Уильям Ф. Бакли: Американдық консерватор ойшылының өмірі мен қызметі

Уильям Ф. Бакли – американдық консервативті жазушы, саяси комментатор (1925-2008). Өмірі, еңбектері, CIA-дағы қызметі туралы ақпарат.

31 мин оқу

100%

Дереккөз: William F. Buckley Jr. — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық консервативті автор және саяси комментатор (1925–2008)

Уильям Франк Бакли-кіші (туған Уильям Фрэнсис Бакли; 24 қараша 1925 – 27 ақпан 2008) – американдық консервативті жазушы, қоғамдық зиялы және саяси комментатор. Нью-Йорк қаласында туған Бакли бала кезінде испан тілінде сөйлеген, кейін француз тілін, содан соң ағылшын тілін үйренді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында қызмет етті. Соғыстан кейін Йель университетінде оқыды, онда дебаттарға қатысып, консервативті саяси пікір білдірді. Одан кейін екі жыл бойы Орталық барлау агенттігінде жұмыс істеді. 1955 жылы АҚШ-тағы консервативті қозғалысты дамытқан National Review журналын құрды. National Review журналындағы редакциялық мақалаларынан өзге, Бакли «God and Man at Yale» (1951) және тағы 50-ден астам кітап жазды, олардың тақырыптары жазу, сөйлеу, тарих, саясат және желкендесу сияқты алуан түрлі болды. Оның шығармаларына ойдан шығарылған ЦРУ офицері Блэкфорд Оукс туралы романдар сериясы және жалпыұлттық таралымдағы газет бағаналары кіреді. Баклидің көзқарастары әртүрлі болды және қазіргі консервативті зиялылардың көзқарастарымен салыстырғанда, толығымен консервативті емес деп есептеледі. Оның нәсілге қатысты пікірлері 1950-ші жылдардан 1960-шы жылдарға қарай, оңтүстік расизмін қолдаудан бастап, афроамерикалықтың президенттікке сайлануын асыға күтуге дейін өзгереді. Бакли өзін консерватор да, либертариан да деп атады. Ол консервативті қозғалыстың ең беделді тұлғаларының бірі саналады.

Балалық шақ

Уильям Франк Бакли-младший Уильям Фрэнсис Бакли ретінде 1925 жылғы 24 қарашада Нью-Йорк қаласында Алоиза Жозефина Антонияның (қызметтік аты Штайнер) және заңгер және мұнай дамытушы Уильям Франк Бакли-ағаның (1881–1958) отбасында дүниеге келді. Оның анасы Нью-Орлеаннан шыққан, неміс, ирланд және швейцариялық неміс тегінен, ал әкесі ирланд тегінен және 1920 жылы солшыл генерал Альваро Обрегон президент болғанда қуылған, Викториано Уэртаның әскери диктатурасы кезінде Мексика саясатында ықпалды болған Техаста, Онтарионың Гамильтон қаласынан келген канадалық ата-аналардың отбасында дүниеге келген. Оның бес үлкен және төрт кіші бауыры болған. Бала кезінде ол отбасымен бірге Мексикаға, содан кейін Коннектикут штатының Шерон қаласына көшті, одан кейін Францияда формалды білім алуын бастады, онда ол Парижде бірінші сыныпқа барды. Жеті жасында отбасы Англияға көшті және ол Лондонның күндізгі мектебінде алғашқы ресми ағылшын тіліндегі білімін алды; отбасының көшіп-қонуына байланысты оның бірінші және екінші тілдері испан және француз тілдері болды. Бала кезінде ол жылқыға, аң аулауға, музыкаға, желкенге және шаңғыға құмар болды, олардың барлығы кейінірек жазған шығармаларында көрінді. Ол Балтимордағы Калверт мектебінің әзірлеген үйде оқыту бағдарламасын пайдаланып сегізінші сыныпқа дейін үйде оқыды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, 12-13 жасында, ол Англияның Олд-Виндзор ауылындағы иезуиттердің Сент-Джонс-Бьюмонт дайындық мектебіне қабылданды. Баклидің әкесі Мексикада байлық жинаған мұнай дамытушы болды. Оның тоғыз бауыры мен апасының арасында жазушы және консервативті белсенді үлкен әпкесі Алоиз Бакли Хит, Ричардсон Викс Дрогс компаниясының бас директоры Джеральд А. О'Райлиге үйленген Маурин Бакли О'Райли (1933–1964), «National Review» журналымен өмір сүру туралы «Living It Up with National Review: A Memoir» кітабының авторы Присцилла Бакли (Бакли кіріспе сөзін жазды), автор Патрисия Бакли Бозель, автор және Баклидің қоғамдық сөйлеу мектебінің негізін қалаушы Рид Бакли және АҚШ Сенатының Нью-Йорк штатынан сенаторы және Колумбия округінің апелляциялық сотының судьясы болған Джеймс Л. Бакли болды. Соғыс кезінде Баклидің отбасы болашақ тарихшы Алистер Хорнды соғыстан эвакуацияланған бала ретінде қабылдады. Олар өмір бойы дос болып қалды. Олар екеуі де Нью-Йорктің Миллбрук қаласындағы Миллбрук мектебін 1943 жылы бітірді. Бакли 1943 жылы Эррол Флинннің ізгілік зорлау ісі кезінде Эррол Флинннің қорғаны үшін американдық жігіттер клубының (ABCDEF) мүшесі болды. Миллбрукте Бакли мектептің «Тамарак» атты жылнамасын құрып, редакциялады; бұл оның баспа саласындағы алғашқы тәжірибесі болды. Бакли жас кезінде либертариандық автор Альберт Джей Нок Коннектикут штатының Шарон қаласындағы Бакли отбасы үйіне жиі қонаққа келетін. Уильям Ф. Бакли-аға ұлын Ноктың ең танымал шығармасы «Біздің жауымыз, мемлекет» болған шығармаларын оқуға шақырды, онда Нок АҚШ-тың негізін қалаушылары 1787 жылы Конституциялық конвенцияда Конфедерация мақалалары бойынша құрылған үкімет жүйесіне төңкеріс жасады деп мәлімдеді.

William Frank Buckley Jr. was born William Francis Buckley in New York City on November 24, 1925, to Aloise Josephine Antonia (née Steiner) and lawyer and oil developer William Frank Buckley Sr. (1881–1958). His mother hailed from New Orleans and was of German, Irish, and Swiss German descent, while his father had Irish ancestry and was born in Texas to Canadian parents from Hamilton, Ontario. He had five older siblings and four younger siblings. He moved as a boy with his family to Mexico before moving to Sharon, Connecticut, then began his formal schooling in France, where he attended first grade in Paris. By age seven, the family had moved to England and he received his first formal English language training at a day school in London; due to the family's movement, his first and second languages were Spanish and French. As a boy, he developed a love for horses, hunting, music, sailing, and skiing, all of which were reflected in his later writings. He was homeschooled through the eighth grade using the Homeschool Curriculum developed by the Calvert School in Baltimore. Just before World War II, around the ages of 12 and 13, he attended the Jesuit preparatory school St John's Beaumont in the English village of Old Windsor. Buckley's father was an oil developer whose wealth was based in Mexico and became influential in Mexican politics during the military dictatorship of Victoriano Huerta, but was expelled when leftist general Álvaro Obregón became president in 1920. Buckley's nine siblings included eldest sister Aloise Buckley Heath, a writer and conservative activist; sister Maureen Buckley O'Reilly (1933–1964), who married Richardson Vicks Drugs CEO Gerald A. O'Reilly; sister Priscilla Buckley, author of Living It Up with National Review: A Memoir, for which Buckley wrote the foreword; sister Patricia Buckley Bozell, who was also an author; brother Reid Buckley, an author and founder of the Buckley School of Public Speaking; and brother James L. Buckley, who became a U. S. senator from New York and a judge of the United States Court of Appeals for the D. C. Circuit. During the war, Buckley's family took in the English historian to be Alistair Horne as a child war evacuee. He and Buckley remained lifelong friends. They both attended the Millbrook School in Millbrook, New York, graduating in 1943. Buckley was a member of the American Boys' Club for the Defense of Errol Flynn (ABCDEF) during Flynn's trial for statutory rape in 1943. At Millbrook, Buckley founded and edited the school's yearbook, The Tamarack; this was his first experience in publishing. When Buckley was a young man, libertarian author Albert Jay Nock was a frequent guest at the Buckley family house in Sharon, Connecticut. William F. Buckley Sr. urged his son to read Nock's works, the best known of which was Our Enemy, the State, in which Nock maintained that the founding fathers of the United States, at their Constitutional Convention in 1787, had executed a coup d'état of the system of government established under the Articles of Confederation.

Музыка

Жас кезінде Бакли көптеген музыкалық қабілеттерін дамытты. Ол клавесинді өте жақсы ойнайтын, кейін оны "барлық аспаптардан артық жақсы көретін аспап" деп атады. Ол клавесинші Фернандо Валентидің жақын досы болды, ол Баклиге өзінің он алты футтық клавесинін сатуды ұсынды. Иоганн Себастьян Бахтың үлкен жанкүйері болған Бакли, оның қосымшасының өзінің жерлеу рәсімінде орындалуын қалады.

Дін

Бакли католик болып өскен және Мальта рыцарьларының мүшесі болған. Ол өзінің сенімі туралы былай деді: "Мен, айтылғандай, католиктердің үлкен отбасында өстім, біздің діни сенімімізге ешқандай күмәндік тудырмайтынбыз". Оның алғашқы кітабы "Йельдегі Құдай және адам" 1951 жылы жарық көрген кезде оның католицизміне қатысты нақты сынға ұшырады. Сол кездегі Гарвард университетінің деканы МакДжордж Банди "Атлантик" журналында: "Кез келген рим католиктерінің Йельдің діни дәстүрі туралы сөйлеуі таңғажайып көрінеді" деп жазды. Йельдің қамқоршылар кеңесінің мүшесі Генри Слоан Коффин Баклидің кітабын "оның рим католик көзқарасымен бұрмаланған" деп айыптады және Баклидің "Фордхэм немесе осыған ұқсас оқу орнында оқығаны абзал" еді деп мәлімдеді. 1997 жылы жарық көрген "Құдайға жақында" атты кітабында Бакли "Жоғарғы Соттың мемлекеттік мектептердегі дінге қарсы соғысы" деп санаған жағдайды айыптап, христиан дінінің орнын "басқа бір құдай – көпмәдениеттілік" алмастырып жатыр деді. Ол Екінші Ватикан соборынан кейін жасалған діни рәсімдердегі реформаларды жақтырмады. Баклидің XX ғасырғы итальян жазушысы Мария Вальтортаның еңбектері мен аян-аяндарына қызығушылық танытқаны белгілі болды.

Білім және әскери қызмет

Бакли 1943 жылға дейін Мексиканың Ұлттық автономды университетінде (немесе UNAM) оқыды. Келесі жылы АҚШ армиясының офицерлік кандидаттық мектебін (ОКС) бітірген соң, ол АҚШ армиясында екінші лейтенант болып кірісті. "Мильдер өтті" атты кітабында ол Франклин Рузвельттің қазасына байланысты құрметті қарауыл құрамында болғанын қысқаша айтады. Соғыс жылдарында ол Форт-Беннинг (Джорджия), Форт-Гордон (Джорджия) және Форт-Сэм Хьюстон (Техас) базаларында қызмет етті. 1945 жылы соғыс аяқталғаннан кейін Бакли Йель университетіне түсті, онда ол құпия "Скалл энд Боунз" қоғамының мүшесі болды және дау-дебаттерде шеберлік танытты. Ол Йель саяси одағының консервативтік партиясында белсенділік танытып, Йель Daily News газетінің редакторы болды, сондай-ақ ФБР-ға ақпарат беріп тұрды. Йельде Бакли саяси ғылым, тарих және экономика пәндерін оқып, 1950 жылы үздік дипломмен бітірді.

Орталық барлау агенттігі

Бакли 1947 жылдан 1951 жылға дейін Йель университетінде испан тілінен сабақ беріп, содан кейін сол кездегі көптеген Айви Лигасының түлектері сияқты ЦРУ-ға қабылданып жұмыс істеді. Ол екі жыл қызмет етті, оның бір жылы Мексика қаласында Э. Говард Ханттың саяси әрекеттеріне көмектесумен өтті, кейіннен ол Уотергейт дауындағы рөлі үшін түрмеге қамалды. Екеуі өмір бойы дос болып қалады. 2005 жылғы 1 қарашада National Review газетінде жарияланған мақаласында Бакли ЦРУ-да жұмыс істегенде өзінің тікелей бастығы Хантты ғана танығанын айтты. Мексикада жұмыс істеген кезінде Бакли перуаниялық автор Эудосио Равинестің "Енанға жол" атты кітабын редакциялады. ЦРУ-дан кеткен соң 1952 жылы The American Mercury журналында редактор болып жұмыс істеді, бірақ журналда жаңадан пайда болған антисемиттік көзқарастарды байқағаннан кейін жұмыстан кетті.

Жеке өмір

1950 жылы Бакли Патриция Тейлорға үйленді – ол канадалық өнеркәсіпші Остин К. Тейлордың қызы еді. Ол Британдық Колумбияның Ванкувер қаласынан келген протестант Тейлормен Вассар колледжінде оқып жүргенде танысты. Кейін ол Мемориал Слоан Кеттеринг қатерлі ісік орталығы, Нью-Йорк университетінің медициналық орталығындағы реконструктивтік пластикалық хирургия институты және арнайы хирургиялық аурухана сияқты қайырымдылық ұйымдарына қаржы жинауда белгілі болды. Ол сондай-ақ Вьетнам соғысының қатысушыларына көмектесу үшін ақша жинады. 2007 жылдың 15 сәуірінде Пэт Бакли ұзақ аурудан кейін 80 жасында қайтыс болды. Досы Кристофер Литтлдің айтуынша, оның қайтысынан кейін Бакли "көңілсіз және бағытсыз" сезінген. Уильям мен Патриция Баклидің бір ұлы болды – жазушы Кристофер Бакли. Олар Коннектикут штатының Стэмфорд қаласындағы Уоллакс-Пойнт ауданында және Манхэттеннің 73-ші шығыс 73-ші көшесіндегі дуплекс пәтерде тұрды, сонымен қатар Манхэттендегі 778 Парк-авенюге жеке кіреберісі болды. 1970 жылдан бастап Бакли және оның әйелі Швейцарияның Ругемонт қаласында әр жылы алты-жеті аптадан тұрып, жұмыс істеді, бұл 30 жылдан астам уақытқа созылды.

Құдай мен адам Йельде

Баклидің "Йельдегі Құдай және адам" атты тұңғыш кітабы 1951 жылы жарық көрді. Йель университетіне сын ескертулер бағыштап, Бакли кітапта оқу орнының бастапқы мақсатынан тайып кеткенін айтты. Бір сыншы бұл еңбекті академиялық бостандықтың рөлін бұрмалап көрсету деп бағалады. Йель университетінің түлегі, американдық ғалым және саяхатшы МакДжордж Банди "Атлантик" журналында былай деп жазды: "Уильям Ф. Бакли кішінің жазған "Йельдегі Құдай және адам" кітабы – бұл институтты "атеизм" мен "коллективизм" ошағы деп көрсеткен қатал шабуыл. Менің ойымша, кітап фактілерді адал пайдаланбаған, теориясы жалған және авторының беделін түсірген". Бакли кітапқа назар аудартуға Джон Чемберленнің жазған "Алғы сөзінің" себепкер болғанын, оның өміріне бағыт бергенін және танымал "Лайф" журналының редакторының "аса жомарттық" танытқанын айтты. Бакли Ричард Кондонның 1959 жылғы "Манчжуриялық үміткер" романында "Йельдегі адамдар мен Құдай туралы жазған, қызықты жас жігіт" деп сипатталды.

Маккарти мен оның жаулары

1954 жылы Бакли мен оның қайын інісі Л. Брент Бозель-младший «Маккарти және оның жаулары» атты кітапты бірлесіп жазды. Бозель 1950 жылдардың басында Уильям Брэдфорд Хуи бас редакторлық қызмет атқаратын «The American Mercury» журналында Баклимен бірге жұмыс істеді. Кітап сенатор Джозеф Маккартиді коммунизмге қарсы күрескен патриот ретінде қорғады және «Маккартизм – жақсы ниетті және қатаң моральды адамдардың бірігуіне мүмкіндік беретін қозғалыс» деп мәлімдеді. Бакли мен Бозель Маккартиді коммунистердің «әлемді жаулап алу» ниетіне жауап ретінде сипаттады. Олар оның көбінесе «артық айтқанын» мойындады, бірақ оның қозғалысы әділ деп сенді.

Ұлттық шолу

Бакли 1955 жылы консервативті пікірлерді жариялайтын басылымдардың аз болған кезінде National Review журналын құрды. 1990 жылға дейін журналдың бас редакторы қызметін атқарды. Осы кезеңде National Review американдық консерватизмнің негізгі бағыт-бағдарына айналды, дәстүрлі консерваторлар мен либертариандардың бірігуін қолдады. Соғыстан кейінгі консервативті интеллектуалдық тарихты зерттеген Ким Филлипс Файн былай деп жазады:

Осы тақырып бойынша ең ықпалды жиынтық Джордж Нэштің 1945 жылдан бергі консервативті интеллектуалдық дәстүрі болып табылады. Ол соғыстан кейінгі консерватизм бұрын бір-біріне тәуелсіз болған үш күшті және ішінара қайшылықты интеллектуалдық ағымды біріктірді: либертариандық, дәстүрлілік және антикоммунизм. Осы ойлардың әрқайсысының алдын-алағы екі жүздік (тіпті тоғызыншы) ғасырларда болған, бірақ олар Уильям Ф. Бакли және National Review журналының басшылығымен соғыстан кейінгі ерекше тұжырымдамаларында біріктірілді. Нэштің пікірінше, осы әртүрлі, бәсекелес және келісуге қиын ойлау мектептерінің бірігуі біртұтас қазіргі оңшыл идеологияның құрылуына әкелді. Бакли бұрын коммунист болған немесе бір кезде солшыл жақта жұмыс істеген Уиттакер Чемберс, Вилли Шламм, Джон Дос Пассос, Фрэнк Мейер және Джеймс Бернхам сияқты интеллектуалдарды редакторлар мен жазушылар ретінде National Review журналына шақырды. Бернхам бас редактор болған кезде, журналдың ықпалын саяси орталыққа қарай кеңейту үшін, редакциялық саясатты прагматикалық етуге шақырды. Смант (1991) Бернхамның редакциялық алқа мүшелерінің (Мейер, Шламм, Уильям Риккенбакер және журналдың баспагері Уильям А. Рашер сияқты) кейде қарсылығын жеңіп, журналдың редакциялық саясатына және Баклидің ойлау жүйесіне елеулі әсер еткенін анықтады.

Консерватизмнің шекарасын анықтау

Бакли мен оның редакторлары Ұлттық шолуды консервативтіліктің шекараларын анықтау және консервативті атауға лайық емес деп санаған адамдарды, идеяларды немесе топтарды шеттету үшін пайдаланды. Мысалы, Бакли Айн Рэндті, Джон Берч қоғамын, Джордж Уоллесті, расистерді, нәсілшілдерді және антисемиттерді сынады. Баклидің сөзіне сүйенсек, ол алғаш рет Айн Рэндпен кездескенде, ол оған: «Сен Құдайға сенуге тым ақылдысың», – деді. Бакли болса, «Рэндтің стилі де, оның идеялары да консервативті этикаға қайшы келді» деп ойлады. Рэндтің дінге деген қарсылығы оның философиясын консерватизм туралы түсінігіне қабылдауға келмейтін етті. 1957 жылдан кейін ол Рэндті консервативті қозғалыстан шығару үшін Уиттакер Чемберстің Рэндтің «Атлас құлатылды» ромасына жазған өте теріс рецензиясын жариялады. 1964 жылы ол «оның құрғақ философиясының консерваторлардың трансценденттік, интеллектуалды және моральдық мәселелерге баса назар аударуымен үйлеспейтіні» және «оның қатал, схемалық, кешірімсіз, тұрақсыз, догматизм тонының өзінің зияндылығы, ол Эренбургтың, Савонароланың немесе Айн Рэндтің аузынан шықса да» деді. Рэндке қарсы шабуылдарды Гарри Уиллс және М. Стэнтон Эванс та жазды. Дегенмен, тарихшы Дженифер Бернс Рэндтің оң жақтағы танымалдығы мен ықпалы Баклиді және оның айналасын дәстүрлі ізгілік пен христиандық ұғымдарын капитализмді толық қолдаумен қалай үйлестіруге болатынын қайта қарастыруға мәжбүр етті деп санайды. 1962 жылы Бакли Роберт В. Уэлч кішіні және Джон Берч қоғамын «Ұлттық шолу» журналында «жалпы ақылдан алшақ» деп айыптады және Республикалық партияны Уэлчтің ықпалынан тазартуға шақырды. Бірақ ол бұл мәлімдемесін «Америкадағы ең адал, құрбандыққа дайын және антикоммунистік көзқарастағы адамдардың» арасында екенін айтып жұмсартты.

Роберт Уэлч пен Джон Берч қоғамы туралы

1952 жылы олардың ортақ баспашысы Генри Регнери Баклиді Роберт Уэлчпен таныстырды. Бакли де, Уэлч та саяси журналдардың редакторы болды, екеуі де коммуникация мен ұйымдастыру қабілетімен көзге түсті. Уэлч 1956 жылы «Бір адамның пікірі» деген басылымын жарыққа шығарды (1958 жылы «Америка пікірі» деп аталды), бұл «The National Review» журналы құрылғаннан кейін бір жыл өткен соң болды. Уэлч Баклидің журналына екі рет 1000 доллар көмектесті, ал Бакли Уэлчтің басылымына «біршама жарнама» жасауға уәде берді. Бірақ Уэлч 1957 жылы Эйзенхауэрдің адалдығына күмән келтірді, және екеуі де АҚШ-тың салқын соғыстың алғашқы жылдарындағы күрделі жағдайдың себептері туралы келіспеді. Алвин Фелценбергтің бағалауынша, екеуінің арасындағы келіспеушіліктер 1958 жылы «үлкен күреске» ұласты. 1958 жылдың соңына қарай Уэлч өзінің келесі оңшыл саяси науқанын жүргізу үшін ұйымдық және редакциялық базаға ие болды. 1961 жылы Уэлч пен Бирчерспен хат алмасып тұрған Бакли, «National Review» және Джон Бирч қоғамына жазылған адамға былай деді: «Мен өткен жылы Құдайдың бар екендігі немесе «National Review»-дың қаржылық қиындықтары туралы емес, Джон Бирч қоғамы туралы көбірек талқылады». Бакли алғаш рет 1964 жылғы республикалық праймеризде, Бари Голдуотер мен Нельсон Рокфеллердің қатысуымен Бакли ережесін айтты. Бұл ереже көбінесе «ең оңшыл, сайланатын кандидатқа» немесе жай ғана «сайланатын кандидатқа» қолдау білдіреді деп қате түсіндіріледі және қолданылады. «National Review» журналының редакторы Нил Б. Фрименнің сөзіне сүйенсек, Бакли ережесі «National Review»-дың «дүниені біздей көретін адамды» қолдайтынын білдіреді. Біздің ісімізге абырой әкелетін, жеңіске немесе жеңіліске қарамастан, республикалық партияны және елді консервативтікке бейімдейтін адам. Бұл – Бари Голдуотер сияқты адамды білдіреді». 1981 жылы ҚҚМ (SEC) мен тағы бір келісім жасалды.

Телерадио хабарларын тарату және жарияланымдар

Баклидің "Оң жақта" бағанасы 1962 жылдан бастап Universal Press Syndicate арқылы таратылды. 1970-жылдардың басынан бастап оның аптасына екі рет жарияланатын бағанасы ел бойынша 320-дан астам газетке тұрақты түрде жеткізілді. Ол осы бағананың 5600 нұсқасын жазды, олардың жалпы көлемі 4,5 миллионнан астам сөзді құрады. Медиа өкілі ретіндегі мансабында Бакли көп сынға ұшырады – көбінесе американдық солшылдардан, бірақ сондай-ақ Джон Бирч қоғамы және оның екінші президенті Ларри Макдональд сияқты оңшыл фракциялардан, сондай-ақ объективистерден де. 1953–1954 жылдары, "Firing Line" құрудан көп бұрын, Бакли ABC телеарнасында көрсетілетін консервативті қоғамдық-саяси бағдарлама "Америкалықтарға жауаптар" панелінің эпизодтық қатысушысы болды, ол H. L. Hunt қолдауымен шығарылатын Facts Forum басылымдарына негізделген.

Америкалық жастар азаттық үшін

1960 жылы Бакли "Азаттық үшін жас американдықтар" (YAF) ұйымын құруға көмектесті. YAF Бакли "Шарон мәлімдемесі" деп атаған принциптермен басшылыққа алды. Бакли 1970 жылы Нью-Йорк штатынан АҚШ Сенатына консервативтік партия тікесімен сайланған үлкен ағасы Джим Баклидің сәтті науқанымен мақтанды, бұл үлкен табысқа YAF-тың Нью-Йорк штатындағы бөлімшесінің белсенді қолдауының арқасы екенін мойындады. Бакли Сенатта бір мерзім қызмет еткеннен кейін 1976 жылы демократ Даниэль Патрик Мойниханға жеңілді.

Эдгар Смит өлтіру ісі

1962 жылы Нью-Джерсиде 15 жасар мектеп оқушысы Виктория Энн Зелинскині өлтіргені үшін өлім жазасына кесілген Эдгар Смит, өлім жазасын күтіп отырған Баклимен хат алмасуды бастады. Осы хат алмасудың нәтижесінде Бакли Смит кінәлі деген күмәнді болуын басталды. Кейін Бакли Смитқа қарсы істің "негізсіз екенін" айтты. Баклидің 1965 жылғы қарашада Esquire журналында жарияланған мақаласы ұлттық бұқаралық ақпарат құралдарының назарын өзіне аударды:

1976 жылы, Смит түрмеден босатылып, бес жыл өткен соң, бұл жолы Сан-Диегода, Калифорнияда тағы бір әйелді өлтіруге талпынды.

Қала әкіміне үміткерлік

1965 жылы Бакли Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына жаңа Консервативтік партияның кандидат ретінде түсті. Голдуотердің жеңілісінен кейін консервативтік қозғалысты қайта жандандыру мақсатымен ол сайлауға қатысты. Ол салыстырмалы түрде либералды республикашыл кандидаттан және кейін демократқа айналған Йель университетінің түлегі Джон Линдсейден дауыс алуға тырысты. Бакли жеңіске үміттенбеді; егер сайлауда жеңіске жетсе не істейтінін сұрағанда, ол: «Дауыстарды қайта санауды талап етемін» деді. Сайлау кампаниясы барысында Бакли көптеген прогрессивтік саясаттарды қолдады. Ол оң теңдікті қолдады, афроамерикандықтарға ғасырлар бойғы қанаудың орнын толтыру үшін «ерекше көңіл көрсетуді» қажет ететінін бірінші болып айтқан американдық консерваторлардың бірі болды. Бакли әлеуметтік реформаны да қолдады, оның басты назарында жұмысқа оқыту, білім беру және балалар бағдарламалары болды. Ол есірткі заңдарын және сот үкімдерін сынады, сондай-ақ аз ұлт өкілдерін кемсітетін кәсіподақтарға қарсы күресуге уәде берді. Бұл ерекше жайт, өйткені оның саяси оппоненттері сол жақтағылар кәсіподаққа қатысты сайлаушыларды жоғалтуға әкелетін кез келген нәрсеге қарсы шығатын. Қалалық қозғалысты азайту үшін Бакли қала орталығына кіру үшін жүргізушілерден ақы алу және велосипед жолақтары желісін құруды ұсынды. Ол Линдсейдің полициядағы сыбайлас жемқорлықты бақылау және қоғамдық полицияны енгізу үшін жақында құрған Нью-Йорк полиция департаментінің азаматтық бақылау комиссиясына қарсы болды. Бакли дауыстардың 13,4%-ын алып, үшінші орынға ие болды, мүмкін ол демократтық кандидат Эйб Бимнен дауыс алып, Линдсейдің сайлауына тікелей көмектескен болуы мүмкін.

Гор Видалмен араздық

Бакли сахнада бірге ойнамайтын адам бар ма деп сұрағанда, Баклидің жауабы Гор Видал болды. Сол сияқты, Видальдің Баклиге қарсылығы 1968 жылға дейін де жақсы белгілі болды. Бакли 1968 жылы Маямиде өткен Республикалық ұлттық конвенция және Чикагодағы Демократиялық ұлттық конвенция кезінде Видалмен бірге теледидардағы бірқатар пікірталастарға қатысты. Сол жылдың 28 тамызында өткен соңғы талқылау барысында екеуі Чикаго полициясының және конгрестегі наразылық білдірушілердің әрекеттері туралы келіспеді. Вьетконгтың туын алып тастауға қатысқан полицияның әрекетіне қатысты, модератор Говард К. Смит Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік туды көтеру осындай жауапқа әкелер ме деп сұрады. Видал адамдардың өздерінің саяси көзқарастарын өздері қалағандай еркін айта алатынын айтты, содан кейін Бакли сөзін үзіп, адамдардың өз көзқарастарын еркін айта алатынын, бірақ басқалар оларды сол көзқарастарын ұстағаны үшін остракизмге ұшырата алатынын атап өтті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-та "кейбір адамдар нацистік болды және оларды остракизмге ұшыратқандар жақсы қарады, мен американдық теңізшілер мен американдық сарбаздарды ату үшін басқа адамдарға жұмыртқа салған адамдарды остракизмге ұшыратамын. Мен білемін, сіз [Видаль] бұл туралы ойламайсыз, өйткені сіз өзіңізді -мен бірдей сезінбейсіз". Видал содан кейін "Мен ойлана алатын про- немесе крипто-нацистің жалғыз түрі - сізсіз" деп сөзге араластырды, содан кейін Смит: "Қазір есімдерді атамайық". Бакли ашуланып, орнынан бірнеше сантиметрге көтеріліп: "Ей, педи, мені крипто-нацист деп атама, әйтпесе бетіңді соққымен соққылап, мас болып қаласың", - деп жауап берді. Бұл пікірталастар 2015 жылы түсірілген "Дұшпандардың ең жақсысы" атты деректі фильмде баяндалған. Онда Видал 1944 жылы Баклидің аты аталмаған бауырлары және, мүмкін, Бакли, пастордың әйелі еврей отбасына үй сатқаннан кейін, олардың Шарон, Коннектикут қаласындағы протестанттық шіркеуді бұзған деп нық айтты. Ол сондай-ақ Баклидің гомосексуалист және "расист, қараларға қарсы, антисемит және крипто-нацист" екенін білдірді. Бакли Видал мен Esquire басылымын жамандағандығы үшін сотқа берді; Видал Баклиге жамандағандығы үшін қарсы шағым жасады, бұл Видалдың "Майра Брекенридж" романын порнография деп сипаттаған. Бакли Esquire басылымынан соттан тыс келісімге қол жеткізгеннен кейін Видальге қарсы істі тастады. Екі істі де тоқтатты, Бакли Esquire басылымынан сот шығындарын төледі, ал Видал журналға шағым жасамады, сот шығындарын өзі көтерді. Екеуі де екіншісін өтемеген. Бакли сонымен қатар Esquire-ден редакциялық кешірімді алды. 2003 жылы Esquire басылымы Видальдің түпнұсқалық эссесін Esquire's Big Book of Great Writing деп аталатын жинақтың бір бөлігі ретінде қайта жариялаған кезде дау қайтадан ашылды. Кейінгі сотқа тартысудан кейін Esquire Баклиге және оның адвокаттарына 65 000 доллар төлеуге, Видальдің эссесі бар кітаптың қалған барлық көшірмелерін жоюға, Баклидің 1969 жылғы эссесін сұраған кез-келген адамға беруге және Esquire-дің қазіргі басшылығы "бұл сотқа тартыстың тарихын білмейтінін және 2003 жылғы жинақтағы жамандаулардың қайта жариялануына қатты өкініп отырғанын" мәлімдеген ашық хат жариялауға келісті. Осыған орай, Мейлер Баклиді "бірден екі рет ойлана алмайтын екінші саналы адам" деп атады. Мейлер 2007 жылы қайтыс болғаннан кейін Бакли олардың жеке таныстары туралы жылы жазды.

When asked if there was one person with whom Buckley would not share a stage, Buckley's response was Gore Vidal. Likewise, Vidal's antagonism toward Buckley was well known, even before 1968. Buckley nevertheless appeared in a series of televised debates with Vidal during the 1968 Republican National Convention in Miami and the Democratic National Convention in Chicago. In their penultimate debate on August 28 of that year, the two disagreed over the actions of the Chicago Police Department and the protesters at the convention. In reference to the response of the police involved in supposedly taking down a Viet Cong flag, moderator Howard K. Smith asked whether raising a Nazi flag during the Second World War would have elicited a similar response. Vidal responded that people were free to state their political views as they saw fit, whereupon Buckley interrupted and noted that people were free to speak their views but others were also free to ostracize them for holding those views, noting that in the US during the Second World War "some people were pro Nazi and they were well [i. e. correctly] treated by those who ostracized them—and I'm for ostracizing people who egg on other people to shoot American Marines and American soldiers. I know you [Vidal] don't care because you have no sense of identification with—". Vidal then interjected that "the only sort of pro or crypto Nazi I can think of is yourself" whereupon Smith interjected, "Now let's not call names". Buckley, visibly angered, rose several inches from his seat and replied, "Now listen, you queer, stop calling me a crypto Nazi or I'll sock you in your goddamn face, and you'll stay plastered." The debates are chronicled in the 2015 documentary Best of Enemies. In it Vidal strongly implied that, in 1944, Buckley's unnamed siblings and possibly Buckley had vandalized a Protestant church in their Sharon, Connecticut, hometown after the pastor's wife sold a house to a Jewish family. He also implied that Buckley was homosexual and a "racist, antiblack, anti Semitic and a pro crypto Nazi." Buckley sued Vidal and Esquire for libel; Vidal countersued Buckley for libel, citing Buckley's characterization of Vidal's novel Myra Breckenridge as pornography. After Buckley received an out of court settlement from Esquire, he dropped the suit against Vidal. Both cases were dropped, with Buckley settling for court costs paid by Esquire, which had published the piece, while Vidal, who did not sue the magazine, absorbed his own court costs. Neither paid the other compensation. Buckley also received an editorial apology from Esquire as part of the settlement. The feud was reopened in 2003 when Esquire republished the original Vidal essay as part of a collection titled Esquire's Big Book of Great Writing. After further litigation, Esquire agreed to pay $65,000 to Buckley and his attorneys, to destroy every remaining copy of the book that included Vidal's essay, to furnish Buckley's 1969 essay to anyone who asked for it, and to publish an open letter stating that Esquire's current management was "not aware of the history of this litigation and greatly [regretted] the re publication of the libels" in the 2003 collection. Meanwhile, Mailer called Buckley a "second rate intellect incapable of entertaining two serious thoughts in a row." After Mailer's 2007 death, Buckley wrote warmly about their personal acquaintance.

Либералды саясаткерлермен байланысы

Бакли либералды демократиялық белсенді Аллард К. Ловенштейнмен жақын дос болды. Ол Ловенштейнді көптеген "Firing Line" бағдарламаларында көрсетті, оның Конгресске үміткерлігін ашық қолдады және оның қоштасу рәсімінде сөз сөйледі. Бакли сондай-ақ экономист Джон Кеннет Галбрейт және бұрынғы сенатор, президенттікке кандидат болған Джордж Макговернмен де дос болды, оларды "Firing Line" бағдарламасында және университеттерде жиі талқылады немесе дебат өткізді. Ол мен Галбрейт кейде "The Today Show" бағдарламасына қатысып, жүргізуші Фрэнк МакГи оларды таныстырып, кейін жаққа шегініп, олардың сөздерін тыңдайтын.

Халықаралық рақымшылық

1960 жылдардың соңында Бакли Amnesty International USA директорлар кеңесіне мүше болды. 1977 жылғы Стокгольм декларациясында білдірілгендей, ұйымның өлім жазасына қарсы позициясына наразылық танытып, 1978 жылдың қаңтарында ол отставкаға кетті. Оның пікірінше, бұл "амнистия қозғалысының қажетсіз сектанттыққа ұшуына" алып келеді.

Саяси кандидаттар

1963 және 1964 жылдары Бакли сенатор Барри Голдуотердің кандидатурасын қолдауға жұмылды, бірінші кезекте Нью-Йорк губернаторы Нельсон Рокфеллерге қарсы республикалық үміткерлік үшін, содан кейін президенттікке үміткерлік үшін. Бакли Голдуотерге қолдау көрсету үшін National Review-ді платформа ретінде пайдаланды. 1971 жылдың шілдесінде Бакли Ричард Никсонның ішкі және сыртқы саясатының кейбір аспектілеріне қарсы болған консерваторлар тобын жинады. 1969 жылдың тамызында Никсон төрт адамдық отбасы үшін жылына 1600 долларлық ең төменгі ұлттық кіріс деңгейін белгілейтін Отбасылық көмек жоспарын (FAP) ұсынды, бұл әлеуметтік жәрдемақы заңнамасы еді. Халықаралық аренада Никсон Кеңес Одағымен келіссөздер жүргізді және Қытаймен қарым-қатынас орнатты, бұл Баклидің, ястреб және коммунизмге қарсы күресуші ретінде, қарсылығын тудырды. "Манхэттен он екілігі" деп белгілі болған топқа National Review-дің баспагері Уильям А. Рашер және редакторлар Джеймс Бернхам мен Фрэнк Мейер кірді. Сондай-ақ, Human Events газеті, Консервативті кітап клубы, Азаттық үшін жас американдықтар және Америкалық консервативті одақ сияқты басқа ұйымдар да өкілдік етті. 1971 жылдың 28 шілдесінде олар Никсонға енді қолдау көрсетпейтінін жариялаған хат жариялады. Хатта: "Оның қызметін ескере отырып, бұрын Никсон әкімшілігін қолдаған, төмендегі қол қойғандар әкімшілікті қолдауды тоқтатуға келісім білдірді" делінген. Дегенмен, 1973 жылы Никсон әкімшілігі Баклиді Біріккен Ұлттар Ұйымына делегат ретінде тағайындады, ол туралы Бакли кейіннен кітап жазды. 1981 жылы Бакли сайланған президент Рейганға өзіне ұсынылған кез келген лауазымды қабылдамайтынын мәлімдеді. Рейган оған өкініш білдіріп, Баклиді (содан кейін Кеңес Одағының оккупациясында болған) Ауғанстанға елші етіп тағайындағысы келгенін айтты. Бакли кейіннен: "Рональд Рейган маған Ауғанстан елшілігін ұсынғанда, мен: 'Иә, бірақ маған он бес дивизия күзетші берсе ғана' дедім" деп жазды.

Раса және бөліну

1950-жылдары және 1960-жылдардың басында Бакли федералдық азаматтық құқықтар заңнамасына қарсы шығып, Оңтүстіктегі нәсілдік сегрегацияны сақтауды қолдады. "Азаттық жеткіліксіз: Америка жұмыс орындасының ашылуы" еңбегінде автор Нэнси Маклин National Review журналының Джеймс Килпатрикті Оңтүстіктегі сегрегацияның көрнекті жақтаушысы еткенін атап өтеді, «Бакли мен Килпатрик Солтүстік пен Оңтүстікті ақ үстемдікті қолдауды қамтитын ұлттың ортақ көзқарасында біріктіргендей, азаматтық құқық қозғалысы мен Конституция бойынша пікір білдірді». 1957 жылғы 24 тамызда National Review журналында Бакли «Неге Оңтүстік жеңіске жетіуі керек» деген мақаласында «ұзақ мерзімді теңдікке қол жеткізілгенше» Оңтүстікте уақытша сегрегацияны қолдады. Бакли сол кезде Оңтүстікте уақытша сегрегация қажет деп ойлады, себебі қара нәсілді халықтың нәсілдік теңдікке қол жеткізу үшін білім, экономикалық және мәдени даму жеткіліксіз болды. Бакли ақ нәсілділердің «расалар арасындағы нағыз мәдени теңдікке жету үшін қажет болған уақыт ішінде жоғары моральдық қағидаларды орнатуға құқығы бар» екенін мәлімдеді. Бакли оңтүстік ақ нәсілділерінің «қара нәсілді сайлаушыларды сайлау құқығынан айыруға құқылы» екенін айтты, «себебі, қазіргі уақытта олар өркендеген нәсіл». Бакли қара нәсілділерді анық білімсіз деп сипаттады: «Оңтүстікте дауыс бермейтін негрлердің көпшілігі дауыс беруге қызығушылық танытпайды және егер дауыс бере алса, не үшін дауыс беру керектігін білмейді». Бакли 1960-жылдары Оңтүстік Африкаға бірнеше рет ақылы фактілерді зерттеу миссиясына барды, онда Оңтүстік Африка үкіметінің апартеид саясатын қолдаған басылымдарды таратты. 1963 жылғы 15 қаңтарда Алабама штатының ақ нәсілді билеушісі Джордж Уоллес «Мәңгілік сегрегация» атты инаугурациялық сөз сөйлегеннен кейін Бакли National Review журналында «Оңтүстік Африкалық он төрт күн» туралы мақала жариялады, оны апартеид туралы мына сөздермен аяқтады: «Мен бұл адамдардың өздері қатты қалаған бейбітшілік елін құруға деген адал күш екенін білемін». Бакли өзінің есебінде апартеидті анықтауға тырысты және төрт аксиоманы ұсынды, төртіншісі «Бантулардың ақ нәсілділермен тең дәрежеде билікке қатысуы ең нашар идеологиялық және әлеуметтік қиял». Генрик Верворд үкіметін қорғағаннан кейін Бакли Батыс Германияның әлеуметтік сыншысы Вильгельм Рёпке мақтауынан «көкірегі толып» кеткенін жазды. Politico басылымы Линда Б. Джонсон басқарған кезеңде Баклидің жазуы азаматтық құқық қозғалысына көбірек бейімделгенін көрсетеді. Ол өзінің мақалаларында «афроамерикандықтарды сайлаушылар тізімінен шығаруға бағытталған іс-әрекеттерді сынай», «жақында қабылданған 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қайшы келетін афроамерикандықтарға қызмет көрсетуден бас тартқан коммерциялық мекемелердің иелерін айыптады» және «расалық зорлық-зомбылықты қоздырып, науқандарында нәсілдік арандатуға тырысқан оңтүстік саясаткерлеріне» шыдамсыздық танытты. Politico мәліметінше, Бакли үшін шешуші сәт 1963 жылғы 15 қыркүйекте ақ нәсілділердің Бірмингем шіркеуінде бомба жарып, төрт афроамерикандық қыздың қаза болуы болды. Оқиға туралы білгенде Бакли жеке жылағанын бір өмірбаяны жазған автор айтады. 1960-жылдардың соңында Бакли Алабама штатының сегрегационист Джордж Уоллеспен келіспеді, 1968 жылғы қаңтардағы «Firing Line» эпизодында Уоллестің платформасына қарсы пікір алмасты. Бакли кейіннен «National Review» журналының 1960-жылдары азаматтық құқықтар заңнамасын көбірек қолдағанын тілегенін айтты. Ол Мартин Лютер Кингке құрмет көрсетіп, Мартин Лютер Кинг күнінің құрылуын қолдады. Бакли 1960-жылдардың соңында АҚШ-тың он жыл ішінде афроамерикандық президент сайлануы мүмкін екенін болжады және мұндай оқиға «америкалық жанға қуат сыйлар еді» деп санайды, ол афроамерикандықтарға Джон Ф. Кеннеди сайланғандағы рим католиктері сезінгендей әлеуметтік мәртебе мен мақтаныш сыйлар еді. 2004 жылы Бакли Time журналына: «Бір кезде біз Джим Кроудан өз жолымызды дамыта аламыз деп сендім. Мен қателестім. Федералдық араласу қажет болды» деді, бірақ былай деп қорытындылады: «Егер сіз Пэт Бьюкененді антисемит деп ойлаймын ба деп сұрасаңыз, менің жауабым - ол антисемит емес. Бірақ, менің ойымша, ол антисемиттік пікірлер айтты». Консервативті Роджер Скрутон былай деп жазды: «Бакли National Review беттерінде консервативтілікті антисемитизмнен және басқа нәсілдік стереотиптерден алшақтатуға тырысты. Оның маңызды мақсаты - американдықтардың барлығына, нәсілдері мен тегіне қарамастан, қосыла алатын және американ халқының діни және әлеуметтік дәстүрлерін, сондай-ақ Ұстаздар ойластырған үкімет институтын сақтайтын қазіргі әлемге сенімді ұстанымды құру болды». Баклидің 2020 жылы түсірілген «Mighty Ira» фильмінде америкалық еврей және Американдық Азаматтық Бостандықтар Одағының бұрынғы директоры Ира Глассермен болған достығы көрсетілген.

In the 1950s and early 1960s, Buckley opposed federal civil rights legislation and expressed support for continued racial segregation in the South. In Freedom Is Not Enough: The Opening of the American Workplace, author Nancy MacLean states that National Review made James J. Kilpatrick—a prominent supporter of segregation in the South—"its voice on the civil rights movement and the Constitution, as Buckley and Kilpatrick united North and South in a shared vision for the nation that included upholding white supremacy". In the August 24, 1957, issue of National Review, Buckley's editorial "Why the South Must Prevail" spoke out explicitly in favor of temporary segregation in the South until "long term equality could be achieved". Buckley opined that temporary segregation in the South was necessary at the time because the black population lacked the education, economic, and cultural development to make racial equality possible. Buckley claimed that the white South had "the right to impose superior mores for whatever period it takes to effect a genuine cultural equality between the races". Buckley said white Southerners were "entitled" to disenfranchise black voters "because, for the time being, it is the advanced race." Buckley characterized Blacks as distinctly ignorant: "The great majority of the Negroes of the South who do not vote do not care to vote, and would not know for what to vote if they could." Buckley visited South Africa in the 1960s on several paid fact finding missions in which he distributed publications that supported the South African government's policy of apartheid. On January 15, 1963, the day after George Wallace, the white supremacist governor of Alabama, made his "Segregation Forever" inaugural address, Buckley published a feature essay in National Review on his recent "South African Fortnight", concluding it with these words concerning apartheid: "I know it is a sincere people's effort to fashion the land of peace they want so badly." In his report, Buckley tried to define apartheid and came up with four axioms on which the policy stands, the fourth being "The notion that the Bantu could participate in power on equal terms with the whites is the worst kind of ideological and social romance". After publishing this defense of the Henrik Verwoerd government, Buckley wrote that he was "bursting with pride" over the West German social critic Wilhelm Röpke's praise of the piece. Politico indicates that during the administration of Lyndon B. Johnson, Buckley's writing grew more accommodating toward the civil rights movement. In his columns, he "ridiculed practices designed to keep African Americans off the voter registration rolls", "condemned proprietors of commercial establishments who declined service to African Americans in violation of the recently enacted 1964 Civil Rights Act", and showed "little patience" for "Southern politicians who incited racial violence and race baited in their campaigns". According to Politico, the turning point for Buckley was when white supremacists set off a bomb in a Birmingham church on September 15, 1963, which resulted in the deaths of four African American girls. A biographer said that Buckley privately wept about it when he found out about the incident. In the late 1960s, Buckley disagreed with segregationist George Wallace of Alabama, debating against Wallace's platform on a January 1968 episode of Firing Line. Buckley later said he wished National Review had been more supportive of civil rights legislation in the 1960s. He grew to admire Martin Luther King Jr. and supported the creation of Martin Luther King Jr. Day. Buckley anticipated that the U. S. could elect an African American president within a decade as of the late 1960s and said such an event would be a "welcome tonic for the American soul" that he believed would confer the same social distinction and pride upon African Americans that Roman Catholics had felt upon John F. Kennedy's election. In 2004, Buckley told Time, "I once believed we could evolve our way up from Jim Crow. I was wrong. Federal intervention was necessary." but concluded: "If you ask, do I think Pat Buchanan is an anti Semite, my answer is he is not one. But I think he's said some anti Semitic things." Conservative Roger Scruton wrote: "Buckley used the pages of the National Review to distance conservatism from anti Semitism, and from any other kind of racial stereotyping. The important goal, for him, was to establish a believable stance towards the modern world, in which all Americans, whatever their race or background, could be included, and which would uphold the religious and social traditions of the American people, as well as the institutions of government as the Founders had conceived them." Buckley's friendship with Ira Glasser, a Jewish American and former executive director of the American Civil Liberties Union, features in the 2020 film Mighty Ira.

Сыртқы саясат

Баклидің коммунизмге қарсылығы солшыл үкіметтерді құлату мен оларды демократияға қарсы күштермен алмастыруды қолдауға дейін жетті. Бакли испандық диктатор генерал Франсиско Франконы, испан республикасын әскери жеңіліске ұшырату үшін оңшыл әскери көтеріліске басшылық еткен және оны өзінің National Review журналында жоғары бағалаған. 1957 жылы "Испаниядан хат" деген мақаласында Бакли Франконы "шынайы ұлттық батыр" деп атады, ол "ешкімнен бұрын" Испанияны "демократиялық жолмен сайланған көрегендердің, идеологтардың, марксистердің және нигилистердің қолынан" азат етуге қажетті қасиеттерге ие болды. Ол Чили президенті Сальвадор Альенденің демократиялық жолмен сайланған марксистік үкіметін құлатып, 1973 жылғы төңкеріске жетекшілік еткен генерал Аугусто Пиночеттің әскери диктатурасын қолдады; Бакли Альендені "Чили конституциясын бұзған және досы мен құрметіне бөленген Фидель Кастроның туын мақтан тұтқан президент" деп сипаттады. 2020 жылы Колумбия журналистикасы Басылымы Аргентинаның әскери хунтасының беделін арттыру мақсатымен жүргізген медиа-нақылға Баклидің қатысқандығын көрсететін құжаттарды жариялады. Ирак соғысы туралы Бакли: "Шындығында, құқықтар туралы заңдары немесе демократиялық дәстүрі жоқ елдерде режимді өзгерту үшін шетелге жіберілген миссиялар өте қиын" деді. Ол былай деп қосты: "Бұл Ирак соғысы дұрыс емес дегенді немесе тарих оны дұрыс деп бағалайды дегенді білдірмейді. Бірақ консерватизмнің нақты шындыққа белгілі бір мойынсұнуды білдіретінін айту керек; ал бұл соғыс шындыққа қарсы ашық және оқиғалардың ықпалында." 2006 жылдың ақпан айында National Review Online сайтында жарияланған және Universal Press Syndicate арқылы таратылған бағанында Бакли: "Американың Ирактағы мақсаты сәтсіздікке ұшырағанына күмәндануға орын жоқ" және "біз мемлекеттік кеңестерде [соғыс] сәтсіздікке ұшырағанын мойындауымыз керек, сонда ғана осы сәтсіздіктің салдарымен күресудің жолдарын іздеуге болады" деп жазды.

Марихуана

Бакли 1965 жылы Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына кандидат болған кезде марихуананы және басқа да есірткілерді заңдастыруды қолдады. Бірақ 1972 жылы ол марихуана қолдануға байланысты қылмыстық жазаларды жоюды қолдағанын, сонымен қатар марихуана саудасын қысыммен тоқтатуды да қолдайтынын айтты. 2004 жылы Бакли National Review журналында марихуананы заңдастыруды қолдайтын мақала жазды, онда консерваторларды заңдастыруға қатысты көзқарастарын өзгертуге шақырды. Ол былай деп жазды: "Президенттікке үміткер болып, осы заңдарды реформалауды жақтаған адамды біз таба алмаймыз. Қажетті нәрсе – нағыз республикалық толқын. Ол болып жатыр, бірақ өте біртіндеп. Әр бес американдықтың екеуі «үкімет марихуананы алкогольмен шамалы айырмасы жоқ түрде қарауы керек деп санайды: оны реттеу, бақылау, салық салу және тек балалар үшін ғана заңсыз ету керек».

Гейлердің құқықтары

Бакли гей-некеге қатысты қатты қарсы болды, бірақ гомосексуалдық қатынастарды заңдастыруды қолдады. 1986 жылғы 18 наурыздағы «Нью-Йорк Таймс» газетінде Бакли СПИД эпидемиясына қатысты пікір білдірді. Ол СПИД-ті «гомосексуалдардың ерекше қарғысы» екенін айтуды «рас» деп атап, ВИЧ жұқтырған адамдар стерилизацияға келіссе ғана үйленуге құқылы екенін және жалпыға бірдей тестілеуді мемлекеттік органдар емес, сақтандыру компаниялары жүргізуі тиіс екенін мәлімдеді. Ең көп дау тудырған мәселе: «Жұқпалы ілмектерді пайдаланатындарды қорғау үшін, сондай-ақ басқа гомосексуалдардың зардап шегуіне жол бермеу үшін СПИД анықталған әрбір адамның үстіңгі қолға және жамбасқа татуировка салынған болуы керек». Бұл мақала көп сынға ұшырады; кейбір гей-активистер Патрисия Баклидің СПИДке қарсы қор жинау науқанын бойкоттауға шақырды. Кейін Бакли бұл мақаладан бас тартты, бірақ 2004 жылы «Нью-Йорк Таймс» журналына берген сұхбатында: «Егер бұл шара қабылданған болса, көптеген адамдар сақтықсыз жұқтырғандықтан аман қалар еді. Шамамен миллионнан астам адам» деді.

Шымкенттік жазушы

1975 жылы Бакли Фредерик Форсайттың «Шакал күні» романынан шпиондық роман жазуға шабыттанғанын айтты: «Егер мен көркем әдебиет кітабын жазсам, осындай нәрсеге тырысып көргім келер еді». Ол Грэхем Грин мен Джон ле Карре сияқты моральдық беймәлімдіктен қашып өтуге бекінгенін түсіндірді. Бакли 1976 жылы «Каралеваны құтқару» шпиондық романын жазды, онда Блэкфорд Оукс өзінің ЦРУ тәжірибесіне негізделген, қатаң ережелерді сақтайтын ЦРУ агенті ретінде бейнеленген. Келесі 30 жылда ол Оукс туралы тағы он роман жазды. New York Times сыншысы Чарли Рубин осы серияны «ең жақсы жағдайда, орын сезімі және қайнап жатқан сыныптық иерархиялар тұрғысынан Джон О’Хараны еске түсіреді» деп жазды. Серияның екінші романы «Теңелу әйнегі» 1980 жылы «Мистерия (жұмсақ мұқабалы)» санатында Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды. Баклиді әсіресе ЦРУ мен КГБ-ның іс-әрекеттерінің моральдық тұрғыдан тең екендігі туралы пікір мазалаған. Ол мемуарларында былай деп жазды: «ЦРУ мен КГБ-ның ұқсас амалдарға баратынын айту – ескі әйелді жүрген автобустың алдына итеріп жіберген адамды, сол әйелді автобустың жолынан итеріп жіберген адамнан ажыратудың қажеті жоқ деумен тең: себебі екеуінің де әрекетінде ескі әйелді итеру болып тұр». Бакли 1982 жылы Zenith Z 89 компьютерінен бастап компьютерде жазуды бастады. Ұлының айтуынша, Бакли WordStar бағдарламасына фанатикалық адалдық танытып, жылдар өте ескіргеніне қарамастан, әрбір жаңа компьютеріне орнатқан. Ол соңғы романын да осы бағдарламада жазды, ал неліктен ескірген нәрсені пайдалануды жалғастыратынын сұрағанда: «Жақсы бағдарламалық жасақтама бар дейді, бірақ жақсы алфавит те бар» деп жауап берді.

Кейінгі мансап

1988 жылы Бакли Коннектикут штатында либералды республикашыл сенатор Лоуэлл Вайкерді жеңуге көмектесті. Бакли Вайкерге қарсы науқан жүргізу үшін комитет ұйымдастырды және оның демократиялық қарсыласы, Коннектикут штатының бас прокуроры Джозеф Либерманды қолдады. 1991 жылы Бакли президент Джордж Буштан "Еркіндік медалін" алды. 1990 жылы 65 жасқа толғанда ол National Review-тің күнделікті басқаруын тоқтатты.

Қазіргі консерватизмге қатысты көзқарастар

Бакли қазіргі консервативті қозғалыстың кейбір саясатын сынады. Джордж Буш президенттігі туралы ол: «Егер еуропалық премьер-министр біз бастан өткергендей жағдайға тап болса, оның зейнетке шығуы немесе отставкаға кететіні күтілер еді» деді. Джеффри Харттың The American Conservative журналында жазғанынша, Бакли Ирак соғысын «трагикалық» тұрғысынан қарады: ол оны «апат деп санап, өзі құрған консервативті қозғалыстың Буш әкімшілігінен сыни қашықтықты сақтамауы арқасында интеллектуалдық түрде өзін-өзі жойғанын ойлады. Өмірінің соңында Бакли өзі құрған қозғалыстың Ирак соғысын қолдауымен өзін-өзі қиратқанына сенді». Алайда, 2007 жылғы Ирак соғысындағы күштерді арттыру туралы National Review редакторы атап өткендей: «Бакли бастапқыда күштерді арттыруға қарсы болды, бірақ оның алғашқы табысын көргеннен кейін, оған жұмыс істеу үшін көбірек уақыт керек деп ойлады». 2007 жылдың 3 желтоқсанындағы бағанында, әйелінің қайтысынан кейін, ол оның темекі шегуіне де байланысты, Америкада темекіге тыйым салуды жақтағандай болды. Бакли Playboy журналын және оның философиясын сынағанына қарамастан, оған мақалалар жазды. Неоконсерваторлар туралы ол 2004 жылы: «Мен танығандардың көпшілігі, олар ақылды, білімді және идеалистік, бірақ АҚШ-тың билігі мен ықпалының шегін асыра бағалайды» деді.

Өлім және мұра

Бакли соңғы жылдары эмфизема мен қант диабетіне шалдықты. 2007 жылдың желтоқсан айындағы бағанасында ол эмфиземасына себеп болған нәрсені айта келіп, темекіге заңмен тыйым салынғанына қарамастан, өмір бойы темекі шегу әдетіне берілгенін жеткізді. Бакли Коннектикут штатының Шарон қаласындағы Сент-Бернард зиратында әйелі Патрисияның қасына жерленді. Республикалық саяси элитаның көрнекті өкілдері, президент Джордж Буш, бұрынғы Өкілдер палатасының спикері Ньют Гингрич және бұрынғы бірінші ханым Нэнси Рейган Баклиге құрмет көрсетті. Буш Бакли туралы: «Ол көптеген адамдарға, соның ішінде маған да әсер етті. Ол көптеген адамдардың қиялын баурап алды», – деді. Гингрич қосты: «Билл Бакли – заманауи консерватизмнің ең жақсы үлгілеріне шабыт пен демеу берген, маңызды интеллектуал жақтаушысы болды. Бакли сенатор Барри Голдуотер мен оның «Консерватордың ар-ұжданы» атты еңбегіне жол ашты, нәтижесінде консервативтер Республика партиясындағы орталықшылдардан билікті тартып алды. Осының нәтижесінде Рональд Рейган пайда болды». Рейганның жесірі Нэнси: «Ронни өмірінің барлық саяси кезеңінде Биллдің кеңесін бағалады, ал Ронни қайтыс болғаннан кейін Билл мен Пэт маған көптеген жағдайларда көмектесті», – деді. Әртүрлі ұйымдар Баклидің құрметіне сыйлықтар мен наградалар тағайындады. Колледжаралық зерттеулер институты үздік кампус журналистикасы үшін Уильям Ф. Бакли сыйлығын табыстайды.

Тіл және идиолекті

Бакли тілдік шеберлігімен танымал болды. Ол ағылшын тілін ресми түрде үйренуге кеш келді, жеті жасқа дейін оны үйренбеді, ал бұрын испан және француз тілдерін меңгерді. Әлеуметтанушы Патриция Ливи оның сөйлеуін "Баклидің жоғары діни стильдегі, Атлантика орталық аймағына тән акценті (1930 және 1940 жылдардағы Голливуд студияларында актерлерге үйретілген), оңтүстік диалектісінің ықпалымен жұмсатылған, Йель университетінде алған білімі кезінде қалыптасқан жоғарыпарсылық интонациясы" деп сипаттады. Саяси ғылым профессоры Джеральд Л. Хаусман Баклидің тілге деген құштарлығы оның жазбаларының сапасын қамтамасыз етпейтінін айтты және Баклидің кейбір туындыларын "сәйкес келмейтін метафоралар мен ұқыпсыз синтаксис" және басқалардың сөздерін келтіргенде, олардың "мінез-құлқы немесе моральдық қасиеттеріне" қатысты жақша ішіндегі түсініктемелер енгізуі үшін сынады.

Риторикалық стилі

"Аталған" бағдарламасында Бакли қонақтарына әдепті қарым-қатынас жасаумен белгілі болды. Бірақ ол достары болған жағдайда, қонақтарын кейде жұмсақ әзілдермен қысып, көңіл көтеруге тырысатын. Кейде, Гор Видалмен болған пікірсайыстар сияқты, қызу тартыстар кезінде Баклинің әдептілігі азайды. Эпштейн (1972) либералдардың Баклиге ерекше қызығушылық танытқанын және оның идеялары өзіне ұқсас болғандықтан, онымен пікір таластыруға жиі ниеттенгенін айтады, себебі Бакли өз аргументтерін либералдарға жат консервативті принциптерге емес, солшыл либералдық пікірлерге қарсы тұрып құрады. Апел (1992) риторикалық теория тұрғысынан, Баклидің эсселері көбінесе Сэмюэл Батлердің "Худибрас" сатирикалық поэмасы сияқты "төменгі" бурлеск стилінде жазылғанын көрсетеді. Драма ретінде қарастырылған мұндай мәтіндерде ақ-қара шатасу, кінә тағуға бейім логика, бұрмаланған клоун тәрізді қарсыластар, шектеулі айып тарту және өзіне пайда келтіретін құтқарушылық сипатталады. Ли (2008) Баклидің консерваторлардың жиі еліктеуге тырысқан жаңа риторикалық стильді енгізгенін мәлімдейді. Ли атаған "гладиаторлық стиль" – жарқын, жанжалға толы, айқын тіркестермен қатар, қызықты драмаға апарып соқтырады. Консерваторлар Баклидің үкімет, либерализм және нарықтар туралы аргументтерімен танысқанда, оның гладиаторлық стилінің театрлық тартымдылығы консервативті еліктеушілерге шабыт берді, бұл консервативті риториканың негізгі үлгілерінің біріне айналды. Нейтан Робинсон "Current Affairs" журналында Баклидің маңызды консервативті зиялы ретіндегі рөлі туралы жазып, былай деді: "Бакли консервативті зиялылықтың қалыптасқан үлгісін жасады, ол бүгінге дейін қолданылуда: сөзге шебер, сенімді және жақсы дебатшы болу, біраз өткірлік пен классикаға сілтемелер қосу. Бәрін өзіңізге қанағаттанған күлімсіреумен жасаңыз, сонда сіздің негізгі аргументтеріңіздің дұрыстығы немесе жарамсыздығы тың назарға алынбайды".

Қабылдау

Джордж Нэш, қазіргі заманғы американдық консервативті қозғалыстың тарихшысы, 2008 жылы Баклиді "соңғы жарты ғасырда АҚШ-тың ең маңызды қоғамдық зиялысы деп санауға болады. Ол бір толық буын үшін американдық консерватизмнің ең көрнекті дауысы және оның алғашқы экуменикалық тұлғасы болды". Керісінше, Митт Ромнидің 2012 жылғы президенттік науқанының жетекші стратегиясы болған, кейіннен "Линкольн жобасының" маңызды мүшесі атанған саяси кеңесші Стюарт Стивенс: "Өзінің әдемі құрылған сөйлемдеріне және тілге деген құштарлығына қарамастан, Бакли көбінесе Трампизмнің белгісі болып табылатын терең жамандық пен қатыгездіктің одан да анық түрі болды" деп жазады. "Нью-Йорк Таймс" газетінің жазушысы Дуглас Мартин оның туралы былай деп жазды: "Бакли мырзаның ең үлкен жетістігі – консерватизмді екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі либералды Америкада тек сайлау республикашылдығы ғана емес, идеялар жүйесі ретінде құрметті ету болды. Ол 1964 жылы Бари Голдуотерді ұсынған жас жігіттерді біріктірді және Рейган мен Буштар Овалдық кеңселерді басып алғанда оның арманы орындалды".

Танымал мәдениетте

1991 жылы шыққан "Крюк" фильмінде Дастин Хоффман Капитан Крюктің дауыстық ерекшеліктерін Баклидің мінез-құлқына негіздеді. 1992 жылғы "Аладдин" фильмінде Жын (Робин Уильямс дауыстаған) Баклиді еліктеді. 2016 жылғы "X-Men: Apocalypse" фильмінде Баклидің тележаңалықтардан көрсетілген қысқаша кадрлары бар. Бакли Джеймс Грэмнің 2021 жылғы "Дұшпандардың ең жақсысы" пьесасында пайда болады. Пьеса 1968 жылғы Бакли-Видал дебаттарының көркемделіп баяндалуы. 2023 жылғы Max мини-сериалы "Ақ үйдің сантехниктерінде" Баклиді Питер Серафинович Э. Говард Ханттың отбасының досы ретінде сомдайды.