Кіріспе
Ағылшын дін қызметкері және жалған ант беруші, король Карл II-ді өлтіру үшін католиктердің құпия сөз байласуын ойлап тапқан ағылшын дін қызметкері және жалған ант беруші Оутс, Merchant Taylors мектебінде және басқа мектептерде білім алған. Кембридж университетінде 1667 жылы Гонвилл және Каиус колледжіне түсіп, 1669 жылы Сент-Джон колледжіне ауысқан, бірақ сол жылы бітірмей кетіп қалған. Оутс өзінің кемесімен ағылшын Танжерыне сапар шеккен, бірақ оны еркектік бұзықтық қылмысында айыптаған, бұл өлім жазасына тартатын қылмыс еді, бірақ дін қызметкерінің мәртебесіне байланысты жазадан құтылған. Ол католик Генри Ховардтың, Норфолк герцогінің 7-шісінің үй шаруасына, Ховардтың үйінің протестанттарына англикандық капеллан ретінде қосылған. Ол уағыздау өнерімен танымал болғанымен, көп ұзамай осы лауазымынан айырылған. Кереметі, сол кезде баптист дініне қайта оралған әкесі Самуил арқылы танысқан Израиль Тонгемен бірге антикатолик памфлеттер жазуға келіскен. Джон Драйденнің "Абессалом мен Ахитофел" (1681 жылы жарық көрген) шығармасында осылай сипатталған: Оутс түрмеден "Тит Оутс, екі жалған куәлік бойынша толық дәлелдермен айыпталды" деген жазуы бар шляпа киіп, Вестминстер залының қақпасында (қазіргі Жаңа сарай ауласы) ілінген, онда көшеден өткендер жұмыртқамен лақтырған. Ертесі күні ол Лондонда, үшінші күні киімсіз, арбаға байлап, Aldgate-тен Newgate-ке дейін сабап тастаған. Келесі күні оны Newgate-тен Тайбернге дейін сабап әкеткен. Оның сотының төрағасы судья Джеффрис болды, ол Оутстың жалған куәліктері арқасында жазықсыз адамдарды соттауға көмектескеніне қарамастан, "адамзаттың ұятты бейнесі" деп атады. Джеффрис екінші куәлік сот процесінде жаңадан ұсынылған дәлелдердің бұрынғы сот процесінде, Оутстың өзінің куәлігіне қайшы келетін антқа байланысты мойындалмағанын мойындады және бұл дәлелдердің, әсіресе Ирландия және бесеу иезуиттің (соңғысында ол төрағалық еткен) сот процесінде қолжетімді болмағанына өкінді, себебі "бұл кейбір кінәсіз қанды сақтауға көмектескен болар еді". Оутсқа салынған жазалар соншалықты қатал болды, тіпті Томас Бабингтон Маколей сияқтылар оны жаман қарым-қатынас арқылы өлтіруді мақсат еткенін айтты, өйткені Джеффрис және оның әріптестері жалған куәлік беру жағдайында өлім жазасын тағайындай алмағанына ашық өкінді. Оутс келесі үш жыл түрмеде өткізді. 1689 жылы протестант Вильгельм Оранж бен Мэри таққа отырғанда, ол кешіріліп, жылына 260 фунт зейнетақы алған, бірақ оның беделі қалпына келмеген. Кейіннен зейнетақысы тоқтатылған, бірақ 1698 жылы қайта жаңартылып, 300 фунтқа дейін арттырылған. Оутс 1705 жылдың 12 немесе 13 шілдесінде қайтыс болды, ол кезде ол ұмытылған және ешкімге белгісіз болған.
the English priest and perjurer
Oates was educated at Merchant Taylors' School and other schools. At Cambridge University, he entered Gonville and Caius College in 1667 but transferred to St John's College in 1669; he left later the same year without a degree. Oates visited English Tangier with his ship, but was accused of buggery, which was a capital offence, and spared only because of his clerical status. he joined the household of the Catholic Henry Howard, 7th Duke of Norfolk as an Anglican chaplain to those members of Howard's household who were Protestants. Although Oates was admired for his preaching, he soon lost this position. Oddly, at the same time he agreed to co author a series of anti Catholic pamphlets with Israel Tonge, whom he had met through his father Samuel, who had once more reverted to the Baptist doctrine. He is described by John Dryden in Absalom and Achitophel (published 1681) thus— Oates was taken from his cell wearing a hat with the text "Titus Oates, convicted upon full evidence of two horrid perjuries" and put into the pillory at the gate of Westminster Hall (now New Palace Yard), where passers by pelted him with eggs. The next day he was pilloried in London and the third day was stripped, tied to a cart, and whipped from Aldgate to Newgate. On the next day, he was whipped from Newgate to Tyburn. The presiding judge at his trial was Judge Jeffreys, who stated that Oates was a "shame to mankind", despite the fact he himself had helped to condemn innocent people on Oates's perjured evidence. Jeffreys recognised that evidence admitted in the second perjury trial had not been believed in a previous trial when sworn in contradiction to Oates's own evidence, and regretted that evidence now freshly presented had not been available, particularly at the trials of Ireland and of the five Jesuits (at the latter of which he presided) as, "it might have saved some innocent blood". So severe were the penalties imposed on Oates that it has been suggested by among others Thomas Babington Macaulay that the aim was to kill him by ill treatment, as Jeffreys and his fellow judges openly regretted that they could not impose the death penalty in a case of perjury. Oates spent the next three years in prison. In 1689, upon the accession of the Protestant William of Orange and Mary, he was pardoned and granted a pension of £260 a year, but his reputation did not recover. The pension was later suspended, but in 1698 was restored and increased to £300 a year. Oates died on 12 or 13 July 1705, by then an obscure and largely forgotten figure.
Танымал мәдениетте
Фрэнсис Барлоу шамамен 1682 жылы «Қорқынышты тозақты Попш Сюжеті туралы шын мәлімдеме» деп аталатын Попш Сюжеті мен Оутс туралы комикс жасады, ол әдетте қол қойылған шарлы комикстің ең алғашқы мысалы деп есептеледі. 1969 жылы BBC телесериалында Оутс рөлін Николас Смит сомдады. «II Чарльз: Билік және құмарлық» (2003) фильмінде Эдди Марсан Оутс рөлін ойнады.