Дональд Редфилд Гриффин: Жануарлар әлемінің зерттеушісі және эхолокацияның ашқаншысы
Donald Griffin
Дональд Гриффин – американ зоологы, жануарлардың эхолокациясы, санасы және навигациясын зерттеген ғалым. Жануарлар әңгімесі мен санасы туралы маңызды зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық зоолог (1915–2003)
American zoologist (1915–2003)
Дональд Редфилд Гриффин (3 тамыз 1915 – 7 қараша 2003) – әртүрлі университеттерде зоология профессоры болған және жануарлардың мінез-құлқы, жануарлардың бағдарлауы, акустикалық бағдарлану және сенсорлық биофизика салаларында маңызды зерттеулер жүргізген американ ғалымы. 1938 жылы Гарвард университетінде студент кезінде ол жарғанақтардың бағдарлау әдісін зерттеуді бастады және 1944 жылы оны жануарлардың эхолокациясы деп анықтады. "Жануарлардың санасы туралы сұрақ" (1976) атты еңбегінде ол жануарлардың адамдар сияқты саналы екенін дәлелдеді. Гриффин ментофобия тұжырымын қалыптастырды: ғалымдардың басқа жануарлардың санасын мойындамауы.
Donald Redfield Griffin (August 3, 1915 – November 7, 2003) was an American professor of zoology at various universities who conducted seminal research in animal behavior, animal navigation, acoustic orientation and sensory biophysics. In 1938, while an undergraduate at Harvard University, he began studying the navigational method of bats, which he identified as animal echolocation in 1944. In The Question of Animal Awareness (1976), he argued that animals are conscious like humans. Griffin was the originator of the concept of mentophobia: the denial of the consciousness of other animals by scientists.
Өмірбаян
Гриффин 1915 жылдың 3 тамызында Нью-Йорк штатының Саутгемптон қаласында дүниеге келді және Гарвард университетінде білім алды. Корнелл университетіндегі профессорлық қызметтен кейін ол өз университетінде профессор болды, содан кейін Рокфеллер университетінде жұмыс істеді. 1930 жылдардың соңында Гарвардта Гриффин Роберт Галамбоспен бірге жануарлардың эхолокациясын зерттеуде жұмыс істеді. Гриффин 1939 жылдың жазында Эдмунд Найлс Хьюк қорығы мен Нью-Йорк штатының Ренсселэрвилл қаласындағы Биологиялық зерттеу станциясында ғылыми қызметкер ретінде алдын ала сынақтар жүргізді. Ол қорадағы шағын бөлмеде жарғақтардың ұшуын бақылауға арналған құрылғы орнатты. Қалған жұмыстар Гарвардтың Физикалық зертханаларында жүргізілді. Физик Г.В. Пирс әзірлеген дыбыс жазу технологиясын пайдалана отырып, Галамбос пен Пирс жарғақтардың адамдар мен басқа жануарлар еститіннен бір октава жоғары дыбыс шығаратынын анықтады. Олар Хэллоуэлл Дэвис әзірлеген әдістерді қолданып, зертхана төбесінен ілінген сымдар арқылы ұшатын жарғақтардың миын және есту қабілетін бақылады. Олар жарғақтардың эхолокацияны кедергілерден қашу үшін қалай қолданатынын көрсетті, егер олардың аузы мен құлақтары жабық болса, мұндай мүмкіндік болмайтын еді. Гриффин 1944 жылы осы құбылысты сипаттау үшін «эхолокация» терминін енгізді, сол кездегі көптеген физиологтар оның мүмкін еместігіне сенді. Жануарлардың ойлауы туралы зерттеулердің маңызды емес деп саналған кезінде, Гриффин танымдық этиология саласындағы пионер атанды және 1978 жылы жануарлардың қалай ойлайтынын зерттеуді бастады. Жануарлардың тамақ табу және қоршаған ортамен, сондай-ақ бір-бірімен өзара әрекеттесудің күрделі қабілеттерін байқағаннан кейін, ол жануарлардың саналы, ойлайтын тіршілік иелері екеніне, жай ғана автоматтар емес екеніне көз жеткізді. «Нью-Йорк Таймс» газетінің некрологында Гриффин «жануарлардың ойлау қабілетіне ең болмаса назар аударудың жалғыз себебі» деп сипатталды. Сыншылар танымдық этиологияны антропоморфтық және субъективті деп санайтын болса, осы саладағы зерттеушілер жануарлардың қоршаған ортамен өзара әрекеттесуіне негізделген түсініктер мен психикалық күйлерді қалыптастыру жолдарын зерттеді, соның арқасында жануарлар өз әрекеттерін қалай негіздейтінін және басқа сезімтал тіршілік иелерінің реакцияларын қалай күтетінін көрсетті. 1958 жылы Ұлттық ғылым академиясының Даниэль Жиро Эллиот медалімен марапатталды. 1971 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болды. Гриффин 1960 жылдары Рокфеллер университеті мен Нью-Йорк зоологиялық қоғамының (қазіргі Жабайы табиғатты қорғау қоғамы) бірлескен институты – Жануарлар мінез-құлқы зерттеу институтының директоры болды. 1965 жылы Нью-Йорк зоологиялық қоғамының Тринидад және Тобагодағы далалық станциясында жарғақтар туралы жүргізілген зерттеулерден кейін ол Джоселин Крейнге үйленді. 1986 жылы Рокфеллер университетінен кеткеннен бері Массачусетс штатының Лексингтон қаласында тұратын Гриффин 2003 жылдың 7 қарашасында 88 жасында өз үйінде қайтыс болды. Оның бірінші некесінен екі қызы мен бір ұлы қалды.
Griffin was born on August 3, 1915, in Southampton, New York, and attended Harvard University, where he was awarded bachelor's, master's and doctoral degrees. After serving on the faculty of Cornell University he became a professor at his alma mater and later worked at Rockefeller University. While at Harvard in the late 1930s, Griffin worked with Robert Galambos on studies of animal echolocation. Griffin conducted preliminary tests during the summer of 1939 when he was a research fellow at the Edmund Niles Huyck Preserve and Biological Research Station in Rensselaerville, New York. He set up a minimal bat flight facility in a room measuring in a barn and then measured the ability of bats to avoid obstacles by having them fly through a barrier of metal wires suspended from a ceiling. The remaining work was done at Harvard's Physical Laboratories. Using sound capture technology that had been developed by physicist G. W. Pierce, Galambos and Pierce were able to determine that bats generate and hear sounds an octave higher than can be heard by humans and other animals. Experiments they conducted used methods developed by Hallowell Davis to monitor the brains of bats and their hearing responses as they navigated their way past wires suspended from a laboratory ceiling. They showed how bats used echolocation to accurately avoid obstacles, which they were unable to do if their mouths or ears were kept shut. Griffin coined the term "echolocation" in 1944 to describe the phenomenon, which many physiologists of the day could not believe was possible. At a time when animal thinking was a topic deemed unfit for serious research, Griffin became a pioneer in the field of cognitive ethology, starting research in 1978 that studied how animals think. His observations of the sophisticated abilities of animals to gather food and interact with their environment and each other led him to conclude that animals were conscious, thinking beings, not the mere automatons that had been postulated. In its obituary, The New York Times credited Griffin as "the only reason that animal thinking was given consideration at all". While critics argue that cognitive ethology is anthropomorphic and subjective, those in the field have studied the ways that animals form concepts and mental states based on their interactions with their environment, showing how animals base their actions and anticipate the responses of other sentient beings. In 1958 he was awarded the Daniel Giraud Elliot Medal from the National Academy of Sciences. He was elected to the American Philosophical Society in 1971. He was a member of the National Academy of Sciences. Griffin was the Director of the Institute for Research in Animal Behavior, in the 1960s, which was formed as a collaboration between Rockefeller University and the New York Zoological Society (now Wildlife Conservation Society). In 1965 following on from research on bats conducted at the New York Zoological Society's field station in Trinidad and Tobago, he married Jocelyn Crane. A resident of Lexington, Massachusetts, since his 1986 departure from Rockefeller University, Griffin died at his home there at age 88 on November 7, 2003. He was survived by two daughters and a son from his first marriage.