Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шекспирдің әкесі (шамамен 1531–1601)
британдық дипломат
Father of Shakespeare (c. 1531–1601)
the British diplomat
Джон Шекспир (шамамен 1531 – 7 қыркүйек 1601) – Уильям Шекспирдің әкесі болған ағылшын бизнесмені және саясаткері. Стратфорд-на-Авон қаласында белсенділік көрсеткен ол қолғап жасаушы және былғары бұйымдармен айналысушы (былғары жұмысшысы) болған. Шекспир бірнеше қалалық лауазымға сайланды, ол кеңесші және 1568 жылы белгілі бір себептермен қиын жағдайға түскенге дейін қалалық кеңестің бас судьясы, сот орындаушысы және Стратфорд қаласының мэрі қызметтерін атқарды. Кейіннен оның жағдайы жақсарды және ол өлімінен бес жыл бұрын, актер және драматург болған ұлының ықпалымен және қаржысымен елтаңба алды. Ол Мэри Арденге үйленді, олардың сегіз баласы болды, олардың бесеуі ересек жасқа жетті.
John Shakespeare (c. 1531 – 7 September 1601) was an English businessman and politician who was the father of William Shakespeare. Active in Stratford upon Avon, he was a glover and whittawer (leather worker) by trade. Shakespeare was elected to several municipal offices, serving as an alderman and culminating in a term as bailiff, the chief magistrate of the town council, and mayor of Stratford in 1568, before he fell on hard times for reasons unknown. His fortunes later revived and he was granted a coat of arms five years before his death, probably at the instigation and expense of his son, the actor and playwright. He married Mary Arden, with whom he had eight children, five of whom survived into adulthood.
Тәуекелге түсу және қаржылық проблемалар
Шекспир 1570-жылдардың аяғында қиын жағдайға түсті, бұл 1590-жылдардың басына дейін жалғасты. Ол кеңес отырыстарына қатыспады, 1577 жылдың қаңтары мен 1586 жылдың 6 қыркүйегі аралығында бір рет қана (5 қыркүйекте) қатысып, қатыспағаны үшін ол кенттік кеңесші лауазымын жоғалтты. 1592 жылы ол қарыз үшін тұтқындалудан қорқып, шіркеу қызметтерінен бой тартып, басқа бірнеше жергілікті адамдармен бірге тіркелді. 1570-жылдары ол өсімқорлық және заңсыз жүн саудасы үшін сотталды. Мұндай заңсыз сауда оның қолғап бизнесіне делдалды жолмен сату арқылы пайда әкелген болуы мүмкін. 1570 жылы ол Уолтер Муссумға 220 фунт стерлинг (2007 жылы 50 000 фунт стерлингке жуық) сомасында қарыз бергені үшін айыпталды, оның ішінде пайыз да есептелді. Муссум сенімді қарыз алушы болған жоқ; ол қайтыс болған кезде оның барлық мүлкі 114 фунт стерлингке тең болды, бұл Шекспир оған берген соманың жартысына да жетпеді. Қаржылық тәуекел – оның мүмкін болатын проблемалық бизнес қызметінің бір жағы ғана еді. Заң өсімқорлықты «өте жеккөрінішті және жексұрын әрекет» деп сипаттап, осы іске қатысқандарға қатаң жазалар салды, тіпті шағын көлемде болса да. Заңға сәйкес, егер біреу заңсыз түрде пайызбен ақша қарызға берсе, ол қарыз берген ақшаның барлығын, сондай-ақ тиіс пайызды жоғалтады, үстіне айыппұл төлейді және түрмеге де түсуі мүмкін еді. Ол 1571 жылы 300 тод (немесе) жүн сатып алып, заңсыз жүн саудасымен де айналысты, бұл үлкен партия болды. 1576 жылы Шекспир Стратфордтағы қоғамдық өмірден шеттеді. Ол төлеуге тиіс салықтардан босатылды, оған қала тұрғындары мен бизнес серіктестері көмектесті және оның атын он жыл бойы тізімде сақтап, ол осы уақыт ішінде қоғамдық өмірге оралып, қаржылық жағдайын жақсарта алады деп үміттенді, бірақ ол мұны істемеді. Ол 1597 жылы жергілікті жазбаларда Джордж Баджерге бірнеше жылжымайтын мүлікті сатқаны туралы айтылады. Джон Шекспир 1601 жылдың 8 қыркүйегінде Стратфордтағы Қасиетті Үштік шіркеуінде жерленді.
Shakespeare fell on hard times in the late 1570s that would last until the early 1590s. He failed to attend council meetings, attending just once (on 5 September 1582) between January 1577 and 6 September 1586 when he lost his position as an alderman for non attendance. In 1592, he was recorded as among several local men who stayed away from Church services for fear of being arrested for debt. Records indicate that he was also prosecuted in the 1570s for usury and for illegal dealing in wool. Such illicit trade would have been profitable to his glove business by avoiding the middleman. In 1570, he was accused of making loans to a Walter Mussum, worth £220 (equivalent to over £50,000 in 2007), including interest. Mussum was not a good risk; at his death, his whole estate was worth £114, or barely half what Shakespeare had lent him. The financial risk was just one side of his potentially problematic business activity. The law described usury as "a vice most odious and detestable" and levied severe penalties for those caught in such practices, even in a small way. The law stated that anyone caught lending money with interest illegally would forfeit all the money lent, plus forfeiture of any interest due, face a fine on top and also possible imprisonment. He was also engaged in trading wool illegally in 1571, when he acquired 300 tods (or ) of wool, a large consignment. In 1576, Shakespeare withdrew from public life in Stratford. He had been excused levies that he was supposed to pay by supportive townsmen and business associates and they kept his name on the rolls for a decade, perhaps hoping that in that time he would be able to return to public life and recover his financial situation, but he never did so. He is mentioned in the local records in 1597 when he sold some property to George Badger, a draper. John Shakespeare was buried on 8 September 1601 at Holy Trinity Church, Stratford.
Тұлға және діни наным-сенім
Шекспирдің жеке басы туралы сақталған жалғыз жазба – Томас Плюмнің оның қайтыс болғаннан кейін елу жыл өткен соң жазған жазбасы. Плюм сэр Джон Меннестің (1599–1671) айтқанын жазған. Меннес бір кезде дүкенінде оны кездестіргенін және оны «көңілді бетті қарт адам» деп сипаттаған. Ол ұлы туралы: «Уилл жақсы, адал жігіт болды, бірақ онымен кез келген уақытта әзілдесуге батылы жетпеді» деген. Кэтрин Дункан Джонс атап көрсеткендей, бұл мүмкін емес, өйткені Джон Шекспир қайтыс болғанда Меннес екі жаста болған. Плюм Меннес әкесінен естіген әңгімені жазған болуы мүмкін деп санайды. Шекспир мен оның жақын туыстары Англия шіркеуінің адал мүшелері болған. Джон Шекспир бірнеше қалалық лауазымдарға сайланды, бұл шіркеудің жақсы тұруын талап етті. Уильям Шекспирдің және оның бауырларының крещениесі шіркеу тізіміне, сондай-ақ отбасы мүшелерінің жерленуі де енгізілген. Шекспир, қалалық кеңсесінде қызмет етіп, және Елизавета I-нің 1559 жылғы «ғибадат орындарынан сенімсіздік пен бейкүнәлік белгілерін» жою туралы жарлығына сәйкес, 1560 немесе 1570 жылдары Қасиетті Крест гильдиясының капелласындағы қабырға суреттерін жапты; оның замандас жазбасында «капелладағы бейнелерді бүлдіру» үшін екі шиллинг төлегені туралы егжей-тегжейлі жазылған. Дегенмен, кейбір ғалымдар Шекспирдің отбасы мүшелерінің бірнешесі жасырын түрде Рим католиктері болғанына дәлел бар деп санайды. Мэри Арден католик отбасынан шыққан. 18 ғасырда Хенли көшесіндегі үйдің шатырынан «Ж. Шекспир» деген атпен қол қойылған трактат табылды, онда автор жүрегінде католик болып қалуға ант берген. Оны ғалым Эдмонд Малоун көрген және сипаттаған, бірақ кейіннен жоғалған. (Вильям Шекспирдің діни көзқарастары#Шекспирдің отбасы.) Энтони Холденнің айтуынша, Малоунның трактаттың мазмұны Чарльз Борромео жазған және Эдмунд Кампион Англияда таратып берген өсиетке байланысты, оның көшірмелері әлі күнге дейін итальян және ағылшын тілдерінде сақталған. Басқа зерттеулер Борромео өсиетінің ең ертесі 1638 жылы жазылғанын және оның Джон Шекспирдің емес, қызы Джоан Шекспирдің иелігінде болғанын көрсетеді. Құжаттың бірінші бетін Джон Джордан жасаған, ол қолжазбаны сатып алып, оны жариялауға тырысқан. Ғалым Мэтью Стеггл «өсиеттің» хронологиялық тұрғыдан алғанда Джонға емес, оның қызы Джоаннаға (Уильямның әпкесіне) тиесілі болуы мүмкін деп санайды, және оны тапқан Джон Джордан жоғалған бірінші бетін жасап, «Джоан» есімін «Джон» деп қате түсінген.
The only record that survives of Shakespeare's personality is a note written by Thomas Plume fifty years after his death. Plume records a conversation with Sir John Mennes (1599–1671), who stated that he had once met him in his shop and described him as a "merry cheeked old man" who said of his son that "Will was a good honest fellow, but he durst have cracked a jest with him at any time." As Katherine Duncan Jones points out, this is impossible, since Mennes was two years old when John Shakespeare died. She thinks Plume may have been recording an anecdote related by Mennes taken from his father. Shakespeare and his immediate family were conforming members of the established Church of England. John Shakespeare was elected to several municipal offices, which required being a church member in good standing. William Shakespeare's baptism and that of his siblings were entered into the parish church register, as were the burials of family members. Shakespeare, acting as town chamberlain and in accordance with Elizabeth I's injunction of 1559 to remove "all signs of superstition and idolatry from places of worship", covered over the wall paintings of the Chapel of the Guild of the Holy Cross some time in the 1560s or 1570s; his contemporary record detailed paying two shillings for "defasyng ymages in þe chapel" ("defacing images in the chapel"). However, some scholars believe there is evidence that several members of Shakespeare's family were secretly recusant Roman Catholics. Mary Arden was from a Catholic family. A tract, apparently signed by a "J. Shakespeare", in which the author pledged to remain a Catholic in their heart, was found in the 18th century in the rafters of a house on Henley Street. It was seen and described by scholar Edmond Malone but apparently was subsequently lost. (See Religious views of William Shakespeare#Shakespeare's family.) Anthony Holden writes that Malone's reported wording of the tract is linked to a testament written by Charles Borromeo and circulated in England by Edmund Campion, copies of which still exist in Italian and English. Other research suggests the Borromeo testament dated from 1638 at the earliest and could never have been in the possession of John Shakespeare, rather than his daughter, Joan Shakespeare. The first leaf of the document had been forged by John Jordan who acquired the manuscript and attempted to have it published. Scholar Matthew Steggle believes that the "Testament" cannot chronologically belong to John but instead may be by his daughter Joan (William's sister), and that its discoverer, John Jordan, forged the missing first page and misread the name "Joan" for "John."