Артур Уильям Саймонс: Ағылшын ақыны, сыншы және редактор өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Британдық ақын, сыншы және журнал редакторы Артур Уильям Саймонс (28 ақпан 1865 – 22 қаңтар 1945) – британдық ақын, сыншы, аудармашы және журнал редакторы.

Өмір

Уэльстің Милфорд-Хейвен қаласында Корнуоллдық ата-аналардан туған Саймонс жеке білім алды, көп уақытын Франция мен Италияда өткізді. 1884–1886 жылдары ол Бернард Куаричтің «Шекспирдің төрт квартосының факсимилесін» және 1888–1889 жылдары «Генри Ирвингтің» Шекспир пьесаларының жетісін редакциялады. 1891 жылы ол «Афинеум» редакторының штатына, ал 1894 жылы «Saturday Review» журналының қызметкері болды, бірақ оның ең маңызды редакторлық жетістігі – өмір жасы қысқа болған «Савой» журналындағы жұмысы. 1892 жылы Саймонстың алғашқы пьесасы «Министрдің шақыруы» Лорд Чемберлен кеңсесінің цензурасынан қашу үшін жеке клуб – «Тәуелсіз театр қоғамы» тарапынан қойылды. Саймонс есімдері аталмаған құпия сүйіктісімен ұзақ қарым-қатынаста болды, осы туралы «Amoris Victima» кітабында айтқан. 1901 жылдың 19 маусымында ол Рона Боузерге (1874–1936) үйленді, ол болашақ актриса және Ньюкасл-апон-Тайн қаласындағы кеме жөнелтушінің үлкен қызы еді. Саймонстың 1897 жылы жарық көрген «Екі әдебиетті зерттеулер» кітабы «кейістік сыншы» ретінде оның ерте туындыларының бірі болды және лиризм, мистика, тереңдік, заманауилық және адалдық сын-пікірлерінде қарастыратын қасиеттер ретінде орнатылды. 1899 жылы жарық көрген «Әдебиеттегі символизм қозғалысы» кітабында лирика мен мистиканың маңыздылығына баса назар салынды, соның ішінде мистика Саймонстың ақындар мен символистерге қатысты сенімдері үшін ерекше маңызды болды. 1902 жылы Саймонс бұрынғы өлеңдерінен таңдау жасап, «Өлеңдер» деп жариялады. Ол Габриэль Д’Аннунционың итальян тілінен «Өлі қала» (1900) және «Рахаттың баласы» (1898) ал, Эмиль Верхарнның француз тілінен «Таң» (1898) аударды. «Эрнест Даусонның өлеңдері» (1905) кітабына Саймонс ағылшын Верленесіне ұқсас және оған қызығушылық тудырған марқұм ақын туралы эссе жазды. Саймонстың психоздық күйзелісінен кейін, ол жиырма жылдан астам уақыт бойы жаңа туындыларын жарияламай келді. Оның әйелі Рода оның істерін басқаруды өз мойнына алды. Оның «Мұңдаулар: Патологиядағы зерттеу» (1930) еңбегінде оның күйзелісі мен емделуінің қозғалыс суреттері бар. Саймонстың сыншы ретіндегі көптеген еңбектері 1903–1906 жылдары жарияланды және «Weekly Critical Review», «Saturday Review» және «Outlook» сияқты басылымдарға енгізілді. Кейіннен Саймонс 1925 жылы «Қазіргі суретшілер туралы зерттеулер» атты жеке кітабын жариялады, онда «Weekly Critical Review» және «Outlook» журналдарына жазған көптеген мақалаларын пайдаланды. 1918 жылы «Vanity Fair» журналы Саймонстың Бауделаирлік эссесін – «Жасанды жұмаққа қақпа: Хашиш пен опиумның салыстырылатын әсерлері» жариялады. 1889–1895 жылдар аралығында Джон Аддингтон Саймондс, Эрнест Даусон және «Саймонстың балеттен таныс әйелдері» Саймонстың Фонтейн Корттағы бөлмелерінде өткізген шай кезінде гашиш қолданды. Оның әйелі 1936 жылы Тентерден Кент қаласында қайтыс болды; Саймонс 1945 жылы сол үйде (Island Cottage, Back Street, Kingsgate) қайтыс болған болуы мүмкін.

Born in Milford Haven, Wales, to Cornish parents, Symons was educated privately, spending much of his time in France and Italy. In 1884–1886, he edited four of Bernard Quaritch's Shakespeare Quarto Facsimiles, and in 1888–1889 seven plays of the "Henry Irving" Shakespeare. He became a member of the staff of the Athenaeum in 1891, and of the Saturday Review in 1894, but his major editorial feat was his work with the short lived Savoy. In 1892, The Minister's Call, Symons's first play, was produced by the Independent Theatre Society – a private club – to avoid censorship by the Lord Chamberlain's Office. Symons conducted a long lasting relationship with a secret lover who has never been identified, commemorated in his book Amoris Victima; in 1901 (19 June) he married Rhoda Bowser (1874–1936), an aspiring actress and eldest daughter of a Newcastle upon Tyne shipping magnate. Symons's 1897 book Studies in Two Literatures was one of his earliest works as a “serious critic” and established lyricism, mysticism, profundity, modernity, and sincerity as the various traits he would consider in his critiques. His work in his 1899 book The Symbolist Movement in Literature emphasized the importance of both lyricism and mysticism, with the latter being particularly important to Symons's beliefs regarding both poets and symbolists. In 1902, Symons made a selection from his earlier verse, published as Poems. He translated from the Italian of Gabriele D'Annunzio The Dead City (1900) and The Child of Pleasure (1898), and from the French of Émile Verhaeren The Dawn (1898). To The Poems of Ernest Dowson (1905) he prefixed an essay on the deceased poet, who was a kind of English Verlaine and had many attractions for Symons. After Symons's psychotic breakdown, he published very little new work for a period of more than twenty years. His wife Rhoda took over the management of his affairs. His Confessions: A Study in Pathology (1930) has a moving description of his breakdown and treatment. Most of Symons's work as a critic was published between 1903 and 1906, with it being included in publications such as Weekly Critical Review, the Saturday Review, and Outlook. Symons would later go on to publish his own book titled Studies on Modern Painters in 1925 using many of the articles he wrote for Weekly Critical Review and Outlook. In 1918, Vanity Fair magazine published Symons' Baudelarian essay, "The Gateway to an Artificial Paradise: The Effects of Hashish and Opium Compared." On one occasion between 1889 and 1895, John Addington Symonds, Ernest Dowson, and "some of Symons’ lady friends from the ballet all tried hashish during an afternoon tea given by Symons in his rooms at Fountain Court." His wife died in Tenterden Kent in 1936; Symons died probably in the same house (Island Cottage, Back Street, Kingsgate) in 1945.

Әдебиетке қосқан үлесі

Артур Саймонс символизм мен декаденция деп белгілі болған әдеби бағытты дамытуға зор үлес қосты, бірақ оның мансабында «декаденция» термині жиі қолданыла бастады. Ол француз суретшілерін сынағандықтан, В. Б. Йейтс және Т. С. Элиот сияқты болашақ суретшілерге әсер етті. Саймонс ағылшын әдебиеті мен мәдениетін халықаралық жазыққа көтеруге тырысты. Ол көптеген халықаралық авторлардың және шығармашылдардың еңбектерін аударды. Италиялық жазушы және драматург Габриэле Д’Аннунцио Саймонс аударған халықаралық жазушылардың ішінде ең бастысы болды, себебі екі автор да өз шығармаларында декаденттік тәсілдерді пайдаланды.

Сыншылар

Саймонның замандасы Холбрук Джексон Саймонның «декаденттік идеясы туралы» көзқарасы оның кейінгі туындыларына қарағанда ертерек туындыларында анық болғанын айтты, ал кейінірек декаденттік сыншылар осы мәселедегі оның ертерек жазбаларына көбірек назар аударды. Сэмюэл Чью, тағы бір замандасы, Саймонның поэзиясын және декаденттік қозғалысты тұтас алғанда «дәуірлеп», «бұрмаланған» және «денсаулыққа зиянды» деп санады.

Саймонның поэзиясы да, декаденттік сенімдері де өнер және әдебиет сыншысы Уолтер Пэтердің күшті ықпалында болған сияқты.

Тамырсыздық

Автобиографиялық көркем шығармалар "Жанды оқиғалар" (1905), "Өмірге алғы сөз" (1905) Саймонстың жастық шағы мен ерте ересек өмірін көрсетеді. Саймонс өзінің санасын мақсатсыз және қиын жағдайда деп сипаттайды, бұл оның "вагабнд" сөзіне деген құштарлығын және оның туындыларындағы, жазу стиліндегі, сыншы және жазушы ретіндегі саяхатшы, декаденттік бейнелеуін көрсетеді.