Діни қызметкерлердің отбасы құрудан тыйылуы

Кіріспе

Кейбір діндерде діни қызметкерлердің кейбіреулерінің немесе барлығының үйленбеуі талап етіледі. Діни қызметкерлердің бойдақ болуы некеден тыс жыныстық ойлар мен мінез-құлыққа әдейі берілуден аулақ болуды талап етеді, себебі мұндай құштарлықтар күнәлі деп есептеледі. Христиандық, буддизм, индуизм, джайнизм және басқа діндерде монахтар мен монахтар үшін бойдақ болуға серт беру әдетте талап етіледі, бірақ басқа дін қызметкерлері үшін көбінесе талап етілмейді. Католик шіркеуінде діни қызметкерлердің бойдақ болуы Латын шіркеуіндегі барлық дін қызметкерлері үшін міндетті, тек тұрақты диакондықтан басқа. Кейде басқа шіркеулер немесе қауымдардан католик болып келген үйленген дін қызметкерлері ауыспалы диакондыққа және дін қызметкерлігіне тағайындалуы мүмкін, бірақ үйленген еркектерді епископтыққа тағайындауға жол берілмейді (Жеке ординариатқа қараңыз). Діни қызметкерлердің үйленуіне рұқсат жоқ, сондықтан егер кейбір шіркеулерде бойдақ болу міндетті емес болса (мысалы, Латын шіркеуіндегі тұрақты диакондар), онда олар дін қызметіне тағайындалғанға дейін үйленуі керек. Шығыс католик шіркеулері Латын шіркеуіндегідей ережелерді ұстанады немесе епископтар үшін бойдақ болуды талап етеді, ал үйленген еркектерді дін қызметкерлігіне тағайындауға рұқсат береді. Шығыс православие және шығыс православие шіркеулерінде епископтар үшін бойдақ болу қалыпты жағдай; үйленген еркектер дін қызметкерлігіне тағайындалуы мүмкін, бірақ тіпті әйелі қайтыс болған үйленген дін қызметкерлеріне де дін қызметкерлігіне тағайындалғаннан кейін қайта үйленуге рұқсат етілмейді. Сол сияқты, диякондыққа тағайындалу үшін бойдақ болу міндетті емес және кейбір шығыс православие шіркеулерінде диякондар тағайындалғаннан кейін үйленуі мүмкін. 5 және 6 ғасырлардағы Шығыс шіркеуі тіпті епископтыққа тағайындалу үшін де бойдақ болу ережесін қолданбады. Лютерандық, англикандық және протестанттық бағыттардың көпшілігі дін қызметкерлерінің бойдақ болуын талап етпейді және дін қызметкерлерінің үйленуіне рұқсат береді немесе тіпті оны қолдайды. Бұрын Швеция шіркеуіндегі лютерандық диакон әйелдер бойдақ болуға, кедейлікке және ана үйімен байланысқа серт берген; бойдақ болуға серт беру 1960 жылдары міндетті емес деп жарияланды және қазіргі уақытта лютерандық диакон/диакон әйелдер (еркек және әйел) үйленуі мүмкін. Латын шіркеуінің канондық заңдарында «бойдақ» деген сөз үйленбегенді білдіреді. Дегенмен, оның дін қызметкерлері үшін үйленбегендік жағдайы толық және мәңгілік құрлықты сақтау міндетінің салдары деп есептеледі:

Requirement in certain religions that some or all members of the clergy be unmarried

Clerical celibacy is the requirement in certain religions that some or all members of the clergy be unmarried. Clerical celibacy also requires abstention from deliberately indulging in sexual thoughts and behavior outside of marriage, because these impulses are regarded as sinful. Vows of celibacy are generally required for monks and nuns in Christianity, Buddhism, Hinduism, Jainism and other religions, but often not for other clergy. Within the Catholic Church, clerical celibacy is mandated for all clergy in the Latin Church except in the permanent diaconate. Exceptions are sometimes admitted for ordination to transitional diaconate and priesthood on a case by case basis for married clergymen of other churches or communities who become Catholics, but ordination of married men to the episcopacy is excluded (see Personal ordinariate). Clerical marriage is not allowed and therefore, if those for whom in some particular church celibacy is optional (such as permanent deacons in the Latin Church) wish to marry, they must do so before ordination. Eastern Catholic Churches either follow the same rules as the Latin Church or require celibacy for bishops while allowing priestly ordination of married men. In the Eastern Orthodox Church and Oriental Orthodoxy, celibacy is the norm for bishops; married men may be ordained to the priesthood, but even married priests whose wives pre decease them are not allowed to remarry after ordination. Similarly, celibacy is not a requirement for ordination as a deacon and in some Oriental Orthodox churches deacons may marry after ordination. For a period in the 5th and early 6th centuries the Church of the East did not apply the rule of celibacy even for ordination to the episcopate. Lutheranism, Anglicanism and Nonconformist Protestantism in general do not require celibacy of its clergy and allow—or even encourage—clerical marriage. In the past, Lutheran deaconesses in the Church of Sweden took vows of celibacy, poverty and ties to a motherhouse; the vow of celibacy was made optional in the 1960s and in the present day, Lutheran deacons/deaconesses (both male and female) may marry. In the canon law of the Latin Church, the word celibacy is used specifically in the sense of being unmarried. However, for its clergy this state of being unmarried is considered to be a consequence of the obligation to be completely and perpetually continent:

Permanent deacons, namely those deacons who are not intended to become priests, are, in general, exempted from this rule. However, married permanent deacons are not allowed to remarry after the death of their spouse. The Catechism of the Catholic Church states:

On the granting of permission, by exception, for the priestly ordination of married men in the Latin Church, see Rules, below.

Тұрақты диакондар, яғни дін қызметкері болуға ниеттенбеген диакондар, әдетте, бұл ережеден босатылады. Алайда, үйленген тұрақты диакондар жұбайы қайтыс болғаннан кейін қайта үйленуге рұқсат алмайды. Католик шіркеуінің катехизисі былай дейді:

Латын шіркеуінде үйленген еркектерді дін қызметкерлігіне тағайындауға рұқсат беру туралы ережелер төменде келтірілген.

Өмірбаян

Кейбір христиан шіркеулерінде, мысалы, католикалық шіркеудің батыс және кейбір шығыс бөлімдерінде дін қызметкерлері мен епископтар, әдетте, үйленбеген ер адамдар болуы керек. Басқаларында, мысалы, Шығыс православие шіркеуінде, Шығыс православие шіркеулерінде және кейбір Шығыс католик шіркеулерінде, үйленген ерлер диакон немесе дін қызметкері қызметіне тағайындалуы мүмкін, бірақ әйелі қайтыс болған жағдайда қайта үйленуге құқығы жоқ, ал бойдақ болу тек епископтардан талап етіледі. Бойдақ болу – құлшыну міндетінің салдары ретінде, жыныстық қатынастан бас тартуды білдіреді. Канондық құқық кодексі былай деп белгілейді:
Дін қызметкерлері өздерінің құлшыну міндетін сақтауына қауіп тудыруы немесе адалдар арасында жанжалға себеп болуы мүмкін адамдарға қатысты тиісті сақтық танытуы керек. "Нью-Йорк Таймс" газетінің жазушысы Джейсон Берридің айтуынша, "Бойдақ болу талабы догма емес; бұл орта ғасырларда қабылданған шіркеу заңы, себебі Рим дін қызметкерлерінің балалары шіркеу мүлігін мұраға алып, династия құруынан қорқыпты". Кейбір христиан шіркеулерінде діни ордендер немесе монастырь қауымдарының мүшелері Назареттік Исаның өмірін үлгі ету үшін кедейлік және бағынуға берілген анттармен бірге пәктікке ант етеді (Евангелиялық кеңестерді де қараңыз). Бұл пәктікке берілген ант, оны тек дін қызметкерлері емес, адамдар береді, дін қызметкерлерінің құлшыну міндеті мен бойдақ болуынан өзгеше. Католик шіркеуі және Шығыс православие және Шығыс православие дәстүрлері дін қызметкерлері мен монастырлар (монахтар мен монахындар) және епископтар үшін бойдақ болуды қолдайды. Епископтар үйленбеген немесе жесір болуы керек; үйленген ер адам епископ бола алмайды. Латын шіркеуінің католицизмінде және кейбір Шығыс католик шіркеулерінде көптеген дін қызметкерлері бойдақ болып табылады. Бірақ ерекшеліктер де бар, католик шіркеуі лютеран шіркеуінен, Англия шіркеуінен және басқа да протестанттық діндерден қабылданған бірнеше дін қызметкерлері бар. Сондай-ақ, теолог Оригеннің өзін-өзі кастрациялауы оның беделін түсіру үшін пайдаланылды.

In some Christian churches, such as the western and some eastern sections of the Catholic Church, priests and bishops must as a rule be unmarried men. In others, such as the Eastern Orthodox Church, the churches of Oriental Orthodoxy and some of the Eastern Catholic Churches, married men may be ordained as deacons or priests, but may not remarry if their wife dies, and celibacy is required only of bishops. Since celibacy is seen as a consequence of the obligation of continence, it implies abstinence from sexual relationships. The Code of Canon Law prescribes:
Clerics are to behave with due prudence towards persons whose company can endanger their obligation to observe continence or give rise to scandal among the faithful. According to Jason Berry of The New York Times, "The requirement of celibacy is not dogma; it is an ecclesiastical law that was adopted in the Middle Ages because Rome was worried that clerics' children would inherit church property and create dynasties." In some Christian churches, a vow of chastity is made by members of religious orders or monastic communities, along with vows of poverty and obedience, in order to imitate the life of Jesus of Nazareth (see also Evangelical counsels). This vow of chastity, made by people – not all of whom are clergy – is different from what is the obligation, not a vow, of clerical continence and celibacy. Celibacy for religious and monastics (monks and sisters/nuns) and for bishops is upheld by the Catholic Church and the traditions of both Eastern Orthodoxy and Oriental Orthodoxy. Bishops must be unmarried men or widowers; a married man cannot become a bishop. In Latin Church Catholicism and in some Eastern Catholic Churches, most priests are celibate men. Exceptions are admitted, with there being several Catholic priests who were received into the Catholic Church from the Lutheran Church, Anglican Communion and other Protestant faiths. and the alleged self castration of the theologian Origen was used to discredit him.

Киелі кітапта

Киелі кітапта діни қызметкерлердің отбасылық өмір сүргендігінің кем дегенде екі мысалы келтірілген: яһудилердің бас діни қызметкері Зәкәрия және 1 Петір 5:13-те есімдері аталған елші Петір мен Марқ. Егер Иса Һаронның діни қызметкерлігін Мәліксадықтың діни қызметкерлігімен ауыстырған болса (Еврейлерге 7:11), онда Зәкәрияның жағдайы бірінші Папаның болуы мүмкін баласынан гөрі маңыздырақ, себебі бұл Құдайдың тікелей араласуының және Елизавета мен Мариям арасындағы байланыстың нәтижесі болып табылады.

Яһудилердің бас діни қызметкерлігі

Яһуди бас діни қызметкерлері, Иерусалимдегі Бірінші және Екінші ғибадатханаларда апта сайын кезекпен қызмет ететін, үйленген және олардың діни қызметі әкеден ұлға мұрагерлікпен беріліп келді. Леуіліктер үшін де мұндай тәртіп қатаң сақталды. Зәкәрия Елизабетке үйленген, ал Елизабет – Құдай ана Мәриямның туысы болған (Лұқа 1:36). Құдайдың кереметімен, олар шамалы емес жасқа келгенде, Зәкәрия Жақияның (Иоанн Креститель) әкесі болды (Лұқа 1:5–7). Ол сондай-ақ Иерусалимдегі Екінші ғибадатхананың бас діни қызметкері болды, Ааронның тікелей ұрпағы, Абияхтың яһуди діни отбасынан шыққан (Лұқа 1:67–79). Елизабеттің Мәриямның, Яһуди Жозефтің әйелінің туысы екені айтылды. Олардың некесін тойлаған діни қызметкердің есімі Евангелияда көрсетілмеген. Дегенмен, Зәкәрия Аароннан Абиях арқылы тікелей ұрпақ болғандықтан, Мәриям Елизабеттің үйіне келіп, үш ай бойы сонда қонақтап тұрды.

Қорынттықтарға 1 - хат 9: 5

Қорынттықтарға 1-хат 9:5-те елшілер, оның ішінде Петір, өздерінің қызметтерінде әйелдерімен бірге болғандығы айтылады.

II - III ғасырлар

Тертуллиан елшілер туралы жазғанда, Петір әйел алған болса, қалған елшілердің бойын тоқтатуға міндетті екенін айтты. Тертуллиан өзінің "De praescriptione contra haereticos" еңбегінде, Митраизмдегі христиандықтан алынған деп санайтын әдеттердің бірі – бойын тоқтатуды атап өтті, бірақ оны дін қызметкерлерімен байланыстырмады. "De exhortatione castitatis" еңбегінде Тертуллиан шіркеу қызметкерлерінің бойын тоқтатуын құрметпен қабылдады. III ғасырдың бірінші жартысында грек тілінде жазылған "Дидаскалия Апостолорум" 1 Тімотеге 3:2–4 сілтеме жасай отырып, епископты тағайындау алдында, оның тазалығын, әйелінің сенімді және таза екенін, балаларын Құдайтың қорқынышымен тәрбиелегенін анықтау қажеттігін көрсетеді. 3 ғасырда некеде тұрған көптеген епископтардың жақсы беделге ие болғанының куәліктері бар, тіпті Батыста да. Олардың ішінде Фермо епископы Пассив, Нарни епископы Кассий, Вьен епископы Этерий, Эврюс епископы Аквилин, Мео епископы Фарон, Авиньон епископы Магнус болды. Аир-сюр-л’Адур епископы Филибо – Филибер де Жюмиеждің, ал Тур епископы Сигилайк – Бреннің Киранының әкесі болды. Олардың балалары епископ болғаннан кейін дүниеге келгені немесе одан бұрын туғаны туралы мәлімет жоқ. Киринеялық Синезийдің (қайтыс болған) бір атақты хаты, бұл мәселеде жеке шешімді құрметтеудің және сол кездегі бой тартуға берілген бағаның куәсі болып табылады. Пастырлар мен дьякондар үшін діни неке әлі де кең таралған еді. Әйелдерімен жыныстық қатынастан толығымен бас тартуды талап еткен жоғары рухты қызметкерлер үшін, жалғызбастылардың дінге кіргеннен кейін некеге тұруына тыйым салынды. Апостолдық Конституциялардың Апостолдық Ережелерінде тек төменгі рухты қызметкерлер ғана тағайындалғаннан кейін некелесе алатыны жарияланды. Епископтар, пастырлар және дьякондарға рұқсат берілмеді.

Tertullian , writing of the apostles, indicated that he was obliged to believe that apart from Peter, who was certainly married, the apostles were continent. In his De praescriptione contra haereticos, Tertullian mentioned continence as one of the customs in Mithraism that he claimed were imitated from Christianity, but does not associate it specifically with the clergy. In De exhortatione castitatis, Tertullian did regard with honour those in ecclesiastical orders who remained continent. The Didascalia Apostolorum, written in Greek in the first half of the 3rd century, mentions the requirements of chastity on the part of both the bishop and his wife, and of the children being already brought up, when it quotes 1 Timothy 3:2–4 as requiring that, before someone is ordained a bishop, enquiry be made "whether he be chaste, and whether his wife also be a believer and chaste; and whether he has brought up his children in the fear of God". There is record of a number of 3rd century married bishops in good standing, even in the West. They included: Passivus, bishop of Fermo; Cassius, bishop of Narni; Aetherius, bishop of Vienne; Aquilinus, bishop of Évreux; Faron, bishop of Meaux; Magnus, bishop of Avignon. Filibaud, bishop of Aire sur l'Adour, was the father of Philibert de Jumièges, and Sigilaicus, bishop of Tours, was the father of Cyran of Brenne. No statement is made about whether they had children after becoming bishops or only before. "A famous letter of Synesius of Cyrene (died (d.) ) is evidence both for the respecting of personal decision in the matter and for contemporary appreciation of celibacy. For priests and deacons clerical marriage continued to be in vogue". The consequence of the requirement from higher clerics who lived in marriages to abstain permanently from sexual intercourse with their wives was prohibition for those who were single of entering a marriage after ordination. The Apostolic Canons of the Apostolic Constitutions decreed that only lower clerics might still marry after their ordination. Bishops, priests, and deacons were not allowed.

XVI ғасыр

XI ғасырдағы Григориан реформасының дін қызметкерлерінің некеге тұруына және заңсыз қарым-қатынастарға қарсы күресі күшті қарсылыққа ұшырағанымен, Екінші Латеран кеңесі кезінде ол діни және әлемдік басшылардың кең қолдауын алды. Протестанттық реформация кезінде қарсылық тек реформаторлар тарапынан ғана емес, Рим шіркеуімен байланысын сақтап қалған дін қызметкерлері мен басқа да адамдардан да туды. Панормитан, Эразм, Томас Каетан және Киелі Рим императорлары Карл V, Фердинанд I және Максимилиан II оған қарсы шықты. Практикалық тұрғыда, дін қызметкерлерінің бойдақ болуы олардың некеде болмаған ер адамдары ғана дінге қабылданатынын білдірді. Осы себепті, талқылаулар барысында дін қызметкерлерінің бойдақ болуы мен тұрмысқа шықпауы арасында ешқандай айырмашылық жасалмады. Реформаторлар дін қызметкерлерінің бойдақ болуын және тұрмысқа шығу құқығын жоюды реформаның маңызды бөлігі деп санады. Олар Жаңа өсиеттегі дін қызметкерінің "бір әйелге күйеу болуы" (1 Тімоте 3:2-4 қараңыз), елшілердің сенімді христиан әйелдерімен бірге жүру құқығы (1 Коринфтер 9:5) және "Неке баршаға құрметті болуы керек" (Еврейлерге 13:4) деген ұсыныстарға қарсы болды. Олар дін қызметкерлері арасындағы кең таралған жарамсыз мінез-құлықтың себебі осы ереже деп есептеді. Шығыс және Батыс шіркеулерінің дін қызметкерлеріне қатысты ұзақ жылдар бойы қалыптасқан дәстүріне, яғни дін қызметкерлерінің дінге қабылданғаннан кейін некеге тұруына тыйым салуға қарсы, Цвингли 1522 жылы, Лютер 1525 жылы және Кальвин 1539 жылы үйленді. Сонымен қатар, бұл дәстүр шығыста да, батыста да кейінірек қалыптасқанымен, 1533 жылы үйленген Томас Кранмер Кантербери архиепископы болып тағайындалды. Трент соборы осы мәселені қарастырып, жиырма төртінші сессиясында дін қызметкерлерінің дінге қабылданғаннан кейін некеге тұруы жарамсыз екенін жариялады: "Егер біреу қасиетті міндеттерге бекітілген дін қызметкерлерінің немесе қасиеттілікке серт берген регулярлардың некеге тұруға құқылы екенін және олардың некесі шіркеу заңдарына немесе сертіне қарамастан жарамды екенін айтса, және керісінше айту некені айыптаудан басқа ештеңе емес деп есептесе, және тазалық сыйы жоқ екенін сезінетін барлық адамдар, тіпті олар серт берген болса да, некеге тұруға құқылы екенін айтса, анафема болсын. Себебі Құдай осы сыйды дұрыс сұрағандарға бас тартпайды және бізді қабілетімізден артық сынамайды". Сонымен қатар, ол неке мен бойдақ өмірдің салыстырмалы қадір-қасиеті туралы былай деді: "Егер біреу неке күйінің бойдақ өмірден немесе пәктіктен жоғары екенін, және бойдақ өмірге қарағанда некеде болу жақсырақ және бақыттырақ емес екенін айтса, анафема болсын".

While the 11th century Gregorian Reform's campaign against clerical marriage and concubinage met strong opposition, by the time of the Second Council of the Lateran it had won widespread support from lay and ecclesiastical leaders. New opposition appeared in connection with the Protestant Reformation, not only on the part of the Reformers, but also among churchmen and others who remained in union with the see of Rome. Figures such as Panormitanus, Erasmus, Thomas Cajetan, and the Holy Roman Emperors Charles V, Ferdinand I and Maximilian II argued against it. In practice, the discipline of clerical continence meant by then that only unmarried men were ordained. Thus, in the discussions that took place, no distinction was made between clerical continence and clerical celibacy. The Reformers made abolition of clerical continence and celibacy a key element in their reform. They denounced it as opposed to the New Testament recommendation that a cleric should be "the husband of one wife" (see on 1 Timothy 3:2–4 above), the declared right of the apostles to take around with them a believing Christian as a wife (1 Corinthians 9:5) and the admonition, "Marriage should be honoured by all" (Hebrews 13:4). They blamed it for widespread sexual misconduct among the clergy. Against the long standing tradition of the Church in the East as well as in the West, which excluded marriage after ordination, Zwingli married in 1522, Luther in 1525, and Calvin in 1539. And against what had also become, though seemingly at a later date, a tradition in both East and West, the married Thomas Cranmer was made Archbishop of Canterbury in 1533. The Council of Trent considered the matter and at its twenty fourth session decreed that marriage after ordination was invalid: "If any one saith, that clerics constituted in sacred orders, or Regulars, who have solemnly professed chastity, are able to contract marriage, and that being contracted it is valid, notwithstanding the ecclesiastical law, or vow; and that the contrary is no thing else than to condemn marriage; and, that all who do not feel that they have the gift of chastity, even though they have made a vow thereof, may contract marriage; let him be anathema: seeing that God refuses not that gift to those who ask for it rightly, neither does He suffer us to be tempted above that which we are able". It also decreed, concerning the relative dignity of marriage and celibacy: "If any one saith, that the marriage state is to be placed above the state of virginity, or of celibacy, and that it is not better and more blessed to remain in virginity, or in celibacy, than to be united in matrimony; let him be anathema."

Басқа діндер

Индуизмде діни қызметкерлер үйленуге құқылы. Сонымен қатар, индуистік монастырлардағы монахтар мен саддхулар немесе жеке аскеттер, әдетте, самсарадан («әлемнен») бас тартып, бойдақ өмір сүруге шақырылады. Мұның мақсаты – жыныстық өмірден туындайтын алаңдатушы ойлардан ақылды таза ұстап, сол назарды Құдайға қызмет етуге жұмсау. Буддизмдегі монахтық дәстүрлер бойдақ болуды талап етеді. Бірнеше мәдениеттер, әсіресе американдық Дзен дәстүрлері, мұны қайта қарастырды және қазір үйленген жай мұғалімдердің түрлері бар, олар бойдақ дін қызметкерлерінен ерекшеленеді. Сонымен қатар, Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Теравада Буддизмін ұстанатын елдерде жас ерлер білім алғаннан кейін қысқа мерзімге (әдетте бірнеше апта және көбінесе бір жылдан аспайды) монахқа бекітіледі, бірақ содан кейін монахтық өмірден кетеді және тіпті үйленгеннен кейін де монастырға қысқа уақытқа ой тазарту үшін оралып тұрады (әйелінің келісімімен). Көптеген жапон монахтары мен діни қызметкерлері Мэйдзи реставрациясына дейін бойдақ болған. Джайнизмде монахтар джайнизм дініне кірген күнінен бастап үйленбейді. Яһуди дінінде басшылары, оның ішінде раввиндер мен коханимдер арасында бойдақ болудың тарихы жоқ. Иерусалим ғибадатханасы жойылғанға дейін діни қызметкерлер мен леуиліктер ғибадатханада қызмет ету алдында және қызмет кезінде жыныстық қатынастан аулақ болулары керек еді. Олар қызметін аяқтаған соң, отбасылық өмірге оралуға рұқсат етілген. Кейбір қоғамдық міндеттерді, әдетте, тек үйленген ерлер атқарады. Некеге тұру барлық адамға ұсынылады және ер адамдар балалы болуға міндетті. Ислам дінінде өмір бойына бойдақ болу немесе монахтыққа тыйым салынған. Некеге тұруға барлығы шақырылады.

Католик шіркеуі бүгінде

Католик шіркеуінде салтбастылық апостолдардың өкілеттігі ретінде қарастырылады. Теологиялық тұрғыдан алғанда, шіркеу Исаның пәктігі мен «патшалық үшін» неке өмірін құрбан етуіне (Лұқа 18:28–30, Матай 19:27–30; Марқа 10:20–21) еліктеуге, сондай-ақ Иса Мәсіхтің үлгісімен, католик және көптеген христиан дәстүрлерінде «Мәсіхтің қалыңдығы» деп есептелетін шіркеумен «одақтасуға» тырысады. Пауылдың пәктіктің жоғарырақ өмірлік жағдай екендігі туралы үйретімі де маңызды. Ол 1-Коринфтіктерге 7:7–8-де былай дейді: «Барлық адамның өзім сияқты [салтбасты] болуын қалаған едім, бірақ әркімнің Құдайдан өз сыйы бар, біреудің солай, екіншісінің басқаша. Дегенмен, үйленбегендер мен жесірлерге айтамын: Олардың осылай жалғастыруы олар үшін жақсы». Салтбастылықтың себептерін апостол Пауыл 1-Коринфтіктерге 7:7–8; 32–35-те былай түсіндіреді: «Мен сіздердің уайымсыз болуыңызды қалаймын. Әйелі жоқ адам Иеміздің ісіне қатысты, Оның қанағаттануын іздеумен айналысады. Ал әйелі бар адам әйеліне қатысты, оның қанағаттануын іздеумен айналысады, соның салдарынан ол екіге бөлінеді. Үйленбеген әйел немесе бойжеткен Иеміздің ісіне қатысты, денесі мен жанының қасиетті болуы үшін тырысады. Ал үйленген әйел күйеуіне қатысты, оның қанағаттануын іздеумен айналысады. Мен мұны сіздердің пайдаңыз үшін айтамын, сіздерді құлыққа түсіру үшін емес, лайықты және Иемізге кедерісіз қызмет етуге мүмкіндік беру үшін». 1-Коринфтіктерге 9:5-ке кейде діни қызметкерлердің міндетті салтбастылығына қарсы шығушылар сілтеме жасайды, себебі бұл аятта апостолдардың «әйелдерімен» бірге жүргені туралы айтылған. Алайда «әйелдер» деп аударылған сөздің мағынасы туралы даулардан тыс, бұл үзінді Латын шіркеуінің діни қызметкерлері үшін салтбастылық ережесіне тиімді емес, себебі ол көп уақыттан кейін енгізілген және тек осы шіркеудегі тәртіп ретінде қарастырылады, барлық шіркеуге байланысты доктрина емес: яғни, шіркеу ережесі, бірақ шіркеу үйретімінің ажырамас бөлігі емес. Бірінші папа Петр, сондай-ақ шіркеудің алғашқы 270 жылындағы көптеген келесі папалар, епископтар және діни қызметкерлер некеде болған, көбінесе балалары болған. Діни қызметкерлердің ұзақ уақыт бойы салтбасты болу тәсілі, диакон, діни қызметкер немесе епископқа тағайындалғаннан кейін некеге тұруға тыйым салумен бірге, шамамен 305–306 жылдардағы Эльвира кеңесінен бастап қолданылған. Бұл заң 385 жылғы Directa Decretal және 390 жылғы Карфаген кеңесінде күшейтілді. Діни қызметкерлердің ұзақ уақыт бойы салтбасты болу дәстүрі 11 ғасырдан бастап Латын шіркеуінің католиктері арасында діни қызметкерлердің салтбасты болуына (тек үйленбеген ер адамдарды тағайындауға) айналды және 1917 жылы канондық құқықтың ресми бөлігі болды. Бұл заң Шығыс католиктеріне қатысты емес. Соңғы кездері Солтүстік Америкадағы Шығыс католик епископтары некелі діни қызметкерлердің абыройын түсіруден қорқып, көбінесе үйленбеген ер адамдарды діни қызметке тағайындаған. Ватикан II кеңесінде Шығыс католик дәстүрлерін қалпына келтіруге шақырудан кейін, бірқатар епископтар некеде тұрған ер адамдарды діни қызметкерлерге тағайындаудың дәстүрлі тәсіліне оралды. Епископтар әлі де салтбасты болып, әдетте діни қызметкерлер қатарынан таңдалады. Латын шіркеуінде кейде ерекшеліктер жасалады. Екінші Ватикан кеңесінен кейін кем дегенде отыз бес жасқа толған, кейін діни қызметкер болуға тағайындалмаған және әйелдері олардың тағайындалуына келіскен еркектерді діни қызметкерлерге тағайындау туралы жалпы ережеге өзгеріс енгізілді. Рим папасы Пий XII-ден бастап бұрынғы католик емес діни қызметкерлеріне жеке ерекшеліктер жасалады. Бұрынғы англикандықтар үшін жеке ординариаттар үшін ұсынылған ережелерге сәйкес, ординар Рим папасынан некедегі бұрынғы англикан діни қызметкерлерін католик шіркеуінде тағайындауға рұқсат беруді сұрай алады (Жеке ординариат#Некедегі бұрынғы англикан діни қызметкерлері және салтбастылық ережелерін қараңыз). Діни қызметкерлердің салтбастылығы туралы ереже заң болғандықтан, доктрина емес, ерекшеліктер жасалуы мүмкін және оны Папа кез келген уақытта өзгерте алады. Рим папасы Бенедикт XVI және Иоанн Павел II дәстүрлі тәжірибенің өзгеруі екіталай екенін анық айтты. Алайда папа Франциск «вири пробати» деп аталатын адамдарды діни қызметкерлерге тағайындау мәселесін қарастыруды талап етті, әсіресе Амазония сияқты діни қызметкерлердің өте аз болған аймақтарда.

Celibacy is represented in the Catholic Church as having apostolic authority. Theologically, the church desires to imitate the life of Jesus with regard to chastity and the sacrifice of married life for the "sake of the Kingdom" (Luke 18:28–30, Matthew 19:27–30; Mark 10:20–21), and to follow the example of Jesus Christ in being "married" to the church, viewed by Catholicism and many Christian traditions as the "Bride of Christ". Also of importance are the teachings of Paul that chastity is the superior state of life, and his desire expressed in 1 Corinthians 7:7–8, "I would that all men were even as myself [celibate]—but every one has his proper gift from God; one after this manner, and another after that. But I say to the unmarried and the widows. It is good for them if they so continue, even as I." Practically speaking, the reasons for celibacy are given by the Apostle Paul in 1 Corinthians 7:7–8; 32–35: "But I would have you to be without solicitude. He that is without a wife is solicitous for the things that belong to the Lord, how he may please God. But he that is with a wife, is solicitous for the things of the world, how he may please his wife: and he is divided. And the unmarried woman and the virgin thinketh on the things of the Lord, that she may be holy both in body and spirit. But she that is married thinketh on the things of this world how she may please her husband. And this I speak for your profit, not to cast a snare upon you, but for that which is decent and which may give you power to attend upon the Lord without impediment." 1 Corinthians 9:5 is sometimes cited by those opposed to mandatory clerical celibacy, as the verse is often rendered as referring to the Apostles carrying "wives" with them. Even apart from disputes about the significance of the word translated as "wives", this passage is of doubtful relevance to the rule of celibacy for priests of the Latin Church, which was introduced much later and is seen only as a discipline within that particular church alone, not a doctrine binding all: in other words, a church regulation, but not an integral part of church teaching. Peter, the first pope, as well as many subsequent popes, bishops, and priests during the church's first 270 years were in fact married men, and often fathers of children. The practice of clerical continence, along with a prohibition of marriage after ordination as a deacon, priest or bishop, is traceable from the time of the Council of Elvira of approximately 305–306. This law was reinforced in the Directa Decretal (385) and at the Council of Carthage in 390. The tradition of clerical continence developed into a practice of clerical celibacy (ordaining only unmarried men) from the 11th century onward among Latin Church Catholics and became a formal part of canon law in 1917. This law of clerical celibacy does not apply to Eastern Catholics. Until recently, the Eastern Catholic bishops of North America would generally ordain only unmarried men, for fear that married priests would create scandal. Since Vatican II's call for the restoration of Eastern Catholic traditions, a number of bishops have returned to the traditional practice of ordaining married men to the presbyterate. Bishops are still celibate and normally chosen from the ranks of ordained monks. In the Latin Church exceptions are sometimes made. After the Second Vatican Council a general exception was made for the ordination as deacons of men of at least thirty five years of age who are not intended to be ordained later as priests and whose wives consent to their ordination. Since the time of Pope Pius XII individual exceptions are sometimes made for former non Catholic clergymen. Under the rules proposed for personal ordinariates for former Anglicans, the ordinary may request the Pope to grant authorization, on a case by case basis, for admission to ordination in the Catholic Church of married former Anglican clergy (see Personal ordinariate#Married former Anglican clergy and rules on celibacy). Because the rule of clerical celibacy is a law and not a doctrine, exceptions can be made, and it can, in principle, be changed at any time by the Pope. Both Pope Benedict XVI and Pope John Paul II spoke clearly of their understanding that the traditional practice is unlikely to change. Pope Francis, however, has called for consideration of the question of electing so called viri probati for the ordination to the priesthood, particularly in areas like Amazonia where there is an acute shortage of priests.

2019 жылдың қазан айында Римде өткен Амазонка Синоды

2019 жылдың қазан айында Римде өткен Амазонка Синодында көптеген епископтар Рим-католик шіркеуінде үйленген дін қызметкерлеріне рұқсат беру қажет екенін айтты. Папа Франциск синодтан кейінгі құжаттарда дін қызметкерлерінің бойдақ болу мәселесін қарастырмады, католик дін қызметкерлері үшін бұрынғы бойдақ болу ережесін сақтап қалды.

Тарихи орындалмаушылық

Латын шіркеуінің діни қызметкерлердің некеге тұрмауы туралы тарихи дәстүріне қарамастан, ғасырлар бойына католик діни қызметкерлерінің кейбіреулері бойдақ болуға берген уәделерін бұзып, жыныстық қатынасқа түскен және осыдан туған балалары болған. 2019 жылдың ақпан айында Католик шіркеуі шіркеудің бойдақ саясаты әрқашан қатаң сақталмағанын, ал тарихтың белгілі бір кезеңінде Ватиканның бойдақ болуға ант берген діни қызметкерлерін қорғау үшін құпия ережелер енгізгенін мойындады. Бұл ережелер католик дін қызметкерлерінің балалары болған жағдайларға да қатысты. Сол жылы бұрынғы Лос-Анджелес көмекші епискобы Габино Заваланың жеке өмірінде екі баланың әкесі болғаны және олардың анасымен епископ лауазымынан кеткенге дейін "жай ғана таныс емес" қарым-қатынаста болғаны белгілі болды.