Анри Френе – француздық кедергі жасаушы, де Голль үкіметінде министр болған. Өмірі, әскери жолы, және Француз Кедергі қозғалысындағы рөлі туралы ақпарат. 🇫🇷
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз қарсыласының мүшесі Анри Фрэнэй Сандовал (11 қараша 1905 – 8 тамыз 1988) – француз әскери шенеунігі және француз қарсыласының мүшесі, Шарль де Голльдің Француз Республикасының Уақытша үкіметінде тұтқындар, босқындар мен депортацияланғандар министрі болды.
Member of French Resistance
Henri Frenay Sandoval (11 November 1905 – 8 August 1988) was a French military officer and French Resistance member, who served as minister of prisoners, refugees and deportees in Charles de Gaulle's Provisional Government of the French Republic.
Ерте өмір және білім
Генри Фрэнэй 1905 жылғы 11 қарашада Францияның Лион қаласында әскери дәстүрі бар католик отбасында дүниеге келді. Ол оңшыл, коммунизмге қарсы нанымдарымен бекінген отбасы еді. Фрэнэй кейінірек өзінің жастық шағы туралы: "Сезімсіз, мен француздық оңшыл, дәстүршіл, қарапайым, патриоттық және әкешілдік дәстүрге жататынмын", - деді. Оның әкесі 1912 жылы Құрмет легионымен марапатталған және Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен әскер болды, соғыстың соңында ол подполковник шеніне жетті. Ол Лиондағы Ампер лицейінде білім алды, ал 1938 жылы Страсбург университетінде герман тілдерін оқыды, поляк Жоғарғы Силезиясындағы неміс азшылығы туралы диссертация қорғады.
Henry Frenay was born in Lyon, France, on 11 November 1905, into a Catholic family with a military tradition, and staunch right wing and anti communist beliefs. Frenay would later say of his youth, "without knowing, I belonged to a French right wing, traditionalist, poor, patriotic and
paternalistic tradition.” His father was a soldier, who was awarded the Legion of Honour in 1912 and served in the First World War, by the end of which he had reached the rank of lieutenant colonel. He was educated at the Lycée Ampère in Lyon and later studied Germanic languages at the university of Strasbourg in 1938, writing a dissertation on the German minority in Polish Upper Silesia.
Әскери мансап
1924 жылы 19 жасында және Лицей дю Парктің дайындық сыныбында оқығаннан кейін, Фрэнэй Сент-Сирге түсіп, 1926 жылы бітірді. 1933 жылы Германия мен Сирияда бірнеше жыл әскери қызметтен кейін, ол Францияға, атап айтқанда оңтүстік-шығыстағы Хайерге оралды, онда 3-ші Альпілік жаяу әскер бригадасына бекітілді. 1934 жылы капитан шеніне жетіп, 1935 жылы Эколь-супериер де-Герде оқыды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Фрэнэй француз армиясына қайта қосылып, Мажино желісіне штаб офицері болып тағайындалды. 1940 жылдың 13 маусымында оның құрамында болған 43-ші армия корпусына шегінуге бұйрық берілді, ал Фрэнэй төрт күннен кейін Вогезде неміс әскеріне тұтқынға түсті. 1940 жылдың 27 маусымында Эльзастағы тұтқын лагерінен қашып, 15 шілдеде бос аймаққа жетіп, Марсельге беттеп, Францияның жағдайының қыртысынан хабардар болды.
In 1924, at the age of 19, and having attended a preparatory class at the Lycée du Parc, Frenay enrolled at Saint Cyr, graduating in 1926. In 1933, having served abroad in the army for multiple years in Germany and Syria, he returned to France, specifically to Hyères in south east France, where he was assigned to the 3rd Alpine Infantry Brigade. He reached the rank of captain in 1934 and studied at the École Supérieure de Guerre in 1935. At the outbreak of World War II, Frenay rejoined the French army and was assigned to the Maginot Line as a staff officer. On 13 June 1940, the 43rd Army Corps, to which he was deployed at the time, was ordered to retreat, and Frenay was taken prisoner by the German army four days later in Vosges. He managed to escape from a POW camp in Alsace on 27 June 1940, and reached the Zone libre on 15 July, heading to Marseille, where he quickly became aware of the severity of France's situation.
Қарсылық
Берти Альбрехт ұйымдастырған кездесулерде нацистік идеологиялық жоспарлар туралы ерте ескертілгеннен кейін және Франция жеңілістен құтылатынына сенімді болған Фрэнэй 1940 жылдың тамызында өзі мен Альбрехт айналасында желі құруға кірісті. Бұл желі, Mouvement de Libération Nationale (MLN), Франциядағы ішкі қарсылық қозғалысының алғашқы тарихи қозғалысы болды. Бастапқыда қарсылықтың мақсаты Виши режиміне қарсы күрес емес еді. Фрэнэй әскери адам болғандықтан, Петенді Ұлы соғыста Францияны басқарған бұрынғы маршал ретінде қарастырды және оған күмәнмен қарамай, Францияны құтқаруға дайындық жасап жатыр деп үміттенді. Қарсылық мүшесі ретінде Фрэнэй Vérités (Ақиқаттар) сияқты жасырын газеттердің редакторы болды. 1941 жылдың шілдесінде Фрэнэй 1940 жылдың қарашасында радикалдық, республикалық идеалдары үшін Виши режимі қызметтен босатқан бұрынғы префект Жан Моленмен кездесті. Молен генерал де Гольдің бұйрығымен Франциядағы ішкі қарсылық қозғалыстарының көлемін анықтауға тырысты. Фрэнэй де Гольге сенім артып, Моулинді оқытып, оны Қарсылыққа таныстырды. 1941 жылдың қарашасында Фрэнэй Жауынгерлік топтың құрылуына қатысты. 1942 жылдың қаңтарында Фрэнэй Моулинмен қайта кездесті, Моулин Лондоннан оралғаннан кейін, оған француз қарсыласын біріктіру және де Гольге бағыну міндеті жүктелді. Ол 1943 жылға дейін Моулинмен жиі кездесіп отырды, бірақ екеуі көптеген мәселелерде келіспеді. Фрэнэй Моулиннің кеңесшіл қозғалыстарға өзінен артық көңіл бөлетініне сенді, бірақ шындығында Моулин де Гольдің тапсырмасымен саяси қақтығысты әскери қарсылықтан ажыратуға міндеттелген еді. Оның ойынша, Лондондағы және кейіннен Алжирдегі француз үкіметі – Бостандық Франциясы, саяси функцияны оның басшылығымен орындауы керек еді. Фрэнэй болса, Қарсылықтың өзінің жеке, тәуелсіз саяси қозғалысы болуы керек деп санайтын, ол соғыстан кейінгі жаңа институттарды құрып, үшінші республикадағы партиялық жүйенің сәтсіздігін еске түсіре отырып, ескі партиялар мен байланысты желілерді қайтадан қабылдамауы керек еді. 1942 жылдың ақпанында Бос аймақтан тұтқындарды босату үшін Фрэнэй екі рет Анри Роллинмен кездесті, ол сол кезде Виши Франциясының ішкі істер министрі Пьер Пуше болды. Роллин мен Пуше кабинетінің мүшелерімен үшінші кездесу кезінде Фрэнэй ашуланып кетіп, кездесуді тоқтатты. Дегенмен, бұл кездесулер бірнеше қарсылық күресшілерін босатуға әкелді. Бос аймақта Фрэнэй француз қарсыласын әскери бақылауға алуға тырысты. Аймақтағы үш ірі қозғалыс (Francs Tireurs et Partisans, Libération sud және Combat) біріккен кезде, ол де Голь мен Моулинмен талқылаулар жүргізді, нәтижесінде Conseil National de la Résistance құрылды. Фрэнэй оның құрылуына белсенді қатысқанына қарамастан, оған сенімсіздікпен қарады және өзінің тобын, Combat-ты, мүмкіндігінше бөлек ұстады. 1943 жылдың маусымында Гестапо Моулинді тұтқындағаннан кейін Фрэнэй Алжирге қашып кетті. 1943 жылдың қарашасында ол Шарль де Гольмен кездесті, ол оны тұтқындар, босқындар және депортацияланғандар министрі етіп тағайындады. Фрэнэй ішкі қарсылықтағы маңызды рөлінің арқасында Ішкі істер министрлігінде маңызды лауазымға ие болуды үмітті, бірақ ол мен де Голь арасындағы пікірлер айырмашылығы Фрэнэйдің төменгі дәрежедегі лауазым алуына себеп болды.
Having been warned of the Nazi ideological plans very early on through meetings organised by Berty Albrecht, and convinced that France would recover from its defeat, Frenay set out in August 1940 to gather the beginnings of a network around himself and Albrecht. This network, the Mouvement de Libération Nationale (MLN), was the first historical movement of internal resistance in France. Originally, the resistance's goal was not to fight the Vichy Regime. Frenay, a military man, saw Pétain as a former Marshal who had led France during the Great War and was consequently willing to give him the benefit of the doubt, hoping that he was playing a double game, preparing for the salvation of France in one way or another. As a Resistance member, Frenay also became an editor of underground newspapers such as Vérités (Truths). In July 1941, Frenay met with former Prefect Jean Moulin, who had been dismissed by the Vichy Regime in November 1940 due to his Radical, republican ideals and sought to find out the size of the internal resistance movements in France on the orders of General de Gaulle. Frenay, trusting de Gaulle, trained Moulin and introduced him to the Resistance. In November 1941, Frenay had a hand in the formation of the Combat group. In January 1942, Frenay met with Moulin again following the latter's return from London, where he had been charged with unifying the French Resistance and rallying it to de Gaulle. He continued to met with Moulin frequently until 1943, though the two often disagreed on many matters, with Frenay believing that Moulin favoured pro Soviet movements over his own, though in reality Moulin had been tasked by de Gaulle to separate the political conflict from the military resistance, with the belief that Free France, the French government in exile in London and later in Algiers, should carry out the political function under his leadership. Frenay, on the other hand, believed that the Resistance should be its own, autonomous political movement that created new post war institutions and did not simply welcome back the old parties and associated networks, citing the failure of the party system under the Third Republic. In February 1942, to obtain the release of militants from the Zone Libre, Frenay twice met with Henri Rollin, head of the Direction de la surveillance du territoire, then the Minister of the Interior of Vichy France, Pierre Pucheu, who suggested that Frenay should connect his movements to the French secret services, a suggestion which Frenay rejected. During a third meeting with Rollin and members of Pucheu's cabinet, Frenay stormed down. Nevertheless, these meetings led to the release of several Resistance fighters. In the Zone Libre, Frenay sought to take military control of the French Resistance, when the three largest movements in the Zone (Francs Tireurs et Partisans, Libération sud and Combat) merged, which led to discussions with de Gaulle and Moulin, subsequently leading to the forming of the Conseil National de la Résistance, which, despite his leading involvement, Frenay distrusted and generally kept his own group, Combat, as separate from as possible. When the Gestapo captured Moulin in June 1943, Frenay fled to Algiers. In November 1943, he met Charles de Gaulle, who appointed him as a minister of prisoners, refugees and deportees. Frenay, due to his major role in the internal Resistance, had desired a more important role in the Ministry of the Interior, but the differences of opinion between him and de Gaulle led to Frenay obtaining this lower ranking position.
Соғыстан кейінгі кезең
Соғыстан кейін Фрэнэ 1945 жылдың 21 қазанына дейін тұтқын, босқындар және депортацияланғандар министрі қызметін атқаруын жалғастырды. Осы кезеңде ол одақтас аймақтан 1,330,000 тұтқынның, босқындардың және депортацияланғандардың Францияға қайта оралуы мен ұлттық өмірге қайта бейімделуіне көмектесті. Фрэнэ соғыстан кейінгі Еуропа бірігу жолындағы бастамаларды ынтамен қолдады. 1948 жылы Еуропалық қозғалысты құрған Гаага конгресіне қатысты. 1950 жылдан 1954 жылға дейін Фрэнэ Еуропалық федералистер одағының президенті болды. Франция Еуропалық қорғаныс қауымдастығын (ЕҚҚ) қабылдамағаннан кейін ол президенттік лауазымынан бас тартты. Осы оқиғадан кейін ол генерал де Гольмен Еуропалық интеграцияға қарсылығы үшін толықтай байланысын үзді. Фрэнэ саяси өмірден шығып, кәсіпкерлікпен айналысты. 1976 жылы ол "Түн аяқталады: революционердің естеліктері" атты автобиографиясын жариялады, онда Молен мен де Гольді салғырттық танытқандары үшін сынады.
After the war, Frenay retained his role as minister of prisoner, refugees and deportees until 21 October 1945, during which time he helped organise the return of 1,330,000 prisoners, refugees and deportees from the Allied Zone to France and their reintegration back into national life. Frenay was a passionate supporter of the post war moves to European unity. He took part in the Hague Congress in 1948, which created the European Movement. From 1950 to 1954, Frenay was President of the Union of European Federalists. He resigned his presidency after the rejection by France of the European Defense Community (EDC). It was at this time that he definitively broke with General de Gaulle over the latter's opposition to European integration. Frenay retired from political life and became a businessman. He published his autobiography, The Night Will End: Memoirs of a Revolutionary in 1976, which notably criticised Moulin and de Gaulle as reckless.
Жеке өмір
1934 жылы Фрэнэй Берти Альбрехтпен танысып, ғашық болды. Альбрехт – өзінен он екі жас үлкен, күйеуінен ажырасқан протестант феминисі және антифашист. Оның арқасында Фрэнэй неміс, нацистерге қарсы босқындармен танысып, нацизмге қызығушылық танытты. Нәтижесінде "Менің күресімді" оқып, оның қаншалықты қауіпті екенін түсінді. Олардың қарым-қатынасы 1942 жылға дейін жалғасты, осы кезеңде олар бірлесіп жасырын газеттер шығарды. 1943 жылы Альбрехт СС офицері Клаус Барбиге тұтқындалды. Бұл тұрақ Фрэнэйді қолға түсіру үшін жасалған болуы мүмкін. Альбрехт қарсылық қозғалысының шейіті болды, ол азаптаудан кейін ақпаратты жарияламас үшін өз-өзіне қол жұмсады. 1942 жылы Фрэнэй Чилина Чиозимен (1909–1997) танысты, ол Фон-Ромеудегі клиниканың бас дәрігері және Испанияға қашып кетуге көмектесетін қарсылық қозғалысының жетекшісі болды. 1943 жылдың 6 қазанында олар бала сүйді. Ана мен баланы қауіптен сақтау үшін ұлдары "әкесі мен анасы белгісіз" деп жарияланды және соғыс аяқталғанға дейін балабақшаға орналастырылды. Фрэнэй мен Чиози соғыстан кейін, 1946 жылдың 25 қарашасында үйленді. Фрэнэй 1988 жылдың 8 тамызында Корсикадағы Порто-Веккиода қайтыс болды. Сол кездегі президент және бұрынғы қарсыласкер Франсуа Миттеран Фрэнэйдің өліміне байланысты сөз сөйледі. Франция бойынша оның есімімен көшелер аталды, соның ішінде Париждегі 12-ші округтегі алаң да оның атымен аталады.
In 1934, Frenay met and fell in love with Berty Albrecht, a Protestant feminist and anti fascist, twelve years his senior and married, albeit separated from her husband. Through her, he met German, anti Nazi refugees and came to be interested in Nazism, consequently discovering the threat it posed through reading Mein Kampf. Their relationship continued until 1942, during which time they worked together on the underground newspapers. Albrecht was eventually captured by SS Officer Klaus Barbie in 1943, in a trap likely intended to draw out Frenay, and became a martyr of the resistance, committing suicide to avoid revealing information under torture. In 1942, Frenay met Chilina Ciosi (1909–1997), head doctor of a clinic in Font Romeu and head of a Resistance transit route to Spain. She gave birth to a child on 6 October 1943. To avoid endangering the mother and child, their son was declared "of unknown father and mother" and placed in a nursery until the end of the conflict. Frenay and Ciosi married after the war, on 25 November 1946. Frenay died at Porto Vecchio, Corsica, on 8 August 1988. Then President, and former resistant, François Mitterrand issued a eulogy following Frenay's death, and across France streets have been named after him, including a square in Paris in the 12th arrondissement.