б.з.д. IV ғасырындағы Тебаның қасиетті жасағы

Кіріспе

4 ғасыр б.з.д. тебалық гомосексуалдық әскери бөлім

Тебаның қасиетті жасағы (Ежелгі грек: ἱερός Lókhos) – таңдаулы сарбаздардан құралған әскерлік бөлім болды. Кейбір ежелгі грек деректеріне сәйкес, б.з.д. 4 ғасырында 150 жұп еркектер Теба армиясының элиталық күшін құрап, Спартаның үстемдігін аяқтады. Алайда, тарихшы Дэвид Д. Лейтао Тебаның қасиетті жасағы еркектердің сүйіскен жұптарынан тұрмаған болуы мүмкін деген пікірді келтіреді. Оның маңыздылығы б.з.д. 371 жылы Леуктра шайқасындағы шешуші рөлінен бастау алды. Б.з.д. 338 жылы Хероней шайқасында Македонияның Филипп II-і оны талқандады.

Тегира шайқасы

Пелопида басшылығындағы бірыңғай күш ретінде Киелі топтың алғашқы жеңісі Тегира шайқасында (б.з.д. 375) тіркелді. Ол Боэотиялық Орхомен қаласының жанында болды, ол кезде Спартаның одақтасы еді. Орхомендегі спартан гарнизоны Локриске кеткенін естіген Пелопидас Киелі топпен және бірнеше жеңіл атты әскермен дереу жолға шықты, оларды қатарынан айырып алуды үміттенеді. Олар көлдің суы осы маусымда ең толық болғандықтан, солтүстік-шығыс жолмен қалаға жақындады. Олардың саны тивандықтардан кем дегенде екі есе көп болды. Плутархтың айтуынша, спартандықтарды көрген бір тивандық Пелопидасқа: «Біз жаудың қолына түстік», – деді. Пелопидас: «Олардың қолына түспеуінің себебі не?» – деп жауап берді. Содан кейін ол жеңіл атты әскеріне арттан шабуыл жасауға бұйрық берді, ал өзі Киелі топты қалыптан тыс тығыз формацияға қайта құрастырды, спартанның сандық артық күштерінен өтуді үміттенеді. Спарталықтар өздерінің көптігіне сенімді түрде алға жылжыды, бірақ алғашқы шайқаста олардың көшбасшылары бірден қаза тапты. Басшысыз және Киелі топта тәртіп пен дайындық жағынан теңдес күштермен алғаш рет кездескен спарталықтар, тивандықтардың арасынан өтіп қашатынын күтіп, қатарын ашты және әлсіреп қалды. Керісінше, Пелопидас оларды күтпеген шабуылмен қоршап алды. Спарталықтар толығымен жеңіліске ұшырады, көптеген қаза болды. Тивандықтар қашқан қалдықтарды қумай, Орхомендегі қалған спартан морас жақын екенін еске алды. Олар өлгендерден қару-жарақтарын алып, шайқас жеңісінің орнына тропаион (τρόπαιον, ескерткіштік мүсін) орнатты, содан кейін Тебке бет бұрды. Ксенофонт өзінің «Эллиникасында» тивандықтардың жеңісі туралы ешқандай айта қоймады, бірақ бұл Ксенофонттың тивандықтарға қарсы және спарталықтарға деген ықыласына байланысты деп саналады. Батырлық пен нық қадамдылықты қалыптастырады; бірақ жастар арсыздықтан ұялатын және жақсы мақсат үшін тәуекелге баруға дайын болған жерде, қауіптен гөрі ұятты ұшыраса, қайда болса да, ең батыл және ең қауіпті қарсыластар табылады. Плутарх, Пелопидас 17. Платейлік азаматтарға тірі қалуға рұхсат берілді, бірақ олар қашқынға айналды және Афинада пана тапты. Спартаға жақтас Боэотиялық полистердің ішінде тек Орхомен ғана қалды. Пелопидас Фокиялық Элатея қаласын (шамамен б.з.д. 372 ж.) қоршауға алған Тиван әскеріне жауап ретінде командир ретінде тағы да еске алынады. Қала қабырғаларының сыртындағы Тиван әскеріне жауап ретінде Фокиялық генерал Ономарх қаланың барлық тұрғындарын (қарттар, әйелдер және балалар да бар) шығарып, қақпаларды жапты. Содан кейін ол жауынгер емес адамдарды Элатеяның қорғаушыларының артына орналастырды. Мұны көрген Пелопидас күштерін кері тартты, өйткені фокиялықтар жақындарының қауіпсіздігі үшін өліміне дейін күреседі деп түсінді.

As a single unit under Pelopidas, the first recorded victory of the Sacred Band was at the Battle of Tegyra (375 BC). It occurred near the Boeotian city of Orchomenus, then still an ally of Sparta. Hearing reports that the Spartan garrison in Orchomenus had left for Locris, Pelopidas quickly set out with the Sacred Band and a few cavalry, hoping to capture it in their absence. They approached the city through the northeastern route since the waters of Lake Copais were at their fullest during that season. They outnumbered the Thebans at least two to one. According to Plutarch, upon seeing the Spartans, one Theban allegedly told Pelopidas "We are fallen into our enemy's hands" to which Pelopidas replied, "And why not they into ours?" He then ordered his cavalry to ride up from the rear and charge while he reformed the Sacred Band into an abnormally dense formation, hoping to at least cut through the numerically superior Spartan lines. The Spartans advanced, confident in their numbers, only to have their leaders killed immediately in the opening clashes. Leaderless and encountering forces equal in discipline and training for the first time in the Sacred Band, the Spartans faltered and opened their ranks, expecting the Thebans to pass through and escape. Instead, Pelopidas surprised them by using the opening to flank the Spartans. The Spartans were completely routed, with considerable loss of life. The Thebans didn't pursue the fleeing survivors, mindful of the remaining Spartan mora stationed in Orchomenus less than away. They stripped the dead and set up a tropaion (τρόπαιον, a commemorative trophy left at the site of a battle victory) before continuing on to Thebes. Xenophon conspicuously omits any mention of the Theban victory in his Hellenica, though this has traditionally been ascribed to Xenophon's strong anti Theban and pro Spartan sentiments. breeds men of courage and resolution; but that where the youth are ashamed of baseness, and ready to venture in a good cause, where they fly disgrace more than danger, there, wherever it be, are found the bravest and most formidable opponents.|Plutarch, Pelopidas 17 The Plataean citizens were allowed to leave alive, but they were reduced to being refugees and sought sanctuary in Athens. Of the pro Spartan Boeotian poleis, only Orchomenus remained. Pelopidas is again mentioned as the commander of the abortive Theban siege of the Phocian city of Elateia (c. 372 BC). In response to the Theban army outside the city's walls, the Phocian general Onomarchus brought out all the inhabitants of the city (including the elderly, women, and children) and locked the gates. He then placed the non combatants directly behind the defenders of Elateia. On seeing this, Pelopidas withdrew his forces, recognizing that the Phocians would fight to the death to protect their loved ones.

Левтра шайқасы

Епаминонданың б.з.б. 371 жылғы бейбітшілік конференциясының шарттарын қабылдамауы Фиваны бейбітшілік келісімінен шығарды және Спартаға соғыс жариялауға себеп болды. Клеомброттың әскері Фокия мен Боэотия шекарасын кесіп, Хайронеяға енді, сосын тоқтап, тебандықтар пікірін өзгертеді деп үміттенді. Бірақ тебандықтар шайқасуға дайын еді. Клеомброт содан кейін Теба жазығының оңтүстік-батыс шетіне жақын Левктра (қазіргі Лефктра, Платиес) деген боэотиялық ауылға дейін, шығысқа қарай Тебаға қарай жол жүріп, ішкі аймаққа жылжыды. Сол жерде олар Тебаның бас әскерімен кездесті. Екі әскер де екі төменгі қыратқа қарама-қарсы орналасты. Олардың арасындағы майдан кең болды. Спарта әскері шамамен 10 000 гоплит, 1 000 жеңіл жаяу әскер және 1 000 атты әскерден тұрды. Алайда, Спарта әскерінің гоплиттерінің 700-ге жуығы ғана спартиаттардан (Спарта азаматтарынан) құралды, ал қалғаны Спартаның бағынышты мемлекеттерінен (периоэктер) соғысқа шақырылған әскерлер еді. Олар дәстүрлі түрде, сегізден он екі адамға дейінгі тереңдіктегі фалангалар құрып киінді. Клеомброт өзін және спартиат гоплиттерін (элиталық 300 Гиппей патша гвардиясын қоса) Спартаның оң қанатына орналастырды, бұл грек әскерлеріндегі дәстүрлі құрметті орын. Клеомброттың жалғыз жаңалығы – атты әскерін әскерінің алдына қоюы болды. Шайқас екі тараптың атты әскерінің шабуылымен басталды. Спарта атты әскері тез арада тебалық атты әскерден жеңіліп, кері шегінді. Олардың тәртіпсіз шегінуі Спартаның ауыр жаяу әскерінің қатарын бұзды, ал туған дауыл мен шаңнан спарталықтар Фива әскерінің ерекше қимылын соңғы сәттерге дейін байқамады. Тебалық атты әскер де Спартаның майдан шебінде үнемі шабуылдап, олардың алға жылжуын тоқтатты. Олар спарталықтарды өз орнында ұстап тұрды, ал қалған тебалық ауыр жаяу әскері Спартаның оң қанатына шабуыл жасады. Тебалықтардың көптігінен Спартаның оң қанаты тез жеңіліп қалды. Спарталықтардың қазасы шамамен 1 000 адамды құрады, оның ішінде 400 спартиат және олардың патшасы болды. Спартаның оң қанаты (Клеомброттың денесін алып алғаннан кейін) шегінуге мәжбүр болды. Спартиаттардың қашқанын көрген периоэкт фалангалары да қатарларын бұзып, шегінді. Кейбір спарталықтар өлгендердің денесін қайтару үшін шайқасты қайта бастауды ұсынса, Спартаның сол қанатындағы одақтас периоэкттер шайқасты жалғастыруға құштар емес еді (кейбіреулері тіпті оқиғаның бұрылысына қуанды). Қалған polemarchoi ақырында бейбітшілік туралы сұраныс жасауға шешім қабылдады, оған тебандықтар тез келісті. Спарталықтардың мәйіттері қайтарылды және тебандықтар жеңісін еске алу үшін шайқас алаңына трофей орнатты. Дәстүрлі гоплит жаяу әскері жаңадан пайда болған ұзақ найзалы македониялық фалангаға тең келмеді: тебалық әскер мен оның одақтастары қашқан, бірақ қасиетті жасақ, қоршалып, басып алынса да, берілуден бас тартты. Плутархтың мәліметінше, қасиетті жасақтың 300 сарбазы соңғы қолбасшысы Теагенмен бірге қаза тапқан. Олардың шайқаста жеңілуі Филипп үшін маңызды жеңіс болды, өйткені сол кезге дейін қасиетті жасақ бүкіл Ежелгі Грецияда жеңілмейтін күш ретінде есептелді. Плутархтың айтуынша, Филипп II мәйіттерді кездестіргенде, "біріне-бірі үйіліп жатқандарын" көріп, олардың кім екенін түсінген соң жылап: "Осы адамдардың не істегенін немесе қандай азап көргенін күдіктенген әркім құрысын!" деді. Плутарх, Пелопидас 18. Бұл шайқастың маңыздылығы ежелгі ғалымдар тарапынан жақсы жазылған, бірақ қатысқан әскерлердің орналасуы туралы ақпарат аз сақталған. Көптеген қазіргі ғалымдар (Н. Г. Л. Хаммонд пен Джордж Коувелл сияқты) Александрдың атты әскер қанатын басқарғанын айтады.

Epaminondas' refusal to accept the terms of the peace conference of 371 BC excluded Thebes from the peace treaty and provided Sparta with the excuse to declare war. Cleombrotus' army crossed the Phocian Boeotian border into Chaeronea then halted, perhaps hoping that the Thebans might change their mind. The Thebans however were committed to a fight. Cleombrotus then moved inland, following the eastward road towards Thebes, until he reached the Boeotian village of Leuctra (modern Lefktra, Plataies) near the southwestern end of the Theban plain. There they were met by the main Theban army. The two armies pitched their camps opposite each other on two low ridges respectively. The battleground between them was about wide. The Spartan army numbered about 10,000 hoplites, 1,000 light infantry, and 1,000 cavalry. However, only about 700 hoplites of the Spartan army were composed of spartiates (Spartan citizens), the rest were conscripted troops from Spartan subject states (the perioeci) forced to fight. They were arrayed traditionally, in which the hoplites were formed into phalanxes about eight to twelve men deep. Cleombrotus positioned himself and the spartiate hoplites (including the elite royal guard of 300 Hippeis) in the Spartan right wing, the traditional position of honor in Greek armies. Cleombrotus' only tactical innovation was the placing of his cavalry in front of his troops. The battle opened with a cavalry charge by both armies. The Spartan cavalry were quickly defeated by the superior Theban cavalry and were chased back to their own side. Their disorderly retreat disrupted the battle lines of the Spartan heavy infantry and, because of the resulting chaos and the dust stirred up, the Spartans were unable to observe the highly unusual advance of the Theban army until the last moment. The Theban cavalry also helped by continuing to carry out intermittent attacks along the Spartan battle lines, holding their advance back. They succeeded in fixing the Spartans in place until the rest of the Theban heavy infantry finally smashed into the Spartan right wing. The sheer number of Thebans overwhelmed the Spartan right wing quickly. The number of Spartan casualties amounted to about 1,000 dead, among whom were 400 Spartiates and their own king. The Spartan right flank were forced to retreat (after retrieving the body of Cleombrotus). Seeing the Spartiates fleeing in disarray, the Perioeci phalanxes also broke ranks and retreated. Although some Spartans were in favor of resuming the battle in order to recover the bodies of their dead, the allied Perioeci of the Spartan left wing were less than willing to continue fighting (indeed some of them were quite pleased at the turn of events). The remaining polemarchoi eventually decided to request a truce, which the Thebans readily granted. The Spartan dead were returned and a tropaion was set up on the battlefield by the Thebans to commemorate their victory. The traditional hoplite infantry was no match for the novel long speared Macedonian phalanx: the Theban army and its allies broke and fled, but the Sacred Band, although surrounded and overwhelmed, refused to surrender. The Thebans of the Sacred Band held their ground and Plutarch records that all 300 fell where they stood beside their last commander, Theagenes. Their defeat at the battle was a significant victory for Philip, since until then, the Sacred Band was regarded as invincible throughout all of Ancient Greece. Plutarch records that Philip II, on encountering the corpses "heaped one upon another", understanding who they were, wept and exclaimed,

Perish any man who suspects that these men either did or suffered anything unseemly.|Plutarch, Pelopidas 18

Though the significance of the battle was well documented by ancient scholars, there is little surviving information on the deployment of the armies involved. Most modern scholars (including N. G. L. Hammond and George Cawkwell) credit Alexander as having led a cavalry wing.

Хаеронеяның арыстаны

Паузаний өзінің «Грекия сипаттамасы» еңбегінде фивандықтардың Хайронея ауылының жанында Филиппен шайқаста қаза тапқан фивандықтардың полиандрион (πολυάνδριον, ортақ қабір) үстіне алып арыстан мүсінін орнатқанын айтады. Грек тарихшысы Страбон (шамамен б.з.д. 64 – б.з. 24 ж.) Хайронеяда мемлекеттік қаражат есебінен салынған «шайқаста қаза тапқандардың қабірлері» туралы да мәлімдейді. 1818 жылы Джордж Ледвелл Тейлор деген британдық сәулетші екі досымен бірге Ливадеяда Грецияда жазды өткізді. 3 маусымда олар Паузанийдің «Грекия сипаттамасы» кітабын жол көрсетуші ретінде пайдаланып, жақын орналасқан Хайронея ауылына атпен сапар шешуге бел буды. Ауылдан екі сағаттық жолдан кейін Тейлордың аты жерден көтеріліп тұрған бір маржан тасты таптап кетті. Ол тасқа қарап, оның өңделгенін байқады және серіктерін тоқтатуға шақырды. Олар аттан түсіп, ат үскілерімен қазып, оның мүсін екеніне көз жеткізді. Жақын жердегі шаруалардың көмегіне жүгініп, ақырында Паузаний айтқан тас арыстанның үлкен басын тауып шығарды. Мүсіннің бір бөлігі сынған, ал қалған бөлігі әлі де топырақтың астында қалған еді. Олар Афинаға оралғанда, жаңалықты дереу хабарлады. Көпке дейін айтылып келе жатқан әңгіме бойынша, грек Тәуелсіздік соғысы (1821–1829) кезінде арыстан клепттердің басшысы Одиссей Андрутсос тарапынан, тіпті динамит қолданылып, қиратылған, ол оның ішінде қазына бар деп үміттенген. Бұл әңгіме 1830 жылдардан бері тараған, бірақ оның дұрыстығына күдік тудырылған. 1902 жылы қайта құрастырылғанға дейін мүсін 19 ғасырдың көп бөлігінде бес бөлікке (бас, мойын, кеуде және алдыңғы аяқтар) бөлінген. Бұл бөліктерде жарылыс іздері табылмады, керісінше, олар таза кесілген, мүсінді құрайтын бастапқы бөліктер болғанға ұқсады. Андрутсос 1819 жылы Яниналық Әли пашаның жергілікті әскери губернаторы қызметін атқару кезінде мүсінді қазып шығарған деген болжам бар, бірақ мүсін тұғырының нашар сапасы салдарынан бұрын-соңын білмей қирап кеткен болуы мүмкін. 19 ғасырдың соңында британдық археолог Сесил Харкорт Смит Хайронеялық Арыстанды қалпына келтіруге қаржы жұмсау туралы ұсыныс жасаған, бірақ грек тарапы бастапқыда одан бас тартқан. Алайда 1902 жылы рұқсат берілді және ескерткіш Хайронея орденінің қаржысымен қайтадан жиналды. Плутархтың көрсеткен саны шамамен болғандықтан, оны дәлдікке жеткізу қиын. Дегенмен, Николас Джеффри Лемпирье Хаммонд, Карл Юлиус Белох және Винченцо Костанци сияқты тарихшылар арыстан мүсіні қасиетті отрядтың қаза тапқан жерін көрсетеді дегенге сенбейді. Хаммондтың пікірінше, бұл орын Филипптің Хайронея шайқасында әскерін қайта орналастырған жері, және онда македондық оң қанаттың қаза тапқан мүшелері жерленген. Ол фивандықтардың Филипптің өмірінде осындай үлкен және қымбат ескерткішпен өлгендерін еске алуының ықтимал еместігін айтады.

Pausanias in his Description of Greece mentions that the Thebans had erected a gigantic statue of a lion near the village of Chaeronea, surmounting the polyandrion (πολυάνδριον, common tomb) of the Thebans killed in battle against Philip. The Greek historian Strabo (c. 64 BC–24 AD) also mentions "tombs of those who fell in the battle" erected at public expense in Chaeronea. In 1818, a British architect named George Ledwell Taylor spent a summer in Greece with two friends at Livadeia. On June 3, they decided to go horseback riding to the nearby village of Chaeronea using Pausanias' Description of Greece as a guidebook. Two hours away from the village, Taylor's horse momentarily stumbled on a piece of marble jutting from the ground. Looking back at the rock, he was struck by its appearance of being sculpted and called for their party to stop. They dismounted and dug at it with their riding whips, ascertaining that it was indeed sculpture. They enlisted the help of some nearby farmers until they finally uncovered the massive head of a stone lion which they recognized as the same lion mentioned by Pausanias. Parts of the statue had broken off and a good deal of it still remained buried. They immediately reported their discovery when they returned to Athens. A common story, still often reported to this day, is that the lion was smashed to pieces during the subsequent Greek War of Independence (1821–1829), even using dynamite, by the klepht leader Odysseas Androutsos, who supposedly hoped to find it filled with treasure. This tale was current already in the 1830s, but has been strongly refuted. The five pieces (head, neck, chest, and forelegs) into which the statue was divided for most of the 19th century, before its reconstruction in 1902, bore no evidence of an explosion, but were cleanly cut, likely being the original pieces that formed the statue. Androutsos is held to have been the one to unearth the statue during his tenure as local military governor by Ali Pasha of Yanina in 1819, but the statue had likely fallen apart due to the poor quality of the pedestal's material. Offers in the late 19th century by the British archeologist Cecil Harcourt Smith to fund the restoration of Lion of Chaeronea were initially refused by the Greeks. In 1902, however, permission was granted and the monument was pieced back together with funding by the Order of Chaeronea. as the number given by Plutarch was probably an approximation. However, historians such as Nicholas Geoffrey Lemprière Hammond, Karl Julius Beloch, and Vincenzo Costanzi do not believe that the lion monument marks the location of the Sacred Band dead. Hammond claims it was the place where Philip turned his army around during the Battle of Chaeronea and believes that it contains the members of the Macedonian right flank who perished. He argues that it is highly improbable that the Thebans would be able to commemorate their dead within Philip's lifetime with such a massive and obviously expensive monument.

Тарихилығы

Қасиетті топтың тарихилығы тарихшылар тарапынан кеңінен қабылданады; ол көптеген классикалық авторлардың еңбектерінде, әсіресе Плутархтың жазбаларында егжей-тегжейлі сипатталған. Джон Кинлох Андерсон мен Джордж Коувелл сияқты көрнекті классикалық тарихшылар Плутархтың «Пелопиданың өмірі» атты еңбегіндегі Қасиетті топ туралы ең толық мәліметті оқиғалардың өте сенімді баяны ретінде қабылдайды, бұл Ксенофонттың тебандық тарихына жасаған шалаң мәлімдемелеріне қарсы келеді. Фрэнк Уильям Уолбанк және Феликс Жакоби сияқты басқа да көрнекті ғалымдар Каллистеннің құрлықтағы шайқастарды сипаттауын қорғады. Уолбанк оның Эвримедон, Гаугамела және Тегира шайқастарын бейнелеуі (барлығы Плутарх арқылы сақталған) жеткілікті екенін айтты. Жакоби Ксенофонтқа қарағанда Каллистеннің құрлықтағы шайқастар туралы есептеріне сенуге болмайтындығы туралы айыптауларға жауап беріп, Каллистеннің Тегира шайқасының егжей-тегжейін дәл сипаттағанын атап өтті. Ол Каллистеннің есебі туралы пікірін «Sie ist panegyrisch gehalten, aber sachlich nicht unrichtig» [Бұл - мақтау-мақтау, бірақ фактілерге қатысты дұрыс емес] деген сөздермен қорытты. Тарихшы Гордон С. Шримптон Ксенофонттың тебандық тарихының көп бөлігін айтпауына түсіндірме береді. Ол б.з.д. 371-341 жылдар аралығындағы тебандықтардың үстемдік кезеңіне қатысты барлық сақталған замандас еңбектерінің көбінесе сынаушылық болғанын, олардың сәтсіздіктері күлкіге айналып, жетістіктері көбінесе азайтты немесе толығымен жоққа шығарылғанын атап өтті. Мысалы, афиналық Изократ (б.з.д. 436–338 жж.) өзінің «Платикусы» еңбегінде (тебандықтардың Платеяны қиратуын егжей-тегжейлі баяндайды) Леуктра шайқасындағы тебандықтардың жеңісі туралы ештеңе айтпайды және Тебаны жалпы түрде қатты сынап-жазалайды. Оның кейінгі еңбегі «Архидамус» Леуктраны қысқаша атап өтеді, тек тебандықтарды тиімсіз және билікке көтерілуден пайда табуға қабілетсіз деп сынап-жазалайды. Демосфен (б.з.д. 384–322 жж.) және Антистен (б.з.д. 445–365 жж.) сияқты афиналықтар да осы пікірді қолдайды. Ксенофонт, тағы бір афиналық, тек кейбір тебандық жетістіктерін аңғырттап мойындайды, тіпті сонда да, ешқашан тереңірек және көптеген мәліметтерді жоққа шығарады. Мысалы, Пелопида мен Эпаминонданы есімдерімен атағанда ғана, олардың бұрынғы жетістіктеріне ешқандай жарық түсірмейді. Шримптон бұрынғы авторлардың бейжайлығының себебі гректердің 480 және 368 жылдары парсылармен одақтас болған (медид болған) тебандықтарға деген жалпы жеккөрушілігіне байланысты екенін айтады. Афиналықтар, әсіресе, Пелопоннес соғысындағы тебандықтардың әрекеттеріне байланысты Тебаға ерекше немқұрайлылықпен қарады; сондай-ақ 373 жылы Платеяның тебандықтар тарапынан қиратылуы және 366 жылы афиналықтардың одақтас бооттық Оропус қаласына жасаған шабуылы. Демосфен өзінің «Теніз күштері туралы» (354 ж.б.з.д.) сөйлеген сөзінде бұл сезімді өте анық жеткізеді: «Сендерге [тебандықтар] туралы айту қиын, өйткені сіздер оларды соншалықты жек көресіздер, тіпті олар туралы жақсы нәрсе естігіңіз келмейді, тіпті ол шын болса да». Бұл сезім б.з.д. 339 жылы өзгерді, Фива кенеттен Филип II-мен одағын үзді (Демосфеннің сөйлеген сөзінен кейін) және Македонияға қарсы афиналықтар басқаратын Пангеллендік одаққа қосылды, нәтижесінде Хайронея шайқасында Қасиетті топтың жойылды және 335 жылы македониялықтар Фива қаласын қиратты. Осы әрекеттердің нәтижесінде афиналықтар Тебаға деген көзқарасын өзгертіп, оны құлаған одақтас ретінде жанымен қабылдады. Осы кезеңде тебандықтарға жағымды еңбектердің көп бөлігі жазылды. Лампсак Анаксимен, Аристоксен, Каллистен, Даймах, Динарх және Ефор сияқты авторлардың еңбектері б.з.д. 330 және 310 жылдар аралығында жазылған деп есептеледі. Динархтан басқа, олардың барлығы дерлік тарихқа жоғалып кетті немесе тек фрагменттерде сақталды. Олардың арасында Эфор және Каллистен бар, олар тебандықтардың үстемдігі мен Қасиетті топтың замандастары болды.

The historicity of the Sacred Band is largely accepted by historians; it is detailed in the writings of numerous classical authors, especially Plutarch. Noted classical historians such as John Kinloch Anderson and George Cawkwell accept Plutarch's Life of Pelopidas, which contains the most detailed account of the Sacred Band, as a highly reliable account of the events, in contrast to Xenophon's patchy treatment of Theban history. Other noted classical scholars like Frank William Walbank and Felix Jacoby have also defended Callisthenes' descriptions of land battles in the past. Walbank commented that his depictions of the Battle of the Eurymedon, Gaugamela, and Tegyra (all surviving through Plutarch) are quite adequate. While Jacoby, responding to claims that Callisthenes was unreliable in accounts of land battles in contrast to Xenophon, pointed out that Callisthenes did accurately describe the details on the Battle of Tegyra. He summarized his opinion of Callisthenes' account with "Sie ist panegyrisch gehalten, aber sachlich nicht unrichtig. [It is panegyrical, but it is not factually incorrect.]" The historian Gordon S. Shrimpton further provides an explanation for Xenophon's silence on much of Theban history. He notes that all the surviving contemporary accounts of Thebes during the period of Theban hegemony between 371 and 341 BC were often highly critical; with their failures ridiculed and their accomplishments usually being downplayed or omitted altogether. For instance, the Athenian Isocrates (436–338 BC) in his Plataicus (which details the destruction of Plataea by the Thebans), makes no mention of the Theban victory in Leuctra, and harshly reviles Thebes throughout. His later work Archidamus mention Leuctra briefly, and only to criticize Thebans as being incompetent and incapable of capitalizing on their rise to power. The same sentiments are echoed by the Athenians Demosthenes (384–322 BC) and Antisthenes (c. 445–365 BC). Xenophon, another Athenian, is the only contemporary who grudgingly notes some Theban accomplishments, and even then, never in depth and with numerous omissions. His only mentions of Pelopidas and Epaminondas by name, for example, were very brief and shed no light on their previous accomplishments. Shrimpton believes that the apparent indifference of earlier authors was due to the general hatred by other Greeks against the Thebans who had medized (i. e. allied with the Persians) in the second Persian invasion in 480 BC and again in 368 BC. Athenians, in particular, held a special contempt for Thebes due to the latter's actions in the Peloponnesian War; as well as the Thebans' destruction of Plataea in 373 BC, and the invasion of the Athenian allied Boeotian city of Oropus in 366 BC. Demosthenes records this sentiment very clearly in a disclaimer in his speech On the Navy (354 BC): "It is difficult to speak to you about [Thebans], because you have such a hearty dislike of them that you would not care to hear any good of them, even if it were true." This sentiment changed in 339 BC, when Thebes abruptly severed its alliance with Philip II (after being convinced by a speech from Demosthenes) and joined the Athenian led Pan Hellenic alliance against Macedonia, with the result being the annihilation of the Sacred Band in Chaeronea and the destruction of the city of Thebes itself in 335 BC by the Macedonians. In light of these actions, Athenians eventually changed their opinions on Thebes, now regarding it in a sympathetic light as a fallen ally. It was during this period that much of the accounts favorable to Thebans were at last written. Works by authors like Anaximenes of Lampsacus, Aristoxenus, Callisthenes, Daimachus, Dinarchus, and Ephorus are believed to have been written between 330 and 310 BC. Except for Dinarchus, almost all of them have been lost to history or survive only in fragments. Among them are Ephorus and Callisthenes, who were contemporaries of the Theban hegemony and the Sacred Band.