Давао провинциясының тарихы

Кіріспе

Филиппиннің бұрынғы провинциясы, Филиппиннің бұрынғы провинциясы. Давао, ресми түрде Давао провинциясы (lang es; ), Филиппиннің Минданао аралындағы провинция болды. Ескі провинция қазіргі Давао аймағы немесе XI аймақпен шектеседі. 1967 жылдың 8 мамырында қабылданған Филиппин Республикасының №4867 заңымен ол Давао-дель-Норте, Давао-Ориентал және Давао-дель-Сур провинцияларына бөлінді. Кейіннен, Компостела аңғары (қазіргі Давао-де-Оро) және Давао-Оксиденталь провинциялары тиісінше Давао-дель-Норте және Давао-дель-Сур аумақтарынан бөлініп шықты. Бұл провинциялардың мұрагерлері 2001 жылы қазіргі аймаққа қайта құрылды. Өз кезінде ол Лусон және Висаядан келген иммигранттар қоныстанған елдің ең ірі, ең көп халқы бар және өркендеген провинцияларының бірі болды.

Тіршілік ету

Облыс 1914 жылы Моро провинциясы таратылғаннан кейін құрылды. Висая және Лусон аралдарынан келген иммигранттардың үлкен толқындары бұл облысқа қоныстанды. Жапон иммигранттары, көбінесе бай бизнесмендер мен пионерлер, оның астанасы Даваоға көптеп қоныстанды, оны Филиппиннің «Кішкентай Жапониясы» етіп жасады. 20 000 шаршы километрден аса аумақты облыстың шекарасы 1849 жылдан 1858 жылға дейін болған Нуэва Гипускоа провинциясымен дерлік бірдей болды, ол сонымен қатар қазіргі Котабато, Оңтүстік Котабато, Сарангани, Букиднон және испан дәуіріндегі Карага аймағының бөліктерін қамтыды. Нуэва Гипускоа таратылғаннан кейін, ол көп жылдар бойы Даваоның саяси-әскери басқаруына (Давао округі) айналдырылды, содан кейін Моро провинциясына қосылды. Бұл облыс тұрақты провинцияға айналдырылып, 1914 жылдан 1920 жылға дейін Минданао және Сулу департаментінің құрамындағы аудан болды. Оның астанасы Давао 1936 жылдың 16 наурызында провинциялық конгрессмен Ромуальдо Кимпо 609-шы заң жобасын (Коммунельдік актінің 51-ші нөмірі ретінде қабылданды) ұсынғаннан кейін қала мәртебесін алды, бұл қаланың Давао қаласы мен Гуянга округінің бірігуінен құрылуына мүмкіндік берді. Заң жобасында Комонвелл президенті Мануэль Л. Кесонның жергілікті шенеуніктерді тағайындауын қарастырды. Сол кезде бұл облыстағы жалғыз қала болды. Қазіргі Давао қалалық заң шығару ғимараты облыстың губернаторы мен басқа да провинциялық шенеуніктердің кеңсесі ретінде қызмет етті. 1942 жылы Филиппинде Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Жапон императорлық армиясының күштері облысты басып алды, ол Жапонияның алғашқы басып алған аймақтарының бірі болды. Осыған байланысты облыста жапондық гарнизонмен күресу үшін партизандық отрядтар құрылды. 1944 жылдың соңында одақтастар Минданао аралын азат етуді бастады, ал келесі жылдың басында провинциядағы жапондық қарсылықты жою мақсатымен қатыгез Давао шайқасы болды. Бұл облыс соғыстан салыстырмалы түрде жылдам қалпына келген азаматтық провинциялардың бірі болды. Оның астанасы Минданаоның негізгі экономикалық орталығы ретіндегі рөлін қайтадан иеленді. Соғыстан кейін елден қуылған жергілікті жапон тұрғындары болғанымен, көпшілігі филиппин халқының құрамына сіңіп кетті. Соғыстан кейін облысқа көші-қон тұрақты түрде артты, себебі провинция, әсіресе оның астанасында, жұмыс және ауыл шаруашылығы саласында көптеген мүмкіндіктер болды. 1948 жылы елдегі барлық муниципалдық округтер таратылды. Бұл Дигос, Падада, Компостела және тағы да басқа қалалардың құрылуына жол ашты. Елдегі басқаруды қайта ұйымдастыру мақсатымен президент Фердинанд Э. Маркос 1967 жылдың 8 мамырында 4867-ші Республика заңын қол қойды, ол облысты үш бөлікке бөлді. Сол кездегі Давао провинциясы қазіргі уақытта бес провинциядан тұратын аймақ: Давао-дель-Сур, Давао-дель-Норте, Давао-Оксидентал, Давао-Ориентал және Давао-де-Оро. Давао-дель-Норте провинциясы 1972 жылдан 1998 жылға дейін осы атауды сақтап келді, одан кейін Компостела аңғары (қазіргі Давао-де-Оро) жеке провинция ретінде бөлініп шықты. Давао Оксидентал 2013 жылдың 23 шілдесінде қабылданған 10360-шы Республика заңына сәйкес құрылды; бұл провинция елдегі ең жаңасы болып табылады және Давао-дель-Сурдың оңтүстік бөлігінен бөлініп шықты. Заң 2012 жылдың 28 қарашасында және 2012 жылдың 5 желтоқсанында Өкілдер палатасы мен Сенатта қабылданды және 2013 жылдың 14 қаңтарында Президент Бениньо Акино III қол қойды. 2013 жылдың 28 қазанында барнайлық сайлаумен бірге плебисцит өткізілді, нәтижесінде дауыс берушілердің көпшілігі «Иә» деп дауыс берді, осылайша провинция құрылғанын растады.

The province was established after the dissolution of Moro Province in 1914. Before the province broke up, massive waves of immigrants from Visayas and Luzon island groups are already settling in the province. Japanese immigrants, mostly rich businessmen and pioneers, also settled in its capital Davao in large numbers, making it the Philippines' Little Japan. Having an area of more than 20,000 square kilometers, its borders were almost identical to its predecessor, the province of Nueva Guipúzcoa that existed from 1849 to 1858, which also covered parts of what are now Cotabato, South Cotabato, Sarangani, Bukidnon and the region of Caraga during the Spanish era. After the dissolution of Nueva Guipozcoa, it was then converted into the Politico Military Commandancia of Davao (District of Davao) for many years before it was incorporated into the Moro Province. It was converted into a regular province and was made a district of Department of Mindanao and Sulu from 1914 until 1920. Its capital town, Davao, became a city on March 16, 1936, as the provincial congressman Romualdo Quimpo filed Bill 609 (passed as Commonwealth Act 51), paving the creation of the city from the merger of the town of Davao (Mayo) and Guianga District. The bill called for the appointment of local officials by Commonwealth President Manuel L. Quezon. By then, it was the only city in the province throughout the latter's existence. What is now the Davao City Legislative Building served as the capitol for the governor and other provincial officials in the province. On 1942, during the outbreak of World War II in the Philippines, forces of the Imperial Japanese Army invaded the province, becoming one of the territories in the country to be first taken by Japan. Guerrilla parties were then organized in the province to battle Japanese garrison forces there. It was in late 1944 when the Allies began liberating the island of Mindanao, and earlier the next year the dreadful Battle of Davao was fought to eliminate any Japanese resistance in the province. The province was one of the few provinces in the country to recover quickly from the war. Its capital city resumed its role as the main economic center of Mindanao. Though some local Japanese inhabitants in the provinces were expelled from the country due to enmity after the war, most have been integrated to the local Filipino population. After the war, migration to the province has steadily increased due to the great employment and agricultural opportunities the province have, especially in its capital city. In 1948, all municipal districts in the country have been abolished. This paved the way for the creation of several towns in the province, such as Digos, Padada, Compostela, and many others. To reorganize governance in the country, President Ferdinand E. Marcos signed the Republic Act No. 4867 on May 8, 1967, dividing the province into three. The then Davao Province is currently a region consisting of five provinces: Davao del Sur, Davao del Norte, Davao Occidental, Davao Oriental and Davao de Oro. The province of Davao del Norte bore this name from 1972 until 1998, when Compostela Valley (now Davao de Oro) seceded as a separate province. Davao Occidental was created by virtue of Republic Act 10360 enacted on July 23, 2013; the province is the newest in the country, carved out from the southern part of Davao del Sur. The Act was passed by the House of Representatives and the Senate on November 28, 2012, and December 5, 2012, respectively, and signed by President Benigno Aquino III on January 14, 2013. A plebiscite was held on October 28, 2013, along with the Barangay elections, and the majority of votes cast were "Yes", ratifying the province.

Бөлілмеген Даваоның губернаторлары

Губернатор мерзім басталды мерзім аяқталды Эра Ескермелер Эулалио Э. Каусинг 1915 1917 АҚШ аралдық үкіметі Себу провинциясының өкілі ретінде де қызмет еткен, ол туған жері. Франсиско Салес 1917 1921 АҚШ аралдық үкіметі 1918 жылы Давао провинциялық кеңесші санақ тақтасының инспекторы болып тағайындалды. Жозе Эдвин Паласиос аға 1921 1922 АҚШ аралдық үкіметі Селестино Чавес 1922 1925 АҚШ аралдық үкіметі Себастьян Т. Генеросо 1925 1930 АҚШ аралдық үкіметі Оның үш мерзімінің алғашқы екі мерзіміне қызмет етті. Губернатор Генеросо муниципалитетінің атын алды. Каэтано Б. Бангой 1930 1931 АҚШ аралдық үкіметі Хуан А. Саренас 1931 1935 АҚШ аралдық үкіметі Екі мерзім қатарынан қызмет етті. Себастьян Т. Генеросо 1935 1937 Ұлттық мемлекет Үш мерзімінің соңғысы. Мерзімінің аяқталуына төрт ай қалғанда қайтыс болды. Оның орнын Доминго М. Браганса басты. Доминго М. Браганса 1937 1937 Ұлттық мемлекет Давао муниципалитеті оның өкілеттігі кезінде ресми түрде қала ретінде жарияланды. 1937 жылдың 14 желтоқсанына дейін төрт айға уақытша губернатор болып қызмет етті. Пасифико М. Собрекарей 1937 1940 Ұлттық мемлекет Давао қаласы құрамына енгеннен кейін алғашқы губернатор. Ромуальдо К. Квимпо 1940 1942 Ұлттық мемлекет Губернаторлыққа тағайындалғанға дейін Ұлттық Ассамблеяда конгрессмен болып қызмет етті, ол 1937 жылы Давао қаласын қалаға айналдырған №609 заң жобасын ұсынуға жауапты болды, ол Ұлттық акті №51 ретінде қол қойылды. Кейіннен ол "Давао қаласының әкесі" деп аталды. 1942 жылдың 8 мамырында аяқталып жатқан басып алу кезінде Жапон әскеріне бағынды. Рикардо Д. Миранда 1942 1946 Екінші Республика Ұлттық мемлекет Жапондық оккупациялық күштері губернатор етіп тағайындады, бұл оның үш мерзімінің біріншісі болды. Панталеон А. Пелайо, аға 1942 1945 Филиппин қарсылық қозғалысы 1942 жылы жапондық күштер басып алғанға дейін Давао қаласының мэрі. Олардың билігін мойындаудан бас тартып, тауларға қашып, партизандық күштерге қосылып, өзін "Бос Даваоның" губернаторы деп жариялады, ол 1945 жылдың мамыр айында қала азат болғанға дейін сақталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Даваоның екі губернаторының бірі. Антонио К. Ланзар 1946 1947 Үшінші Республика Жаңа тәуелсіз Филиппин Республикасының егеменді үкіметі астындағы алғашқы губернатор. Грегорио В. Канеда 1947 1947 Үшінші Республика Рикардо Д. Миранда 1947 1951 Үшінші Республика Үш мерзімінің соңғы екі мерзімі, ол және оның әйелі 1951 жылы Давао қаласындағы Ста. Анадағы үйлерінде өрттен қайтыс болды. Алехандро Д. Альмендрас 1951 1959 Үшінші Республика Жапонияға қарсы филиппин қарсылығының қаһарманы. Екі мерзім қызмет етті. Висенте Г. Дутерте 1959 1965 Үшінші Республика 16-шы Филиппин президенті Родриго Дутертенің әкесі. Пациано В. Бангой 1965 1967 Үшінші Республика 1967 жылдың 8 мамырында Давао аймағына бөлінгенге дейін Даваоның соңғы губернаторы. 1940 жылдары Давао халықаралық әуежайын салу үшін жер берген Давао қаласының жоғарғы сыныбының мүшесі Дон Франсиско Бангойдың жалғыз ұлы болды.

GovernorTerm beganTerm endedEraNotes Eulalio E. Causing 1915 1917 U. S. Insular Government Also served as representative of Cebu, his native province. Francisco Sales 1917 1921 U. S. Insular Government Appointed Inspector of the Provincial Advisory Census Board of Davao in 1918. Jose Edwin Palacios Sr 1921 1922 U. S. Insular Government Celestino Chaves 1922 1925 U. S. Insular Government Sebastian T. Generoso 1925 1930 U. S. Insular Government Served for first consecutive two of his three terms. Was the namesake of municipality of Governor Generoso. Cayetano B. Bangoy 1930 1931 U. S. Insular Government Juan A. Sarenas 1931 1935 U. S. Insular Government Served for two consecutive terms. Sebastian T. Generoso 1935 1937 Commonwealth Last of his three terms. Died in office four months before the end of his term. Was succeeded by Domingo M. Braganza. Domingo M. Braganza 1937 1937 Commonwealth Municipality of Davao officially inaugurated as city during his tenure. Only served for four months as provisional governor from September to December 14, 1937. Pacifico M. Sobrecarey 1937 1940 Commonwealth First governor after incorporation of Davao as component city. Romualdo C. Quimpo 1940 1942 Commonwealth Served as Congressman in the National Assembly before his governorship, he was as responsible for the filing Bill 609 signed as Commonwealth Act No. 51 by President Manuel Quezon which incorporated the town of Davao into a city in 1937. He was subsequently called as the "Father of Davao City". Surrendered to the Imperial Japanese Army during World War 2 while the invasion was finalizing its conclusion in May 8, 1942. Ricardo D. Miranda 1942 1946 Second RepublicCommonwealth Was installed by Japanese occupation forces as governor, which would be his first of his three terms in office. Pantaleon A. Pelayo, Sr. 1942 1945 Philippine resistance movement Mayor of Davao City prior to its occupation by Japanese forces in 1942. Refusing to acknowledge their authority, he fled to the mountains and joined the guerrilla forces and declared himself governor of "Free Davao" which he would keep until the city's liberation in May 1945. One of the two governors of Davao during World War 2. Antonio C. Lanzar 1946 1947 Third Republic Was the first governor under the sovereign government of the newly independent Republic of the Philippines. Gregorio V. Cañeda 1947 1947 Third Republic Ricardo D. Miranda 1947 1951 Third Republic Last consecutive two of his three terms until his and his wife's death from an arson incident on their home in Sta. Ana, Davao City in 1951. Alejandro D. Almendras 1951 1959 Third Republic A decorated hero of Philippine resistance against Japan. Served two terms. Vicente G. Duterte 1959 1965 Third Republic Father of 16th Philippine president Rodrigo Duterte. Paciano V. Bangoy 1965 1967 Third Republic Last governor of Davao until its division into Davao Region in May 8, 1967. Was the only son of Don Francisco Bangoy, one of members of Davao City's upperclassmen who donated land for the construction of Davao International Airport in the 1940s.