Герман Франсуа: Бірінші дүниежүзілік соғыстағы шығыс майданының қолбасшысы
Hermann von François
Герман Франсуа: неміс әскербасы, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Шығыс майдандағы жеңістерге үлкен үлес қосып, 1914 ж. даңққа ие болған. Өмірбаяны мен әскери жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19-20 ғасырдағы неміс армиясының командирі Герман Карл Бруно фон Франсуа (31 қаңтар 1856 – 15 мамыр 1933) – Бірінші дүниежүзілік соғыста неміс генерал-инфантериясы, 1914 жылы Шығыс майданындағы бірнеше неміс жеңістеріндегі маңызды рөлімен белгілі.
19/20th century German army commander
Hermann Karl Bruno von François (31 January 1856 – 15 May 1933) was a German General der Infanterie during World War I, and is best known for his key role in several German victories on the Eastern Front in 1914.
Ерте өмір және әскери мансап
Люксембургте гугеноттардан тараған ақсүйек отбасында дүниеге келген Франсуа бала кезінен әскери өмірге қатысты. Оның әкесі – пруссиялық генерал және 27-ші жаяу әскер бригадасының (Пруссия) қолбасшысы. Ол 1870 жылғы 6 тамызда Шпихерен шайқасында әскерін басқарып жатқанда қаза тапты. Франсуа офицерлік училищенің курсанты ретінде тіркелді және 1875 жылға қарай Потсдамда пруссиялық 1-ші гвардиялық жаяу полкінің лейтенанты болып тағайындалды. 1884-1887 жылдары ол Берлиндегі әскери академияда оқыды, ал 1889 жылға қарай капитан (Хауптман) шеніне көтеріліп, Бас штабқа қосылды. 1890 жылдардың басында Франсуа Страсбургте орналасқан XV корпустың бас штаб офицері болып тағайындалды. 151-ші жаяу әскер полкінің 31-ші дивизиясында рота командирі қызметін қысқа мерзім атқарғаннан кейін, Франсуа бар күшін Бас штабқа арнады. 1894 жылы ол майор шеніне көтеріліп, Мангеймдегі 8-ші дивизияға ауыстырылды. 1899 жылға қарай Франсуа IV корпустың штаб бастығы болды, оған генерал-лейтенант Пол фон Гинденбург қолбасшылық етті және штаб Магдебургте орналасқан. 1901 жылы Франсуаның анасы Мари отбасын Германияның Оңтүстік-Батыс Африкасына, кіші ұлы Хьюго фон Франсуаға еліктеу үшін алып барды, ол отарлық әскерде капитан (Хауптман) болды. Отбасы Геро ынқылабы кезінде Хьюго соғысқан және қаза тапқан аймақта тұрды. Франсуаның тағы бір ағасы Курт фон Франсуа – Африканы зерттеумен айналысқан белгілі ғалым және зерттеуші. 1908 жылы Франсуа генерал-майор шеніне көтеріліп, Дармштадттағы 49-шы жаяу әскер бригадасына (Deutsches Kaiserreich) қолбасшы болып тағайындалды. 1911 жылы Франсуа генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, қысқа мерзімге 13-ші дивизияға қолбасшылық етті, содан кейін генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, Кёнигсбергте орналасқан 8-ші армияның I корпусына қолбасшы болып тағайындалды.
Born in Luxembourg to a noble family of Huguenot extraction, François was exposed to a military life from an early age. His father de was a Prussian general and commander of the 27. Infanterie Brigade (Preußen). He was killed in action leading his men during the Battle of Spicheren on 6 August 1870. François, who had enrolled as an officer cadet, was by 1875 based in Potsdam as Leutnant of the Prussian 1st Guard Regiment of Foot. From 1884 87, he attended the Military Academy at Berlin, and by 1889 had been promoted to Hauptmann (Captain) and had joined the General Staff. By the early 1890s, François was posted to the XV Corps as a general staff officer based in Strasbourg. After a brief stint as company commander in 151. Infanterie Regiment of the 31st Division, François devoted all his energies to the General Staff. In 1894 he was promoted to major and transferred to the 8th Division in Mannheim. By 1899, François was the Chief of Staff for the IV Corps, commanded by General der Infanterie Paul von Hindenburg and based in Magdeburg. In 1901, François's mother, Marie took the family to German South West Africa to follow her youngest son, Hugo von François who was a Hauptmann (Captain) in the Colonial Army. The family was based in the region during the Herero Wars, in which Hugo fought and died. François' other brother, Curt von François, was a well known scientist and researcher specialising in Africa. In 1908, François was promoted to Generalmajor and placed in command of the 49. Infanterie Brigade (Deutsches Kaiserreich) in Darmstadt. François was promoted to Generalleutnant in 1911 and given command of the 13th Division for a brief period before his promotion to General der Infanterie and posting to command of I Corps under the 8th Army based in Königsberg.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Франсуа соғысты Шығыс Пруссия провинциясында бастады, онда ол Германияның Сегізінші армиясының I корпусының қолбасшысы болды. Оның міндеті – Шығыс Пруссияның шығыс аймақтарын Ресейдің Кенигсберг қаласына бағытталған шабуылынан қорғау. Сегізінші армия Франциямен және Ресеймен соғыстың бастапқы кезеңінде Германияға жетекшілік ететін Шлиффен жоспарына сәйкес, Франция жеңілгеннен кейін батыстан келтірілетін әскерлермен нығайтылғанша, салмақты ресейлік күштерге қарсы тұруы күтілді. 1914 жылдың тамызында соғыс басталғанда Франсуа корпусы Пол фон Ренненкампфтың бірінші орыс армиясының басшылығымен Шығыс Пруссияға жасалған екі бағытты ресейлік шабуылдың оң қанатымен кездесті. 17 тамызда жалпы неміс майданының қолбасшысы генерал Максимилиан фон Притвиц, оңтүстікке қарай орыстың сол қанатының ілгерілеуін алаңдатып, Ренненкампфтың қатты шабуылына ұшыраған Фон Франсуаға шегінуге бұйрық берді. Франсуа өзінің сүйікті Пруссиясын тастағысы келмеді және табиғатынан соғысқа бейім болғандықтан, соғыс кезінде үзіліс жасау қауіпті екенін сезінді, сондықтан ол Притвицтің бұйрығын елемей, «Генерал фон Франсуа орыстарды жеңгеннен кейін ғана шегінетін болады!» деген атақты жауап берді. Ол Ренненкампфтың үлкен армиясына қарсы шабуыл жасап, Сталлупонен шайқасын басталды және 5000 адамнан жарақат алдырып, 3000 әскерді тұтқынға алды, күтпеген жеңіске жетті. Жеңіске жеткеннен кейін Франсуа Притвицтің бұйрығына бағынып, батысқа қарай 24 шақырымға (15 миль) шегінді, онда үш күннен кейін Гумбинен шайқасында Ренненкампфпен тең түсті. Фон Франсуаның агрессивтілігі Ренненкампфтың батысқа қарай ілгерілеуін тоқтатты. Бұл шайқастан және жалпы қолбасшылардың ауысуынан (Притвицтің неміс Жоғарғы Бас штабынан батылдығын жоғалтқаны анықталды) кейін Франсуа корпусы теміржолмен оңтүстік-батысқа көшірілді, генерал Александр Самсоновтың басшылығымен оңтүстік Шығыс Пруссияға шабуылдаған ресейлік Екінші армиямен кездесті. Бұрынғы мойынсұнбастығы үшін жаңа неміс қолбасшылары Пол фон Гинденбург пен Эрих Людендорфтың сенімін алмаса да, Франсуа алдағы Танненберг шайқасында шешуші рөл атқарды. 27 тамызда Франсуа Самсонов армиясының алдыңғы қатарларына шабуыл жасап, олардың артқы жағына қарай тұрақты түрде ілгеріледі. Людендорф Ренненкампфтың ресейлік қарсы шабуылынан қорқып, оған ілгерілеуді тоқтатуды бұйырды. Алайда Франсуа екі рет тікелей бұйрықтарын елемей, Самсонов армиясын қоршауға алуда және жеңіске жеткізуде шешуші рөл атқарды. Гинденбург пен Людендорф Ресей Польшасындағы 9-армияға жетекшілік ету үшін оңтүстікке кеткенде, Франсуа корпусымен Шығыс Пруссияда қалды және келесі айда Мазур көлдерінің бірінші шайқасында оны сәтті басқарды. 8-ші армияның жаңа қолбасшысы генерал Рихард фон Шуберт оған шегінуді бұйырғанда, ол ОХЛ-ге өзінің жетістіктерін сипаттап, «Колбасшыға дұрыс кеңес берілмеген» деген жеделхат жіберді. Жеделхат кайзерге үлкен әсер етті, ол дереу Шубертті қызметтен босатып, 3 қазан күні фон Франсуаға 8-ші армияның қолбасшылығын тапсырды. Ол ұзақ уақытқа созылмады. Гинденбург пен Людендорф Лодзь бағытында Торннан қарсы шабуылға дайындалғанда, Франсуа сұралған I корпусты жіберуге асықпады, оның орнына нашар даярланған және жабдықталмаған XXV резервтік корпусты жіберді. Бұл оның жоғары лауазымдағылары үшін шектен шықты. 1914 жылдың қараша айының басында фон Франсуа қызметтен алынып, оның орнына генерал Отто фон Белоу тағайындалды. Біраз уақыт «қоймада» болғаннан кейін, Франсуа 1914 жылдың 24 желтоқсанында XXXXI резервтік корпусының қолбасшысы болды. Батыста болғаннан кейін, ол 1915 жылдың сәуірінде Шығыс майданға оралды, онда ол Ресей Польшасын бағындырған көктемгі шабуылға қатысты. Ол өзін тағы да ерекшелендірді. 1915 жылдың 14 мамырында Горлицтегі ілгерілеудегі еңбегі үшін Германияның ең жоғары әскери наградасы – Pour le Mérite орденін алды, ал 1917 жылдың шілдесінде Верден шайқасындағы ерекше өнер көрсеткені үшін оған емен жапырақтары қосылды. 1915 жылдың шілдесінде ол Франциядағы Вестфалия VII корпусының қолбасшылығын алу үшін Батыс майданға қайта оралды, ал 1916 жылдың шілдесінде Верден секторындағы Батыс Мез тобына басшылық етті. Алайда ол Людендорфтың басшылығымен тағы да жоғарылауға немесе маңызды лауазымдарға тағайындалмады, 1918 жылдың шілдесінде қолбасшылықтан босатылып, 1918 жылдың қазанына дейін күту тізіміне енгізілді.
François began the war stationed in the province of East Prussia, where he was commander of the I Corps of the German Eighth Army. His task was to defend the easternmost regions of East Prussia against a Russian attack directed at the key city of Königsberg. The Eighth Army would be expected to hold out against significantly larger Russian forces until it could be reinforced by troops coming from the west after the expected quick defeat of France, in accordance with the Schlieffen Plan, which would guide German forces in the opening phase of a war in which Germany faced both France and Russia. When war broke out in August 1914, François' corps faced the right wing of a two pronged Russian invasion of East Prussia, led by Paul von Rennenkampf's Russian First Army. On 17 August the overall German theater commander, General Maximilian von Prittwitz, nervously eying the advance of the Russian left wing far to the south, ordered Von François to retreat while under heavy attack from Rennenkampf. François, reluctant to surrender any of his beloved Prussia, and naturally pugnacious, also felt breaking off while engaged would be deadly, and so he ignored Prittwitz' order, responding with the famous reply "General von François will withdraw when he has defeated the Russians!" He counterattacked Rennenkampf's massive army, bringing on the Battle of Stalluponen, and won a surprising victory while inflicting 5,000 casualties and taking 3,000 prisoners. After winning the battle, François obeyed Prittwitz's order and withdrew 15 mile (24 km) to the west, where three days later he fought Rennenkampf to a draw at the Battle of Gumbinnen. Von François' aggressiveness resulted in the cautious Rennenkampf halting his advance westward. Following that battle and a change of overall commanders (Prittwitz was judged to have lost his nerve by the German High Command), François' corps was transferred by rail to the southwest, to confront the Russian Second Army advancing into southern East Prussia under the command of General Alexander Samsonov. Although not trusted by the new German commanders Paul von Hindenburg and Erich Ludendorff due to his previous disobedience, François played the decisive role in the upcoming Battle of Tannenberg. On 27 August François attacked the lead elements of Samsonov's army and began to make steady advances into their rear. Ludendorff, fearing a Russian counterattack by Rennenkampf, now ordered him to break off the advance. However, François twice ignored his direct orders and played a decisive role in the following encirclement and defeat of Samsonov's army. When Hindenburg and Ludendorff went south to lead the 9th Army in Russian Poland, François remained with his corps in East Prussia and led it with much success in the First Battle of the Masurian Lakes the following month. When General Richard von Schubert, the new commander of the 8th Army, ordered him to retreat, he dispatched a telegram to the OHL describing his success and stating "the Commander is badly counselled." The telegram impressed the Kaiser so much that he immediately relieved Schubert and, on 3 October, gave von François the command of the 8th Army. He did not hold it for long. When Hindenburg and Ludendorff prepared their counter attack from Thorn in the direction of Łódź, François was reluctant to send the requested I Corps, sending the badly trained and ill equipped XXV Reserve Corps instead. That was too much for his superiors. In early November 1914 von François was removed and replaced by General Otto von Below. After some time spent "on the shelf", François received the command of the XXXXI Reserve Corps on 24 December 1914, and after a spell in the West, he returned to the Eastern Front in April 1915 where he took part in the Spring Offensive that conquered Russian Poland. He continued to distinguish himself. He won the Pour le Mérite, Germany's highest military decoration, on 14 May 1915 for his performance in the breakthrough at Gorlice, and had the Oak Leaves attached to it in July 1917, for outstanding performance during the Battle of Verdun. In July 1915 he was transferred back to the Western Front to take command of the Westphalian VII Corps in France, and in July 1916 Meuse Group West in the Verdun sector. However he never received any further promotion or serious commands under Ludendorff, and gave up his command in July 1918 and was placed on the standby list until October 1918 when he retired.
Соғыстан кейінгі
Соғыс аяқталғаннан кейін Франсуа үйге оралып, әскери тарих бойынша бірнеше кітап жазды, оның ішінде 1920 жылы Германияда ең көп сатылған «Марне шайқасы және Танненберг» кітабы да болды.
After the war ended, François returned home and wrote several books on military history, including the best seller (in Germany) Marneschlacht und Tannenberg in 1920.