«Маған айт, жексенбі күні»: Эндрю Ллойд Уэббер мен Дон Блэк музыкалық спектаклі
Tell Me on a Sunday
«Tell Me on a Sunday» мюзиклы – Эндрю Ллойд Уэббер мен Дон Блэк туындысы. Ағылшын қызының АҚШ-тағы махаббат іздеуін көрсетеді. Нью-Йорк, Голливудтағы оқиғалар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эндрю Ллойд Веббер мен Дон Блэк жазған мюзикл
Musical by Andrew Lloyd Webber and Don Black
"Дүйсенбіде маған айт" мюзиклі – Эндрю Ллойд Веббердің музыкасы және Дон Блэктің сөздеріне жазылған туынды. Бір актрисаның қойылымы, оны көптеген әйел әншілер мен актрисалар орындаған, олардың ішінде Марти Уэбб пен Бернадет Петерс есімдері ерекше аталады. Бір актілік ән циклі ретінде, ол Мусвелл Хиллден АҚШ-қа махаббатты іздеу үшін сапар шеккен қарапайым ағылшын қызының тарихын айтады. Оның романтикалық оқиғалары Нью-Йорк қаласынан басталып, Голливудқа жетеледі, соңында Манхэттенге қайта оралады.
Tell Me on a Sunday is a musical with music by Andrew Lloyd Webber and lyrics by Don Black. A one woman show, it has been performed by a number of female singers/actors, most notably Marti Webb and Bernadette Peters. A one act song cycle, it tells the story of an ordinary English girl from Muswell Hill, who journeys to the United States in search of love. Her romantic misadventures begin in New York City, lead her to Hollywood, and eventually take her back to Manhattan.
Өмірбаян
Музыкалық фильм бастапқыда Тим Райс ойлап тапқан идеяға негізделген, ол оны ән жазушы серіктесі Эндрю Ллойд Вебермен бірге телешоулар циклы ретінде дамытуға ниеттенген. Екеуі "Эвитадан" кейін шағын жобада жұмыс істеуге қуанды. Алайда, олар жұмыс істей бастағаннан кейін көп ұзамай Ллойд Вебер Райс Айлин Пейдж үшін ғана жазып жатқанын түсінді, оның үстіне Райс онымен романдық қарым-қатынаста болған. Ллойд Вебер Пейджге сериалда ойнауға рұқсат беру, оның осы қарым-қатынасты мақұлдағанын көрсетеді деп ойлады, сондықтан ол жаңа либреттист іздеуге шешім қабылдады. Ол Голливудта сәтті жұмыс істегеннен кейін ("Born Free" әні үшін "Оскар" сыйлығын алған) театр үшін жазуға кіріскен Дон Блэкке тоқталды. Оның "Bar Mitzvah Boy" атты туынды сәтті болмаса да, Ллойд Веберге әсер етіп, Блэк осы жобаға лайықты екенін ойлатты. Райс бастапқыда "қызды" Ұлыбританияда қалдыруды жоспарлаған. Алайда, Блэк оған Америкаға эмиграциялауды ұсынды. Ол Ллойд Вебердің әлдебір күйлеріне тездетіп сөз жаза бастады. Олардың мақсаты 1979 жылдың қыркүйек айында Сидмонтон фестивалінде мүмкіндігінше дайын жұмысты көрсету еді. Екеуі "Эвитаның" кешкі көрсетілімдерінде Ева Перон рөлін сомдаған Марти Веббті басты кейіпкер ретінде таңдады, және шоу алғаш рет 1979 жылғы Сидмонтон фестивалінде ұсынылды.
The musical is based on an idea originally conceived by Tim Rice, who intended to develop it as a cycle of television shows with songwriting partner Andrew Lloyd Webber. The two relished working on a small scale project following Evita. Shortly after they began working, however, Lloyd Webber realized Rice was writing specifically for Elaine Paige, with whom Rice was having an affair. Lloyd Webber felt that allowing Paige to appear in the series would suggest he approved of the relationship, so he decided to look for a new lyricist. He opted for Don Black who, following a successful stint in Hollywood (including an Academy Award for Best Original Song for "Born Free"), had begun writing for the theatre. Although it had proven to be unsuccessful, his Bar Mitzvah Boy had impressed Lloyd Webber, who thought Black would be a good match. Rice's original concept had kept 'the girl' in the UK. It was Black who suggested she emigrate to the States. He quickly began writing lyrics for several tunes Lloyd Webber already had composed. It was their intent to present as complete a work as possible at the Sydmonton Festival in September 1979. The two decided to cast Marti Webb, who was portraying Eva Perón at the matinee performances of Evita, as their heroine, and the show was first presented at the 1979 Sydmonton Festival.
Бастапқы альбом және эфирлік хабар
Сидмонтондағы жағымды қабылдау нәтижесінде шоу альбом ретінде жазылды. Содан кейін, 28 қаңтар 1980 жылы Лондондағы Роялти театрында ерекше қойылым түсірілді, ал кейіннен 12 ақпан 1980 жылы BBC арнасында көрсетілді, дегенмен титрлерге сәйкес ол 1979 жылы өндірілген. Бұл эфир сыншылар тарапынан жоғары бағаланып, жоғары рейтингтерге ие болды, нәтижесінде келесі айда қайта көрсетілді. Эфирден кейін альбом Ұлыбритания хит-парадында 2-орынға, ал "Take That Look Off Your Face" синглы 3-орынға көтерілді. Бұл жетістік Марти Веббтің атын жиырма жылдан бері театр өнерімен айналысқанына қарамастан, көпшілікке танымал есімге айналдырды. Одан кейін ол бірнеше жеке альбомын шығарды және тағы екі топ-20 синглымен жетістікке жетті. Алғашқы нұсқасы 40 жылдан астам уақыттан кейін 2023 жылдың наурыз айында BBC Four арнасында қайтадан көрсетілді.
The positive reception at Sydmonton led to the show being recorded as an album. Following this, a special performance was filmed at the Royalty Theatre in London on 28 January 1980, and later broadcast on the BBC on 12 February 1980, although it was produced in 1979 according to the credits. The broadcast was a critical success and garnered high ratings, leading it to be repeated the following month. Following its transmission, the album reached #2 on the UK charts, and the single release of "Take That Look Off Your Face" reached #3. This success propelled Marti Webb into a household name, despite being in the theatrical business for twenty years. She followed this with a number of her own albums and two further top 20 singles. The original version was broadcast again for the first time in over 40 years, on BBC Four, in March 2023.
Ән мен би
Ллойд Вебер бұл туынды сахнада жақсы қойылатынын шешті, егер оны тағы бір жеке актімен жұптастырса. Бұрын ол Джакомо Пуччини мен Руджеро Леонкаваллоның достығы туралы қысқа опералық туынды жазуды ойлаған, тіпті кейін "Жады" аталған мелодияның авторы болған, бірақ ол оның қыздың тарихына сай келмейтініне көз жеткізді. Ол Чарльз Диккенстің "Сигналшы" туындысын бейімдеуге тырысты, бірақ ол тым көңілсіз болды және одан да бас тартты. Соңында ол Блэкпен бірге "Tell Me on a Sunday" жобасын тоқтатты да, басқа жобаларға көшті. 1982 жылы шығармашылық команда "Tell Me on a Sunday" мен Ллойд Веббердің "Вариацияларына" хореографияланған балетті біріктіруге келісті. Бұл Паганинидің A минор каприсінің №24 негізіндегі классикалық туынды, ол 1977 жылы Сидмонтон қаласында тұңғыш рет көрсетілген еді. Кейбір түзетулерден кейін, соның ішінде жаңа ән "The Last Man in My Life" және ән мәтіндеріне енгізілген бірнеше өзгерістерден кейін, "Tell Me on a Sunday" "Ән мен би" спектаклінің бірінші актісіне айналды, ол Лондонның Вест-Эндіндегі Палас театрында қойылды. Марти Уэбб тағы да "қыз" рөлінде ойнады. Оның қойылымы барысында оны Лулу, Джемма Крейвен, Лиз Робертсон және Сара Брайтман алмастырды. 1982 жылдың 26 наурызында ашылып, 1984 жылдың 31 наурызында жабылған қойылым 781 рет көрсетілді. 1984 жылдың 28 сәуірінде театр жабылып, Сара Брайтманның "Tell Me on a Sunday" қойылымымен "Ән мен би" атты арнайы қойылымы түсірілді, кейін ол Ұлыбритания телеарналарында көрсетілді. Лирик Ричард Малтби-младший американдық көрермендерге арналған шоуды бейімдеуге көмектесу үшін шақырылды, Бродвейде қойылымды күтіп отырғандықтан. Бернадетт Петерс "қыз" рөліне таңдалды, енді ол Эмма деп аталды. Ол 1985 жылдың 18 қыркүйегінде ашылды, бірақ сын-пикирлер әртүрлі болды. "New York Post" газетіне жазған Клайв Барнс бұл "Ллойд Вебердің театр үшін жазған ең жақсы туындысы" деп есептеді, бірақ "New York Times" газетінің Франк Рич әсерленбеді, ол "бос материал, оны орындаушылардың қаншалықты талантты екеніне қарамастан, бос қалады. Эмма – ешбір орындаушының құтқара алмайтын, тіпті қорлаушы, толығымен жасалма туынды" деді. Петерс музыкалық комедиядағы ең үздік актриса рөлі үшін "Тони" сыйлығын жеңіп алды, бірақ шоу ең жақсы музыкалық туынды немесе ең жақсы түпнұсқалық музыка сыйлығын жеңе алмады. Петерстің кейіпкер туралы қосымша ақпарат жинауға тырысқанына көңілі толмаған Блэк кейіннен Лондонның түпнұсқалық қойылымын және Уэббтің өнерін артық көретінін айтты.
Lloyd Webber decided the piece could work well on the stage if paired with another one act piece. He previously had considered writing a brief operatic piece about the friendship between Giacomo Puccini and Ruggiero Leoncavallo, going so far as to compose a melody that would later become "Memory", but decided it would not fit well with the girl's saga. He tried adapting the Charles Dickens work The Signal Man, but decided it was too gloomy and rejected it as well. Eventually he and Black set aside Tell Me on a Sunday and turned to other projects. In 1982, the creative team decided to combine Tell Me on a Sunday with a ballet choreographed to Lloyd Webber's Variations, a classical piece based on the A Minor Caprice No. 24 by Paganini that had debuted at Sydmonton in 1977. Following some revisions, including a new song "The Last Man in My Life" and several changes to the lyrics, Tell Me on a Sunday became Act I of Song and Dance, which was staged at the Palace Theatre in London's West End. Marti Webb was again cast as 'the girl'. Over the course of its run, she was succeeded by Lulu, Gemma Craven, Liz Robertson, and Sarah Brightman. Opening on 26th March 1982 and closing on 31st March 1984, the production ran for 781 performances. Following its closure, on 28th April 1984, a special performance of Song and Dance featuring Sarah Brightman performing Tell Me on a Sunday was filmed at the Palace Theatre and later broadcast on UK television. Lyricist Richard Maltby Jr. was brought in to help adapt the show for an American audience, in anticipation of a Broadway run. Bernadette Peters was chosen for the role of 'the girl', who was now renamed Emma. It opened on 18 September 1985 to mixed reviews. Writing in the New York Post, Clive Barnes thought it was "the best thing that Lloyd Webber has written for the theater," but Frank Rich of the New York Times was not impressed, observing that "empty material remains empty, no matter how talented those who perform it. Emma is a completely synthetic, not to mention insulting, creation whom no performer could redeem." Peters went on to win the Tony Award for Best Performance by a Leading Actress in a Musical, but the show failed to win Best Musical or Best Original Score. Black, unimpressed that Peters had insisted on gathering background information about the character, later said he preferred the original London production and Webb's performance.
Кейінгі жеке шығармалар
Бір актілік форматқа қайта оралған «Tell Me on a Sunday» 2003 жылы Лондонның Gielgud театрында сахналанып, Джеки Клюннің бес жаңа әнімен және қосымша материалдарымен қайта жазылды. BBC сыншысы: «Бұл Ллойд Веббердің ең кішкентай шоуы болуы мүмкін, бірақ саз (Дон Блэктің әуендік сөздеріне сай) оның ең жақсы әндерінің бірнешеуін қамтиды». Кристофер Лускомбе режиссерлік еткен және Денис Ван Оутен басты рөлді сомдаған қойылым он ай бойы көрсетілді. Марти Уэбб Ван Оутеннің орнын басып, кейіннен шоумен Ұлыбританияда гастрольдік сапарға шықты, бұрынғы Steps тобының вокалисі Фей Тозер және актриса Пэтси Палмермен кезектесіп ойнады. 2008 жылы Alloy Theater Company ирландтық актриса Максин Линеханмен бірге Нью-Йорктегі Laurie Beechman театрында түпнұсқа бір актілік нұсқаны сахналады. Сол жылы Bailiwick Repertory компаниясы Чикагода Гармония Франспен премьераны ұйымдастырды, ал Kookaburra театры Жолин Андерсонның қатысуымен австралиялық премьерасын көрсетті, мұнда Нони Хазлехерст пен Джон Уотерс «Анасы» және «Тұрмысқа шыққан адам» рөлдеріне дауыс берді. Қойылымға қарама-қайшы пікірлер айтылса да, Сиднейде де, Мельбурнда да билеттер тез сатылып кетті. Шоу Ұлыбританияда гастрольдік сапарға шықты, ол 2010 жылдың 30 тамызында Нортгемптонның Корольдік театрында басталды және 2011 жылдың күзіне дейін жалғасты. Гастрольде Клэр Суини «қыз» рөлін ойнады, ал режиссері Тамара Харви болды. Сценарий қайтадан 21-ғасырға бейімделді, ал «қыз» рөлі Клэр Суинидің өзі сияқты Ливерпульде туған қыз ретінде жазылды. Әндер тізімі түпнұсқаға жақын болды, бірақ 2003 жылғы нұсқадағы «Somewhere, Someplace, Sometime» әнінің қайта жазылған нұсқасы «Dreams Never Run on Time» жаңа финалы қосылды. 2013 жылдың соңында Марти Уэбб Дон Блэкке арналған құрмет көрсету кешінде «Tell Me on a Sunday» және «Take That Look Off Your Face» әндерін орындады, онда ол BBC Radio 2 бағдарламасының басшысы Льюис Карнимен кездесті, ол радиостанцияда эфирге шығу үшін бүкіл қойылымды қайтадан орындауды ұсынды. Продюсер Роберт Маккинтош шоуды қаңтар айында Лондонның St James театрында бір аптаға қоюды ұсынды, оның сәттілігі ақпан мен наурыздың басында Duchess театрында үш аптаға қайта қойылуына әкелді, музыкалық жетекшілікті Саймон Ли жүзеге асырды. Мандарин тіліндегі соңғы қойылым 2018 жылдың маусым айының басында Қытайдың Шанхай қаласында өтті, музыкалық қадағалауды Физ Шапур жүзеге асырды, ол сонымен қатар CATS-тің мандарин тіліндегі қойылымын қадағалаған. 2016 жылдың қаңтар айында Джоди Прренджер Пол Фостердің режиссерлігімен Ньюберидегі Watermill театрында қайта жаңғыруда ойнады, содан кейін Ұлыбритания бойынша гастрольдік сапарға шықты. 2021 жылдың маусым айында Прренджердің қатысуымен қойылым қайтадан гастрольдік сапарға шықты. «Tell Me On Sunday» пандемиядан кейін Норвегияның Осло қаласында ашылған алғашқы қойылым болды. Ол 31 мамырда Chateau Neuf театрында ашылды, басты рөлді Шарлотта Бренна сомдады. Бұл нұсқа 2016 жылғы түпкілікті нұсқаға негізделген, режиссері Джули Ибенфельдт Линдвик болды, ал музыкалық қадағалауды Кристиан Штейлер жүзеге асырды. Оны Кристиан Ранке мен Мартин Т. Лундеберг аударған.
Reverting to its one act format, Tell Me on a Sunday was substantially rewritten, with five new songs and additional material by Jackie Clune, for a 2003 London production at the Gielgud Theatre. The BBC critic observed, "this may be the smallest show Lloyd Webber's ever written, but the score (to appropriately conversational lyrics by Don Black) contains several of his very best songs." Directed by Christopher Luscombe and starring Denise Van Outen, it ran for ten months. Marti Webb succeeded Van Outen and subsequently toured the UK with the show, alternating with former Steps vocalist, Faye Tozer, and actress Patsy Palmer. In 2008, the Alloy Theater Company staged the original one act version with Irish actress, Maxine Linehan, at the Laurie Beechman Theatre in New York City. That same year, Bailiwick Repertory produced the Chicago premiere starring Harmony France to rave reviews and the Kookaburra Theatre presented the Australian premiere starring Jolene Anderson, with Noni Hazlehurst and John Waters providing the voices of "Mum" and "Married Man" respectively. Despite mixed reviews, it had sellout performances in both Sydney and Melbourne. The show toured the United Kingdom, beginning on 30 August 2010 at Northampton's Royal Theatre and continuing until autumn 2011. The tour starred Claire Sweeney as 'the girl' and was directed by Tamara Harvey. The script was again updated for the 21st century, and 'the girl' was rewritten as originating from Liverpool, like Claire Sweeney herself. The song list stayed closer to the original, although a new finale was added, "Dreams Never Run on Time", itself a rewrite of the song "Somewhere, Someplace, Sometime" from the 2003 version. In late 2013, Marti Webb performed the songs "Tell Me on a Sunday" and "Take That Look Off Your Face" at a tribute show to Don Black, where she met Lewis Carnie, the Head of Programmes for BBC Radio 2, who asked if she would consider performing the entire piece again for broadcast on the station. Producer Robert Mackintosh then suggested the show could be staged for a week at the St James Theatre, London in January, the popularity of which saw it being restaged for three weeks at the Duchess Theatre in February and early March, with musical direction by Simon Lee. The latest production in Mandarin, premiered in Shanghai, China in early June 2018 with musical supervision by Fiz Shapur, who also supervised the Mandarin language production of CATS. In January 2016, Jodie Prenger starred in a revival at the Watermill Theatre in Newbury directed by Paul Foster before touring the UK. The production toured again, starring Prenger in June 2021. Tell Me On Sunday was the first show to open in Oslo, Norway past the pandemic. It opened at Chateau Neuf Theatre on May 31 and starred Charlotte Brænna. This version was based on the definitive 2016 version and was directed by Julie Ibenfeldt Lindvik, with musical supervision by Christian Sthäler. It was translated by Christian Ranke and Martine T. Lundeberg
Қысқаша мазмұны
"Қыз" Нью-Йорк қаласына келіп, досына өзін қатал мансапты әйел немесе ер адамдарды пайдаланушы болғысы келмейтінін айтады. Ұзақ өтпей, ол жарының көптеген басқа әйелдермен адасқандығын біліп, оны тастап кетеді. Ол Голливуд продюсері Шелдон Блуммен танысады, ол оны Лос-Анджелеске алып кетеді. Шелдонның мансаптық амбициялары жеке қарым-қатынасқа көп уақыт бөлмейтініне себеп болады, ал кино астанасындағы өмірдің мәнсіз екенін және Шелдон оны жарнамалық әйел ретінде пайдаланғанын түсінген соң "қыз" Манхэттенге қайта оралады. Гринвич-Виллиджге оралғанда "қыз" сатушымен танысады, бірақ ол жұмыс сапарында болғанда қалада басқа әйелдермен жиі кездесетінін білгенде қайта көңілі қалады. Екеуі ажырасып, ол үйленген еркекпен танысады. Мансабында сәтті болуға және жасыл карта алуға ниеттенген ол, олармен сағат 12-ден 2-ге дейінгі қарым-қатынаста қанағаттанады, оған дейін ол әйелінен ажырасып, оған үйленуді жоспарлап отырғанын хабарлайды. Ол қорқып, оны жамандамаймын деп серт берген нәрсені жасап, оны пайдаланғанын түсінеді, тіпті оны сүймейтіні де анық болады. Ол оны жіберіп, Америкаға алғаш келгендегідей, идеалистік және адал әйел болуге қайта оралуға уәде береді. "Қыз" – сахнадағы жалғыз адам, ол достарымен сөйлесіп, анасына хат жазады.
'The girl' arrives in New York City, and tells her friend that she does not want to become a hard bitten career woman or a user of men. Shortly after, she discovers her beau has been cheating on her with numerous other women and she walks out. She meets Hollywood producer Sheldon Bloom, who takes her to Los Angeles. Sheldon's career ambitions preclude his spending much time on a personal relationship and, after realizing life in the film capital is uneventful and Sheldon has been using her as a trophy girlfriend, 'the girl' returns to Manhattan. Back in Greenwich Village, 'the girl' meets a salesman, and once again faces disappointment when she learns he frequently has been in town with other women when he supposedly was away on business. The two split up and she meets a married man. Intent on succeeding in her career and acquiring a green card, she is content with the noon to two relationship they share, until he announces he plans to leave his wife and marry her instead. She is horrified because not only does she not love him, but she realizes she's been using him, something she had vowed never to do. She sends him away and promises herself she will return to being the idealistic and ethical woman she was when she first arrived in the States. 'The girl' is the only person who appears on stage, despite having conversations with her friends and writing letters to her mum.