Пол Говард Дуглас: Американ саяхатшы және экономист

Кіріспе

Американдық саясаткер және экономист (1892–1976)

Пол Говард Дуглас (26 наурыз 1892 – 24 қыркүйек 1976) – американдық саясаткер және экономист. Демократиялық партия мүшесі, ол 1949 жылдан 1967 жылға дейін он сегіз жыл Иллинойс штатынан АҚШ сенаторы болып қызмет етті. Сенаттағы қызметі кезінде ол либералдық коалицияның белгілі бір мүшесі болды. Массачусетс штатында туып, Мэн штатында өскен Дуглас Боудоин колледжін және Колумбия университетін бітірген. Ол бірнеше оқу орнында экономика профессоры болып жұмыс істеді, ең танымалдарының бірі – Чикаго университеті. Чикаго қалалық кеңесінің мүшесі ретінде реформатор ретінде танылды (1939–1942). Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол АҚШ Теңіз жаяу әскері қатарында қызмет етіп, подполковник шеніне дейін көтеріліп, соғыс батыры ретінде белгілі болды. 1915 жылы Дороти Вольфқа үйленді. Олардың төрт баласы болды. 1930 жылы олар ажырасып, бір жылдан кейін Иллинойс штатының жалпы округінен АҚШ өкілі Эмили Тафт Дугласқа үйленді (1945–1947).

Алғашқы жылдар

Дуглас 1892 жылдың 26 наурызында Массачусетс штатының Салем қаласында Энни (Смит) мен Джеймс Говард Дугластың ұлы болып дүниеге келді. Ол төрт жасқа толғанда анасы табиғи себептерден қайтыс болды, ал әкесі қайтадан үйленді. Әкесі зорлық-зомбылық көрсеткен күйеу болды, ал өгей анасы ажыраса алмағандықтан күйеуін тастап, Дуглас пен оның үлкен ағасын Пискатакис округінің Онава қаласына, Мэн штатына алып кетті. Онда оның әкесінің інісі мен ағасы орман ішінде демалыс орнын салған еді.

Академиялық және отбасылық өмір

Дуглас 1913 жылы Боудоин колледжін Phi Beta Kappa кілтімен бітірді. Содан кейін ол Колумбия университетіне оқуға түсіп, 1915 жылы магистратураны, ал 1921 жылы экономика ғылымы бойынша докторлық дәрежесін алды. 1915 жылы ол Брин-Мор колледжінің түлегі Дороти Вольфке үйленді, ол да Колумбия университетінде докторлық диссертациясын қорғады. 1915 жылдан 1920 жылға дейін Дугластар алты рет көшті. Ол Гарвард университетінде оқыды, Иллинойс университетінде және Орегон штатындағы Рид колледжінде сабақ берді, Пенсильвания штатының Төтенше флот корпорациясында еңбек дауларын реттеуші болып жұмыс істеді, сондай-ақ Вашингтон университетінде оқытты. «Тез жәрдем флоты» корпорациясында жұмыс істеген кезде ол Джон Вулманның күнделіктерін оқыды. Сиэтлде сабақ бергенде ол Достар діни қоғамына қосылды. 1919 жылы Дуглас Чикаго университетінде экономика пәнінен сабақ беруге орналасты. Дуглас жұмысын ұнатса да, әйелі университеттегі туыстық желіге қарсы ережелерге байланысты жұмыс таба алмады. Ол Массачусетс штатындағы Смит колледжінде жұмысқа орналасқан соң, күйеуін сонда көшіп баруға көндірді. Ол Амхерст колледжінде сабақ беруді бастады. 1930 жылы жұбайлар ажырасты, Дороти Вольф Дуглас Кэтрин Дюпре Лампкинмен романтикалық қарым-қатынас бастады. Дороти төрт баланың күтімін алды, ал Дуглас Чикагоға қайтып оралды. Келесі жылы Дуглас мүсінші Лорадо Тафттың қызы және бұрынғы президент Уильям Говард Тафттың туысы Эмили Тафт Дугласқа үйленді. Эмили – белсенді саясаткер, бұрынғы актриса және кейіннен Иллинойс штатынан бір мерзімге сайланған конгрессмен (1945–1947). Дуглас 1933 жылы Чикаго университетінің экономистері ұсынған, кейін «Чикаго жоспары» деп аталған банктік реформаларды қолдағандардың бірі болды. 1939 жылы ол тағы бес белгілі экономистпен бірлесіп «Ақша реформасы бағдарламасы» атты жобалық ұсынысты жасады. «Чикаго жоспары» мен «Ақша реформасы бағдарламасы» заң шығарушылардың арасында қызығушылық пен талқылау тудырды, бірақ ұсынылған реформалар ешқандай жаңа заңға әкелмеді. Экономика студенттері Дугласты 1928 жылы Чарльз Коббпен бірге жазған, Кобб-Дуглас өндіріс функциясын алғаш рет сипаттаған мақаланың авторлары ретінде жақсы біледі.

Douglas graduated from Bowdoin College with a Phi Beta Kappa key in 1913. He then moved on to Columbia University, where he earned a master's degree in 1915 and a PhD in economics in 1921. In 1915, he married Dorothy Wolff, a graduate of Bryn Mawr College who also earned a Ph. D. at Columbia University. From 1915 to 1920, the Douglases moved six times. He studied at Harvard University; taught at the University of Illinois and at Oregon's Reed College; served as a mediator of labor disputes for the Emergency Fleet Corporation of Pennsylvania; and taught at the University of Washington. When working for the Emergency Fleet Corporation, he read John Woolman's journals. When teaching in Seattle, he joined the Religious Society of Friends. In 1919, Douglas took a job teaching economics at the University of Chicago. Although Douglas enjoyed his job, his wife was unable to obtain a job at the university due to anti nepotism rules. When she obtained a job at Smith College, in Massachusetts, she persuaded her husband to move the family there. He would then start teaching at Amherst College. In 1930 the couple divorced; Dorothy Wolff Douglas began a romantic relationship with Katharine DuPre Lumpkin. Dorothy took custody of their four children, and Douglas returned to Chicago. The following year, Douglas met and married Emily Taft Douglas, daughter of sculptor Lorado Taft and a distant cousin of former president William Howard Taft. Emily was a political activist, former actress, and subsequent one term congresswoman at large from Illinois (1945–47). Douglas was listed as a supporter of banking reforms suggested by University of Chicago economists in 1933 that were later referred to as the "Chicago plan." In 1939, he coauthored with five other notable economists a draft proposal titled A Program for Monetary Reform. The Chicago plan and A Program for Monetary Reform generated much interest and discussion among lawmakers, but the suggested reforms did not result in any new legislation. Douglas is probably best known to economics students as the co author of the 1928 article with Charles Cobb that first laid out the Cobb Douglas production function.

Мемлекеттік қызмет және қалалық саясат

1920-жылдардың соңында Дуглас саясатқа белсендірек араласты. Ол Пенсильвания штатының республикалық губернаторы Гиффорд Пиншот пен Нью-Йорк штатының демократ губернаторы Франклин Д. Рузвельттің экономикалық кеңесшісі қызметін атқарды. Чикаголық адвокат Харольд Л. Айкеспен бірлесіп, коммуналдық кәсіпкер Сэмюэл Инсулдың қор нарығындағы манипуляцияларына қарсы күресті бастады. Штат заң шығарушы органымен жұмыс істеп, коммуналдық қызметтерді реттеу, қарттарға зейнетақы тағайындау және жұмыссыздыққа жәрдемақы беру мәселелері бойынша заңдарды әзірлеуге көмектесті. 1930-жылдардың басында ол Тәуелсіз саяси әрекеттер лигасының төрағасының орынбасары, Фермерлік-Еңбек партиясының ұлттық комитетінің мүшесі және Америка Комонвелл саяси федерациясының қазынашысы болды. Ресми тіркелген тәуелсіз саяхатшы Дуглас Демократиялық партияның тым сыбайлас, ал Республикалық партияның тым консервативті екенін ойлады. Осы пікірлерін 1932 жылы жарық көрген «Жаңа партияның келуі» атты кітабында білдірді, онда британдық Лейбористік партиясы сияқты партия құруды қолдады. Сол жылы ол АҚШ президенттігіне кандидат болған социалист Норман Томасқа қолдау көрсетті. Рузвельт сайлауда жеңіске жеткеннен кейін, Дуглас досы Харольд Айкестің ұсынысымен Ұлттық қалпына келтіру басқармасының тұтынушылар кеңесіне мүше болып тағайындалды. Алайда, 1935 жылы Жоғарғы сот осы басқарманың конституцияға қайшы екенін жариялап, оны таратып жіберді. Сол жылы Дуглас алғаш рет сайлау саясатына қатысып, Чикаго мэрі лауазымына жергілікті Республикалық партияның қолдауын алу үшін үгіт жүргізді. Партия басқа кандидатты қолдағанмен, Дуглас 5-ші округтен қалалық кеңеске өкіл сайлау үшін олармен жұмысын жалғастырды. Бірақ күшті социалистік кандидат реформалық дауыстарды бөліп, Демократиялық партиядан кандидат болған Джеймс Кусак жеңіске жетті. Төрт жыл өткен соң, 1939 жылы Кусак қайта сайлауға түскенде, Дуглас реформашыл тәуелсіздер тобына қосылып, оны кандидат ретінде ұсынды. Қалалық сайлау кезеңінде мэр Эдвард Джозеф Келли қайта сайлануға тырысып, Дугластың үгіт науқанына қолдау көрсету арқылы беделін жақсартуға ұмтылды. Келлидің көмегімен және өзінің табандылығымен Дуглас екінші турда Кусактан тартыспен жеңіске жетті. Дуглас Чикаго қалалық кеңесінде көбінесе азшылықта болды. Оның мемлекеттік білім беру жүйесін реформалау және қоғамдық көліктің бағасын төмендету әрекеттері қысымға ұшырады және көбінесе 49–1 дауыспен жеңіліске ұшырады. «Менің үш академиялық дәрежеме бар», - деді Дуглас бірде қиын жеңілістен кейін. «Мен көп жылдар бойы ақылды, білімді адамдармен байланыста болдым. Осы кеңесшілердің кейбіреулері тіпті бесінші сыныпты бітірмеген. Бірақ олар мен көрген ең ақылды адамдар». 1942 жылы Дуглас Демократиялық партияға қосылып, Сенатқа үміткерлікке түсті. Ол солшыл белсенділердің тобынан қолдау алды, бірақ партия штаттың конгрессмені Реймонд С. МакКьюны қолдады. Алғашқы сайлау күні Дуглас штаттың 102 округінің 99-ында жеңіске жетті, бірақ МакКьюдың Кук округіндегі күшті қолдауы оған аз ғана көпшілікпен жеңіске жетуге мүмкіндік берді. МакКью кейіннен республикалық сенатор К. Уэйланд Брукстың қарсылығына жеңіліп қалды.

As the 1920s drew to a close, Douglas got more involved in politics. He served as an economic advisor to Republican Governor Gifford Pinchot of Pennsylvania and Democratic Governor Franklin D. Roosevelt of New York. Along with Chicago lawyer Harold L. Ickes, he launched a campaign against public utility tycoon Samuel Insull's stock market manipulations. Working with the state legislature, he helped draft laws regulating utilities and establishing old age pensions and unemployment insurance. By the early 1930s, he was vice chairman of the League for Independent Political Action, a member of the Farmer Labor Party's national committee, and treasurer of the American Commonwealth Political Federation. A registered Independent, Douglas felt that the Democratic Party was too corrupt and the Republican Party was too reactionary, views that he expressed in a 1932 book, The Coming of a New Party, in which he supported the creation of a party similar to the British Labour Party. That year, he supported Socialist candidate Norman Thomas for President of the United States. After Roosevelt's victory in the election, Douglas, at the recommendation of his friend Harold Ickes, was appointed to serve on the Consumers' Advisory Board of the National Recovery Administration. In 1935, however, the Supreme Court ruled that the Administration was unconstitutional, and it was abolished. That year, Douglas made his first foray into electoral politics, campaigning for the endorsement of the local Republican Party for mayor of Chicago. Although the party endorsed someone else, Douglas continued to work with them to get their candidate elected to the city council from the 5th Ward. A strong Socialist candidate split the reform vote, however, and Democratic Party candidate James Cusack was elected. Four years later, in 1939, Cusack came up for re election, and Douglas joined a group of reform minded Independents that drafted Douglas. During the municipal election cycle, Mayor Edward Joseph Kelly was challenged for re election and attempted to shore up his reputation by lending his support to Douglas' campaign. With Kelly's help and his own dogged campaigning, Douglas managed a narrow victory over Cusack in a runoff election. Douglas usually found himself in the minority in the Chicago City Council. His attempts to reform the public education system and lower public transportation fares were met with derision and he typically ended up on the losing end of 49–1 votes. "I have three degrees," Douglas once said after a particularly hard fought rout. "I have been associated with intelligent and intellectual people for many years. Some of these aldermen haven't gone through the fifth grade. But they're the smartest bunch of bastards I ever saw grouped together." In 1942, Douglas joined the Democratic Party and ran for its nomination for the United States Senate. He had the support of a cadre of left wing activists, but the machine supported the state's at large Congressman Raymond S. McKeough for the nomination. On the day of the primary, Douglas carried 99 of the state's 102 counties, but McKeough's strong support in Cook County allowed him to win a slim majority. McKeough would go on to lose in the general election to incumbent Republican senator C. Wayland Brooks.

Әскери қызмет

Алдэрмен ретінде Дуглас Чикагодағы сыбайлас жемқорлыққа қарсы күресте Чикаго Daily News баспашысы Франк Нокспен бірге жұмыс істеді. 1936 жылы республикашылдардың вице-президенттікке үміткері болған Нокс, әскери-теңіз флотының хатшысы болды, осылайша ол әскери-теңіз флоты мен теңіз жаяу әскерлеріне жауапты болды. Алғашқы сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін Дуглас Чикаго қалалық кеңесінен кетті. Нокстің көмегімен Дуглас 1942 жылдың 15 мамырында 50 жасында АҚШ теңіз жаяу әскеріне қабылданып, Пэррис аралының тарихындағы ең үлкен жасқа жеткен сарбаз болды. Қызметке қарапайым сарбаз ретінде кіріп, Дуглас қарапайым взводқа орналастырылды және тістері мен көзінен басқа ешқандай жеңілдік алмады. Квакерлердің 57-ші көшедегі жиналысының мүшесі ретінде Дуглас теңіз жаяу әскеріне қосылуы осы топтың соғысқа қарсы дәстүрлі ұстанымына қайшы келетінін мойындады және мүшеліктен кетуді ұсынды, бірақ жиналыс оны босатудан бас тартты. Бастапқыда Дуглас ел ішінде қалды, оқу құралдарын жазып, әскерлерге шабыттандыратын сөздер айтты және тез арада штаб-сержант шеніне көтерілді. Нокс пен оның көмекшісі Адлай Стивенсонның көмегімен Дуглас 1942 жылдың 24 қарашасында капитан болып тағайындалды. Жауынгерлік міндетті сұрап, ол кейіннен 1-ші теңіз жаяу әскері дивизиясымен бірге Тынық мұхиты операциялар аймағына жіберілді. Пелелиу шайқасы кезінде Дуглас бастапқыда 1-ші теңіз жаяу әскері дивизиясы штабында адъютант болып қызмет етті, кейін 5-ші теңіз жаяу әскері полкінің R 1 (персонал офицері) болып тағайындалды. Ұрыстың екінші күні капитан Дуглас майданға баруға рұқсат алды, онда ол полктің қиындықтарын шешетін мобильді офицер ретінде жұмыс істеді. Жаудың атысы астында майданға оқ-дәрі тасығаны үшін ол қола жұлдыз алды және жалынды тастағыш оқ-дәрілерін тасығанда шрапнельден жарақаттанған кезде алғашқы "Құрметті жүрек" орденін алды. Сол алты апталық шайқаста, кездейсоқ оқ ату оқиғаларын тергеп жатқанда, Дуглас екі фут ені бар үңгірді тапқанда оққа түсті. Ол үңгірдегі жапон сарбазын өлтірді, содан кейін оның жауы Токио университетінің экономика профессоры болған жоқ па екен деп ойлады. Павувуға оралғаннан кейін көп ұзамай Дуглас әйелі Эмили Тафт Дугластың Иллинойс штатының жалпы округінен конгресске сайланғанын білді. Бірнеше айдан кейін Окинава шайқасында Дуглас екінші "Құрметті жүрек" орденін алды. Жаяу әскердің ерікті атқышы, ол 3-ші батальонның 5-ші теңіз жаяу әскерінен жараланғандарды Наха-Шури желісі бойымен тасымалдауға көмектесіп жатқанда, машиналық мылтықтан атылған оқтар оның сол қолын жарып, басты нервін кесіп, оны мүгедек қылды. 1947 жылы ол Америка экономикалық қауымдастығының президенті болып сайланғанда экономика саласындағы ең жоғары наградаға ие болды. Бірақ көп ұзамай Дуглас Чикагодағы факультетпен келіспеушілікке ұшырады, ол былай деді: "Мен экономикалық және саяси консерваторлардың менің кафедрама толық үстемдік еткенін көріп, таң қалдым және олар нарықтың шешімдері әрқашан дұрыс және пайда ең маңызды деп үйретті. Егер мен қалсам, бұл мен үшін жағымсыз орта болмақ". Университеттегі жағдайға наразы болған Пол өзінің назарын Иллинойс штатының саясатына бұрды.

As alderman, Douglas had worked with Chicago Daily News publisher Frank Knox in fighting corruption in Chicago. Knox, who had been Republican vice presidential nominee in 1936, had become Secretary of the Navy, thus responsible for both the navy and the Marine Corps. Shortly after losing the primary, Douglas resigned from the Chicago City Council. With the aid of Knox, Douglas enlisted in the United States Marine Corps on May 15, 1942, at the age of 50, becoming the oldest recruit in the history of Parris Island. Entering service as a private, Douglas was placed in an ordinary platoon and received no waivers aside from his teeth and eyesight. As a member of the 57th Street Meeting of the Quakers, Douglas recognized that joining the Marines was contrary to the traditional testimony of that group against war and offered to resign his membership; the meeting refused to release him. Initially, Douglas was kept stateside, writing training manuals and giving inspirational speeches to troops, and quickly rose to the rank of staff sergeant. With the aid of Knox and his assistant Adlai Stevenson, Douglas was commissioned as a captain on November 24, 1942. Requesting combat duty, he was subsequently sent to the Pacific theater of operations with the 1st Marine Division. During the Battle of Peleliu, Douglas initially served as an adjutant in the 1st Marine Division headquarters before being assigned R 1 (personnel officer) of the 5th Marine Regiment. On the second day of the battle, Captain Douglas received permission to head to the front where he found work as a mobile regimental troubleshooter. He earned a Bronze Star for carrying ammunition to the front lines under enemy fire and earned his first Purple Heart when he was grazed by shrapnel while carrying flamethrower ammunition to the front lines. In that six week battle, while investigating some random fire shootings, Douglas was shot at as he uncovered a two foot wide cave. He then killed the Japanese soldier inside at which point he wondered whether his enemy might be an economics professor from the University of Tokyo. Shortly after returning to Pavuvu, Douglas received notice that his wife, Emily Taft Douglas, had won the election for Illinois's at large congressional district. A few months later, during the Battle of Okinawa, Douglas earned his second Purple Heart. A volunteer rifleman in an infantry platoon, he was helping to carry wounded from 3rd Battalion 5th Marines along the Naha Shuri line when a burst of machine gun fire tore through his left arm, severing the main nerve and leaving it permanently disabled. In 1947 he was awarded the highest honor in the economics profession when he was elected president of the American Economic Association. But soon Douglas found himself at odds with the faculty at Chicago, stating, " I was disconcerted to find that the economic and political conservatives had acquired almost complete dominance over my department and taught that market decisions were always right and profit values the supreme ones If I stayed, it would be in an unfriendly environment." Unhappy with the situation at the university, Paul turned his attention to Illinois politics.

Сенат сайлауына қатысу

Дуглас теңіз жаяу әскерінде қызмет етіп жүрген кезде, оның әйелі Эмили оқшауланған республикашыл конгрессмен Стивен А. Дейге қарсы сайлауға түсуге ұсынылды, ол Маккеодан орын алған еді. 1944 жылғы сайлауда Дейді жеңгеніне қарамастан, 1946 жылы, Дуглас теңіз жаяу әскерін тастаған жылы, республикашылдардың күшеюі оны қызметтен шеттетуге алып келді. Саясатқа қайта оралуды шешкен Дуглас 1948 жылы Иллинойс штатының губернаторы лауазымына үміткер болғысы келетінін жариялады. Алайда, Кук округінің саяси машинасының басшысы Джейкоб Арвидің басқа жоспары болды. Сол кезде машинаның іс-әрекетіне байланысты бірнеше дау-дамайлар орын алды, Арви Дугластың, адалдығымен танылған ғалым және соғыс батыры, сенатор Брукке қарсы тұруға өте лайықты кандидат екеніне көз жеткізді. Брукс штатта өте танымал болғандықтан және үлкен сайлау қорына ие болғандықтан, Арви Дугластың жеңіске жету мүмкіндігі жоқ деп шешті. 1948 жылғы сайлауда Иллинойс штатының демократиялық партиясының тізіміндегі ең жоғары екі бөлігі Пол Дуглас сенаторлыққа, ал Адлай Стивенсон губернаторлыққа кандидат болды. Науқанның басында Дугластың жеңіс мүмкіндігі төмен болды. 1948 жылғы Демократиялық Ұлттық Конвенцияға делегат ретінде ол президент Гарри С. Трумэнды «қабілетсіз» деп атап, генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрді президенттікке ұсынуға тырысты. Алайда, Дуглас табанды күрескер екенін дәлелдеді. Ол «Маршалл жоспары», азаматтық құқықтар, Тафт-Хартли заңының күшін жою, қосымша тұрғын үйлер салу және әлеуметтік қамсыздандыру бағдарламаларын қолдап, штатты джип-стейшн вагонмен аралап шықты. Алты ай бойы үзіліссіз науқан жүргізген ол штат бойынша 64 374 шақырымнан астам қашықтықты жүріп өтті және 1100-ден астам сөз сөйледі. Сенатор Брукс онымен пікірсайысқа түсуден бас тартқанда, Дуглас бос орындықпен пікірсайыс жасап, өзінің де, Брукстің де жауаптарын беру үшін орыннан орынға ауысты. Сайлау күні Дуглас күтпеген жеңіске жетіп, дауыстардың 55 пайызын алып, ағымдағы сенаторды 407 мыңнан астам дауыспен жеңді. Стивенсон губернаторлыққа үлкен артықшылықпен жеңіске жетті, бірақ президенттен сенаторға, губернаторға дейін тікелей әсер болған жоқ, өйткені қайта сайлану үшін үгіт жүргізіп жатқан президент Трумэн штатты бар болғаны 33 600 дауыспен жеңді.

While Douglas had been serving in the Marines, his wife, Emily, had been nominated to run against isolationist Republican Congressman Stephen A. Day, who had succeeded McKeough. Although she had defeated Day in the 1944 election, a Republican upsurge had unseated her in 1946, the same year that Douglas left the Marines. Deciding to enter politics once again, Douglas let it be generally known that he wished to seek the office of Governor of Illinois in 1948. Cook County machine boss Jacob Arvey, however, had a different plan. At the time, several scandals had broken out over the machine's activities, and Arvey decided that Douglas, a scholar and war hero with a reputation for incorruptibility, would be the perfect nominee to run against Senator Brooks. Since Brooks was hugely popular in the state and had a large campaign warchest, Arvey decided that there was no danger of Douglas winning. The top two thirds of the Illinois Democratic slate for the 1948 election then became Paul Douglas for senator and Adlai Stevenson for governor. At the outset of the campaign, Douglas' chances looked slim. As a delegate to the 1948 Democratic National Convention, he had tried to draft General Dwight D. Eisenhower for president, calling President Harry S. Truman "incompetent." Douglas, however, proved to be a tenacious campaigner. He stumped across the state in a Jeep station wagon for the Marshall Plan, civil rights, repeal of the Taft Hartley Act, more public housing, and more social security programs. During six months of non stop campaigning, he traveled more than 40000 mile (64374 km) around the state and delivered more than 1,100 speeches. When Senator Brooks refused to debate him, Douglas debated an empty chair, switching from seat to seat as he provided both his and Brooks' answers. On Election Day, Douglas won an upset victory, taking 55 percent of the vote and defeating the incumbent by a margin of more than 407,000 votes. Stevenson won the race for governor by a wide margin, but there was no coattails effect from president to senator to governor, as President Truman, campaigning for re election, won the state by a slim 33,600 votes.

Сенатор

Сенатор ретінде Дуглас көп ұзамай-ақ дәстүрден тыс либерал ретінде танылды, ол әділ келісімді қабылдаумен қатар қазыналық тәртіпке де бірдей көңіл бөлді. Ол сондай-ақ азаматтық құқықтар үшін күрескен белсенді жақтас болды (Доктор Мартин Лютер Кинг оны "барлық сенаторлардың ең ұлысы" деп сипаттады). 1957 жылғы 85-ші АҚШ Конгресінің қаңтарда ашылуында, қыркүйекте 1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның қабылдануы күтілген сессияда Дуглас әдет-ғұрыпқа қарсы шығып, сегрегацияшы Джеймс Истлендтің Әділет комитетінің төрағасы болып бекітілуіне қарсы дауыс берген жалғыз сенатор болды. Дуглас сонымен қатар "шошқа шелекшесі" (pork barrel) шығындарына қарсы болғаны үшін де танымал болды. Өзінің алғашқы мерзімінде ол үлкен қызығушылық тудырды, қолында үлкейту әйнегі мен атласпен Сенат палатасына кіріп, Мэн штатындағы Жозиас өзенін қазу жобасына сілтеме жасай отырып, атласта осы өзенді табуға ешкімге мүмкіндік бермеді. Мэн штатының Оуэн Брюстер наразылық білдіріп, Иллинойс штатына миллиондаған доллар жұмсалғанын көрсетсе, Дуглас өз штатының үлесін 40%-ға азайтуды ұсынды. Бірлескен экономикалық комитеттің төрағасы болып тағайындалған Дуглас үкіметтегі қаржылық тәртіпсіздіктерге қатысты бірқатар қатаң тергеулер жүргізді және 1951 жылғы 22 қаңтардағы "Time" журналының мұқабасында пайда болды. Бұл журналдағы оның суреті "Маверик жасалуы" деп аталды. 1952 жылы ол Америка статистикалық қауымдастығының мүшесі болып сайланды. 1952 жылғы президенттік сайлауға жақындағанда Дугластың президенттікке үміткер болуына зор қолдау туды. Ұлттық редакциялық қауымдастық оны демократтардың президенттік номинациясын алуға Труманнан кейін екінші ең лайықты адам деп бағалады, ал 46 демократтың ішкі сауалнамасы көрсеткендей, егер Труман шеттетілсе, ол номинацияға үміткер болар еді. Алайда Дуглас президенттікке үміткер болудан бас тартып, оның орнына Теннесси штатының сенаторы Эстес Кефауверді қолдады. Кефаувер ұйымдасқан қылмысты тергеуге арналған телешоулары арқылы танымал болған халықшыл, қарақұйрық шапан киетін популист еді. Дуглас Кефаувер үшін елді аралап, 1952 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда оның қасында тұрды, бірақ Кефаувер Иллинойс штатының губернаторы Адлай Стивенсон II-ге жеңіліп қалды. Төрт жылдан кейін, 1956 жылы, ол Стивенсонның номинацияға ұмтылысына ашық қарсылық білдіру және Кефауверді қолдау штатындағы партиялық беделіне зиян келтіретінін сезініп, бейтарап қалды. Африкалық американдықтардың тең құқықтары үшін күресінен және "шошқа шелекшесі" шығындарына қарсы күресінен басқа, Дуглас сонымен қатар қоршаған ортаны қорғау, қоғамдық тұрғын үй және несие беру заңдарының ақиқаттылығы үшін де күрескенімен танымал болды. Ол жылжымайтын мүліктің "қызыл сызықтар" (redlining) жүргізілуіне қарсы болды, бірақ 1949 жылғы қоғамдық тұрғын үй заңына қала маңындағы аудандардағы тұрғын үйлерді төмен кірісті адамдардан бас тартуға мүмкіндік беретін ережеге рұқсат беруге мәжбүр болды. Ол сондай-ақ Тұтынушылардың несиеден қорғалуы туралы заңды жасады, бұл заң несие берушілерді несие шарттарын қарапайым тілмен көрсетуге міндеттеді және несие берушілердің жыныс, нәсіл немесе кіріс негізінде кемсіту мүмкіндігін шектеді. Бұл заң жобасы оның өкілеттігі кезінде қабылданбағанымен, 1968 жылы заңға айналды. Георгистік экономикаға сенетін Дуглас Сенатта болған кезде жер құнына салық салуды ілгерілету үшін жеткілікті іс-қимыл жасай алмағанына өкінді. Дуглас Мейсон Гаффниге жергілікті саясаттан кеткеніне өкінгенін айтты, себебі ол Георгизм идеяларын жүзеге асыруға көбірек мүмкіндіктерді көрді. Оның естеліктерінде Дуглас, мүмкін, әзіл-қалжыңмен, Сенаттағы маңызды жер құндылықтары мәселесі деп санайтын үнсіздігі үшін Әйіс Пауылге кешірім сұрады. Басқа либералдардан айырмашылығы, Дуглас ұлттық денсаулықты сақтау бағдарламасына қарсы болды, Президент Гарри Трумэн қолдаған Вагнер-Мюррей-Дингл заң жобасы тым шалқақ екенін мәлімдеді. Дуглас дәлелденбеген Krebiozen қатерлі ісікке қарсы дәрінің жақтасы болды және 1960 жылдардың басында дискредиттелген емдеуді қолдау үшін Сенатта тыңдаулар өткізді.

As senator, Douglas soon earned a reputation as an unconventional liberal, concerned as much with fiscal discipline as with passing the Fair Deal. He was also a passionate crusader for civil rights (Dr. Martin Luther King Jr. described him as "the greatest of all the Senators"). At the opening of the 85th United States Congress in January 1957, a session that would see the passing of the Civil Rights Act of 1957 in September, Douglas was the only senator to defy custom and vote against the confirmation of segregationist James Eastland as the chairman of the Judiciary Committee. Douglas also earned fame as an opponent of pork barrel spending. Early in his first term, he grabbed headlines when, magnifying glass and atlas in hand, he strode to the Senate floor and, referring to a pork barrel project for the dredging of the Josias river in Maine, defied anyone to find the river in the atlas. When Maine's Owen Brewster objected and pointed out the millions of dollars in pork going to Illinois, Douglas offered to cut his state's share by 40%. Appointed to chair the Joint Economic Committee, Douglas led a series of hard hitting investigations into fiscal mismanagement in government and appeared on the cover of Time for January 22, 1951. A profile of him in that issue was entitled "The Making of a Maverick." In 1952 he was elected as a Fellow of the American Statistical Association. As the 1952 presidential election approached, a groundswell of support arose for a Douglas candidacy for president. The National Editorial Association ranked him the second most qualified man, after Truman, to receive the Democratic presidential nomination, and a poll of 46 Democratic insiders revealed him to be a favorite for the nomination if Truman stepped aside. Douglas, however, refused to be considered as a candidate for president, instead backing the candidacy of Senator Estes Kefauver of Tennessee, a folksy, coonskin cap wearing populist who had become famous for his televised investigations into organized crime. Douglas stumped across the country for Kefauver and stood next to him at the 1952 Democratic National Convention when Kefauver was defeated by Illinois Governor Adlai Stevenson II. Four years later, in 1956, he remained publicly neutral, feeling that openly opposing Stevenson's drive for the nomination and supporting Kefauver would damage his standing with his state party. In addition to his battles for equal rights for African Americans and less pork barrel spending, Douglas was also known for his fights for environmental protection, public housing, and truth in lending laws. He opposed real estate redlining but was forced to allow a 1949 provision in a public housing bill making it possible for suburbs to reject low income housing. He also authored the Consumer Credit Protection Act, a bill that forced lenders to state the terms of a loan in plain language and restricted the ability of lenders to discriminate on the basis of gender, race, or income. Although the bill was not passed during his term of office, it became law in 1968. As a believer in Georgist economics, Douglas regretting not being able to do more to advance land value tax while in the Senate. Douglas told Mason Gaffney that he even regretted leaving local politics, where he saw more opportunity to implement Georgist ideas. In his memoirs, Douglas perhaps jokingly asked Saint Paul to forgive him for his silence in the Senate on what he considered to be the important land values problem. Unlike some other liberals, Douglas was an opponent of a national health insurance program, claiming the Wagner Murray Dingell bill supported by President Harry Truman went too far. Douglas was an ardent supporter of the disproven cancer drug Krebiozen, and in the early 1960s sponsored senate hearings in support of the discredited treatment.

Жеңілісі мен зейнеткерлік

1966 жылғы сайлау кезінде 74 жастағы Дуглас республикалық Чарльз Х. Персиге қарсы төртінші мерзімге үміттү болды, Перси – бай бизнесмен және оның бұрынғы студенті. Дугластың жасы, сондай-ақ оның қызы Валеридің жақында болған және әлі де шешілмеген қызықты соққысынан Персиге деген көңіл жағдайы Дугластың күтпеген жеңіліске ұшырауына себеп болды. Сенаттағы өкілдігінен айырылғаннан кейін Дуглас «Жаңа мектепте» сабақ берді, тұрғын үй мәселелері жөніндегі комиссияны басқарды және «Уақыт толығуымен» деген автобиографиялық кітабын қоса, бірнеше кітап жазды. 1970 жылдардың басында ол инсульт алды және қоғамдық өмірден шығып кетті. 1976 жылдың 24 қыркүйегінде ол өз үйінде қайтыс болды. Оның денесі өртеліп, күлі Чикаго университетіне жақын орналасқан Джексон паркіне шашылды.