Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жануарлар денесіндегі су мазмұны
Water content of an animal's body
Физиологияда дене суы – жануарлар денесіндегі тіндерде, қанда, сүйектерде және басқа да жерлерде қамтылған су мөлшері. Әртүрлі сұйықтық бөлімшелеріндегі судың пайыздық көрсеткіштері денедегі жалпы судың (ДЖС) жалпы сомасын құрайды. Бұл су адам денесінің салмағы және көлемі бойынша маңызды үлесін құрайды. Денедегі судың қажетті мөлшерін сақтау – бұл сұйықтық тепе-теңдігінің бір бөлігі, гомеостаздың бір қыры.
In physiology, body water is the water content of an animal body that is contained in the tissues, the blood, the bones and elsewhere. The percentages of body water contained in various fluid compartments add up to total body water (TBW). This water makes up a significant fraction of the human body, both by weight and by volume. Ensuring the right amount of body water is part of fluid balance, an aspect of homeostasis.
Биоэлектрлік импедансты талдау
Денедегі судың жалпы пайызын (ДҚҚ%) анықтаудың тағы бір әдісі – биоэлектрлік кедергілік талдауы (БЭА) арқылы. Дәстүрлі БЭА әдісінде адам төсекке жатады және қолдары мен жалаңаяқ аяқтарына электродтар орнатылады. Алдымен электролит гель жағылады, содан кейін 50 кГц жиіліктің әлсіз тогы жіберіледі. Бұл айнымалы ток (АЖ) толқын пішіні, өте сыйымды тері арқылы дене ішінде ток тудыруға мүмкіндік береді, тұрақты ток ағынына немесе күйікке себеп болмайды, және қауіпсіздік үшін ~20 мА ток диапазонымен шектеледі. БЭА қарапайымдылығы, төмен құны, жоғары қайталанатындығы және инвазивті еместігінің арқасында перспективті техника ретінде пайда болды. БЭА болжамдық теңдеулері жалпыланған немесе нақты популяцияға арналған болуы мүмкін, бұл әдіс потенциалды түрде өте дәл болуға мүмкіндік береді. Нәтижелердің сапасын анықтау үшін тиісті теңдеуді таңдау маңызды. Клиникалық мақсаттар үшін ғалымдар көп жиілікті БЭА әдісін әзірлеп жатыр, ол адамның гидратациялық деңгейін болжау мүмкіндігін одан әрі жақсарта алады. Көп электродтарды қолданатын жаңа сегменттік БЭА құралдары дене бөліктерінің нақтырақ өлшемдерін алуға мүмкіндік беруі мүмкін.
Another method of determining total body water percentage (TBW%) is via bioelectrical impedance analysis (BIA). In the traditional BIA method, a person lies on a cot and spot electrodes are placed on the hands and bare feet. Electrolyte gel is applied first, and then a weak current of frequency 50kHz is introduced. This AC waveform allows the creation of a current inside the body via the very capacitive skin without causing a DC flow or burns, and limited in the ~20mA range current for safety. BIA has emerged as a promising technique because of its simplicity, low cost, high reproducibility, and noninvasiveness. BIA prediction equations can be either generalized or population specific, allowing this method to be potentially very accurate. Selecting the appropriate equation is important to determining the quality of the results. For clinical purposes, scientists are developing a multi frequency BIA method that may further improve the method's ability to predict a person's hydration level. New segmental BIA equipment that uses more electrodes may lead to more precise measurements of specific parts of the body.
Функциялар
Жануарлар денесіндегі су бірнеше қызмет атқарады: қоректік заттарды тасымалдау үшін еріткіш; шығарылым үшін орта; дене температурасын реттеу; буындарды майлау; және соққыларды жұмсарту.
Water in the animal body performs a number of functions: as a solvent for transportation of nutrients; as a medium for excretion; a means for heat control; as a lubricant for joints; and for shock absorption.
Өзгерістер
Суды әдетте ішу арқылы организмге қосады. Сондай-ақ, су тағамдармен бірге организмге түседі, әсіресе суға толы өсімдіктер, шикі ет және балық сияқты тағамдар арқылы. Ересек адамдардың су тұтынуының шамамен 10% метаболизмнің қосалқы өнімі болып табылады. Жануарлардың организмінде сақталатын су мөлшеріне бірнеше фактор әсер етеді. Су мөлшері жануардың жасына байланысты өзгеріп отырады. Омыртқалы жануар неғұрлым ересек болса, оның салыстырмалы сүйек массасы соғұрлым жоғары, ал денедегі су мөлшері соғұрлым төмен болады. Денедегі суға әсер ететін ауру жағдайында, өзгерген сұйықтық бөлімдері проблеманың немесе проблемалардың мәніне нұсқау бере алады. Организмдегі су гормондармен реттеледі, оларға антидиуреттік гормон, альдостерон және атриалдық натриуреттік пептид жатады.
The usual way of adding water to a body is by drinking. Water also enters the body with foods, especially those rich in water, such as plants, raw meat, and fish. About 10% of human adult water intake comes as a by product of metabolism. The amount of this water that is retained in animals is affected by several factors. Water amounts vary with the age of the animal. The older the vertebrate animal, the higher its relative bone mass and the lower its body water content. In diseased states, where body water is affected, the fluid compartment or compartments that have changed can give clues to the nature of the problem, or problems. Body water is regulated by hormones, including antidiuretic hormone, aldosterone and atrial natriuretic peptide.
Судың жоғалуы
Көлемнің азаюы – дене сұйықтығы көлемінің кеміуі, осмолиттердің бірге жоғалуымен немесе жоқ. Дене сұйықтығының су бөлігінің жоғалуы сусыздану деп аталады. Натрийдің жоғалуы клетка сыртындағы сұйықтықтан (ECF) сұйықтық жоғалумен шамамен сәйкес келеді, себебі натрийдің ECF-де клетка ішіндегі сұйықтыққа (ICF) қарағанда әлдеқайда жоғары концентрациясы болады. Керісінше, K+ концентрациясы ICF-де ECF-ге қарағанда жоғарырақ, сондықтан оның жоғалуы көбінесе ICF-тен сұйықтық жоғалуымен байланысты, өйткені ECF-тен K+ жоғалуы ICF-дегі K+ иондарының клеткалардан сыртқа таралуына әкеледі, осымен осмос арқылы су да сыртқа шығарылады.
Volume contraction is a decrease in body fluid volume, with or without a concomitant loss of osmolytes. The loss of the body water component of body fluid is specifically termed dehydration. Sodium loss approximately correlates with fluid loss from extracellular fluid, since sodium has a much higher concentration in extracellular fluid (ECF) than intracellular fluid (ICF). In contrast, K+ has a much higher concentration in ICF than ECF, and therefore its loss rather correlates with fluid loss from ICF, since K+ loss from ECF causes the K+ in ICF to diffuse out of the cells, dragging water with it by osmosis.