Алессандро Марчелло: Венециялық сазгер және «Лира» концерттерінің авторы
Alessandro Marcello
Алессандро Марчелло – венециандық ақсүйек композитор, "La Cetra" концерттерімен танымал. Альбинони мен Вивальди замандасы, музыкаға өте ыңғайлы жағдайларда шығармашылық еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор Алессандро Игнацио Марчелло (marˈtʃɛllo; 1 ақпан 1673 – 19 маусым 1747) – итальяндық ақсүйек және композитор.
Italian composer
Alessandro Ignazio Marcello (marˈtʃɛllo; 1 February 1673 – 19 June 1747) was an Italian nobleman and composer.
Өмірбаян
Венецияда туған Марчелло сенатордың ұлы еді және ақсүйек ретінде жайлы өмір сүріп, музыкаға деген қызығушылығын дамытуға мүмкіндік алды. Ол туған қаласында концерттер ұйымдастырды және бірнеше концерттік жинақтарды жазды және жариялады, оның ішінде алтауы «La Cetra» (Лира) деген атпен шықты, сондай-ақ кантаталар, ариялар, канзонеттилер және скрипка сонаталары да жазды. Томасо Альбинонидің замандасы және Антонио Вивальдиден сәл үлкен замандасы Марчелло көбінесе Этерио Стинфалико деген псевдониммен шығармалар жазды, бұл атауды ол беделді Аркадия академиясының (Pontificia Accademia degli Arcadi) мүшесі ретінде алған еді. Марчелло 1747 жылы Венецияда қайтыс болды және Падуаға жақын орналасқан Павиоладағы отбасылық егістігіне жерленді. Әнші және композитор Розанна Скальфи Алессандроның ірі әйгілі ағасы Бенедетто Марчеллоның жесірі болды. 1728 жылғы олардың некесі оның қарапайым тегінен болғандықтан мемлекет тарапынан бекітілмеді, сондықтан ол оның мүлкін мұраға алмады және 1742 жылы Алессандроға қарсы қаржылай көмек талабымен сотқа жүгінді.
Born in Venice, Marcello was the son of a senator, and as a nobleman, enjoyed a comfortable life that gave him the freedom to pursue his interest in music. He held concerts in his hometown and composed and published several sets of concertos, including six under the title of La Cetra (The Lyre), as well as cantatas, arias, canzonetti, and violin sonatas. A contemporary of Tomaso Albinoni, and a slightly older contemporary of Antonio Vivaldi, Marcello often composed under the pseudonym Eterio Stinfalico, his name as a member of the celebrated Arcadian Academy (Pontificia Accademia degli Arcadi). Marcello died in Venice in 1747 and was buried on his family's countryside estate in Paviola near Padua. Rosanna Scalfi, a singer and composer, was the widow of Alessandro's better known brother Benedetto Marcello. As their 1728 marriage had not been sanctioned by the state due to her being of common birth, she was unable to inherit his estate, and in 1742 filed suit against Alessandro seeking financial support.
Шығармалары
Марчеллоның көптеген шығармалары қазір сирек орындалса да, ол өте қабілетті композитор деп есептеледі. Гроувтың айтуынша, оның La Cetra концерттері "Vivaldian стиліндегі кеңеюімен, желді аспаптарға арналған ерекше сололық бөлімдері, лаконикалықтығы және контрапункт қолдануымен ерекшеленеді", оларды "классикалық Венеция барокко концерттерінің соңғы бекінісі" деп атайды. Оның ең танымал туындысы – "Д минорындағы Обой мен Струналарға арналған концерт" op.1. Иоганн Себастьян Бах оның құндылығын мойындап, оны клавесинге көшірген (BWV 974). Басылымдардың бірнеше нұсқасы жарық көрді, соның ішінде барокко гобойының ерекшелігін ескере отырып, C минорындағы нұсқасы да бар, себебі ол қазіргі гобойдан бір октава төмен дыбыстайтын.
Although most of Marcello's works are infrequently performed today, Marcello is regarded as a highly competent composer. His La Cetra concertos are "unusual for their wind solo parts, concision and use of counterpoint within a broadly Vivaldian style", according to Grove, "placing them as a last outpost of the classic Venetian Baroque concerto". The Concerto for Oboe and Strings in D minor op.1 is perhaps his best known work. Its worth was affirmed by Johann Sebastian Bach, who transcribed it for harpsichord (BWV 974). A number of editions have been published, including an edition in C minor to accommodate the baroque oboe, which was played a whole tone lower than the modern oboe.