Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық мемлекет қайраткері және дипломат, 20 және 21 ғасырлардың Лорд әділеті
British statesman and diplomat
the 20th and 21st century Lord Justice
Гранвилл Джордж Левесон Гоуэр, 2-ші граф Гранвилл (11 мамыр 1815 – 31 наурыз 1891), 1846 жылға дейін Левесон лорды деп аталған, Левесон Гоуэр әулетінен шыққан британдық либерал мемлекет қайраткері және дипломат болды. Ол Сыртқы істер министрі қызметін атқарғанымен ең көп есте қалады. Оның сыртқы саясаты Ұлыбританияны еуропалық соғыстардан сақтап, Америка Азамат соғысы кезіндегі шиеленістен кейін Америка Құрама Штаттарымен қарым-қатынасты жақсартты.
Granville George Leveson Gower, 2nd Earl Granville, (11 May 181531 March 1891), styled Lord Leveson until 1846, was a British Liberal statesman and diplomat from the Leveson Gower family. He is best remembered for his service as Secretary of State for Foreign Affairs. His foreign policy kept Britain free from European wars and improved relations with the United States after the strain during the American Civil War.
Өмірбаян және білім
Левесон Гоуэр Лондонда Гранвилл Левесон Гоуэрдің, 1-ші граф Гранвилл мен Леди Харриет Кавендиштің, леди Джорджиана Спенсер мен Девонширдің 5-ші герцогы Уильям Кавендиштің үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Гранвилл Левесон Гоуэрдің, Стаффордтың 1-ші маркизі мен оның үшінші әйелінің ұлы еді; ал оның екінші әйелінен (Бриджвотердің 1-ші герцогының қызынан) туған үлкен ұлы Стаффордтың 2-ші маркизі болды. Сонымен қатар, 18-ші Сазерленд графының қызы және мұрагерімен (өз құқығымен Сазерленд графинесі) некелесуі Гауэр мен Стаффорд титулдарының 1833 жылы құрылған Сазерленд герцогтерінде бірігуіне әкелді, олар осы әулеттің ең көне тармағын білдіреді. Ол Итон және Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде білім алды.
Leveson Gower was born in London, the eldest son of Granville Leveson Gower, 1st Earl Granville and Lady Harriet Cavendish, daughter of Lady Georgiana Spencer and William Cavendish, 5th Duke of Devonshire. His father was a younger son of Granville Leveson Gower, 1st Marquess of Stafford and his third wife; an elder son with his second wife (a daughter of the 1st Duke of Bridgwater) became the 2nd Marquess of Stafford, and his marriage with the daughter and heiress of the 18th Earl of Sutherland (Countess of Sutherland in her own right) led to the merging of the Gower and Stafford titles in that of the Dukes of Sutherland (created 1833), who represent the elder branch of the family. He was educated at Eton and Christ Church, Oxford.
Саяси мансап
Левесон Гоуэр әкесімен бірге қысқа мерзімге Парижге барып, 1836 жылы Морпеттен виг партиясынан Парламент депутаты болып сайланды. 1840-1 жылдары Лорд Мельбурн үкіметінде Сыртқы істер жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары қызметін атқарды. 1841 жылдан әкесі 1846 жылы қайтыс болғанға дейін Личфилдтен депутат болып сайланды. Лордтар палатасында ол еркін сауданы қолдаушы ретінде көзге түсті, ал 1846 жылы Лорд Джон Рассел үкімет құрғанда оны Баххундтардың басшысы етіп тағайындады. 1848 жылы Сауда кеңесінің вице-президенті болды және 1851 жылғы Ұлы көрмені ұйымдастыруға белсенді қатысты. 1851 жылдың соңы мен 1852 жылдың басында екі айға жуық Палмерстонның орнына Сыртқы істер министрі болды, бірақ 1852 жылы Рассел жеңіліске ұшырады. 1852 жылдың соңында Лорд Абердин коалициялық үкімет құрғанда Гранвилл Кеңестің Лорд-президенті, кейін 1854 жылы Ланкастер герцогдығының канцлері болды. 1855 жылы Лорд Палмерстон үкіметінде ол қайтадан Кеңес президенті болды. Білім саласына деген қызығушылығы (осы лауазыммен байланысты мәселе) оны 1856 жылы Лондон университетінің канцлері болып сайлауға алып келді, ол осы қызметті отыз бес жыл бойы атқарды; сонымен қатар ол әйелдерді қабылдау және қазіргі заманғы тілдерді оқыту қозғалысының белсенді жақтаушысы болды. 1855 жылдан бастап Лорд Гранвилл Жоғарғы палатадағы либералдарды басқарды, үкіметте де, 1858 жылы Палмерстон отставкаға кеткеннен кейін оппозицияда да. 1856 жылы ол Ресей императоры Александр II-нің Мәскеудегі тәж кию рәсіміне британдық миссияның басшысы болды. 1859 жылдың маусым айында Виктория патшайымы оған министрлік құруды ұсынды, бірақ ол одан бас тартты, содан кейін Палмерстон қайтадан премьер-министр болды, Рассел Сыртқы істер министрі, ал Гранвилл тағы да Кеңес президенті болды. 1865 жылы Палмерстон қайтыс болғаннан кейін, Лорд Рассел (қазір лорд) премьер-министр болып, Лордтар палатасының басшылығын қабылдады. Гранвилл, қазір либералдық партияның белгілі көшбасшысы, Синк Порттарының лорд-қақпашысы болып тағайындалды. Ол 1864 жылы Кембридж университетінен құрметті диплом алды.
Leveson Gower went to Paris for a short time under his father, and in 1836 was elected to Parliament as Whig MP for Morpeth. For a short time (1840 1) he was Under Secretary of State for Foreign Affairs in Lord Melbourne's ministry. From 1841 until his father's death in 1846, when he succeeded to the title, he sat for Lichfield. In the House of Lords he distinguished himself as a Free Trader, and when Lord John Russell formed a government in 1846 he made him Master of the Buckhounds. He became Vice President of the Board of Trade in 1848, and took a prominent part in promoting the Great Exhibition of 1851. Having already been admitted to the Cabinet, for about two months at the end of 1851 and the start of 1852 he succeeded Palmerston as Foreign Secretary until Russell's defeat in 1852. When Lord Aberdeen formed his coalition government at the end of 1852, Granville became first Lord President of the Council, and then Chancellor of the Duchy of Lancaster (1854). Under Lord Palmerston (1855) he was again President of the Council. His interest in education (a subject associated with this office) led to his election (1856) as chancellor of the University of London, a post he held for thirty five years; and he was a prominent champion of the movement for the admission of women, and also of the teaching of modern languages. From 1855 Lord Granville led the Liberals in the Upper House, both in office and, after Palmerston's resignation in 1858, in opposition. In 1856 he was head of the British mission to Tsar Alexander II of Russia's coronation in Moscow. In June 1859 Queen Victoria asked him to form a ministry, but he was unable to do so, and Palmerston again became Prime Minister, with Russell as Foreign Secretary and Granville once again as President of the Council. He retained his office when, on Palmerston's death in 1865, Lord Russell (now a peer) became Prime Minister and took over the leadership in the House of Lords. Granville, now an established Liberal leader, was made Lord Warden of the Cinque Ports. He received an honorary degree from Cambridge University in 1864.
Әскери мансап
Ол штаттағы Стаффордшир атты әскерінде қызмет етті, 1848 жылдың 12 желтоқсанында майор болып кірісті, ал 1854 жылдың 3 шілдесінде подполковник болып жоғарылатылды. Ол 1860 жылдардың басына дейін полкте қызметін жалғастырды. Лорд-Уорден ретінде ол 1866 жылдың 23 сәуірінде 1-ші Синке Портс артиллериялық еріктілерінің құрметті полковнигі болып тағайындалды.
He served in the part time Staffordshire Yeomanry, being commissioned as a major on 12 December 1848 and being promoted to lieutenant colonel on 3 July 1854. He continued in the regiment until the early 1860s. As Lord Warden, he was appointed honorary colonel of the 1st Cinque Ports Artillery Volunteers on 23 April 1866.
Өнеркәсіптік мансап
Лорд Гранвилл Стoк-он-Трентте көмір және темір кен орындарына ие болды және Shelton Iron & Steel Co компаниясының басты акционері еді. 1873 жылы компания 8 домна пеші және 97 гартов пешімен жұмыс істеді. Ол сонымен қатар Lilleshall компаниясының акцияларын да ұстады.
Lord Granville owned coal and ironstone mines at Stoke on Trent and was the principal shareholder of the Shelton Iron & Steel Co In 1873 the company operated 8 blast furnaces and 97 puddling furnaces. He also held shares in the Lilleshall Company.
Сыртқы саясат
Америка Азамат соғысы кезінде Гранвилл, Палмерстон кабинетінің көпшілігі сияқты, араласпау саясатын ұстанды. 1862 жылдың қыркүйегіндегі оның араласуға қарсы меморандумы премьер-министр Палмерстонның назарын аударды. Бұл құжат Палмерстонның араласудан бас тартуына және Британияның Солтүстікпен қарым-қатынасының, шиеленіске қарамастан, соғыстың соңына дейін негізінен тұрақты болып қалуына ықпал етті. 1866-1868 жылдары оппозицияда болса, 1868 жылдың желтоқсанында Гладстонның бірінші үкіметінде Отарлар жөніндегі хатшы болып тағайындалды. Оның саяси шеберлігі Ирландия шіркеуі мен жер реформаларына қатысты заңдарды Лордтар палатасынан өткізуде үкіметке зор көмек берді. 1870 жылдың 27 маусымында Лорд Кларендонның қайтысынан кейін ол Сыртқы істер министрі болды. Еуропада соғыс қаупі туған кезде Гранвилл америкалық дауларды бейбіт жолмен шешу үшін алдын ала келіссөздер жүргізуге және АҚШ-қа британдық жоғары комиссарын жіберіп, Вашингтондағы американдық комиссиямен бірге англо-американдық қатынастар тарихындағы ең маңызды келісімге қол жеткізуге жұмыстанды. Лорд Гранвиллдің есімі ең алдымен Сыртқы істер министрі ретіндегі қызметімен (1870-1874 және 1880-1885) байланысты. Оның сабырлылық, бейбітшілік және одақтар құрмау принципіне негізделген Гладстондық сыртқы саясаты Британияны еуропалық соғыстардан сақтап қалды. Ол АҚШ-пен қарым-қатынасты жақсартты және 1872 жылы халықаралық арбитраж арқылы британдық-американдық балық шаруашылығы және Азамат соғысы кезіндегі дауларды, соның ішінде Британияда салынған конфедераттық крейсерлерге (мысалы, "Алабама") қатысты мәселелерді шешуге инновациялық көзқарас ұсынды. Мысалы, 1846 жылғы Орегон келісімінде екіұшты қалдырылған Пьюгет саундтағы Сан-Хуан аралының су шекарасы туралы ұзақ жылдар бойына шешілмей келген дау 1872 жылы неміс императорының төрелігімен шешілді. Британия мен Америка арасындағы қарым-қатынасты дауларды бейбіт жолмен шешудің үлгісі ретінде әлемге таныту арқылы Гранвилл халықаралық қатынастардағы жаңа үлгіні қалыптастыруға септігін тигізді. 1870 жылғы Франко-прусс соғысы Лорд Гранвиллдің Лордтар палатасында (1870 жылдың 11 шілдесі) тұрақты хатшы (Эдмунд Хаммонд) пікірін келтіргеннен кейін бірнеше күн өткен соң басталды. Ресей бұл жағдайды пайдаланып, Париж шартының Қара теңізге қатысты тармақтарын жоққа шығарды, бірақ Лорд Гранвиллтің наразылығы тиімсіз болды. 1871 жылы ол мен Шувалов арасында Азиялық Ресей мен Ауғанстан арасындағы бейтарап аймақ туралы келісімге қол қойылды. Бірақ 1873 жылы Ресей бейтарап аймақтағы Хива хандығын басып алды, және Лорд Гранвилл бұл агрессияны қабылдауға мәжбүр болды ("Ұлы ойын" деп те қараңыз). Консерваторлардың 1874 жылы билікке келуімен ол келесі алты жыл бойы Дизраэлидің "әрекетке толы" сыртқы саясатын сынап, өзінің икемді әдістерін қорғады. 1880 жылы ол Сыртқы істер министрлігіне қайта оралды, бірақ неміс саясатында антибритандық көзқарас күшейгенін байқады, оған либералды көшбасшылардың уақытша шараларымен күресу мүмкін емес еді. Лорд Гранвилл 1883-1884 жылдардағы Ангра-Пекена мәселесінің маңыздылығын уақтылы түсінбеді және Бисмаркқа мойынсынуға мәжбүр болды. Соңында, Гладстон Ирландия үшін өз билігін кеңейтуді қолға алғанда, жаңа идеяларға бейім болған Лорд Гранвилл өзінің басшысына (1886) адалдығын сақтап, сыртқы істер министрлігіне Розбери тағайындалғанда оған жол берді. Либералдылар Лорд Гранвиллдің осы лауазымда отыруынан елде қолдауын жоғалтқанын түсінді. Ол алты ай бойы Отарлар жөніндегі кеңседе жұмыс істеді және 1886 жылдың шілдесінде қоғамдық қызметтен зейнеткерлікке шықты.
During the American Civil War, Granville was non interventionist along with the majority of Palmerston's cabinet. His memorandum against intervention in September 1862 drew Prime Minister Palmerston's attention. The document proved to be a strong reason for Palmerston's refusal to intervene and for Britain's relations with the North to remain basically stable for the rest of the conflict despite tensions. From 1866 to 1868, he was in opposition, but in December 1868 he became Colonial Secretary in Gladstone's first ministry. His tact was invaluable to the government in carrying the Irish Church and Land Bills through the House of Lords. On 27 June 1870, on Lord Clarendon's death, he became foreign secretary. With war clouds gathering in Europe, Granville worked to authorise preliminary talks to settle American disputes and in appointing the British High Commission to sail to the United States and negotiate the most comprehensive treaty of the nineteenth century in Anglo American relations with an American commission in Washington. Lord Granville's name is mainly associated with his career as foreign secretary (1870–1874 and 1880–1885). His Gladstonian foreign policy based on patience, peace, and no alliances kept Britain free from European wars. It brought better relations with the United States, and it was innovative in supporting Gladstone's wish to settle British American fisheries and Civil War disputes over the Confederate cruisers built in Britain, like the Alabama, through international arbitration in 1872. For example, the long standing San Juan Island Water Boundary Dispute in Puget Sound, which had been left ambiguous in the Oregon Treaty of 1846 to salve relations and get a treaty sorting out the primary differences, was arbitrated by the German Emperor also in 1872. In putting British American relations up to the world as a model for how to resolve disputes peacefully, Granville helped create a breakthrough in international relations. The Franco Prussian War of 1870 broke out within a few days of Lord Granville's quoting in the House of Lords (11 July 1870) the opinion of the permanent under secretary (Edmund Hammond) that "he had never known so great a lull in foreign affairs." Russia took advantage of the situation to denounce the Black Sea clauses of the Treaty of Paris, and Lord Granville's protest was ineffectual. In 1871 an intermediate zone between Asiatic Russia and Afghanistan was agreed on between him and Shuvalov; but in 1873 Russia took possession of the Khanate of Khiva, within the neutral zone, and Lord Granville had to accept the aggression (See also: The Great Game). When the Conservatives came into power in 1874, his part for the next six years was to criticise Disraeli's "spirited" foreign policy, and to defend his own more pliant methods. He returned to the foreign office in 1880, only to find an anti British spirit developing in German policy which the temporising methods of the Liberal leaders were generally powerless to deal with. Lord Granville failed to realise in time the importance of the Angra Pequena question in 1883–1884, and he was forced, somewhat ignominiously, to yield to Bismarck over it. Finally, when Gladstone took up Home Rule for Ireland, Lord Granville, whose mind was similarly receptive to new ideas, adhered to his chief (1886), and gave way to Lord Rosebery when the latter was preferred to the foreign office; the Liberals had now realised that they had lost ground in the country by Lord Granville's occupancy of the post. He went into Colonial Office service for six months, and in July 1886 retired from public life.
Өлім
Гранвилл 1891 жылдың 31 наурызында Лондонда қайтыс болды, ал оның үлкен ұлы оның титулдарына иегер болды және 3-ші граф атанды. Ол Стаффордшир графтығындағы Стоун қаласындағы Сент-Майкл және Сент-Вулфад шіркеуінің қорымдағы отбасылық мазарда жерленді.
Granville died in London on 31 March 1891 and was succeeded in his peerages by his elder son, who became the 3rd Earl. He was buried in the family vault in the churchyard of St Michael and St Wulfad, Stone, Staffordshire.