Чарльз Блант, 1-ші Девоншир графы: Ирландиядағы қызметі мен саяси мансабы
Charles Blount, 8th Baron Mountjoy
Чарльз Блант, 1-й граф Девоншир: Англиялық саяхатшы, Ирландия лорд-депутаты. Тирон бүлігін басып, 1603 ж. Меллифонт шартына қол жеткізді. Тарихтан мәлімет!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия мемлекет қайраткері (1563–1606)
English statesman (1563–1606)
Чарльз Блант, Девонширдің 1-ші графы, KG (ағылшынша: Charles Blount, 1st Earl of Devonshire, KG; 1563 3 сәуір 1606) – королева Елизавета I тұсында Ирландияның лорд-депутаты, ал кейін король Джеймс I тұсында Ирландияның лорд-лейтенанты қызметін атқарған ағылшын дворяны және әскери қолбасшы. Ол 1594 жылы Тайрон көтерілісінің соңғы жылдары тәждің әскерлеріне басшылық етуден бұрын, 8-ші Барон Маунтджой титулын мұраға алды. Ол Кинсаль шайқасында Тайронды жеңіп, 1603 жылы Мелифонт шартында бейбіт келісімге қол жеткізілгенге дейін Дунганнон қаласындағы оның штаб-пәтерін басып алды.
Charles Blount, 1st Earl of Devonshire, KG (pronounced Blunt; 15633 April 1606) was an English nobleman and soldier who served as Lord Deputy of Ireland under Queen Elizabeth I, and later as Lord Lieutenant of Ireland under King James I. He succeeded to the family title as 8th Baron Mountjoy in 1594, before commanding the Crown's forces during the final years of Tyrone's Rebellion. He was able to defeat Tyrone at the Battle of Kinsale, and captured his headquarters at Dungannon before peace was agreed at the Treaty of Mellifont in 1603.
Ерте өмір
Джеймстің екінші ұлы, 6-шы барон Маунтджой және сэр Томас Лидің (монастырларды тарату жөніндегі комиссар) жалғыз қызы Кэтрин, Чарльз Блунт отбасының ең көрнекті өкілдерінің бірі болды. Ағасы, үйленбеген 7-ші барон Маунтджой Уильям қайтыс болғаннан кейін ол 8-ші барон Маунтджой титулын иеленді. Оның жас және сұлу келбеті Елизавета I патшайымның құрметіне бөленді, бұл Роберт Деверэу, Эссекстің 2-ші графының қызғанышын тудырды, нәтижесінде екі сарай адамы арасында жекпе-жек болды, бірақ олар кейін жақын дос атанды. Чарльз Блунт 1584 жылы Корнуоллдағы Сент-Айвс округінен, ал 1586 және 1593 жылдары Бере Алстон округінен парламентке депутат болып сайланды, содан кейін 1594 жылы Лордтар палатасына өтті. 1586 мен 1598 жылдар аралығында Чарльз көп уақытын Еуропа құрлығында өткізіп, Нидерланды мен Бретаньде қызмет етті. 1597 жылы ол Лорд Эссекс және сэр Уолтер Рэлимен бірге, алыс туысы сэр Кристофер Блунтпен Азор аралдарына экспедицияға қатысты. (Сэр Кристофер Эссекстің анасы Леттис Ноллиске, Лестердің жесір графинясына үйленген еді, кейін ол Эссекстің сатқындығына қатысы бар деп айыпталып жазаланды.)
The second son of James, 6th Baron Mountjoy and Catherine, only daughter of Sir Thomas Leigh (Commissioner for Suppression of the Monasteries), Charles Blount was among the most distinguished of the family, succeeding as 8th Baron Mountjoy on the death of his unmarried elder brother William, 7th Baron Mountjoy. The good fortune of his youthful and handsome looks found favour with Queen Elizabeth I which aroused the jealousy of Robert Devereux, 2nd Earl of Essex, leading to a duel between the two courtiers, who later became close friends. Charles Blount was returned to the Commons as MP for St Ives, Cornwall in 1584 and for Bere Alston in 1586 and 1593, before entering the House of Lords in 1594. Between 1586 and 1598, Charles spent most of his time on the Continent, serving in the Netherlands and Brittany. He joined Lord Essex and Sir Walter Raleigh in their expedition to the Azores in 1597, along with his distant cousin, Sir Christopher Blount. (Sir Christopher had married Essex's mother, Lettice Knollys, Dowager Countess of Leicester, and he was afterwards executed for complicity in Essex's treason.)
Ирландия
Лорд Эссекстің құлдырауы Лорд Маунтджойдың мансабына ешқандай зиян келтірмеді. Көтерілісінің сәтсіздігінен кейін Эссекс көптеген адамды таң қалдырып, Маунтджойдың сүйіктісі болған әпкесі Пенелопаны сатқын деп айыптады, бұл оның өзінің де қатысуы мүмкін деген сұрақ тудырды. Бірақ Тақ, Маунтджойдың қызметтерін сақтап қалуға және жеңілген көтерілісшілерге мүмкіндігінше мейірімділік көрсетуге ниеттенгендіктен, бұл айыптауды қараусыз қалдырды. 1600 жылдың 24 ақпанында Маунтджой Лорд Эссекстен кейін Ирландияға Лорд-депутат ретінде келді және келесі жылдары Тоғыз жылдық соғысты аяқтады. Көтерілістің басшысы, Тирон графы Хью О’Нилл, Маунтджойдың "әдепті мінез-құлқы" туралы, оның "таңғы ас дайындалғанша күтіп, бүкіл науқанды өткізіп алуы мүмкін" екенін жазды. Ол Корк, Уотерфорд және Вексфордтағы сәтсіз көтерілістерді басуда да сондай-ақ салмақтылық танытты, онда қала әкімдері, рим католиктеріне көбірек төзімділік беруді көздегендей, жаңа патшаны жариялаудан бас тартты: Коркте үш көтерілісші тез соттан кейін асылды, ал қалғандары ақталды немесе кешірілді. Ольстер плантациясының бір бөлігі ретінде Лоугиншолин барониясының көп бөлігі Тайрон графтығынан бөлініп, жаңа құрылған Лондондерри графтығының құрамына қосылды. Лоугиншолиннің қалған бөлігі Дунганнон барониясының солтүстік бөліктерімен біріктіріліп, қысқа ғұмырлы Маунтджой барониясы құрылды. Кейін ол Дунганнон барониясымен біріктірілді.
The downfall of Lord Essex did no damage to Lord Mountjoy's career. After the failure of his rebellion, Essex shocked many by denouncing his sister Penelope, who was Mountjoy's mistress, as a traitor, which inevitably raised the question of his own possible involvement; but the Crown, anxious to retain Mountjoy's services, and also to show as much leniency as possible to the defeated rebels, simply ignored the accusation. On 24 February 1600, Mountjoy landed in Ireland as Lord Deputy following Lord Essex and in the ensuing years brought the Nine Years' War to an end. The leader of the rebellion, Hugh O'Neill, Earl of Tyrone, wrote about Mountjoy's "refined manners" that he would lose a whole season of campaigning "while waiting until breakfast is prepared to his mind!". He showed similar moderation in putting down the abortive risings in Cork, Waterford and Wexford, where the aldermen, apparently with some vague idea of gaining greater toleration for Roman Catholics, refused to proclaim the new King: in Cork, three insurgents were hanged after a summary trial, but the rest were acquitted or pardoned. As part of the Plantation of Ulster, the majority of the barony of Loughinsholin was detached from County Tyrone and made part of the newly created County Londonderry. The rest of Loughinsholin along with the northern parts of Dungannon barony were merged to create the short lived barony of Mountjoy. It would later be amalgamated with the barony of Dungannon.
Кейінгі өмірі
Англияға оралғаннан кейін, Лорд Маунтджой 1603 жылы сэр Уолтер Ролидің соткерлерінің бірі болды, сол жылы король Джеймс I оны артиллерия бастығы етіп тағайындады, сондай-ақ оған Девоншир графы титулын берді және оған кең аумақты иеліктер сыйлады. Ол 1605 жылы корольдік жарғымен қайта құрылған испан компаниясының негіздеушілерінің бірі болды. Ирландиядағы Маунтджойдың ұзақ мерзімді ізбасары сэр Артур Чичестер болды. Ирландияда белгілі бір шиеленіс сақталды, көптеген наразы гейлдік ирландиялықтар, Маунтджойдың Тайрон және Тирконнелл графтарына жасаған кеңпейілді ұсыныстарына ашуланып, оларға уәде етілген жерлер енді графтарға қайтарылғанын көрді. 1607 жылы, Маунтджой қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, графтар қашып кетті. Келесі жылы бұрынғы үкімет одақтасы сэр Каир О'Доэрти Дерри қаласына шабуыл жасап, өртеп жіберді, соның нәтижесінде О'Доэрти көтерілісі басталды. Қашу және көтеріліс Ольстерді жайлап алуға әкелді, бұл 1603 жылы бейбітшілік орнатып, Маунтджойдың болжай алмаған нәрсесі болды.
On his return to England, Lord Mountjoy served as one of Sir Walter Raleigh's judges in 1603, and in the same year King James I appointed him Master of the Ordnance as well as creating him Earl of Devonshire, granting him extensive estates. He was one of the founder members of the Spanish Company re founded by royal charter in 1605. Mountjoy's long term successor in Ireland was Sir Arthur Chichester. Ireland remained in a state of some tension, with a number of disgruntled Gaelic Irish allies of the Crown angered by Mountjoy's generous terms to the Earls of Tyrone and Tyrconnell which meant land that had been promised to them had now been restored to the earls. In 1607, a year after Mountjoy's death, the flight of the Earls took place. The following year a former government ally Sir Cahir O'Doherty attacked and burned Derry, launching O'Doherty's Rebellion. The flight and the rebellion led to the Plantation of Ulster, something that had not been envisaged by Mountjoy when he had made peace in 1603.
Неке
Өмірінің соңына қарай, 1605 жылдың 26 желтоқсанында Лондонға жақын орналасқан Уанстед үйінде, оның капелланы Уильям Лауд, кейін Кентербери архиепископы болған, өткізген рәсімде ол ұзақ жылдар бойы сүйіктісі болған Леди Пенелопаға (1607 жылдың 7 шілдесінде қайтыс болды) үйленді. Леди Пенелопа бұрын Роберттің, 3-ші барон Ричтің (кейін 1-ші Уорвик графы) әйелі және Роберт Деверэкстің, 2-ші граф Эссекстің қарындасы болған. 1601 жылы оның ағасы өлімге кесілгеннен кейін Лорд Рич шіркеу соты арқылы одан ажырасты. Бұл неке канондық заңға қайшы болды және осы оқиға салдарынан екі тарап та король Яков I-нің сарайынан қуылды. Девоншир графы мен графшасы өмірлік серіктері ретінде, заңды емес балаларымен бірге, ол келесі жылы бірнеше айдан кейін қайтыс болғанша өмір сүрді.
Towards the end of his life, on 26 December 1605 at Wanstead House near London, in a ceremony conducted by his chaplain William Laud, afterwards Archbishop of Canterbury, he married his long time mistress Lady Penelope (died 7 July 1607), formerly wife of Robert, 3rd Baron Rich (later 1st Earl of Warwick) and sister of Robert Devereux, 2nd Earl of Essex. After the execution of her brother in 1601, Lord Rich divorced her in the ecclesiastical courts. The marriage was carried out in defiance of canon law and resulted in the disgrace of both parties, who were banished from King James I's court circles. The Earl and Countess of Devonshire continued to live together as husband and wife with their illegitimate children until his death a few months later in the following year.
Мұра
Лорд Девонширдің заңды балалары болған жоқ, сондықтан оның мұрагерлік атақтары 1606 жылдың 3 сәуірінде Лондонның Савой үйінде қайтыс болғаннан кейін тоқтатылды.
Lord Devonshire left no legitimate children, and so his hereditary titles became extinct at his death on 3 April 1606 at Savoy House, London.