Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1760–1842)
British politician (1760–1842)
Ричард Колли Уэлсли, 1-ші маркиз Уэлсли, (20 маусым 1760 – 26 қыркүйек 1842) – ағылшын-ирландтық саясаткер және отарлық әкімші. 1781 жылға дейін ол Уэлсли виконты атағымен танылды, содан кейін әкесі Морнингтонның 2-ші графы болды. 1799 жылы оған Норраг маркизі Уэлслинің ирландтық пэр атағы берілді. Ол сондай-ақ Ұлыбритания пэрлігінде Лорд Уэлсли болды. Ричард Уэлсли 1798 мен 1805 жылдар аралығында Бенгалияның бесінші генерал-губернаторы ретінде танымал болды. Кейін ол британдық кабинетте сыртқы істер хатшысы және Ирландияның лорд-лейтенанты қызметтерін атқарды. 1799 жылы оның әскерлері Майсурға шабуыл жасап, Майсур сұлтаны Типуді маңызды шайқаста жеңді. Ол сондай-ақ екінші англо-маратха соғысын бастады. Уэлсли – Ирландияның 1-ші Морнингтон графының және 1-ші виконт Дунганнонның үлкен қызы Энннің үлкен ұлы болды. Оның кіші інісі Артур Веллингтонның 1-ші герцогы болды.
Richard Colley Wellesley, 1st Marquess Wellesley, (20 June 1760 – 26 September 1842) was an Anglo Irish politician and colonial administrator. He was styled as Viscount Wellesley until 1781, when he succeeded his father as 2nd Earl of Mornington. In 1799, he was granted the Irish peerage title of Marquess Wellesley of Norragh. He was also Lord Wellesley in the Peerage of Great Britain. Richard Wellesley first made his name as fifth Governor General of Bengal between 1798 and 1805. He later served as Foreign Secretary in the British Cabinet and as Lord Lieutenant of Ireland. In 1799, his forces invaded Mysore and defeated Tipu, the Sultan of Mysore, in a major battle. He also initiated the Second Anglo Maratha War. Wellesley was the eldest son of The 1st Earl of Mornington, an Irish peer, and Anne, the eldest daughter of The 1st Viscount Dungannon. His younger brother, Arthur, was Field Marshal The 1st Duke of Wellington.
Ерте өмір
Уэлсли 1760 жылы Ирландияның Мит графтығындағы Данган замкісінде дүниеге келді, оның отбасы Асценданцияның, көне англо-ирланд аристократиясының бір бөлігі болды. Ол Корольдік мектепте (Армаг), Харроу мектебінде және Итон колледжінде оқыды, онда ол классикалық ғалым ретінде ерекше көзге түсті, сондай-ақ Оксфордтың Крайст-Черчінде білім алды. Харроу мен Итон колледжінде оқыған санаулы адамдардың бірі ол. 1780 жылы ол Ирландияның Төменгі палатасына Трим округінен депутат ретінде сайланды, бірақ келесі жылы, әкесінің қайтысынан кейін, ол 2-ші Морнингтон графы атағын алып, Ирландияның Лордтар палатасына өтті. 1782 жылы ол Ирландияның Ұлы ложасының Бас шебері болып сайланды және келесі жылға дейін осы лауазымды атқарды. Әкесі мен атасының жомарттығының салдарынан, ол өзін үлкен қарыздың ішінде сезінді және ақырында барлық ирландтық иеліктерін сатуға мәжбүр болды. Дегенмен, 1781 жылы ол Мит округінің Custos Rotulorum лауазымына тағайындалды. 1784 жылы ол Девондағы Бере Алстонның тоқыраған округінен Британдық Палаталар палатасына да сайланды. Одан көп ұзамай Уильям Питт кіші оны Қазынашылық лорды етіп тағайындады. 1792 жылғы Құл саудасы туралы заң жобасы Палаталар палатасынан өтті. Питт, Морнингтон графы, Эдвард Джеймс Элиот және Бас прокурордың түзетулері мен өзгерістерінен зардап шеккен ол жылдар бойы Лордтар палатасында жатыр. 1793 жылы ол Үндістан істерін бақылау кеңесінің мүшесі болды; Питттің сыртқы саясатын қорғаған сөздерімен танымал болғанымен, ол 1797 жылы Үндістанның Бас губернаторы лауазымын қабылдаған кезде Үндістандағы билігін тиімді етуге мүмкіндік берген Шығыс істерімен танысты.
Wellesley was born in 1760 in Dangan Castle in County Meath, Ireland, where his family was part of the Ascendancy, the old Anglo Irish aristocracy. He was educated at the Royal School, Armagh, Harrow School and Eton College, where he distinguished himself as a classical scholar, and at Christ Church, Oxford. He is one of the few men known to have attended both Harrow and Eton. In 1780, he entered the Irish House of Commons as the member for Trim until the following year when, at his father's death, he became 2nd Earl of Mornington, taking his seat in the Irish House of Lords. He was elected Grand Master of the Grand Lodge of Ireland in 1782, a post he held for the following year. Due to the extravagance of his father and grandfather, he found himself so indebted that he was ultimately forced to sell all the Irish estates. However, in 1781, he was appointed to the coveted position of Custos Rotulorum of Meath. In 1784, he joined also the British House of Commons as member for the rotten borough of Bere Alston in Devon. Soon afterwards he was appointed a Lord of the Treasury by William Pitt the Younger. The 1792 Slave Trade Bill passed the House of Commons. Mangled and mutilated by the modifications and amendments of Pitt, the Earl of Mornington, Edward James Eliot and the Attorney General, it lay for years in the House of Lords. In 1793, he became a member of the Board of Control over Indian affairs; and, although he was best known for his speeches in defence of Pitt's foreign policy, he was gaining the acquaintance with Oriental affairs which made his rule over India so effective from the moment when, in 1797, he accepted the office of Governor General of India.
Саяхат
Морнингтон 1798–1805 жылдар аралығында Питтің зор саяси сезімін сіңіргендей көрінеді. Екеуі де Америка колонияларын жоғалтқанды өтеу үшін Үндістан субконтинентіндегі ықпалын кеңейтуді мақсат еткен дегенді дәлелдеу мүмкін емес; алайда, Еуропадағы Франциямен болған бәсекелестік, Британияны француздарға қарсы бірден-бір коалицияның алдына шығарды, бұл Морнингтонға Үндістанда француз билігі басым болмауын қамтамасыз ету қажеттігін ұқтырды.
Mornington seems to have caught Pitt's large political spirit in the period 1798 to 1805. That both had consciously formed the design of expanding their influence in the Indian subcontinent to compensate for the loss of the American colonies is not proven; but the rivalry with France, which in Europe placed Britain at the head of coalition after coalition against the French, made Mornington aware of the necessity of ensuring French power did not reign supreme in India.
Майсурмен соғыс
Саяхаты барысында ол Декан аймағындағы француздық ықпалды шектеуді жоспарлады. 1798 жылдың сәуір айында Үндістанға келгеннен кейін көп ұзамай Типу Сұлтан мен Франция арасында одақ құру бойынша келіссөздер жүріп жатқанын білді. Содан кейін 12 мамырда ол Лорд Корнуоллистің орнына Үндістанның генерал-губернаторы болып тағайындалды. Морнингтон Сұлтанның әрекеттерін болжап, соғысқа дайындық беруге бұйрық берді. Бірінші қадам – Хайдарабад низамы шақырған француз әскерін таратуға бұйрық беру болды. 1799 жылдың ақпан айында Майсур жаулап алынды, ал 1799 жылдың 4 мамырында Серінгапатам басып алынып, Типу Сұлтан қаза тапты, осылайша науқан жылдам аяқталды. 1803 жылы Пешваның қайта орналасуы Синдияға және Берар раджасына қарсы соғыстың бастауы болды, онда оның бауыры Артур жетекші рөл атқарды. Осы соғыстар мен олардан кейін жасалған келісімдердің нәтижесінде Үндістандағы француздық ықпал Пондичерриге дейін төмендеді, ал Ұлыбритания Орталық Үндістанның ішкі аймақтарында ықпалын арттырды. Ол өте білікті әкімші екенін дәлелдеді және өзінің талантты екі бауырын штабына таңдады: Артур оның әскери кеңесшісі болды, ал Генри – жеке хатшысы. Ол Үндістанды басқаруға қатысатын адамдарды даярлауға арналған оқу орталығы – Форт-Уильям колледжін құрды. Осы колледжпен байланысты ол генерал-губернатор кеңсесін құрды, колледжде өрескелдігін көрсеткен қызметкерлер осы кеңсеге ауыстырылды, олар басшыларының тікелей қызметінде мемлекеттік басқарудың ең жоғары деңгейін үйренуі үшін. Ол Еуропа мен Азия арасындағы саудаға қатысты кейбір шектеулерді жоюға тырысты. Сондай-ақ, ол 1804 жылдың 27 сәуірінде Калькутта Пост газетінде британ композиторы Харриет Уэйнрайттың «Комала» операсы туралы пікірін жариялады.
On the voyage out, he formed the design of curbing French influence in the Deccan. Soon after his arrival, in April 1798, he learned that an alliance was being negotiated between Tipu Sultan and France. He soon after was appointed Governor General of India on May 12, replacing the Lord Cornwallis. Mornington resolved to anticipate the action of the Sultan and ordered preparations for war. The first step was to order the disbandment of the French troops entertained by the Nizam of Hyderabad. The capture of Mysore followed in February 1799, and the campaign was brought to a swift conclusion by the capture of Seringapatam on 4 May 1799 and the death of Tipu Sultan, who was killed in action. In 1803, the restoration of the Peshwa proved the prelude to the war against Sindhia and the raja of Berar, in which his brother Arthur took a leading role. The result of these wars and of the treaties which followed them was that French influence in India was reduced to Pondicherry, and that Britain acquired increased influence in the heartlands of central India. He proved to be a skilled administrator, and picked two of his talented brothers for his staff: Arthur was his military adviser, and Henry was his personal secretary. He founded Fort William College, a training centre intended for those who would be involved in governing India. In connection with this college, he established the governor general's office, to which civilians who had shown talent at the college were transferred, in order that they might learn something of the highest statesmanship in the immediate service of their chief. He endeavoured to remove some of the restrictions on the trade between Europe and Asia. He took the time to publish an appreciation of British composer Harriet Wainwright's opera Comala in the Calcutta Post on 27 April 1804.
Саясат
Уэлслидің коммерциялық саясаты да, оның білім беру жобалары да оны директорлар кеңесімен қарым-қатынастың нашарлауына әкелді, ол бірнеше рет отставкаға кетейін деп ойлады, бірақ қоғамдық қажеттіліктер оны 1805 жылдың күзіне дейін кейінге шегерді. Ол Англияға Питт өлім алдында болатын кезде үлгерді. 1797 жылы ол Уэлсли бароны атанды, ал 1799 жылы Ирландия теңеуінде маркиз Уэлсли болды. Ол Үндістанның табиғи тарихының компания стилінде салынған 2500-ден астам миниатюралық суреттерден құралған зор коллекция жинады. 1801 жылы Калькуттаның жанындағы Баракпурде қысқа ғана өмір сүрген «Табиғат тарихын зерттеу институтын» құрды. Бұл институтты Фрэнсис Бьюкенен Гамильтон басқарды. Осы жобаның аясында 1878 жылға дейін болған «Баракпур малдары» құрылды, содан кейін жануарлар мен құстар Әлипурге көшірілді, ол кейін Калькутта зообагіне айналды. 1808 жылы Джеймс Полдың (депутат) Уэлслиді Оудхтан британдық саудагерлерді қуғандығы үшін сотқа тарту туралы ұсынысы Төменгі палатада 182 дауысқа қарсы 31 дауыспен жеңіліске ұшырады. Морнингтон сонымен қатар Компанияның қызметкерлері мен әскерлер мен жергілікті тұрғындар арасындағы қарым-қатынастарды бекіндірмеді, оларды жөнсіз деп есептеді.
Both the commercial policy of Wellesley and his educational projects brought him into hostility with the court of directors, and he more than once tendered his resignation, which, however, public necessities led him to postpone till the autumn of 1805. He reached England just in time to see Pitt before his death. He had been created a Peer of Great Britain in 1797 as Baron Wellesley, and in 1799 became Marquess Wellesley in the Peerage of Ireland. He formed an enormous collection of over 2,500 painted miniatures in the Company style of Indian natural history. He founded short lived 'The Institution for Promoting the Natural History' in 1801 at Barrackpore near Calcutta. The institution was supervised by Francis Buchanan Hamilton. As a part of this endeavor 'Barrackpore Menagerie' was founded which survived till 1878 when animals and birds were transferred to Alipore which later became Calcutta Zoo. A motion by James Paull (MP) to impeach Wellesley due to his expulsion of British traders from Oudh was defeated in the House of Commons by 182 votes to 31 in 1808. Mornington also disapproved of liaisons between Company officials and soldiers and locals, seeing them as improper.
Парламентке қайта келу
1808 жылы губернаторлық қызметі аяқталғаннан кейін ол Ұлыбританияға оралып, британ саясатына қайтадан қатыса бастады. Парламентте өткен бірнеше жыл Еуропадағы соғыс пен Наполеон Бонапарттың Еуропаны билеуіне байланысты үлкен дағдарысқа қарамастан, аса қызықты болған жоқ. Француздардың күшейе берген ықпалы Ұлыбритания мен оның империясына қауіп тудырып, елде жоғары деңгейдегі шиеленіске әкелді. Сыртқы дағдарыс жеткіліксіз болғандай, 1806-1809 жылдары британ үкіметін әлсіз және тиісті білімі жоқ адамдар басқарды, Лорд Гренвилл мен Портленд герцогы басқарып өткен екі қысқа мерзімді министрлік болды. Бірақ 1807 жылы коалициялық министрлік құлағанда, Джордж III Велслиді Портленд герцогының кабинетіне шақырды, бірақ ол генерал-губернатор ретіндегі қызметіне және басқаруын сынаған айыптаулар парламентте талқыланғанша бас тартты. Оның билікті теріс пайдаланғаны үшін айыптаған резолюциялар Лордтар палатасы мен Коммуналар палатасында ұсынылды, бірақ көп дауыспен жеңіліске ұшырады.
After his governorship ended in 1808, he returned to Britain and began to join British politics yet again. The few years back in Parliament were quite uneventful, despite the overwhelming crisis the British government faced with the war in Europe and the domination of Europe by Napoleon Bonaparte. The growing French influence threatened Britain and its empire to the extent of causing high tensions in the country. While the crisis abroad wasn’t enough, the British government had been led by weak and unsuited men from 1806 1809 with two short lived ministries under Lord Grenville and the Duke of Portland respectively. But when on the fall of the coalition ministry in 1807, Wellesley was invited by George III to join the Duke of Portland's cabinet, he declined, pending the discussion in parliament of certain charges brought against him in respect of his tenure as governor general and because of criticism of his administration. Resolutions condemning him for the abuse of power were moved in both the Lords and Commons but defeated by large majorities.
Испаниядағы елші
1809 жылы Уэлсли Персеваль тарапынан Испаниядағы британдық елшісі болып тағайындалды. Ол Талавера шайқасында одақтастар жеңіске жеткеннен кейін Кадиске қонды және испандық үкіметті, елдегі француз әскеріне қарсы жорықты қолдау үшін ағасы, британдық күштердің бас қолбасшысы Веллингтон герцогымен бірлесіп, тиімді ынтымақтастыққа келтіруге тырысты. Бірақ оның одақтастарының испандықтармен тиімді ынтымақтастық жасай алмауынан бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Француздардың қарсы шабуылынан кейін британдық және испандық күштер Португалияға шегінуге мәжбүр болды.
In 1809, Wellesley was soon appointed as the British ambassador to Spain by Perceval. He landed at Cádiz just after the Allies victory at the Battle of Talavera, and he tried to bring the exiled Spanish government into an effective co operative agreement to support the campaign against the French in country with his brother, Duke of Wellington who was commander in chief of the British Forces, through the failure of his allies failed to cooperate with the Spanish unsuccessfully. Soon the British and Spanish forces had been forced to retreat into Portugal after French counter attacks.
Сыртқы істер министрі
Бірнеше айдан кейін Джордж Кэннинг пен Роберт Стюарт арасындағы дау виконт Кастлерегтің дуэльге қатысуына және екі министрдің де отставкаға кетуіне әкелді. Персевал кабинетте жаңа лауазым ұсынды, ал Уэлсли Спенсер Персевалдың кабинетінде Сыртқы істер министрі қызметін қабылдады. Ағасы Артурдан өзгеше, ол шешен сөйлейтін болған, бірақ айналасында не болып жатқанын түсінбейтін, түсініксіз "қараңғылыққа" ұшыраушы еді. Ол 1812 жылдың ақпанына дейін бұл лауазымды атқарды, содан кейін зейнеткерлікке шықты. Бұл ішінара министрліктің Веллингтонға көрсеткен қолдауының жеткіліксіздігіне байланысты болса, екінші жағынан, католиктердің азаттығы мәселесі енді назардан тыс қалмауы керек деген сенімге келді. Уэлсли өмірінің басынан бастап, ағасы Артур сияқты, католиктердің азаттығын жақтады және осыдан бастап ирланд католиктерінің әділдікке деген талабымен өзін байланыстырды. Екі рет Ирландияның вице-королі болған және алғашқы Сент-Патрик орденінің иегерлерінің бірі, ол 1812 жылдың 31 наурызында Гартер орденіне ие болғанда бұл орденнен бас тартты. Персевалдың қазасынан кейін ол Кеннингпен бірге Лорд Ливерпульдің үкіметіне қосылудан бас тартты және 1821 жылға дейін шетте тұрды, Вена конгресінің іс-қимылдарын және 1814 жылғы Еуропалық келісімді қатаң сынады. Бұл Францияны оның ежелгі шектеріне дейін азайтқанмен, Польшаның бөлінуі мен Венеция Республикасының құлауынан кейін басқа ірі державаларға олардың иеленген аумақтарын қалдырды. Ол 1815 жылы Астық заңдарын қабылдауға қарсы наразылыққа қол қойған пэрлердің қатарында болды. Оның беделі 1812 жылы жаңа үкіметті айыптау үшін маңызды сөз сөйлеуі күтілген кездегі сәтсіздіктен толыққанды қалпына келген жоқ, бірақ ол танымал "қараңғылығының" бірін бастан кешірді және өз орнында қозғалмай отырды.
A few months later, after a dispute between George Canning and Robert Stewart, Viscount Castlereagh led to a duel and soon led to the resignation of both ministers, Perceval offered a new position in the cabinet and Wellesley accepted the post of Foreign Secretary in Spencer Perceval's cabinet. Unlike his brother Arthur, he was an eloquent speaker, but was subject to inexplicable "black outs" when he was apparently unaware of his surroundings. He held this office until February 1812, when he retired, partly from dissatisfaction at the inadequate support given to Wellington by the ministry, but also because he had become convinced that the question of Catholic emancipation could no longer be kept in the background. From early life, Wellesley had, like his brother Arthur, been an advocate of Catholic emancipation, and with the claim of the Irish Catholics to justice, he henceforward identified himself. Twice Viceroy of Ireland, and one of the original Knights of St Patrick, he surrendered that order on being made a Knight of the Garter on 31 March 1812. Upon Perceval's assassination he, along with Canning, refused to join Lord Liverpool's administration, and he remained out of office until 1821, criticising with severity the proceedings of the Congress of Vienna and the European settlement of 1814, which, while it reduced France to its ancient limits, left to the other great powers the territory that they had acquired by the Partitions of Poland and the destruction of the Republic of Venice. He was one of the peers who signed the protest against the enactment of the Corn Laws in 1815. His reputation never fully recovered from a fiasco in 1812 when he was expected to make a crucial speech denouncing the new Government, but suffered one of his notorious "black outs" and sat motionless in his place.
Ирландияның лорд-лейтенанты
1821 жылы ол Ирландияның Лорд-лейтенанты болып тағайындалды. Католиктердің азаттығы мәселесі енді кабинетте ашық талқыланып, Уэлслидің вице-корольдікке келісуі Ирландияда католиктердің талаптарының дереу шешілетініне сенім білдірді, бірақ бұл орындалмады. Католик қоғамының наразылығын басуға әрекеттер жасалды, атап айтқанда, ұзақ жыл қызмет еткен Ирландияның бас прокуроры Уильям Сорин қызметтен алынды, оның католиктерге қарсы көзқарастары оны өте жақтырмас еді. Лорд Ливерпуль бұл мәселені шеше алмай қайтыс болды. Оның ізбасары Кэннинг премьер-министр болып тағайындалғаннан кейін бірнеше айдан кейін қайтыс болды, одан кейін қысқа мерзімге Лорд Годерич премьер-министр болды. Веллингтон билікке келгеннен кейін, оның ағасы лорд-лейтенанттықтан кетті. Ол ағасының өзіне кабинеттік лауазым таба алмағанына қатты ренжіді (Артур әдеттегідей, барлық тілек білдірушілерге кабинеттік орын беру мүмкін емес деп түсіндірді). Дегенмен, ол келесі жылы католиктердің талаптары оларға қарсы болған дәл сол мемлекеттік қайраткерлердің күшімен шешілгенін көруге қуанды. 1833 жылы ол граф Грейдің басшылығымен лорд-лейтенант лауазымына қайта оралды, бірақ үкімет көп ұзамай құлап, Велсли бірнеше қысқа уақыттан басқа ресми өмірге қатыспады.
In 1821, he was appointed Lord Lieutenant of Ireland. Catholic emancipation had now become an open question in the cabinet, and Wellesley's acceptance of the viceroyalty was believed in Ireland to herald the immediate settlement of the Catholic claims but they would remain unfulfilled. Some efforts were made to placate Catholic opinion, notably the dismissal of the long serving Attorney General for Ireland, William Saurin, whose anti Catholic views had made him bitterly unpopular. Lord Liverpool died without having grappled with the problem. His successor, Canning, died only a few months after taking up office as Prime Minister, to be succeeded briefly by Lord Goderich. On the assumption of office by Wellington, his brother resigned the lord lieutenancy. He is said to have been deeply hurt by his brother's failure to find a Cabinet position for him (Arthur made the usual excuse that one cannot give a Cabinet seat to everyone who wants one). He had, however, the satisfaction of seeing the Catholic claims settled in the next year by the very statesmen who had declared against them. In 1833, he resumed the office of Lord Lieutenant under Earl Grey, but the ministry soon fell, and, with one short exception, Wellesley did not take any further part in official life.
Өлім
Ол қайтыс болғаннан кейін маркизатқа мұрагер болмады, бірақ Морнингтон графының титулы және кішігірім құрметтер оның інісі Уильямға, Мэриборо лордына көшті. 1863 жылы оның ұрпақтары болмағандықтан, олар Веллингтонның 2-ші герцогіне тиді. Ол мен Артур ұзақ араздықтан кейін бірнеше жыл бойы қайтадан жақын қарым-қатынаста болды: Артур жерлеу рәсімінде жылап, Лорд Уэлслидің інісі болудан артық еңбектің жоқ екенін айтты. Уэлсли өзінің бұрынғы мектебінде, Итон колледжінің шіркеуіне жерленді. Уэлслидің кітапханасы 1843 жылдың 17 қаңтарында (және одан кейінгі үш күнде) Лондонда Р. Х. Эванс аукционында сатылды. Бағалары мен сатып алушылардың есімдерімен түсіндірілген каталогтың көшірмесі Кембридж университетінің кітапханасында сақталады (кітапхана белгісі Munby. c.149(1)).
On his death, he had no successor in the marquessate, but the earldom of Mornington and minor honours devolved on his brother William, Lord Maryborough, on the failure of whose issue in 1863 they fell to the 2nd Duke of Wellington. He and Arthur, after a long estrangement, had been once more on friendly terms for some years: Arthur wept at the funeral and said that he knew of no honour greater than being Lord Wellesley's brother. Wellesley was buried in Eton College Chapel, at his old school. Wellesley's library was sold at auction in London by R. H. Evans on 17 January 1843 (and three following days); a copy of the catalogue, annotated with prices and buyers' names, is held at Cambridge University Library (shelfmark Munby. c.149(1)).
Мұра
Онтариодағы Уэлсли қалашығы Ричард Уэлслинің құрметіне аталған, айналасындағы аймақта оның інісі Артур Уэлслиге көптеген сілтемелер (мысалы: Уотерлоо, Уэллингтон округі) болғанымен, Александрия шығанағындағы Сент-Лоуренс өзенінде орналасқан Уэлсли аралы да осылай аталған. Уэлсли аралы Канададағы Хилл аралына өтетін кезде АҚШ-тан шығудың соңғы нүктесі болып табылады. Малайзияның Пенанг штатындағы Уэлсли провинциясы Ричард Уэлслинің құрметіне аталған. Бұл провинция бастапқыда Кедах штатының бір бөлігі болған. 1798 жылы Кедах сұлтаны оны Британдық Шығыс Үндістан компаниясына өткізген, содан бері ол Пенанг елді мекені мен штатының құрамында. Малайзия тәуелсіздік алғаннан кейін көп ұзамай ол Себеранг Перай ("Перай арқылы" деген мағынада, малай тілінде) деп аталды. Австралияның Квинсленд штатының солтүстік жағалауындағы Уэлсли аралдарын Мэтью Флиндерс Ричард Уэлслинің құрметіне атады, сондай-ақ бұл топтағы ең ірі арал Морнингтон аралы деп аталды. Флиндерс мұны Маврикий аралында француздық тұтқын болған кезде жасады деп есептеледі, себебі Уэлсли оны босатуға тырысқан. Мельбурнның оңтүстігіндегі Морнингтон түбегі де оның есімімен аталған. 2007 жылдың жазынан бастап Маркиз Уэлслинің портреті Букингем сарайындағы Тақ залында ілінген. Мирзапурдағы (Біріккен провинциялар) бір көшеге Уэлслигандж деген ат берілген.
The Township of Wellesley, in Ontario, Canada, was named in Richard Wellesley's honour, despite the many references (e. g.: Waterloo, Wellington County) to his brother, Arthur Wellesley in the surrounding area, as was Wellesley Island, located in the St. Lawrence river at Alexandria Bay. Wellesley Island also serves as the last point exiting the United States before crossing to Hill Island, in Canada. Province Wellesley, in the state of Penang, Malaysia, was named after Richard Wellesley. It was originally part of the state of Kedah. It was ceded to the British East India Company by the Sultan of Kedah in 1798, and has been part of the settlement and state of Penang ever since. It was renamed Seberang Perai ("across the Perai" in the Malay language) not long after independence within Malaya. The Wellesley Islands off the north coast of Queensland, Australia, were named by Matthew Flinders in honour of Richard Wellesley, as was the largest island in the group, Mornington Island. Flinders is believed to have done this during his imprisonment by the French on Mauritius Island as Wellesley had tried to secure his release. Mornington Peninsula, south of Melbourne, was named after him. As of the summer of 2007, a portrait of Marquess Wellesley hangs in the Throne Room at Buckingham Palace. A street in Mirzapur (United Provinces) was named Wellesleyganj.