Альфред Хичкок: «Сахналық қорқыныш» фильмі туралы

Кіріспе

1950 жылы Альфред Хичкок түсірген фильм

Баллард Беркли – Сержант Мелиш рөлінде
Артур Ховард – Гроувз, Шарлоттаның үй қызметшісі (аталымы көрсетілмеген)
Альфи Басс – сахна шебері (аталымы көрсетілмеген)
Гордон Белл – шофер (аталымы көрсетілмеген)

Өндіріс

Хичкок 1939 жылдан бері Голливудта тұрып, жұмыс істегенмен, бұл жұмбақ триллер, ол әзіл-қалжыңмен үйлестірілген, Лондон локацияларында түсірілді. Ойынға қатысқан актерлердің арасында британдық емес екі белгілі жұлдыз ғана бар: Уайман мен Дитрих. Дитрихтің костюмдерін Кристиан Диор жасаған, ал қойылымда Дитрих әуесқойлықпен Коул Портердің "The Laziest Gal in Town" әнін орындады. Дитрих Эдит Пиафтың "La Vie en rose" әнін екі рет орындауға тырысады, алғашқысы көріс ауысымас бұрын естіледі, ал кейіннен кейіпкері қанға боялған қуыршақ әкелген бойскауттан сескеніп, оны аяқтауға үлкірмейді. Хичкок Дитрихке түсірілім кезінде оның кадрларын бақылауға ерекше мүмкіндік берді. Фильм түсірілімінде, қатал мінезді әрі техникалық білімі мол Дитрихпен жұмыс істеу туралы сұраққа Хичкок: "Барлығы жақсы. Дитрих мырзайым бәрін өзі реттеді. Ол жарықтарды қалай орналастыру керектігін және оны қалай суретке түсіру керектігін нақты айтты" деді. Кейін ол Дитрих туралы: "Марлен кәсіби актер болды. Ол сонымен қатар кәсіби оператор, суретші, монтажшы, костюм дизайнер, шаштараз, гример, композитор, продюсер және режиссер болатын" деді. "Сахналық қорқыныш" фильмі алғашқы көрсетілімінде "жалған флешбекке" байланысты жағымсыз пікірлерге ұшырады. Алайда, кейбір киносыншылар, соның ішінде Cahiers du cinéma журналы, флешбекті оқиғаның бір адамның көзқарасынан бейнеленгені ретінде қарастырады: біз дауысын естіген кейіпкердің айтуынша, оқиға осылай болған, және Хичкок осыны мақсат еткен болуы мүмкін. Хичкок фильм монтаждалғаннан кейін сахнаның қате түсінілуі мүмкін екенін түсінді, бірақ өзгертуге кеш болды; ол кейіннен бұл өзінің ең үлкен қателіктерінің бірі екенін айтты. Говард Максфорд, "Хичкок А-Я: толық анықтамалық" кітабының авторы, Эдит Томпсон мен Фредерик Байватерс ісінің кейбір аспектілері "Сахналық қорқыныш" сюжетімен ұқсас екенін атап өтті.

Though Hitchcock had lived and worked in Hollywood since 1939, this mystery thriller, which is mixed with humour, was made in London locations. The only members of the cast who are not British are the two top billed stars: Wyman and Dietrich. Dietrich's costumes were designed by Christian Dior, and the production featured an original Cole Porter song, "The Laziest Gal in Town", performed by Dietrich in a sultry fashion. Dietrich also begins a performance of Edith Piaf's "La Vie en rose" twice, the first being heard before a scene change and later her character is unable to finish it after being startled by a Boy Scout bringing a blood stained doll to her. Dietrich was allowed an unprecedented control of her shots by Hitchcock during the filming. When asked during the filming about working with the famously controlling, and technically adept Dietrich, Hitchcock replied, "Everything is fine. Miss Dietrich has arranged the whole thing. She has told them exactly where to place the lights and how to photograph her." He later said of Dietrich, "Marlene was a professional star. She was also a professional cameraman, art director, editor, costume designer, hairdresser, makeup woman, composer, producer and director." Stage Fright garnered some adverse publicity upon its initial release due to the "lying flashback" seen near the beginning of the film. However, some film critics, including those of Cahiers du cinéma, see the flashback as simply being an illustration of one person's version of the events: the events as recounted by the character whose voice over we hear, which was presumably Hitchcock's intention. Hitchcock realized that the scene might be misinterpreted after seeing the film edited together, but it was too late to change; he would later maintain that it was one of his greatest mistakes. Howard Maxford, author of The A–Z of Hitchcock: The Ultimate Reference Guide, notes that some aspects of the Edith Thompson and Frederick Bywaters case have similarities to the plot of Stage Fright.

Фильм мен роман арасындағы айырмашылықтар

Сәхнә қорқынышы Селвин Джепсонның "Адам жүгіріп барады" (сонымен қатар "Констабльді жеңіп кету" деп те аталады) әңгімесіне негізделгенімен, кейбір тұрғыларынан өзгеше. Алғашқы әңгімеде Фредди Уильямс – шынайы қылмыскер.

Сыншыл реакция

Босли Краузер «The New York Times» газетінде Хитчкок пен оның сценаристтері актерлердің керемет құрамына ақылға қонымды әрі қызықты рөлдерді жасауға мүмкіндік бергенін жазды. Бірақ олардың бұл әрекеттері жеке-жеке қызықты болғанымен, көрерменде ұзаққа созылатын қызығушылықты немесе күдік тудырмайтынын айту қажет. Бұл тек ақылды немесе жарқын эпизодтардың жиынтығы, көбінесе комедияға ұмтылады, бірақ ешқандай нақты алаңдаушылықты қамтымайды. Джон Маккартен «The New Yorker» журналында келісіп, «фильмде күлкілі тұстар жеткілікті, бірақ эпизодтардың ешқайсысы келесісімен тығыз байланысты емес, нәтиже көңіл көншітпейді» деп жазды. «Variety» басылымы одан да жағымды пікір білдіріп, Хитчкок «керемет актерлерді таңдап, оларды өз рөлдерімен айналыстырды, ешқандай нашар ойнау жоқ. Диалогтың мағынасы бар, күлкілі немесе қызықты болуы мүмкін, ал 110 минуттық материалға қарамастан, қарқыны жақсы» деді. «Harrison’s Reports» оны «күлкілі комедия мен орташа қызықты ғана болатын мелодрама арасында ауытқып тұратын, шатақ қылмыстық триллер» деп сипаттады. «Бұл жалпы алғанда, қызықтырақ болу үшін тым созылған ойын-сауық». Ричард Л. Коу «The Washington Post» газетінде «фильмде көптеген тартымды адамдар мен сәттер бар, сондықтан фильмнің толығымен жақсы болмауы таңғажайып» деп жазды. «Monthly Film Bulletin» былай деп жазды: «Сахнадағы қорқыныш әсерлі сәттерсіз емес, ол Хитчкок бұрын қарапайым мелодрамада, қарапайым және реалистік фонмен шебер болғанын еске салады; бірақ оның көп бөлігі «Жылбыр» және әсіресе «Қоян астындағы» сияқты өмірсіз және шынайы емес болған ауыр, ірі сипатқа ие». Стенли Кауффманн «The New Republic» журналында «Сахнадағы қорқыныштің» «қорқынышты» деп сипаттады. Ол Ұлттық кинорежиссерлер кеңесінің жыл сайын таңдайтын 1950 жылғы үздік 10 фильмнің бірі ретінде таңдалды. Фильм туралы заманауи пікірлер көбінесе оң. «Rotten Tomatoes» шолу агрегаторында «Сахнадағы қорқыныш» 21 шолу негізінде 91% мақұлдау рейтингіне ие, орташа бағасы 7.10/10. Эдди Мюллермен бірге «Turner Classic Movies» телеарнасының «Noir Alley» бағдарламасында көрсетілді.

Bosley Crowther of The New York Times wrote that Hitchcock "and his writers have contrived to give a fine cast of actors some slick and entertaining things to do. But we must quietly advise you that these things, while amusing separately, build up very little sustained excitement or suspense. They are simply a wild accumulation of clever or colorful episodes, tending for the most part to the comic, without any real anxiety." John McCarten of The New Yorker agreed, writing that "the picture doesn't lack for comic touches, but none of its episodes ties in very closely with the succeeding one, and the result is disappointing." Variety printed a more positive review, reporting that Hitchcock "has a choice cast to put through its paces, and there's not a bad performance anywhere. The dialog has purpose, either for a chuckle or a thrill, and the pace is good despite the 110 minutes of footage." Harrison's Reports called it "a rambling murder thriller that wavers constantly between comedy that is delightfully funny and melodrama that is rarely more than moderately exciting. The overall result is a spotty entertainment that is too dragged out to keep one's interest constantly alive." Richard L. Coe of The Washington Post wrote that there were "so many beguiling people and moments" in the film "that it's curious the picture as a whole isn't better." The Monthly Film Bulletin wrote: "Stage Fright is not without effective moments, reminding us how Hitchcock once excelled in the simple melodrama with ordinary, naturalistic backgrounds; but too much of it has the heavy, corpulent quality that made Rope and in particular Under Capricorn so lifeless and unreal." Stanley Kauffmann of The New Republic described Stage Fright as "abominable". It was selected as one of the Top 10 Films of 1950 chosen annually by the National Board of Review of Motion Pictures. Contemporary reviews of the film have been mostly positive. On the review aggregator website Rotten Tomatoes, Stage Fright has an approval rating of 91% based on 21 reviews, with an average score of 7.10/10. Has been shown on the Turner Classic Movies show 'Noir Alley' with Eddie Muller.

Кассалық жинақ

1950 жылы британдық кинотеатрларда фильмді "көрерменге тартымды, табысты туынды" деп атады. Warner Bros компаниясының есептері бойынша, фильм отандық кинопрокаттан $1,012,000, ал халықаралық кинопрокаттан $896,000 табыс әкелді.