Кіріспе

Everette Howard Hunt Jr. (9 қазан 1918 - 23 қаңтар 2007) – американдық барлау қызметінің офицері және жазушы. 1949 жылдан 1970 жылға дейін Хант Орталық барлау агенттігінде (ЦРУ) қызмет етті, ол Латын Америкасындағы АҚШ үкіметін өзгертудегі маңызды тұлға болды, соның ішінде 1954 жылғы Гватемала төңкерісі мен 1961 жылғы Кубадағы Шошқалар шығанағына жасалған шабуыл. Г. Гордон Лидди, Фрэнк Стержис және басқалармен бірге Хант Никсон әкімшілігінің «Ақ үйдің су құбыршылары» деп аталған тобының мүшесі болды, бұл топтың міндеті – үкіметтік құпия ақпаратты сыртқы тараптарға жіберушілерді анықтау еді. Хант пен Лидди Никсон әкімшілігі үшін Уотергейт тонауларын және басқа да құпия операцияларды жоспарлады. Уотергейт жанжалында Хант ұрлық, құлшындық және телефон сымдауға қатысқандығы үшін сотталды және 33 айға бас бостандығынан айырылды. Түрмеден шыққаннан кейін Хант Мексикада, содан кейін Майамиде өмір сүрді және 2007 жылдың қаңтарында қайтыс болды.

Ерте өмір және білім

Хант Нью-Йорк штатының Гамбург қаласында Этель Джин (Тоттердейл) мен Эверетт Говард Хант ағаның ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі адвокат және Республикалық партияның лауазымды тұлғасы болған. Ол Гамбургтегі Гамбург орта мектебін бітірді, 1936 жылы түлек атанды. Кейін ол Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Айви Лигасына жататын Браун университетіне оқуға түсып, 1940 жылы бітірді.

АҚШ әскері мен OSS

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хант АҚШ Әскери-теңіз күштерінде USS Mayo эсминінде және АҚШ Әуе күштерінде қызмет етті. Ол сонымен қатар Қытайда Стратегиялық қызметтер кеңсесінде (OSS) жұмыс істеді, бұл Орталық барлау агенттігінің (ЦБА) алдағысы болды.

Автор

Хант өмірінде 73 кітап жазған өнімді жазушы еді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін ол өзінің атымен бірнеше роман жазды, оның ішінде "Қош сау бол" (1942), "Қараңғылық шегі" (1944), "Қаладағы бейтаныс" (1947), "Мейлстром" (1949), "Биминидегі жүгіру" (1949) және "Күштілер" (1950). Ол Роберт Дитрих, Гордон Дэвис, Дэвид Сент-Джон және П. С. Донохью сияқты әртүрлі псевдонимдермен шпиондық және детективтік романдар да жазды. Ханттың шығармалары мен Уотергейт дауы мен тыңшылық қызметіндегі тәжірибесі арасында белгілі бір параллельдер бар. Ол түрмеден босатылғаннан кейін де жазушылық қызметін жалғастырып, 1980 мен 2000 жылдар аралығында жиырмаға жуық шпиондық триллерлер жариялады. 1946 жылы Хант өзінің шығармашылығы үшін Гуггенхайм стипендиясын алды.

Экономикалық ынтымақтастық басқармасы

1949 жылға дейін Хант Экономикалық ынтымақтастық басқармасының Ақпарат бөлімінде офицер болып қызмет етті, бұл Өзара қауіпсіздік агенттігінің ізашары болған.

Орталық барлау агенттігі

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай OSS таратылды. 1947 жылы, Суық соғыс пайда болып, күшейе түскен кезде орталық барлау ұйымының болмауы ұлттық қауіпсіздіктің кемшілігі деп есептелді және Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) құрылды. 1949 жылдың қазан айында, Warner Bros. Ханттың "Бимини Рун" романына құқықтарды сатып алған сәтте, Хант ЦРУ-ның Саясатты үйлестіру басқармасына (OPC) қосылды. Ол кейіннен ЦРУ-ның Арнайы әрекеттер орталығы болған, саяси әрекеттер мен ықпал ету саласындағы жасырын операциялар офицері болып тағайындалды.

Мексика қаласы

1950 жылы Хант Мексика қаласындағы OPC станциясының бастығы болып тағайындалды, онда ол Уильям Ф. Бакли-младшийді жұмысқа алды және қадағалады, ол 1951 жылдан 1952 жылға дейін Ханттың Мексикадағы OPC стансасында қызмет етті. Бакли мен Хант өмір бойына дос болып қала берді, ал Бакли Ханттың алғашқы үш баласының тәрбиешісі болды. Мексикада Хант Жакобо Арбенсті, Гватемаланың демократиялық сайланған президентін құлатуға бағытталған, кейін "Операция PBSuccess" деп аталған, табысты жасырын операцияның негізін қалауға көмектесті. Содан кейін Хант Жапониядағы жасырын әрекеттердің бастығы, ал кейін Уругвайдағы станция бастығы болып тағайындалды, онда ол американдық дипломат әріпесі Сэмюэл Ф. Харттың даулы жұмыс әдістерімен ерекшеленгендігін атап көрсетті.

Шошқалар шығанағының шабуылдалуы

Кейіннен Хантқа АҚШ-тағы кубалық эмигранттардың жетекшілерін сүйкімді үкіметке ұйымдастыру жауапкершілігі жүктелді, ол Шошқалар шығанағының жорығынан кейін Фидель Кастроны алмастыра алатын Америкаға бағытталған үкімет құруға тиіс болды. Шошқалар шығанағына жасалған жорықты жоспарлау Эйзенхауэр әкімшілігі кезінде басталды, бірақ Хант кейіннен президент Джон Ф. Кеннедидің Кастро үкіметін шабуылдап, құлатуға бағытталған операцияға жеткілікті мүміндік танытпағанын сезінді. Хант өзінің жартылай фантастикалық автобиографиясында «Бұл күнді бізге беріңіз» деп жазды: «Кеннеди әкімшілігі Кастроға Хосе Марти аралын тығыз бақылауда ұстауға қажетті барлық мүмкіндіктерді берді, содан кейін көлеңкеге шығып, кубалық мәселе өздігінен шешіледі деп үміттенді». 1959 жылы Хант ЦРУ директоры Аллен Даллеске «Ақыл-ой өнері» кітабын жазуға көмектесті. Келесі жылы, 1960 жылы, Хант Кубада Кастро үкіметін әскери жолмен құлатуға тырысу үшін құрылған кубалық эмигранттардың ЦРУ қолдауымен құрылған 2506-шы бригадасын құрды. Шошқалар шығанағына жасалған жорық 1961 жылдың 17 сәуірінде басталды, бірақ тез арада тоқтатылып, сәтсіздікке ұшырады. Содан кейін Хант Даллестің жеке хатшысы болып тағайындалды. 1961 жылы президент Кеннеди сәтсіз аяқталған Шошқалар шығанағы жорығы үшін Даллесті қызметтен босатып жіберді. Хант 1962 жылдан 1964 жылға дейін ЦРУ-дың Ішкі операциялар бөлімінде (DODS) жасырын операциялардың бірінші басшысы болып қызмет етті. 1974 жылы Хант «The New York Times» газетіне DODS-та шамамен төрт жыл жұмыс істегенін, 1962 жылдан бастап, Кеннеди әкімшілігінің Ричард Хелмс пен Томас Х. Карамсейнстің қарсылығына қарамастан агенттік құрылғаннан кейін көп ұзамай жұмыс істегенін айтты. Хант бұл бөлімнің Шошқалар шығанағы операциясынан кейін көп ұзамай құрылғанын және «сол сәтсіздікке қатысы бар көптеген адамдар жаңа ішкі бөлімге ауыстырылғанын» айтты. Ол 1962 жылдан 1966 жылға дейінгі кейбір жобаларының көбі АҚШ-тағы жаңалықтар мен баспа ұйымдарын қаржыландыру және манипуляциялаумен байланысты болғанын айтты, бұл, оның пікірінше, «агенттіктің жарғысының мақсатына қайшы келеді». 1964 жылы ЦРУ-дың сол кездегі барлау басшысы Джон А. МакКон Хантқа Мадридте арнайы тапсырма берді. Испанияда Хант АҚШ Мемлекеттік департаментінің зейнеткерлікке шыққан дипломаты ретінде таныстырылды, ол отбасымен Испанияға көшіп, 1965 жылы жарық көрген Питер Уордтың тоғыз томдық сериясының бірінші кітабын, «Қауіпті міндет» романын жазуға кірісті. Испанияда бір жарым жылдан кейін Хант DODS-тағы қызметіне оралды. Батыс Еуропалық бөлімнің арнайы операциялар тобында қысқа мерзім жұмыс істегеннен кейін, ол 1968 жылдың шілдесінде аймақтың жасырын операциялар басшысы болып тағайындалды және Вашингтон аймағында орналасқан. Хант өзінің «зор ой-қиялы, салмақтылығы мен шеберлігі» үшін мақталып, 1969 жылдың сәуірінде бөлімнің операциялар басшысынан «өте жақсы» деген ең жоғары баға алды, бұл «көрнекті шеберлікпен сипатталатын өнімділік» дегенді білдірді. Алайда, бұл баға бөлім басшысының орынбасары жасаған түзетуге дейін «қанағаттанарлық» деңгейіне төмендетілді, ол Ханттың «кең тәжірибесін» мойындады, бірақ «жеке және қиын мәселелердің тізбегі» оның «күшін әлсіреткенін» айтты. Хант кейіннен «Шошқалар шығанағы оны жамандап қалдырғанын» және «ешқашан жоғары лауазымға көтерілмейтінін» түсінгенін айтты. ЦРУ-дағы соңғы жылдары Хант қоғам мен бизнес әлемінде жаңа байланыстарды орнатуға кірісті.

ЦРУ-ның зейнеткерлік демалысы

Хант 1970 жылғы 30 сәуірде ЦРУ-дан GS 15, 8-қадамдық жалақы санаты бойынша зейнеткерлікке шықты. ЦРУ-дан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Хант әйеліне мұрагерлік жәрдемақы тағайындауды ұмытып кетті. 1971 жылғы сәуірде ол бұрынғы шешімін өзгертуді сұрады, бірақ агенттік оның өтінішін қабылдамады. 1972 жылғы 5 мамырда ЦРУ-ның бас кеңесшісі Лоуренс Хьюстонға жазған хатында Хант, екінші рет зейнеткерлікке шығуға келісімін алған жағдайда, қысқа мерзімге қызметке оралып, жәрдемақысын іске қосу мүмкіндігін көтерді. Хьюстон 1972 жылғы 16 мамырдағы жауабында мұның "ЦРУ зейнеткерлік заңының мәніне қайшы келеді" деп кеңес берді. Хант ЦРУ-ның QKENCHANT жобасы арқылы Муллен Вашингтонда болмаған кезде фирманың істерін жүргізу үшін құпия қауіпсіздік мақұлдауын алды.

Ақ үй

1971 жылы Никсонның қоғамдық байланыс басқармасының директоры Колсон Хантты жұмысқа алды, ол Ақ үйдің арнайы тергеу бөліміне қосылды, ол саяси саботажға маманданған. 1971 жылдың шілдесінде Филдлинг Элсбергтің психиатриялық мәліметтерін беру туралы Федералдық тергеу бюросының өтінішін қабылдамады. Хант пен Лидди ғимаратты тамыз айының соңында қарап шықты. 1971 жылдың 3 қыркүйегінде болған бұзушылық байқалмады, бірақ Элсбергке қатысты ешқандай құжат табылмады. 1971 жылдың жазында Колсон Хантқа сенатор Эдвард Кеннедиге қатысты шаппакиддик оқиғасы және Кеннедидің болуы мүмкін еркектермен қарым-қатынасы туралы ақпаратты іздеу үшін Жаңа Англияға баруға рұқсат берді. Міссия ақырында сәтсіз аяқталды, Ханттың тапқан пайдалы ақпараты аз болды. Хант кейіннен 1973 жылы Сенаттың Уотергейт комиссиясына президент Кеннеди мен католик Диемнің өлтірілуі арасындағы байланысты көрсету үшін, Колсон «мәліметтерді жақсартуға мүмкіндігі бар» деп ұсынғаннан кейін, католик дауыс берушілерді Демократиялық партиядан алшақтату үшін ол кабельдерді жасады деп айтты. 1972 жылы Колсонның бұйрығымен Хант пен Г. Гордон Лидди журналист Джек Андерсонды өлтіру жоспарына қатысты. Никсон Андерсонды ұнатпады, өйткені Андерсон 1960 жылғы сайлау қарсаңында Никсонның бауырына Ховард Хьюзден берілген құпия қарыз туралы хабарлады, бұл Никсонның Джон Ф. Кеннедиге сайлауда жеңілуіне себеп болды деп сенді. Хант пен Лидди ЦРУ оперативтігімен кездесіп, Андерсонды өлтіру әдістерін талқылады, соның ішінде Андерсонның рулін ЛСД-мен жауып, оны өлімге әкеп соқтыратын апатқа ұшырату. Сол жылы Хант Демократиялық Ұлттық Комитетінің Уотергейт кеңсе ғимаратында тыңдау құрылғысын орнатуды ұйымдастырды. 1972 жылдың 18 маусымында полиция Уотергейтте бес бұзушыны ұстады. Хант пен Лидди үш айдан кейін федералдық қылмыстық іс бойынша айыпталды. Хант Ақ үй мен Президентті қайта сайлау комитетіне өзін және оның серіктерін қамту үшін заңдық шығындар, отбасылық қолдау және басқа да шығындарды жабу үшін ақша төлеуге қысым жасады. Никсонның маңызды тұлғалары, соның ішінде Холдеман, Чарльз Колсон, Герберт В. Калмбах, Джон Митчелл, Фред ЛаРу және Джон Дин ақырында төлем схемаларына тартылды. Хант пен оның серіктеріне сот процесінде және одан кейін прокурорлардың сұрақтарынан қашу үшін кінәларын мойындау арқылы үндемеу үшін үлкен сомада ақша берілді. Кейін «Вашингтон Пост» және «Нью-Йорк Таймс» газеттері пара беру схемасы туралы мақалалар жариялады, бұл жасырудың соңының бастамасы болды, өйткені прокурорлар бұл жаңалықтарды тексеруге міндетті деп ойлады. Хант сондай-ақ Колсонға, Динге және Джон Эрлихманға Никсоннан үкім кезінде кешірім сұрауға және өзі үшін және оның Уотергейттегі серіктеріне президенттік кешірім сұрауға қысым жасады, бұл ақырында жоғары тұрғандарды кінәлауға және тұзаққа түсіруге көмектесті. Хант Уотергейт ісіне қатысқандығы үшін 30 айдан 8 жылға дейін түрмеге кесілді және соғыс жасады деп айыпталды, ол 33 ай бойы Федералдық түзеу орталығында, Алленвудта және Флорида штатындағы Эглин әуе күштері базасындағы қауіпсіздігі төмен Федералдық түрме лагерінде отырды. Алленвудта Хант жеңіл инсульт алды.

Кеннедидің қастандық жасады деген айыптар

Хант Уоррен комиссиясының Ли Харви Освальдтың Джон Кеннедиге жасаған қастандықта жалғыз әрекет еткені туралы қорытындысын қолдады.

Үш босқын

Джон Кеннедидің Далластағы қазасынан кейін көп ұзамай, «Даллас Морнинг Ньюс», «Даллас Таймс Херальд» және «Форт-Уорт Стар Телеграм» газеттері Техас мектеп кітап қоймасының жанында полицияның сүйемелдеуімен жүрген үш күдіктіні суретке түсірді. Кейін бұл адамдар «үш саяхатшы» деп аталды. Винсент Буглиосидің сөзіне сүйенсек, олардың құпиялына қатысы бар деген айыптаулар теоретик Ричард Э. Спрагтан бастау алды. Ол 1966 және 1967 жылдары суреттерді жинап, кейін Клей Шоу ісін терген Джим Гаррисонға тапсырды. 1968 жылдың 31 желтоқсанында «The Tonight Show» бағдарламасында сөз сөйлеген Гаррисон үш адамның суретін көрсетіп, олардың қазаға қатысы болуы мүмкін екенін айтты. Бірнеше жылдан кейін, 1974 жылы, қазаны зерттеушілер Алан Дж. Веберман мен Майкл Канфилд бұл адамдардың суреттерін олардың күдікті деп санайтын адамдармен салыстырып, екеуінің Хант және Уотергейт ісіне қатысушы Фрэнк Стержис екенін мәлімдеді. 1975 жылы комедияшы және азаматтық құқық қорғаушы Дик Грегори Веберман мен Канфилдтен алған салыстырмалы суреттер арқылы Хант пен Стержиске қатысты айыптауларға ұлттық БАҚ назарын аударды. Суреттерді алғаннан кейін Грегори баспасөз мәслихатын өткізді, ол «Rolling Stone» және «Newsweek» сияқты басылымдарда кеңінен жарияланды. 1975 жылы АҚШ Президентінің АҚШ-тағы ЦРУ қызметі жөніндегі комиссиясы, сондай-ақ Рокфеллер комиссиясы деп танылатын комиссия, Хант пен Стержистің ЦРУ атынан Кеннедидің қазасына қатысқандығы туралы айыптауды тергеді. Комиссияның соңғы есебінде куәгерлердің көрсетуінше, бұл адамдар Хант пен Стержиске ұқсас болған, бірақ «фотосуреттерді анықтауда орташа адамнан артық білімі жоқ» екені айтылды. Есепте сондай-ақ ФБР агенты Линдал Л. Шейнфелттің, ФБР фотолабораториясының «фотосуреттерді анықтау және талдау саласындағы ұлттық сарапшысы», фотосуреттерді салыстыру нәтижесінде бұл адамдардың ешқайсысы Хант немесе Стержис емес деген қорытындыға келгені де көрсетілді. 1979 жылы АҚШ Өкілдер палатасының кісі өлтіру жөніндегі арнайы комитеті сот-медициналық антропологтардың «саяхатшылардың» суреттерін Хант пен Стержистің, сондай-ақ Томас Валли, Дэниел Карсвелл және Фред Ли Крисманның суреттерімен қайтадан талдап, салыстырғанын хабарлады. Комитет мәлімдемесіне сәйкес, Крисман ғана «саяхатшылардың» біріне ұқсады, бірақ Кеннедидің қаза болған күні Дили Плазада болмағаны анықталды. Сзюльцтің сөзіне қарағанда, аты-жөні жарияланбаған ЦРУ дереккөздері Ханттың Роландо Кубела Секадеспен бірге жұмыс істегенін және Кубаға екінші шабуыл кезінде Кастроны өлтіруді үйлестіруде рөл атқарғанын айтты. 1975 жылдың маусым айында Рокфеллер комиссиясы ЦРУ-дың, оның ішінде Ханттың, Освальдпен немесе Джек Рубимен байланыста болуы мүмкін деген айыптауды тергеді. Комиссия бір куәгердің «1963 жылы Е. Говард Хант Мексика қаласындағы ЦРУ станциясының бастығы болды, бұл оның Освальд Мексика қаласына келгенде онымен байланыста болуы мүмкін екенін білдіреді» деген көрсетімін растады. Алайда, есепте ЦРУ-дың қазаға қатысқандығына «сенімді дәлелдер жоқ» екені және «[Хант] ешқашан Мексика қаласындағы ЦРУ станциясының бастығы немесе орынбасары болған емес» деген қорытынды жасалды. 1975 жылдың күзінде Рокфеллер комиссиясының есебінен кейін жарық көрген Веберман мен Канфилдтің «Америкадағы төңкеріс» кітабында Сзюльцтің мәлімдемесі қайталанды. Ханттың адвокаты Эллис Рубиннің сөзіне сәйкес, кітапта Хант Кеннеди мен Мартин Лютер Кингтің қазасына қатысқандығы айтылған. Хантқа қатысты 1966 жылғы ЦРУ-ның құпия хаты ХСКА-ға берілгені туралы бірнеше ай бұрын жарияланған екі газет мақаласында айтылған. Бірінші мақаланы Виктор Марчетти, «ЦРУ және барлаушылық культі» (1974) кітабының авторы жазды. Ол «The Spotlight» газетінде 1978 жылдың 14 тамызында жарияланды. Марчеттидің сөзіне сәйкес, хатта «Бір күні біз Ханттың 1963 жылдың 22 қарашасында Далласта болғанын түсіндіруіміз керек» делінген. Ол сондай-ақ Хант, Фрэнк Стержис және Джерри Патрик Хемингтің Джон Кеннедиді өлтіруге қатысты сөз байласуға жақын уақытта тартылатынын жазды. Джозеф Дж. Тренто мен Жакки Пауэрстің екінші мақаласы алты күннен кейін «The News Journal» газетінің жексенбілік санында жарияланды. Онда бұл құжатқа Ричард Хелмс пен Джеймс Энглтон қол қойғандығы және Хелмс пен Энглтон ЦРУ-дағы ең жоғары лауазымдарға көтерілгеннен кейін Ханттың Кеннедидің қаза болған күні Далласта болғанын және оның сол жерде болғаны құпия сақталуы керектігін талқылағандығы айтылды. Алайда, ешкім бұл хатты таба алмады, ал АҚШ Президентінің АҚШ-тағы ЦРУ қызметі жөніндегі комиссиясы Ханттың қаза болған күні Вашингтонда болғанын анықтады. Хант «Либерти Лоби» газетін, бірақ «The Sunday News Journal» газетін жала жапқандық үшін сотқа берді. «Либерти Лоби» алғашқы сотта Ханттың қазаға қатысқандығы туралы мәселе тергеуге алынбайтынын мәлімдеді. Хант сотта жеңіске жетіп, 650 000 доллар өтемақы алды. Алайда, 1983 жылы сот шешімі қазылар алқасының нұсқауындағы қателіктерге байланысты жойылды. 1985 жылы өткен екінші сотта Марк Лейн Кеннедидің қазасы күні Ханттың қайда болғаны мәселесін көтерді. Лейн Ханттың Далласта болғанын көрсететін дәлелдер ұсынды және «Либерти Лоби» қорғады. Ол Дэвид Атли Филлипс, Ричард Хелмс, Лидди, Стенсфилд Тернер және Марита Лоренцтен алған сот мәлімдемелерін, сондай-ақ Ханттан жасаған қарсы сұрақтарды пайдаланды. Қайта қарау нәтижесінде қазылар алқасы «Либерти Лоби» пайдасына шешім шығарды. Лейн қазылар алқасын Ханттың Кеннедидің қазасына қатысқандығына көндіргенін мәлімдеді, бірақ БАҚ өкілдерімен сұхбаттасқан кейбір қазылар алқасының мүшелері құпия теорияны қабылдамағанын және іс бойынша шешім қабылдағанын (қазылар алқасының нұсқауына сәйкес) мақала «ақиқатқа немқұрайлылықпен» жарияланған-жарияланбағанына қарай айтты. Лейн Ханттың және ЦРУ-дың Кеннедидің қазасындағы рөлі туралы өз теориясын 1991 жылы жарық көрген «Правдоподобное отрицание» кітабында баяндады.

Митрохин мұрағаты

Бұрынғы КГБ мұрағатшысы Василий Митрохин 1999 жылы Ханттың КГБ және АҚШ-ты қаралауға бағытталған кеңестік "белсенді шаралар" бағдарламасы таратып жүрген жалған қастандық теориясының бір бөлігі болғанын мәлімдеді. Митрохиннің сөзінше, КГБ Освальдтан Хантқа, екеуінің де қастандыққа қатысқандығын көрсететін жалған хат жасады, содан кейін 1975 жылы оның көшірмелерін "ең белсенді үш қастандық теориясын жақтаушыға" жіберді. Торнли Нью-Орлеан қаласында Гари Кирштейн деп танысқан бір адаммен үнемі кездесіп, Джон Ф. Кеннединің қазасын талқылаған. Сонымен қатар, Торнлидің айтуынша, Кирштейн сол жылдары Мартин Лютер Кингті өлтіруді ұйымдастырып, "оның орнына түрмеде отырған адамды кінәлі етуді" жоспарлаған. "Керри Торнлидің Сондра Лондонға Джон Кеннедиді өлтіру қастандығы туралы айтқан сөздері" атты еңбегінде ол Уотергейттен кейін, Хауард Ханттың суреттері баспасөзде пайда болғанда, оның танысы Кирштейнге өте ұқсас екенін, және олар бірге президентті өлтіруді ұйымдастыруды талқылағандарын айтты.

Кеннедидің қазасына қатысы бар екенін өлім алдында мойындады

Ханттың қайтысынан кейін Говард Сент-Джон Хант пен Дэвид Хант әкелерінің Джон Кеннедиді өлтіруге қатысты деген бірнеше мәлімдеме жасаған екенін айтты. Жазбалар мен аудиожазбалар сақталған. 2007 жылғы 5 сәуірде жарияланған Rolling Stone журналында Сент-Джон Хант әкесінің қатысы бар деп санайтын бірнеше адамды атады, олардың ішінде Линдон Б. Джонсон, Корд Мейер, Дэвид Атли Филлипс, Фрэнк Стургис, Дэвид Моралес, Антонио Весиана, Уильям Харви және «француздық мылтық көтерілген төбедегі» деп аталатын кісібарлық жасаған адам, көптеген адамдар оны Люсьен Сарти деп санайды. Екі ұл әкелерінің жалған куәлік беруден сақтану үшін естеліктерінен ақпаратты алып тастағанын мәлімдеді. Кітап 2007 жылғы наурызда Джон Уайли және Ұлдары баспасынан шықты. Хант әдеби мұрагерлерінің мәліметінше, Хант 1974 жылғы «Жасырын өмір» автобиографиясын жаңартуды және осы басылымды 11 қыркүйектен кейінгі ойлармен толықтыруды жоспарлаған, бірақ ол жобаға кіріскен кезде, жалғастыруға денсаулығы жол бермеді. Бұл Джон Уайли және Ұлдары баспасын кітапты толығымен жазу үшін тәжірибелі авторды іздеуге және жұмысқа алуға итермеледі. Сент-Джон Ханттың айтуынша, Кеннединің өлімі туралы білгендерін ашу үшін ол әкесіне мемуарлар жазу туралы идеяны ұсынған, бірақ Хант әдеби мұрагерлері мұны жала жапқандық деп есептейді. Баклидің сөзіне сүйенсек, оған кіріспе жазуды делдал арқылы сұраған, бірақ қолжазбада «ең жоғары деңгейдегі құқық бұзушылықтар, оның ішінде президент Кеннедиді өлтіру жоспарында ЛБЖ-ның қатысы болуы мүмкін екенін» көрсететін материал болғандықтан бас тартқан. Лос-Анджелес Таймс газетінің тілшісі Тим Раттен бұл «ашулы және өзін өкінуге толы естелік» екенін айтты және «оның буын ер адамдары барлау жұмысына қалай араласқандығы туралы стандартты есеп береді». «Нью-Йорк Таймс» газетінің тілшісі Тим Вайнер кітаптың атауын келтіріп: «Американдық тыңшы» «жасырын тарих» ретінде ұсынылған, бұл екі жақты қателік. Бұл кітапта ешқандай құпия жоқ. Тарихқа келсек, бұл – жалғандық», – деп жазды. Вайнер автордың Кеннединің өлімін зерттеуі кітаптың ең нашар тұсы екенін айтты, Хант бұрынғы президент Джонсонның қатысуын қоса алғанда, әртүрлі қастандық теорияларын қабылдағандай көрінеді. Гулден шолуын былай қорытындылады: «Мен осы өкінішті кітапты оқымағанымды қалаймын. Одан аулақ болыңыз». Politico журналының Джеймс Розен бұл пікірге қарсы шығып, Уотергейт туралы тарауларды «ең мәселелі» деп сипаттап, былай деп жазды: «Көптеген фактілік қателер бар – дұрыс емес жазылған есімдер, қате күндер, кездесулерге қатысқан көзге көрінбейтін қатысушылар, ойдан шығарылған бұйрықтар, және авторлар мәнді түрде ешқандай мәселені қозғамайды, тек кейде тоқталып, соңғы екі онжылдықта Уотергейттың орталық құпиясын түсіндіру үшін пайда болған ғалымдардың кең ауқымды әдебиетін кемсітеді». Розеннің шолуы мүлдем жағымсыз болмады және ол кітаптың «оқырманды карикатуралар мен қастандық теорияларынан тыс, Ханттың нағыз болған бейнесін сақтап қалуға жеткізгенін» айтты: «қуаншақ патриот; салқын соғысқа берілген; жақсы тамақ, шарап және әйелдерді жақсы көретін; емделмейтін интригашы, өткір әзілқой және керемет әңгімеші». National Review журналында Марк Риблинг «Америкалық тыңшыны» «американдық тыңшы болу қандай екенін сенімді түрде көрсететін жалғыз өмірбаян» деп мақтады. «Бостон глобусының» жазушысы Мартин Нолан оны «тамаша және маңызды» деп атады және Хант «70-жылдардың жанды, таблоидтық нұсқасын ұсынады» деді. Ноланның айтуынша: «Бұл 17 маусым 1972 жылы Демократиялық Ұлттық Комитетінің штаб-пәтеріне қарақшылық жасалған сәттен сәтке дейінгі ең жақсы суреттеме». Кейіннен Хант Джаммарконың «For Your Eyes Only: Behind the Scenes of the James Bond Films» (ECW Press, 2002) кітабына алғысөз жазды. Хант 1995 жылы «Никсон» фильмінде Эд Харриспен түсірілді. 2019 жылы жарық көрген «Ирландиялық» фильмінде Ханттың рөлін сахналық актер Дэниел Дженкинс ойнады. 2022 жылғы «Гаслит» сериалында Ханттың рөлін Дж. Си. Маккензи ойнады. 2023 жылы HBO мини-сериалы «Ақ үй сантехниктерінде» Хантты Вуди Харрелсон сомдады. Ханттың Шошқалар шығанағы операциясындағы рөлінің ойдан шығарылған есебі Норман Мейлердің 1991 жылғы «Харлоттың жындысы» романында пайда болады. «X-файлдар» телесериалында «Сигарет тартатын адам» (Уильям Б. Дэвис) деп аталатын антагонист, ішінара Ханттың үлгісінде жасалған көлеңкелі барлау операторы болды. «Сигарет тартатын адамның ойлары» атты эпизод кейіпкердің бос уақытында құпия/сенсациялық көркем әдебиеттің сәтсіз авторы болған өмірін толықтырады. Ли Харви Освальдпен Кеннедиге жасалған қастандықтан бұрын кездескенде, ол «Мырза Хант» деген атпен танысады.

Дороти Ветцельмен неке

Ханттың бірінші әйелі Дороти Луиза (туған тегі Ветцель) Дей Гутьер 1920 жылғы 1 сәуірде Огайо штатының Дейтон қаласында дүниеге келген. Ветцель Шанхайда ЦРУ қызметкері болды, кейін Маршалл жоспары кезінде Парижде В. Аверелл Харриманның хатшысы қызметін атқарды. Хант пен Ветцельдің төрт баласы болды: екі қызы – Лиза мен Кеван, және екі ұлы – Сент-Джон мен Дэвид. Дороти Хант 1972 жылғы 8 желтоқсанда Чикагодағы United Airlines рейсінің 553 нөмірі апатында қаза тапты. Конгресс, ФБР және Ұлттық көлік қауіпсіздігі жөніндегі кеңес (NTSB) апатты тергеп, оның экипаждың қателігінен болғанын анықтады. Кейбір дереккөздер Дороти Ханттың сөмкесінен апат орнынан 10,000 доллардан астам ақша табылды деп хабарлады.

Лора Мартинмен неке

Кейіннен Хант мұғалім Лора Мартинге үйленді, олар екі баласын, Остин мен Холлисті тәрбиеледі. Түрмеден шыққаннан кейін ол Лорамен Мексиканың Гвадалахара қаласына көшіп, бес жыл тұрды. Содан кейін олар АҚШ-қа қайтып оралып, Майамиде қоныстанды.

Өлім

2007 жылғы 23 қаңтарда Хант Майамиде 88 жасында пневмониядан қайтыс болды. Ол туған қаласы Гамбургтегі (Нью-Йорк штаты) Проспект-Лаун зиратында жерленген.

Шығармашылық емес

Бізге осы күнді беріңіз: ЦРУ және Шошқалар шығанағына шабуыл жасаудың ішкі тарихы, оның маңызды ұйымдастырушыларының бірінен. Нью-Рошель: Арлингтон Хаус (1973)
Жасырын: Америкалық құпия агенттің естеліктері (1974). Нью-Йорк: Беркли Баспа Корпорациясы
Америкалық тыңшы: ЦРУ-дағы, Уотергейттегі және одан кейінгі құпия тарихым (2007), Грег Аунапумен бірге. Уильям Ф. Бакли, кішінің алдын ала сөзі. Хобокен, Н.Ж.: Джон Уайли және Ұлдары.

Джон Бакстер рөлін

Шетелдік іс. Нью-Йорк: Эйвон (1954)
Адалдықсыздық. Нью-Йорк: Эйвон (1955)