаты – классикалық музыканы жас және кең аудиторияға таныстыру болатын. Қысқа фильмді жасау өте қымбатқа түсті. Дегенмен, «Токката және фуга» және «Шәкірт шегі» бастамасымен Стоковский, Дисней және музыка сыншысы Димс Тейлор өздерінің «Концерттік пьеса» деп аталатын киножобасына енгізу үшін тағы бірнеше композиция таңдады. 1940 жылы Диснейдің «Фантазиясы» шыққан кезде BWV 565-ке қосымша анимация жартылай абстрактілі болды, бірақ Фишингердің музыка орындалғанда Стоковский оркестрін басқарып тұрған көріністен басталатын түпкілікті идеясы сақталды. Тейлор өз баяндамасын былай бастайды: «Сіздер көретін нәрсе – суретшілер тобының ой-қиялында туған музыкалық ойлар мен суреттер, оқиғалар». «Токката мен фуга» атты ашылу нөмірі абсолютті музыка болады – өзінің құндылығы үшін ғана бар музыка, – және оны тыңдаушының санасында не болып жатқанын көрсетуге тырысады. «Бастапқыда сіз оркестрдің дыбысын естисіз», – дейді Тейлор. «Сондықтан біздің суретіміз дирижер мен музыканттардың әсерімен басталады. Содан кейін музыка сіздің қиялыңызға басқа нәрселерді ұсына бастайды – әртүрлі түстер, бұлттар, тұманды көлеңкелер немесе кеңістікте қалқып жүзетін геометриялық нысандар». 1942 жылы RKO кинотеатрында «Токката мен фуга» толығымен алынып тасталды, бірақ ол 1946 жылы қайта шығарылды. «Фантазия» «Токката мен фуганың» танымалдығын арттыруға үлкен үлес қосты. 1950 жылы түсірілген «Көшедегі күн бату» фильмінде BWV 565 қорқыныш жанрына әжуалық сілтеу ретінде қолданылды. 1962 жылы «Операның шайыры» фильмінің бейімделуінде BWV 565 күдік пен қорқыныш сезімін тудыру үшін пайдаланылды. Екі минутқа дейін қысқартылған BWV 565 француздық анимациялық фильм «Бір уақытта адам» үшін кіріспе тақырыбы ретінде 1978 мен 1981 жылдар аралығында 26 эпизодта қолданылды. Эннио Морриконе Серджио Леоненің 1965 жылғы «Бірнеше доллар үшін» фильмі үшін BWV 565/1 партитурасынан шабыттанды. Морриконе Бахтың «Токката» операсының барокколық мордэнті үшін «La resa dei conti» («Алпыс секундқа») атты труба музыкалық тақырыбын пайдаланды. Жан Мария Волонтемен болған ковбой атысы бұрынғы шіркеуде өтеді, ол шошқа қорасына айналдырылған, онда тақырып толық күшпен органмен орындалады. Сөздерге сәйкес, «Композитордың Бахты неге сілтегенін анықтау қиын – бәлкім, D минордың ортақ тональдығы орган идеясына әкелді, ал кішкентай шіркеуде тек нашар күйдегі гармоника ғана орналасатын болған. Дегенмен, классикалық білімі бар музыкант үшін Батыс өнер музыкасының ең таныс ескерткіштерінің біріне – Бахтың шығармаларындағы ең таныс (авторлығы ұзақ уақыт дауланған болса да) – Айзенахтық ұстазға құрмет көрсету ниетімен қақтығыс тудырады». Морриконе өзінің автобиографиялық кітабында былай деп жазды: «Шіркеуде өткізілген өлім рәсімі мені Бахтың цитатын және органның қолдануын ынталандырды. Волонтенің сол эпизодтағы қимылдары Леоне сүйген Рембрандт пен Вермеердің картиналарын еске салды. Бұл суретшілер Бахтың заманында өмір сүрген, мен де өз музыкам арқылы осы өткенге қарауға шешім қабылдадым».
BWV 565 was used as film music well before the sound film era, becoming a cliché to illustrate horror and villainy. Its first uses in sound film included the 1931 film Dr. Jekyll and Mr. Hyde and the 1934 film The Black Cat. After 1936, another approach to using BWV 565 in film was under consideration. Oskar Fischinger had previously used Bach's Third Brandenburg Concerto to accompany abstract animations and suggested to Stokowski that his orchestral version of BWV 565 could be used in the same way. Later in 1937, while in California, Stokowski and Disney discussed the idea of making a short animated film of The Sorcerer's Apprentice by Dukas for Disney Studios, the intention being to introduce classical music to a younger and broader audience. Similar in spirit to the popular series of Silly Symphonies, the short film proved costly to produce. However, starting with the Toccata and Fugue and the Sorcerer's Apprentice, Stokowski, Disney and the music critic Deems Taylor chose other compositions to incorporate into their film project, known as "The Concert Piece." By the time Disney's Fantasia was released in 1940, the animations accompanying BWV 565 had been made semi abstract, although Fischinger's original idea that the performance of the music start with showing Stokowski directing his orchestra was preserved. Taylor begins his narrative with, "What you’re going to see is the designs and pictures and stories of what music inspired in the minds and imaginations of a group of artists." The opening number, the "Toccata and Fugue," will be absolute music—music that exists for its own sake—and will try to depict what might go on in the mind of the person listening to it. "At first you are more or less conscious of the orchestra," Taylor explains, "so our picture opens with a series of impressions of the conductor and the players. Then the music begins to suggest other things to your imagination—oh, just masses of color, or cloud forms, or vague shadows, or geometrical objects floating in space." In the 1942 cinema release of the film by RKO, the Toccata and Fugue was cut entirely, only to return in a 1946 re release. Fantasia contributed significantly to the popularity of the Toccata and Fugue. The 1950 film Sunset Boulevard used BWV 565 as a joking reference to the horror genre. The 1962 film adaptation of The Phantom of the Opera used BWV 565 in the suspense and horror sense. Shortened to two minutes in length, BWV 565 was used as the introductory theme for the French animation Once Upon a Time Man, in 26 episodes between 1978 and 1981. Ennio Morricone took inspiration from the score BWV 565/1 for the 1965 film For a Few Dollars More of Sergio Leone. Morricone used the trumpet musical theme "La resa dei conti" ("Sixty Seconds to What?") for the opening baroque mordent of J. S. Bach's Toccata. The cowboy shootout with Gian Maria Volonté takes place in a deconsecrated church, turned into a pigsty, where the theme is heard on the organ at full blast. According to , "It is [ ] hard to establish what led the composer to quote Bach—perhaps the shared key of D minor led to the idea of the organ, whereas the small church might have at most accommodated nothing more than a run down harmonium. In any case, for a classically trained musician such a glaring reference to one of the most hackneyed commonplaces of Western art music—certainly the most hackneyed within Bach's output (although its authorship has long been disputed)—clashes with the alleged intention of paying homage to the Eisenach maestro." In his autobiographical book written with , Morricone wrote that, "The death ritual carried out in a church convinced me to use the Bach quotation and the organ. Volonté's gestures in that sequence reminded me of some paintings of Rembrandt and Vermeer that Leone was fond of. Those artists lived in an epoch close to Bach, and with my music I decided to look at that kind of past."
Аутентикалық зерттеулер мен реконструкциялар
BWV 565 авторлығына қатысты белгілі бір алаңдаушылық 1980 жылдарға дейін бұрыннан бар еді. 1850 жылы Хилгенфельдттен бастап, 1920 жылдары Элгарға дейін, 1970 жылдардың соңында Бассоға дейін, шығарманың ерекше танымалдылығы ғалымдар мен музыканттарды таңғалдырғандай болды. Мендельсонның бұл туынды білімді де, қара халықты да қызықтыратын нәрсе деген болжамының тек соңғы бөлігі ғана орындалды. Композицияның контрапунктін талдаған кейбір ғалымдар оның жетілмегенін сезді. Олар оның стильдік тұрғыдан 18 ғасырдың басындағы туынды болу үшін 18 ғасырдың соңындағы галант стиліне тым жақын екенін айтты. Бұл мәселелерге нақты жауап беру мүмкін емес еді. Осы зерттеу саласының қолдағы деректері қарама-қарсы түсіндіруге болатын. Сондай-ақ, стильдік дәлелдердің толықтығы немесе жай ғана жай-күйесі ретінде қарастырылуы кімнің не дәлелдеуге тырысқанына байланысты. Көптеген стильдік ұқсастықтарға қарамастан, Келлнер ширек ғасырдан кейін автор емес деп танылды: "Келлнер стилімен салыстырғанда, BWV 565 Дж.С. Бах стиліне көбірек ұқсайды"; "Келлнердің көптеген клавиштік шығармалары оның стилінде айқын галанттық элементтер бар екенін көрсетті – бұл Токката BWV 565-тің драмалық стиліне қатысты айқын қайшылық". 21 ғасырдың екінші онжылдығына қарай статистикалық талдаулар авторлық мәселені шеше алмады. Фуганың стиліне Бахтан жақын композитор табылмады. Бах архивінің Лейпциг сайтында да күмәнділік білдірілмеген.
A certain uneasiness regarding the authorship of BWV 565 had been around long before the 1980s. From Hilgenfeldt in 1850, to Elgar in the 1920s, to Basso in the late 1970s, the extraordinary popularity of the piece seems to have taken scholars and musicians by surprise. Of Mendelssohn's prophecy that it was something for both the erudite and the masses, only the latter part had been fulfilled. Some scholars who analysed the composition's counterpoint felt it was substandard. They said it was stylistically too close to the galant style of the later 18th century to be an early 18th century composition. was seen as too limited to give a conclusive answer to these questions. What was available from that branch of the research could be explained in opposite ways. Likewise, whether the more elaborate stylistic evidence was considered conclusive or merely circumstantial, depended on who was trying to prove what. Despite many stylistic similarities, however, Kellner was ruled out a quarter of a century later: "in comparison with the style of Kellner, BWV 565 more resembles the style of J. S. Bach"; "many of Kellner's keyboard pieces revealed that his style boasts pronounced galant elements this clearly stands in strong contrast to the dramatic style of the Toccata BWV 565". by the second decade of the 21st century, statistical analysis left the attribution issue undecided. No one had found a composer more compatible with the style of its fugue than Bach himself. nor does the work's entry on the website of the Bach Archiv Leipzig mention any doubts.
Атау беру мәселесі
1961 жылы Антоний Дэвис Токкатада контрапункт жоқтығын айтты. Фридрих Блюм Бахтың жастық шағының дәстүрлі тарихын зерттеудегі мәселелерді көріп тұрды. Роджер Буливант фуганы Бах үшін тым қарапайым деп есептеді және оның стиліне қайшы келетін ерекшеліктерді байқады: Джон Батттың Бахқа арналған Кембридж жолдасы бірнеше мақаласында BWV 565-тің авторлығына қатысты мәселелер талқыланады. Басқа өмірбаян жазушылар мен ғалымдар бұл авторлық және бұрынғы нұсқалар туралы теорияларды ескермеді. Уильямс бұл туындыны 18 ғасырдың басында өмір сүрген басқа композитор жазған болуы мүмкін деп болжады, себебі стильдегі ерекшеліктер (триадалық гармония, кеңейтілген аккордтар және соло педальдің қолданылуы) 1730 жылдан кейінгі немесе тіпті 1750 жылдан кейінгі үлгілерді көрсетеді. Питер ван Краненбург 2006 жылы жүргізген статистикалық талдау фуганың Бахқа тән емес екенін растады. Ричард Дуглас Джонс композицияның түпнұсқалығына қатысты белгілі бір позицияны қабылдамайды. 2009 жылы Рейнмар Эманс Клаус пен Вольфтің Ринктің көшіруші ретінде сенімділігіне қатысты қарама-қарсы пікірлері бар екенін жазды, олардың нақты пікірлеріне байланысты, және мұндай болжамдардың пайдасыз екенін айтты. Уильямс ұсынған тағы бір гипотеза – BWV 565 жоғалған скрипкалық соло туындысының транскрипциясы болуы мүмкін. Параллель октавалар және үштіктер мен сегіздіктердің көп болуын транскриптордың гармонияны толықтыруға тырысуымен түсіндіруге болады, егер ол өзгертілмеген күйде сақталса, ол түтікшелі орган үшін тым жұқа болар еді. Бұл фуганың тақырыбы мен кейбір бөлімдерінің (мысалы, 12–15 такттар) әрине, скрипкалық музыкадан шабыттанғанын көрсетеді. Бахтың кем дегенде екі рет органға арналған скрипкалық соло туындыларын транскрипциялағаны белгілі: Бахтың соло скрипкаға арналған Ми мажордағы Партитасының бірінші бөлімін, BWV 1006, кантатаның ашылу бөлімінің соло орган бөлігіне айналдырды. Бахтың соло скрипкаға арналған соль минорындағы сонатасының фугалық бөлімін, BWV 1001, органға арналған ре минорындағы прелюдия мен фуганың екінші жартысы ретінде BWV 539 деп жазды. Бұл идея жаңа бейімделу теориясын тудырды: реконструкция. Бахтың бірнеше туындыларына реконструкциялар жасалды, олардың нәтижелері әртүрлі болды. Яп Шредер мен Саймон Стандейдж скрипкаға арналған реконструкция жасады. Скрипкашы Эндрю Манзе өзінің реконструкциясын, сондай-ақ ля минорында жасады, оны орындап, жазды. 2000 жылы Марк Аржент бес ішекті виолончельге арналған скордатура ұсынды. 2005 жылы Эрик Левин Альтшулер BWV 565-тің алғашқы нұсқасы струналы аспапқа жазылған болса, ең мүмкін үміткер лют екенін жазды. Чэд Келли жасаған тағы бір скрипкалық нұсқасын Рейчел Поджер 2022 жылғы "Tutta Sola" альбомында орындады. 1997 жылы Бернхард Бильтер клавесинге арналған токкатаның түпнұсқасы екенін ұсынды, бірақ Уильямс бұл идеяны ықтимал деп санамады. Дегенмен, Бильтердің аргументі Бахтың авторлығын ықтимал етеді: Бахтың клавесинге арналған токаталарында (көпшілігі ерте туындылар) BWV 565-ке ұқсас қарапайым элементтер мен ерекшеліктер бар. Бахтың ерте клавиатуралық туындыларын, әсіресе прелюдиялар мен токаталар сияқты еркін туындыларын әрқашан орган мен клавесин туындыларына нақты бөлуге болмайды. Шпитта BWV 565-тегі бір үзінді мен BWV 921-дегі клавесин прелюдиясындағы бір үзінді арасындағы ұқсастық туралы айтқан болатын; Роберт Маршалл клавесин токатасы BWV 911-дің жалғасу үлгілерін және реттіліктерін, сондай-ақ клавесин токатасы BWV 914-тің фугалық тақырыбын BWV 565-тің дәл осы тақырыбымен салыстырады. BWV 565-тің танымал музыкалық тізімдерде пайда болған жазбаларына Sky-дың 1980 жылғы рокқа шабыттанған жазбасы (#83 Billboard Hot 100 тізімінде, #5 Ұлыбритания синглдар тізімінде) және Ванесса Мэйдің 1996 жылғы скрипкалық жазбасы (#24 Billboard тізімінде) кіреді. 1993 жылы Сальваторе Скьяррино Марио Кароли жазған соло флейтаға арналған аранжировка жасады. Соло мүйізге арналған нұсқаны Золт Наги жасады және оны Франк Ллойд орындады. 1990 жылдардың ортасында Canadian Brass трубашысы Фред Миллс қола квинтеті үшін бейімделген нұсқасын жасады, ол қола ансамбльдері үшін әлемдік стандартқа айналды. 2 Unlimited-тің 1994 жылғы "The Real Thing" хиті BWV 565-ті пайдаланады және Classic FM және PRS for Music жариялаған тізімде классикалық музыканы қамтитын ең көп сатылған поп-синглдердің бірі екені анықталды.
In 1961, Antony Davies remarked that the Toccata was void of counterpoint. and Friedrich Blume saw problems with the traditional historiography of Bach's youth. Roger Bullivant thought the fugue too simple for Bach and saw characteristics that were incompatible with his style: Several essays in John Butt's Cambridge Companion on Bach discuss the attribution problems of BWV 565. Other biographers and scholars have left these attribution and prior version theories unmentioned, Williams suggested that the piece may have been created by another composer who must have been born in the beginning of the 18th century, since details of style (such as triadic harmony, spread chords, and the use of solo pedal) may indicate post 1730, or even post 1750 idioms. Statistical analysis conducted by Peter van Kranenburg in 2006 confirmed the fugue was atypical for Bach, Richard Douglas Jones takes no position with regard to the composition's authenticity. In 2009, Reinmar Emans wrote that Claus and Wolff had diametrically opposed views on the reliability of Ringk as a copyist, inspired by their respective positions in the authenticity debate, and thinks that sort of speculation unhelpful.]] The other hypothesis elaborated by Williams is that BWV 565 may have been a transcription of a lost solo violin piece. Parallel octaves and the preponderance of thirds and sixths may be explained by a transcriber's attempt to fill in harmony which, if preserved as is, would be inadequately thin on a pipe organ. This is corroborated by the fact that the subject of the fugue, and certain passages (such as bars 12–15), are evidently inspired by string music. Bach is known to have transcribed solo violin works for organ at least twice: the first movement of the Partita in E major for solo violin, BWV 1006, was converted by Bach into the solo organ part of the opening movement of the cantata Wir danken dir, Gott, wir danken dir, BWV 29. Bach also transcribed the Fugue movement of Sonata in G minor for solo violin, BWV 1001, as the second half of Prelude and Fugue in D minor for organ, BWV 539. This notion inspired a new theory of adaptation: the reconstruction. Reconstructions have been applied to several other works by Bach, with variable success. A reconstruction for violin has been played by Jaap Schröder and Simon Standage. The violinist Andrew Manze produced his own reconstruction, also in A minor, which he has performed and recorded. In 2000, Mark Argent proposed a scordatura five stringed cello instead. In 2005, Eric Lewin Altschuler wrote that if the first version of BWV 565 was written for a stringed instrument the most likely candidate would have been a lute. Yet another violin version was created by Chad Kelly and performed by Rachel Podger on her 2022 album Tutta Sola. In 1997, Bernhard Billeter proposed a harpsichord toccata original, which was deemed unlikely by Williams. However, Billeter's argument makes authorship by Bach more likely: Bach's harpsichord toccatas (most of them early works) have simplistic elements and quirks similar to BWV 565. Bach's early keyboard works, especially the free ones like Preludes and Toccatas, cannot always be clearly separated into organ pieces and harpsichord pieces. Spitta had already remarked on the similarity between a passage in BWV 565 and one in the harpsichord Prelude BWV 921; Robert Marshall compares the continuation patterns and sequences of the harpsichord Toccata BWV 911, and the Fugue theme of the harpsichord Toccata BWV 914, with the same of BWV 565. Recordings of BWV 565 that have appeared on popular music charts include Sky's 1980 rock inspired recording (#83 on Billboard Hot 100, #5 on UK Singles Chart) and Vanessa Mae's 1996 violin recording (#24 on the Billboard charts). In 1993, Salvatore Sciarrino made an arrangement for solo flute, recorded by Mario Caroli. A version for solo horn was arranged by Zsolt Nagy and has been performed by Frank Lloyd. In the mid 1990s, Fred Mills, then trumpet player for Canadian Brass, created an adaptation for brass quintet that became a worldwide standard for brass ensembles. 2 Unlimited's 1994 hit "The Real Thing" uses BWV 565 and, in a list published by Classic FM and PRS for Music, was revealed to be among the best selling pop singles to incorporate classical music.
Ұпай
+ Ая түсі: жасыл: онлайн нұсқасы бар; қызыл: кіріспе және/немесе түсініктемесі бар. Датасы Орын Жариялаушы Сериясы Том BWV 565 Ringk, Johannes ш. 1740–1760 Германия Берлин мемлекеттік кітапханасы (факсимиле) D B Mus. Бах п. 595] 8-тарау (б. 57–64) Toccata Con Fuga pedaliter ex d # di J. S. Bach Marx, Adolph Bernhard 1833 Лейпциг Breitkopf & Härtel Иоганн Себастьян Бахтың әлі толық белгілі емес орган композициялары: бір немесе екі орындаушының фортепианосы үшін Vol. 3 (3-тен) № 9 Токката (б. 12–19) Griepenkerl, Friedrich Konrad Roitzsch, Ferdinand 1846 Лейпциг C. F. Peters Иоганн Себастьян Бахтың органға арналған шығармалары. Том IV (тақта 243) № 4 (б. 24 және одан кейінгілер) Tausig, Karl ш. 1860-жылдары Берлин Schlesinger Токката және фуга (D moll) орган үшін (педаль және мануал) Иоганн Себастьян Бахтың шығармасы, концерттік орындау үшін клавиатураға бейімделген. Токката (б. 2–6) – Фуга (б. 7–15) Rust, Wilhelm 1867 Лейпциг Breitkopf & Härtel Bach Gesellschaft Ausgabe XV том: Orgelwerke, 1-том ("Алғы сөз") Toccata II (б. 267–75) Bridge, John Frederick Higgs, James 1886 Лондон Novello & Co Иоанн Себастьян Бахтың орган шығармалары. VI кітап: Токката, прелюдиялар және фугалар № 1 (б. 2–9) Reger, Max 1896 Лондон Augener Joh. Seb. Бахтың орган шығармалары фортепиано дуэті үшін транскрипцияланды. № 2: Toccata & Fugue in D minor Токката және фуга (б. 2–21) Busoni, Ferruccio 1899 Лейпциг Breitkopf & Härtel Zwei Orgeltoccaten = Екі орган токтасы = Deux toccates d'orgue von Joh. Sebastian Bach auf das Pianoforte übertragen (BV B 29) № 2: D moll-дегі токта = D minor = ré mineur (Toccata e fuga) D moll-дегі токта (б. 2–17) Widor, Charles Marie Schweitzer, Albert 1912 Нью-Йорк G. Schirmer Иоганн Себастьян Бах. Толық орган шығармалары: сегіз томдық сындық-практикалық басылым, прелюдиялар мен фугаларды орындау тәсіліне қатысты жалпы ескертулермен және әр томдағы композицияларды түсіндіруге арналған ұсыныстармен жабдықталған. Том II: Прелюдиялар және фугалар, алғашқы шебер кезеңі № 15 Best, William Thomas Hull, Arthur Eaglefield 1914 Лондон Augener Иоганн Себастьян Бахтың орган шығармалары. II том: Прелюдиялар, фугалар, фантазиялар және токаталар б. 271 және одан кейінгілер. Friedman, Ignaz 1944 Мельбурн Allans Publishing Токката және фуга (D minor) Stokowski, Leopold 1952 Нью-Йорк Broude Brothers Леопольд Стоковскийдің кітапханасынан жарияланған симфониялық транскрипция. D минорындағы Токката және фуга (Ұзақтығы: 9 минут) Kilian, Dietrich 1964 Кассель Bärenreiter Жаңа Бах басылымы, IV серия: Органдық шығармалар Органдық шығармалар 6: Прелюдиялар, токаталар, фантазиялар және фугалар II – I және II Токката con Фуганың ерте нұсқалары мен вариациялары d BWV 565 Mills, Fred Canadian Brass 1990-жылдар АҚШ Hal Leonard Brass Ensemble Zehnder, Jean Claude 2011 Лейпциг Breitkopf & Härtel Толық орган шығармалары – Breitkopf Urtext Vol. 4: Токаталар мен фугалар / Жеке шығармалар – CD-ROM қосымшасы № 3 Токката және Фуга BWV 565 (б. 56–65) Ескертулер
+ Background color: green: online version of score available; red: introduction and/or commentary available Version provided by Date Place Publisher Series Volume BWV 565 Ringk, Johannes c. 1740–1760 Germany Berlin State Library (facsimile) D B Mus. ms. Bach p. 595] Fascicle 8 (pp. 57–64) Toccata Con Fuga pedaliter ex d # di J. S. Bach Marx, Adolph Bernhard 1833 Leipzig Breitkopf & Härtel Johann Sebastian Bach's noch wenig bekannte Orgelcompositionen: auch am Pianoforte von einem oder zwei Spielern ausführbar Vol. 3 (of 3) No. 9 Toccata (pp. 12–19) Griepenkerl, Friedrich KonradRoitzsch, Ferdinand 1846 Leipzig C. F. Peters Johann Sebastian Bach's Compositionen für die Orgel Vol. IV (plate 243) No. 4 (pp. 24 ff.) Tausig, Karl c. 1860s Berlin Schlesinger Toccata und Fuge (D moll) für die Orgel (Pedal und Manual) von Johann Sebastian Bach für das Clavier zum Conzertvortrag frei bearbeitet Toccata (pp. 2–6) – Fuge (pp. 7–15) Rust, Wilhelm 1867 Leipzig Breitkopf & Härtel Bach Gesellschaft Ausgabe Band XV: Orgelwerke, Band 1 ("Vorwort") Toccata II (pp. 267–75) Bridge, John FrederickHiggs, James 1886 London Novello & Co The Organ Works of John Sebastian Bach Book VI: Toccata, Preludes, and Fugues No. 1 (pp. 2–9) Reger, Max 1896 London Augener Selection of Joh. Seb. Bach's Organ Works transcribed for Pianoforte Duet No. 2: Toccata & Fugue in D minor Toccata und Fuge (pp. 2–21) Busoni, Ferruccio 1899 Leipzig Breitkopf & Härtel Zwei Orgeltoccaten = Two organ toccatas = Deux toccates d'orgue von Joh. Sebastian Bach auf das Pianoforte übertragen (BV B 29) No. 2: Toccata in D moll = D minor = ré mineur (Toccata e fuga) Toccata in D moll (pp. 2–17) Widor, Charles MarieSchweitzer, Albert 1912 New York G. Schirmer Johann Sebastian Bach. Complete Organ Works: a critico practical edition in eight volumes provided with a preface containing general observations on the manner of performing the preludes and fugues and suggestions for the interpretation of the compositions contained in each volume Volume II: Preludes and fugues of the first master period No. 15 Best, William ThomasHull, Arthur Eaglefield 1914 London Augener Johann Sebastian Bach's Organ Works Volume II: Preludes, Fugues, Fantasia and Toccatas pp. 271 ff. Friedman, Ignaz 1944 Melbourne Allans Publishing Toccata and Fugue (D minor) Stokowski, Leopold 1952 New York Broude Brothers Symphonic transcription published from the library of Leopold Stokowski. Toccata and Fugue in D Minor (Duration: 9 minutes) Kilian, Dietrich 1964 Kassel Bärenreiter New Bach Edition, Series IV: Organ Works Organ Works 6: Preludes, Toccatas, Fantasias and Fugues II – Early Versions and Variants of I and II Toccata con Fuga in d BWV 565 Mills, FredCanadian Brass 1990s US Hal Leonard Brass Ensemble Zehnder, Jean Claude 2011 Leipzig Breitkopf & Härtel Complete Organ Works – Breitkopf Urtext Vol. 4: Toccatas and Fugues / Individual Works – with CD ROM No. 3 Toccata et Fuga in d BWV 565 (pp. 56–65) Notes
Жазбалар
+ Соңғы баған орындау уақыты бойынша реттеледі; Фондық түс: жасыл: аудио файл қол жетімді Орындалған күні мен орны Сериялық нөмірі BWV 565 1902 және 1915 жылдар аралығында Нью-Йорк Эолиан компаниясы Пианино рулоны D минорындағы Токката және фуга C. Таузигтің фортепианоға арналған жеке ұйымдастырылуы Темпосы 70; 28,5 см Блумфилд Зейслер, Фанни 1912 Велте Миньон Пианино рулоны D минорындағы Токката және фуга (Таузиг транскрипциясы) (9:19) Новелло, Мари 1920-жылдардың ортасы Лондон Эдисон Белл Бағана беті № 676: Орган Токката & Фуга: Пианофортеге арналған соло (Бах, Таузиг) Екі 78 айналымдық дискінің жақтары: 1-бөлім, 2-бөлім Каннингем, Г. Д. 1926 жыл Лондонның Кингсвей залы № C 1291: D минорындағы Токката және фуга 78 айналымдық дискі Stokowski, LeopoldФиладельфия оркестрі 1927 жылдың сәуір айы Филадельфиядағы Музыка академиясы Виктор Red Seal "Электрлік" жазуы D минорындағы Токката және фуга (Стоковски транскрипциясы) 78 айналымдық екі дискінің жақтары (8:53) Швайцер, Альберт 1935 жылғы Tower-дің барлық қасиеттері, Лондон Колумбия Альберт Швайцер Бах № 6 (9:04) Stokowski, LeopoldФиладельфия оркестрі 1940 жылғы Музыка академиясы, Филадельфия Дисней Уолт Диснейдің Фантазиясы – Леопольд Стоковски және Филадельфия оркестрі: Жаңартылған түпнұсқа саундтрек басылымы (1990) CD 1 (2-ден) D минорындағы Токката және фуга, BWV 565 (9:22) Walcha, Helmut 1947 жылдың тамызы Санкт-Джекоб шіркеуі (Любек) [de], Любек Deutsche Grammophon Archiv Produktion; ІХ зерттеу кезеңі: Иоганн Себастьян Бахтың шығармалары; F сериясы: Орган шығармалары Прелюдия және фуга, E минор, BWV 548; Прелюдия және фуга, A минор, BWV 551; Прелюдия және фуга, C мажор, BWV 547; D минорындағы Токката және фуга, BWV 565 № 4 (9:15) Швайцер, Альберт 1951 жылғы Гунсбах, Эльзас Колумбия Дж. С. Бах: Орган музыкасы, 4-том, № 3 (10:31) Биггс, Э. Пауэр 1955 жылғы Еуропа (14 түрлі орган) Колумбия Бах: D минорындағы Токката (A Hi Fi Adventure) мысалы, Лондон, Корольдік фестиваль залы 2-бет, № 6 Биггс, Э. Пауэр 1960 жылғы Буш Рейзингер мұражайы, Гарвард Колумбия Бах: Орган фавориттері Бах: Ұлы орган фавориттері (Колумбия 42644, 2011 жылы CBS компакт-дискісі ретінде қайта шығарылды, Ханс Йоахим Шульце жазбаларымен) Токката (2:28), Фуга (5:54) Walcha, Helmut 1963 жылғы Гроте Синт Лоуренскерк, Алкмар Deutsche Grammophon Classic Mania (1991 жылы шығарылған) CD 2, № 4 (2:37, тек Токката – 1963 жылғы жазылған фуга 6:52) Ален, Мари Клер 1959–1968 жылдар Sankta Maria kyrka (Helsingborg) [sv], Helsingborg Erato J. S. Bach – L'Œuvre Pour Orgue – Intégrale en 24 disques, 3-том: Toccatas & Fugues en ré mineur bwv 565 – en fa majeur bwv 540 / Préludes & Fugues en do majeur bwv 545 – en mi majeur bwv 533 – Fugue en sol mineur bwv 578 D минорындағы Токката & Фуга bwv 565 (8:42) Richter, Karl 1964 жылғы Jaegersborg шіркеуі [da], Копенгаген Deutsche Grammophon Иоганн Себастьян Бах: Toccata & Fuge / Famous Organ Works D минорындағы Токката & Фуга, BWV 565 (8:56) Whiteley, John Scott 2001 жылғы Bath Abbey [uk], Bath BBC TV 21st Century Bach Бах, Толық Орган Шығармалары, 1- және 2-томдар D минорындағы Токката және фуга, BWV 565 (8:41) Alain, Marie Claire 1982 жылғы Collégiale de Saint Donat (Drôme) [fr], Drôme Erato Токката & Фуга / Passacaglia / Фуга / Концерт / Фантазия & Фуга D минорындағы Токката & Фуга D minor/D Moll BWV 565 (8:15) Preston, Simon 1988 жылғы Kreuzbergkirche [de], Бонн Deutsche Grammophon Токката & Фуга BVW 565 – Прелюдия & Фуга BVW 532 & 552 – Фантазия BWV 572 – Pastorale BVW 590 Токката: Adagio (2:31) Фуга (5:54) Fagius, Hans 1988 жылғы Fredrik шіркеуі, Карлскруна Brilliant Classics Bach Edition CD 151 – Орган шығармалары: Toccata & Fuga BWV 565/Concerto BWV 594/Praeludium & Fuga BWV 548/"Allein Gott in der Höh' sei Ehr" BWV 711–715/717 (шамамен 2000 жылы шығарылды) № 1–2 (8:54) Carlos, Wendy 1992 жылғы Telarc Switched On Bach 2000 (1968 жылғы Switched On Bach-тың 25 жылдығы) D минорындағы Токката & Фуга Kibbie, James 2007–2009 жылдар Stadtkirche (Waltershausen) [de], Waltershausen Block M Records (Мичиган университеті) Бах Орган Шығармалары BWV 565: Toccata con Fuga in d / Toccata and Fugue in D Minor AAC – MP3 (9:16) Ескертулер
+ Last column sortable by performance time; Background color: green: audio file available Performed by Date Place Issued by Series Volume BWV 565 between 1902 and 1915 New York The Aeolian Company Piano roll Toccata and fugue in D minor arranged for pianoforte solo by C. Tausig tempo 70; 28,5 cm Bloomfield Zeisler, Fannie 1912 Welte Mignon Piano roll Toccata & Fugue in D minor (Tausig transcription) (9:19) Novello, Marie mid 1920s London Edison Bell Velvet Face No. 676: Organ Toccata & Fugue: Pianoforte Solo (Bach, Tausig) Two 78 rpm disc sides: Pt. 1, Pt. 2 Cunningham, G. D. 1926 Kingsway Hall, London His Master's Voice No. C 1291: Toccata and fugue in D minor 78 rpm disc Stokowski, LeopoldPhiladelphia Orchestra April 1927 Academy of Music, Philadelphia Victor Red Seal "Electric" recording Toccata and Fugue in D minor (Stokowski transcription) Two 78 rpm disc sides (8:53) Schweitzer, Albert 1935 All Hallows by the Tower, London Columbia Albert Schweitzer plays BachNo. 6 (9:04) Stokowski, LeopoldPhiladelphia Orchestra 1940 Academy of Music, Philadelphia Disney Walt Disney's Fantasia – Leopold Stokowski and the Philadelphia Orchestra: Remastered Original Soundtrack Edition (1990) CD 1 (of 2) Toccata and Fugue in D minor, BWV 565 (9:22) Walcha, Helmut August 1947 Church of St. Jacob (Lübeck) [de], Lübeck Deutsche Grammophon Archiv Produktion; Research period IX: Works by Johann Sebastian Bach; Series F: Organ works Prelude and fugue, E minor, BWV 548; Prelude and fugue, A minor, BWV 551; Prelude and fugue, C major, BWV 547; Toccata and fugue, D minor, BWV 565 No. 4 (9:15) Schweitzer, Albert 1951 Gunsbach, Alsace Columbia J. S. Bach: Organ Music Vol. IV No. 3 (10:31) Biggs, E. Power 1955 Europe (14 different organs) Columbia Bach: Toccata in D minor (A Hi Fi Adventure) e. g. London, Royal Festival Hall Side 2 No. 6 Biggs, E. Power 1960 Busch Reisinger Museum, Harvard Columbia Bach: Organ Favorites Bach: Great Organ Favorites (Columbia 42644, re issued as CD by CBS in 2011, with liner notes by Hans Joachim Schulze) Toccata (2:28), Fugue (5:54) Walcha, Helmut 1963 Grote Sint Laurenskerk, Alkmaar Deutsche Grammophon Classic Mania (issued 1991) CD 2, No. 4 (2:37, Toccata only – Fugue of that 1963 recording had been 6:52) Alain, Marie Claire 1959–1968 Sankta Maria kyrka (Helsingborg) [sv], Helsingborg Erato J. S. Bach – L'Œuvre Pour Orgue – Intégrale en 24 disques Vol. 3: Toccatas & Fugues en ré mineur bwv 565 – en fa majeur bwv 540 / Préludes & Fugues en do majeur bwv 545 – en mi majeur bwv 533 – Fugue en sol mineur bwv 578 Toccata & Fugue en ré mineur bwv 565 (8:42) Richter, Karl 1964 Jaegersborg Church [da], Copenhagen Deutsche Grammophon Johann Sebastian Bach: Toccata & Fuge / Famous Organ Works Toccata & Fugue in D minor, BWV 565 (8:56) Whiteley, John Scott 2001 Bath Abbey [uk], Bath BBC TV 21st Century Bach Bach, The Complete Organ Works, Vols 1 and 2 Toccata and fugue in D Minor, BWV 565 (8:41) Alain, Marie Claire 1982 Collégiale de Saint Donat (Drôme) [fr], Drôme Erato Toccata & Fugue / Passacaglia / Fugue / Concerto / Fantaisie & Fugue Toccata & Fugue en ré mineur D minor/D Moll BWV 565 (8:15) Preston, Simon 1988 Kreuzbergkirche [de], Bonn Deutsche Grammophon Toccata & Fugue BVW 565 – Preludes & Fugues BVW 532 & 552 – Fantasia BWV 572 – Pastorale BVW 590 Toccata: Adagio (2:31)Fugue (5:54) Fagius, Hans 1988 Fredrik Church, Karlskrona Brilliant Classics Bach Edition CD 151 – Organ Works: Toccata & Fuga BWV 565/Concerto BWV 594/Praeludium & Fuga BWV 548/"Allein Gott in der Höh' sei Ehr" BWV 711–715/717 (issued c. 2000) Nos. 1–2 (8:54) Carlos, Wendy 1992 Telarc Switched On Bach 2000 (25th anniversary sequel to Switched On Bach, 1968) Toccata & Fugue In D Minor Kibbie, James 2007–2009 Stadtkirche (Waltershausen) [de], Waltershausen Block M Records (University of Michigan) Bach Organ Works BWV 565: Toccata con Fuga in d / Toccata and Fugue in D Minor AAC – MP3 (9:16) Notes