Лоренцо де Медичи: Флоренциялық ақсүйек және Урбино герцогі

Кіріспе

XVI ғасырдағы итальяндық ақсүйек Лоренцо ди Пьеро де Медичи (12 қыркүйек 1492 – 4 мамыр 1519) 1516 жылдан 1519 жылы қайтыс болғанға дейін Флоренцияны биледі. Ол сонымен қатар сол кезеңде Урбино герцогы болды. Оның қызы Екатерина де Медичи Франция королевасы болды, ал оның заңды емес ұлы Алессандро де Медичи Флоренцияның тұңғыш герцогы атанды.

Ерте өмір

Лоренцо 1492 жылдың 12 қыркүйегінде Флоренцияда Пьеро ди Лоренцо де Медичи мен Альфонсина Орсинидің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесінің ата-анасы – Лоренцо Великолепный және Кларисса Орсини. Анасының ата-анасы – Тальякоццо графы Роберто Орсини және оның әйелі, Катерина Сан-Северино.

Мансап

Лоренцо II 1513 жылдың тамызында оның емілгісі Джулиано де Медичи Флоренция үкіметін басқаруды тапсырғаннан кейін Флоренцияның билеушісі болды. Табиғатынан жоғары талпыныспен, Флоренция әскерінің капитаны болып тағайындалғанына қарамастан, Лоренцо II Флоренцияның республикалық үкімет жүйесіне шыдамсыздық танытты және 1516 жылы емілгісі, Папа Лев X-ті 24 жасында оны Урбино герцогы етіп тағайындауға көндірді. Осылайша, Франческо Мария I делла Роверемен қақтығыс басталды. Ұзаққа созылған Урбино соғысы барысында Делла Ровере қаланы қайта басып алды, бірақ Медичи – 10 000 сарбаздық Папа армиясымен – одан кейін қаланы қайтадан жаулап алды. Шайқас кезінде Лоренцо жараланды, соның салдарынан ол Тосканаға шегінді. 1517 жылдың қыркүйегінде ол келісім арқылы Урбиноны қайтарып алды, алайда ол Медичи әулетінің билігінде тек екі жыл ғана болды. 1521 жылы герцогтік Делла Ровере әулетіне қайта оралды. 1518 жылдың 13 маусымында Лоренцо Аувернь графының қызы Мадлен де ла Турға үйленді. 1519 жылы олардың Екатерина атты қызы дүниеге келді. Екатерина де Медичи Францияның екінші Папасы Климент VII ұйымдастырған Францияның болашақ королі Генрих II-ге үйлену арқылы Франция королевасы болды. Екатерина де Медичи дүниеге келгеннен кейін 21 күн өткен соң Лоренцо II "сырқаттан және шектен тыс өмір салтынан шаршап" қайтыс болды. Осылайша, оның қызы Екатерина негізінен Медичи Папалары Лев X және Климент VII, сондай-ақ олардың өкілдері тәрбиеледі. Лоренцо II-нің қабірі Флоренцияның Сан-Лоренцо шіркеуінің Медичи капелласында орналасқан. Бұл екі қабірдің қайсысы Лоренцо II-ге тиесілі екені туралы пікірталас бар. Басым пікір бойынша, Микеланджелоның "Пенсиеросо" мүсінімен әшекейленген қабір Лоренцо II-ге арналған, ал оның Микеланджело жасаған серігі Лоренцо II-нің емілгісі Джулиано ди Лоренцо де Медичиді бейнелейді. Алайда, тарихшы Ричард Трекслер Флоренция әскерінің капитаны болған Лоренцо II Республиканың берген әскери биліктің символы – эстафетаны ұстаған тұлға болуы керек деп санайды. Трекслер сондай-ақ "Пенсиеросо" ежелгі Римдегі әскери биліктің символы – картаны ұстап тұрғанын атап өтеді, бұл Рим әскерлерінің капитаны болып тағайындалған Джулиано ди Лоренцо үшін лайықты символ болар еді. Ол өзінің атақты бабасы Лоренцо Магнификтің есімін мұра еткендіктен, герцогтың қабірі көбінесе оның атасының қабірімен шатасады. Белгілі болғандай, Никколо Макиавелли саяси трактатын "Билеуші" ("The Prince") Лоренцоға оның билігін сақтау үшін қолдануға болатын тактикалар туралы кеңес беру үшін арнады.

Lorenzo II became lord of Florence in August 1513, after his uncle, Giuliano de' Medici, handed over control of its government. Ambitious by nature, Lorenzo II, despite being appointed Captain of the Florentine militia, lacked patience with Florence's republican system of government and thus, in 1516, convinced his uncle, Pope Leo X to make him Duke of Urbino at the age of 24. So began a conflict with the city's previous duke, Francesco Maria I della Rovere. During the protracted War of Urbino, Delle Rovere recaptured the city, only to have Medici — commanding a 10,000 man Papal army — in turn, retake the city. During battle, Lorenzo was wounded, which prompted him to retire to Tuscany. In September 1517, he regained Urbino via treaty; however, it remained under the Medici family's rule for only two years. In 1521 the duchy reverted to the Della Rovere family. On 13 June 1518, Lorenzo married Madeleine de la Tour, daughter of the Count of Auvergne. The marriage produced a daughter, Catherine, in 1519. Catherine de' Medici went on to become Queen of France, via a marriage to the future King Henry II of France, arranged by the second Medici Pope, Pope Clement VII. Only 21 days after Catherine de' Medici's birth, Lorenzo II died, "worn out by disease and excess." Thus his daughter Catherine was raised primarily by the Medici Popes, Leo X and Clement VII, and their surrogates. Lorenzo II's tomb is in the Medici Chapel of Florence's Church of San Lorenzo. There is disagreement over which of the two tombs is Lorenzo II's. The received view is that Lorenzo'ss tomb that is adorned by Michelangelo's sculpture Pensieroso, which offers an idealized portrait of Lorenzo II, and that its companion piece, also sculpted by Michelangelo, represents Lorenzo II's uncle Giuliano di Lorenzo de' Medici. But historian Richard Trexler has argued that Lorenzo II, having been Captain of the Florentine militia, must be the figure holding the baton, symbol of military authority conferred by the Republic. Trexler also notes that the "Pensieroso" is holding a mappa, the symbol of military authority in ancient Rome, which would be an appropriate symbol for Giuliano di Lorenzo, who was appointed Captain of Roman forces. In sharing the same name with his illustrious ancestor, Lorenzo the Magnificent, the Duke's tomb is often mistaken for that of his grandfather. Famously, Niccolò Machiavelli dedicated his political treatise The Prince to Lorenzo to advise him of tactics to use to maintain his authority.