Кескіш бояу – түстердің қатаң шекарасы бар геометриялық абстракция стилі. 1959 ж. пайда болды, абстрактік экспрессионизмге қарсы реакция ретінде дамыды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суреттемедегі қозғалыс
Movement in painting
Қатты жиекті бояу (hard edge painting) – түстік аймақтар арасында күрт өткелдер кездесетін суреттеме. Түстік аймақтар көбінесе бір тең түстен тұрады. Қатты жиекті бояу стилі геометриялық абстракция, оп-арт, пост-бейнелеу абстракциясы және түстік өріс суреттемесімен байланысты.
Hard edge painting (also referred to as Hard Edge or Hard edged) is painting in which abrupt transitions are found between color areas. Color areas often consist of one unvarying color. The Hard edge painting style is related to Geometric abstraction, Op Art, Post painterly Abstraction, and Color Field painting.
Терминнің пайда болуы
"Қатты жиекті сурет" термині 1959 жылы жазушы, куратор және "Лос-Анджелес Таймс" газетінің өнер сыншысы Жюль Лангснер, сондай-ақ Питер Селцпен бірлесіп, Калифорниялық бірнеше суретшілердің туындыларын сипаттау үшін қолданылған. Олар саналы түрде жекеленбеген бояу қолдану тәсілін қабылдады және түстік аймақтарды ерекше қатаңдықпен және айқындықпен бөліп көрсетті. Бұл стиль сол кездегі АҚШ-тың басты сурет салу бағыттарының бірі – абстрактілі экспрессионизмнің кескіндемелік немесе ишаралық формаларына қарсы маңызды реакция болды. Абстрактілі сурет салуға "қатты жиек" тәсілі 1960-шы жылдары кеңінен таралды, алайда оның шығармашылық орталығы Калифорния болды. Басқа ертерек өнер ағымдарында да қатты жиектілік қасиеті кездеседі, мысалы, дәлдікшілер өз жұмыстарында осы қасиетті үлкен дәрежеде көрсеткен. "Қатты жиек" бір немесе бірнеше сурет салу мектебімен байланыстырылуы мүмкін, бірақ ол кез келген суретте кездесетін осы қасиеттерді сипаттау үшін қолданылатын жалпы термин. "Қатты жиекті сурет" бейнелі немесе бейнелеусіз болуы мүмкін.
The term “Hard edge painting” was coined in 1959 by writer, curator, and Los Angeles Times art critic Jules Langsner, along with Peter Selz, to describe the work of several painters from California who adopted a knowingly impersonal paint application and delineated areas of color with particular sharpness and clarity. This style was a significant reaction to the more painterly or gestural forms of Abstract expressionism, one of the United States’ primary painting movements at the time. The “hard edge” approach to abstract painting became widespread in the 1960s, though California was its creative center. Other earlier art movements have also contained the quality of hard edgedness; for example, the Precisionists also displayed this quality to a great degree in their work. Hard edge can be seen to be associated with one or more school of painting, but is also a generally descriptive term, for these qualities found in any painting. Hard edge painting can be figurative or nonrepresentational.
Төрт абстрактілі классиктер көрмесі
1950 жылдардың соңында Лангснер мен Пётр Селц, ол кезде Помона колледжінің профессоры, Лорсер Фейтельсонның (1898–1978), Фейтельсонның әйелі Хелен Лундебергтің (1908–1999), Джон Маклафлиннің (1898–1976), Фредерик Хаммерслидің (1919–2009) және Карл Бенджаминнің (1925–2012) жаңа туындыларында ортақ белгі байқады. Бұл жеті адамнан тұратын топ Фейтельсонның үйінде осы бейнелеме емес кескіндеме стиліндегі топтық көрмені талқылау үшін жиналды. Лангснер ұйымдастырған «Төрт абстрактілі классик» көрмесі 1959 жылы Сан-Франциско өнер мұражайында ашылып, кейін Экспозиция паркіндегі Лос-Анджелес округінің өнер мұражайына көшті. Хелен Лундеберг бұл көрмеге қосылмады. Бұл көрме британдық өнер сыншысы және кураторы Лоренс Аллоуэй Лондондағы Қазіргі заманғы өнер институтына, сондай-ақ Аллоуэй директордың орынбасары болған Белфастағы Королева университетіне барған кезде «Батыс жағалауының қатаң шекарасы» деп атау алды. Аллоуэй бұл терминді қазіргі американдық геометриялық абстрактілі суретті сипаттау үшін қолданғаннан кейін, ол «форманың қарапайымдығы», «түстің тоқтығы», «бетінің тегіс болуы» және туалдың бетіндегі формалардың байланыссыз орналасуы сипаттамаларымен кеңінен қолданысқа енді.
In the late 1950s, Langsner and Peter Selz, then professor at Pomona College, observed a common link among the recent work of Lorser Feitelson (1898–1978), Feitelson's wife Helen Lundeberg (1908–1999), John McLaughlin (1898–1976), Frederick Hammersley (1919–2009), and Karl Benjamin (1925 2012). This group of seven gathered at the Feitelson's home to discuss a group exhibition of this nonfigurative painting style. Curated by Langsner, Four Abstract Classicists opened at the San Francisco Museum of Art in 1959, then traveled to the Los Angeles County Museum of Art in Exposition Park. Helen Lundeberg was not included in the exhibit. Four Abstract Classicists was renamed West Coast Hard edge by British art critic and curator Lawrence Alloway when it traveled to the Institute of Contemporary Arts in London, where Alloway was assistant director, and Queen's University in Belfast. The term came into broader use after Alloway used it to describe contemporary American geometric abstract painting featuring "economy of form," "fullness of color," "neatness of surface," and the nonrelational arrangement of forms on the canvas.
Калифорниядағы көркем сурет көрмесі
1964 жылы Жюль Лангснердің жетекшілігімен тағы бір маңызды "hard edge" көрмесі, қарапайым "California Hard Edge Painting" деген атпен, Калифорнияның Балбоа қаласындағы Павильон галереясында (сонымен қатар Ньюпорт павильоны деп те аталады) Анкрум галереясы, Эстер Роблс галереясы, Феликс Ландау галереясы, Ферус галереясы және Лос-Анджелес қаласының Heritage галереясының бірлескен күшімен ұйымдастырылды. Фейцелон, Лундеберг, Маклафлин, Хаммерсли және Бенджаминмен қатар, "California Hard Edge Painting" көрмесіне Флоренс Арнольд, Джон Барбор, Ларри Белл, Джон Копланс, Джун Харвуд және Дороти Уолдман да қатысты.
In 1964, a second major hard edge exhibition curated by Jules Langsner, simply titled California Hard Edge Painting, was held at the Pavilion Gallery in Balboa, CA (also known as the Newport Pavilion) with the cooperation of the Ankrum Gallery, Esther Robles Gallery, Felix Landau Gallery, Ferus Gallery, and Heritage Gallery of Los Angeles. Along with Feitselon, Lundeberg, McLaughlin, Hammersley, and Benjamin, California Hard Edge Painting included Florence Arnold, John Barbour, Larry Bell, John Coplans, June Harwood, and Dorothy Waldman.
Мұра
2000 жылы Тоби С. Мосс Лос-Анджелестегі галереясында «Төрт абстрактілі классик және біреуі» атты көрме ұйымдастырды. Көрмеде Джон МакЛафлин, Фейтельсон, Хаммерсли және Бенджамин жұмыстары тағы да көрсетілді, ал Лундеберг түпнұсқалық «Қатты жиек» суретшілерінің бесіншісі ретінде қосылды. 2003 жылы Луи Стерн көркем өнер Лорсер Фейтельсонға арналған «Лорсер Фейтельсон және «Қатты жиек» кескіндемесінің тууы, 1945–1965» атты ретроспективті көрме ұсынды. Сол жылы NOHO MODERN «Джун Харвуд: «Қатты жиек» кескіндемесіне қайта қарау, 1959–1969» атты көрмеде Джун Харвудтың туындыларын көрсетті. Көркемсурет сыншысы Дэйв Хики «Лос-Анджелес мектебі»: Карл Бенджамин, Лорсер Фейтельсон, Фредерик Хаммерсли, Джун Харвуд, Хелен Лундеберг және Джон МакЛафлин – осы алты суретшінің орнын бекітті. Бұл көрме 2004–2005 жылдары Лос-Анджелестегі Отис өнер институтының Бен Мальц галереясында өтті. 2007–2008 жылдары Оранж округінің өнер мұражайы «Салқындаудың тууы: Калифорния өнері, дизайны және орта ғасыр мәдениеті» көрмесін ұйымдастырды, онда орта ғасыр дизайны, музыкасы және киносымен қатар, түпнұсқа «төрт абстрактілі классик» жұмыстары да қойылды. «Салқындаудың тууы» көрмесі бүкіл ел бойынша Америка өнерінің Аддисон галереясына (Андовер, М.А.), Калифорнияның Оукленд мұражайына (Оукленд, КА), Милдред Кемпер Лейн өнер мұражайына (Сент-Луис, М.О.) және Джек С. Блантон өнер мұражайына (Остин, ТХ) сапарлады. 2011 жылы бұл стиль Гетти мұражайының «Тынық мұхиты стандартты уақытының» бастапқы нұсқасында, «Л.А. кескіндемесі мен мүсіншілігіндегі өзара әсерлер, 1950–1970» атты көрмеде ерекше көзге түсті. Көрмеде Луи Стерннің жұмыстарынан үзінділер көрсетілді, соның ішінде Карл Бенджаминнің «II кезең» (1958) және Хелен Лундебергтің «Көк планета» (1965) туындылары болды. Луи Стерн көркем өнер Бенджамин, Лундеберг және Фейтельсон сияқты «Қатты жиек» суретшілерінің мұраларын көрсетуді және өкілдік етуді жалғастыруда.
In 2000, Tobey C. Moss curated Four Abstract Classicists Plus One at her gallery in Los Angeles. The exhibit again featured John McLaughlin, Feitelson, Hammersley, and Benjamin, and added Lundeberg as the fifth of the original Hard edge painters. In 2003, Louis Stern Fine Arts presented a retrospective exhibition for Lorser Feitelson entitled Lorser Feitelson and the invention of Hard edge painting, 1945–1965. The same year, NOHO MODERN showed the works of June Harwood in an exhibition entitled June Harwood: Hard edge painting Revisited, 1959–1969. Art critic Dave Hickey solidified the place of these 6 artists in The Los Angeles School: Karl Benjamin, Lorser Feitelson, Frederick Hammersley, June Harwood, Helen Lundeberg, and John McLaughlin, an exhibition held at the Ben Maltz Gallery of the Otis Art Institute in Los Angeles in 2004 2005. In 2007 2008, the Orange County Museum of Art exhibited Birth of the Cool: California Art, Design, and Culture at Midcentury, which included the original "four abstract classicists" along with midcentury design, music and film. Birth of the Cool traveled nationwide to the Addison Gallery of American Art, Andover, MA; the Oakland Museum of California, Oakland, CA; the Mildred Kemper Lane Art Museum, St. Louis, MO; and the Jack S. Blanton Museum of Art, Austin, TX. In 2011, the style was featured prominently at the Getty Museum’s initial iteration of Pacific Standard Time, titled Crosscurrents in L. A. Painting and Sculpture, 1950 1970 , which showcased the artistic practices that characterized the postwar L. A. art scene. The exhibition highlighted selections from Louis Stern Fine Arts including Karl Benjamin’s Stage II (1958) and Helen Lundeberg’s Blue Planet (1965). Louis Stern Fine Arts continues to exhibit and represent the estates of Hard Edge painters, including Benjamin, Lundeberg, and Feitelson.